Οι ανταγωνισμοί βάζουν φωτιά σε ολόκληρο τον κόσμο

Το ιμπεριαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε μια διαρκή κινητικότητα. Το σκηνικό στη Μέση Ανατολή παραμένει ρευστό τρεις μήνες μετά την ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ενώ συνεχίζουν να αυξάνονται οι νεκροί και να συσσωρεύονται οι καταστροφές. Σε αυτή τη φάση, η αδυναμία των ΗΠΑ να επιβάλλουν τους όρους τους “επί του πεδίου” και να ελέγξουν τα Στενά του Ορμούζ οδηγεί όπως φαίνεται στην αναζήτηση κάποιου συμβιβασμού, ο οποίος όμως πιο πολύ μοιάζει με “time out” παρά με δυνατότητα αποκλιμάκωσης της κατάστασης.

Στο άλλο μέτωπο του πολέμου, στην Ουκρανία, οι συγκρούσεις συνεχίζονται και “απλώνονται”. Σχεδόν καθημερινά καταγράφονται περιστατικά με drones είτε προερχόμενα από τη Ρωσία είτε από την Ουκρανία, τα οποία “χτυπούν” σε τρίτες χώρες (Εσθονία, Λιθουανία, Ρουμανία κ.ά.). Ένα τέτοιο περιστατικό, μάλιστα, καταγράφηκε και στην Ελλάδα πριν λίγες εβδομάδες με το θαλάσσιο drone, φορτωμένο με εκρηκτικά, που εντοπίστηκε στα ανοιχτά της Λευκάδας. Οι αξιωματούχοι και των δυο πλευρών δηλώνουν πλέον συνεχώς ότι η πιθανότητα γενικευμένου πολέμου αυξάνεται διαρκώς.

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ δηλώνουν έτοιμες για τη μεγάλη αντιπαράθεση που καθορίζει τις κινήσεις τους σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή, τη σύγκρουση με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του υπουργού Πολέμου Π. Χέγκσεθ ότι οι ΗΠΑ «μπορούν να κάνουν δυο πράγματα ταυτόχρονα», εννοώντας ότι μπορούν να αυξήσουν την πίεση προς την Κίνα στην περιοχή του Ειρηνικού και να συνεχίσουν τον πόλεμο στο Ιράν ενώ ταυτόχρονα διαμορφώνουν κλίμα εισβολής στην Κούβα. Μετά κι από την επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο που προβλήθηκε ως προσπάθεια σύγκλισης των δυο αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, όλοι κάνουν τις κινήσεις τους, όλα τα στρατόπεδα δηλώνουν με τα λόγια αλλά κυρίως με τις πράξεις, πιο έτοιμα από ποτέ για την κλιμάκωση και γενίκευση των συγκρούσεων.

Είναι πλέον εμφανές ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, πυροδότησε γενικευμένες εξελίξεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα μόνο στοιχείο αυτών των εξελίξεων -η διαμάχη για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ που παρουσιάζεται σαν ένα αποτέλεσμα της πολεμικής εμπλοκής ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί μια από τις αιτίες του- λειτούργησε σαν καταλύτης για να ξεδιπλωθούν πολλά και αντικρουόμενα σχέδια αστικών τάξεων που προσπαθούν να βγουν κερδισμένες από την κατάσταση. Αυτά τα αντικρουόμενα σχέδια που αφορούν τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς, ενέργειας και εμπορευμάτων φαίνεται να επιδρούν και ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες αλλά ανάμεσα σε χώρες “συμμάχους”. Από αυτή τη σκοπιά μπορούν να εξηγηθούν κινήσεις χωρών της ΕΕ που έρχονται σε αντίθεση με σχέδια των ΗΠΑ, δηλώσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ που δείχνουν την απόκλιση των συμφερόντων ανάμεσα στους “παραδοσιακούς” συμμάχους, τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Από αυτή τη σκοπιά επίσης μπορεί να εξηγηθεί η νέα όξυνση στα ελληνοτουρκικά.

Οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας στο φόντο των εξελίξεων

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή το νομοσχέδιο με τίτλο: “Νόμος περί Θαλάσσιων Ζωνών Δικαιοδοσίας” που ετοιμάζει η τουρκική, κυβέρνηση, έχει φουντώσει η συζήτηση για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το νομοσχέδιο αυτό “θεσμοποιεί” όλες τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων, από τις “γκρίζες ζώνες” στο Αιγαίο και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας σε ελληνικά νησιά, μέχρι τις Ανεξάρτητες Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) και τα όρια των χωρικών υδάτων.

Η όξυνση αυτή γίνεται προσπάθεια, από διάφορα ΜΜΕ και “γεωπολιτικούς αναλυτές”, να παρουσιαστεί ως αποτέλεσμα ιδεοληπτικών και αντιδημοκρατικών ηγετών, ως προσπάθεια της ελληνικής και της τουρκικής κυβέρνησης να διαμορφώσουν επίτηδες κλίμα φόβου με σκοπό να “εκβιάσουν” την επανεκλογή τους. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτές οι εξελίξεις μπορούν να ερμηνευτούν μόνο μέσα από τη γενικότερη όξυνση των ανταγωνισμών και του διαρκώς μεταβαλλόμενου τοπίου που αυτοί διαμορφώνουν διεθνώς. Πιο συγκεκριμένα, η τουρκική αστική τάξη προσπαθεί να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο, την ώρα που στη Μαύρη Θάλασσα επεκτείνεται η στρατιωτική σύγκρουση του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. Στον Νότιο Καύκασο χαράσσονται νέοι εμπορικοί δρόμοι περικύκλωσης της Ρωσίας. Ένα από τα σχέδια που υπάρχει στο τραπέζι με σκοπό να ξεπεράσουν τα μονοπώλια των ΗΠΑ και της ΕΕ το “πρόβλημα” των Στενών του Ορμούζ, είναι ένας αγωγός πετρελαίου που φτάνει στο Αιγαίο περνώντας μέσα από την Τουρκία.

Βασικός κρίκος, λοιπόν, στον σχεδιασμό της τουρκικής αστικής τάξης είναι η διαμόρφωση μιας καινούργιας κατάστασης και στα θαλάσσια σύνορά της, λόγω του ρόλου που παίζουν Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος στον ενεργειακό και εμπορικό χάρτη. Έναν χάρτη που ξαναχαράσσεται και με τη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Εκεί στοχεύει το νομοσχέδιο της “Γαλάζιας Πατρίδας”: Στη διαμόρφωση νέων όρων για τη διεκδίκηση περισσότερου ζωτικού χώρου, σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και αντίστροφα, στοχεύει επίσης στον περιορισμό του ζωτικού χώρου που διεκδικεί η ελληνική αστική τάξη, η οποία αναβαθμίζει τις σχέσεις της με το Ισραήλ κι άλλες χώρες της περιοχής, διεκδικώντας ρόλο ενεργειακού κόμβου για την ενεργειακή τροφοδότηση της ΕΕ.

Οι συμφωνίες του παρελθόντος, λοιπόν, που καθόρισαν τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Τουρκίας, με βάση τον συσχετισμό δύναμης των αστικών τάξεων της κάθε χώρας τη δεδομένη στιγμή, φαίνεται ότι σε αυτή τη φάση δεν “αρκούν” για την τουρκική αστική τάξη που βλέπει τη “δύναμή” της να έχει μεγαλώσει πολύ. Φυσικά αντίστοιχα και η ελληνική αστική τάξη εκτιμά αυτή την περίοδο -των αυξημένων ανταγωνισμών και ανακατατάξεων- ως ιστορική ευκαιρία για να αναβαθμίσει τον ρόλο της στην περιοχή.

«Το ΝΑΤΟ μάς προστατεύει»

Η μόνιμη καραμέλα στα χείλη των αστικών κομμάτων. Ένα επιχείρημα που αξιοποιείται σταθερά για την βαθύτερη εμπλοκή στους ανταγωνισμούς, για τη βαθύτερη εμπλοκή στα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Ένα επιχείρημα που πλέον, μετά την πρόσφατη στοχοποίηση της βάσης της Σούδας αλλά και αντίστοιχα της αγγλικής βάσης στο Ακρωτήρι της Κύπρου από ιρανικά drone, έχει καταρρεύσει με πάταγο. Βέβαια, το επιχείρημα αυτό δε θα μπορούσε να αποσυρθεί εντελώς. Απλώς χρειάστηκε να αλλάξει λιγάκι, με δεδομένη και τη συζήτηση στο εσωτερικό της ΕΕ για μεγαλύτερη αυτονομία από τα σχέδια των ΗΠΑ. Πλέον δεν μας προστατεύει απλά το ΝΑΤΟ αλλά μας προστατεύουν συνολικά οι στενότερες συμμαχίες με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είτε είναι η Γαλλία είτε το Ισραήλ, φυσικά με το ΝΑΤΟ να έχει ακόμα τον βασικότερο ρόλο στην “προστασία” μας.

Γίνεται προσπάθεια, λοιπόν, να πειστεί ο ελληνικός λαός ότι η μεγαλύτερη εμπλοκή στους ανταγωνισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο, για τα κέρδη της ελληνικής αστικής τάξης, δεν είναι παράγοντας όξυνσης του πολέμου αλλά δήθεν παράγοντας ειρήνης και ευημερίας. Η εμπλοκή, δηλαδή, σε ένα “τζογάρισμα” που οι αστικές τάξεις και τα κράτη τους ποντάρουν κυριαρχικά δικαιώματα και εδάφη με στόχο να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη, προβάλλεται ως παράγοντας ειρήνης και σταθερότητας.

Όμως, ακόμα κι αυτό να αγνοήσουμε και να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στον ρόλο του ΝΑΤΟ ως παράγοντα ασφάλειας και προστασίας των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Το ΝΑΤΟ σταθερά “γκριζάρει” το Αιγαίο καθώς το θεωρεί ενιαίο επιχειρησιακό πεδίο εντός της συμμαχίας του. Την ώρα, μάλιστα, που η συνοχή της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ κρίνεται καθοριστική για την εξέλιξη των πολεμικών συγκρούσεων και στο μέτωπο της Ουκρανίας αλλά και στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, μια ενδεχόμενη κλιμάκωση των ελληνοτουρκικών, θα αντιμετωπιστεί με κριτήριο την συνοχή της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Είναι ενδεικτικό για την στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στις αξιώσεις της τούρκικης αστικής τάξης ότι το προηγούμενο διάστημα στην ετήσια άσκηση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων “Efes 2026”, στην οποία εξετάστηκαν επιχειρησιακά σχέδια κατάληψης νησιών, συμμετείχαν και ΝΑΤΟϊκοί “σύμμαχοι”. Την ίδια ώρα πληθαίνουν οι δηλώσεις τόσο αξιωματούχων του ΝΑΤΟ όσο και της ΕΕ που εξαίρουν τον ρόλο της Τουρκίας ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή. Παράλληλα, προχωράνε οι συζητήσεις για μεγαλύτερες επενδύσεις στην τουρκική πολεμική βιομηχανία καθώς όπως δήλωσε πριν από περίπου ένα μήνα ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε: «μπορούμε να μάθουμε πολλά από όσα έχει κάνει η Τουρκία».

Άρα απλά βρεθήκαμε σε μια περιοχή με “κακό γείτονα”;

Αυτή η ερώτηση ακούγεται πολλές φορές σε δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές το τελευταίο διάστημα. Κάπως έτσι άλλωστε παρουσιάζουν την κατάσταση όλα τα αστικά κόμματα. Λες και υπάρχουν χώρες που τους “έτυχαν”  “καλοί” γείτονες που δήθεν αξιοποιούν όλο τον πλούτο που παράγει η εργατική τάξη για να στηρίξουν το δημόσιο σύστημα υγείας, τα σχολεία και συνολικά τις ανάγκες του λαού και της εργατικής τάξης και από την άλλη υπάρχουν χώρες που τους “έτυχαν” “κακοί” γείτονες και αναγκάζονται να δίνουν τα λεφτά σε εξοπλιστικά προγράμματα, φρεγάτες και αεροπλάνα “Rafale”.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Αρχικά, κανένα αστικό κράτος, όσο “καλούς γείτονες” και να έχει, δεν λειτουργεί με κριτήριο την ουσιαστική ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών που συνεχώς μεγαλώνουν και συνεχώς δεν καλύπτονται. Σε όλες τις χώρες του κόσμου, η αστική τάξη διεξάγει πόλεμο στη ζωή της εργατικής τάξης για να μεγαλώσει την εκμετάλλευση και ειδικά σε περίοδο πολεμικών συγκρούσεων και όξυνσης των ανταγωνισμών, όπως αυτή που διανύουμε τώρα. Συνολικά, άλλωστε, σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου, όπως και σε όλες τις χώρες της ΕΕ βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να στρέφεται όλη η λειτουργία του κράτους και της παραγωγής στην πολεμική προετοιμασία και βιομηχανία και την ίδια ώρα να πετσοκόβονται προϋπολογισμοί που αφορούν την Υγεία, την Παιδεία, τους μισθούς κ.ά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά όχι και το μοναδικό, είναι η Γερμανία η οποία σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2026 έχει θέσει σαν βασικό στόχο να χρηματοδοτήσει με περίπου 1 τρισεκατομμύριο ευρώ την πολεμική βιομηχανία, προχωρώντας σε μεγάλες περικοπές στο σύστημα Υγείας και στο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης.

Ένας ακήρυχτος πόλεμος, αυτός στη ζωή της εργατικής τάξης

Η ελληνική αστική τάξη πέρα από τους πολέμους και τις συγκρούσεις στις οποίες συμμετέχει στο εξωτερικό της χώρας, διενεργεί για τα συμφέροντά της και έναν πόλεμο στο εσωτερικό της χώρας. Τον πόλεμο στη ζωή της εργατικής τάξης, στη ζωή του λαού. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες το 2025, χιλιάδες οι σακατεμένοι από τις επαγγελματικές ασθένειες.

Την ίδια περίοδο, βέβαια, οι επιχειρηματικοί όμιλοι γνωρίζουν τη μεγαλύτερη κερδοφορία των τελευταίων δεκαετιών με 12,1 δισ. καθαρά κέρδη.

Βασική αιτία της εκτίναξης των εργοδοτικών και κυβερνητικών εγκλημάτων στους χώρους δουλειάς είναι η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζόμένων, η εντατικοποίηση της εργασίας και το ξεζούμισμά τους. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε έχουν ψηφιστεί, πατώντας πάνω σε νόμους όλων των κυβερνήσεων, η κατάργηση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, η επέκταση του εργάσιμου βίου ακόμα και έως τα 74 έτη για ορισμένες κατηγορίες κι άλλοι αντιλαϊκοί νόμοι.

Αλλά ας περάσουμε στην Ελλάδα που ήταν άτυχη και βρέθηκε με “κακό” γείτονα. Ο ελληνικός στρατός το τελευταίο διάστημα συμμετέχει σε 7 αποστολές εκτός συνόρων. Οι αποστολές αυτές, είναι πρωτοφανείς σε αριθμό αλλά και σε επίπεδο εμπλοκής. Κάποιος θα μπορούσε, βέβαια, να πει ότι αυτές οι στρατιωτικές αποστολές προστατεύουν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και γι’ αυτό έχουν αμυντικό χαρακτήρα.

Αρκεί, λοιπόν, αυτός ο κάποιος να ακολουθήσει τη ροή του χρήματος και των επενδύσεων των καπιταλιστών για να καταλάβει τι προστατεύουν όλες αυτές οι αποστολές. Έτσι, θα μπορέσει να “διαβάσει” τις συζητήσεις για κοινά στρατιωτικά γυμνάσια ελληνικού και ινδικού Πολεμικού Ναυτικού αλλά και τη συμμετοχή της Ελλάδας στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις Aspides και Atalanta, που καλύπτουν μια τεράστια περιοχή από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. Συζητήσεις που διεξάγονται ταυτόχρονα με τα επιχειρηματικά deals για τη βαθύτερη εμπλοκή ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων στον οικονομικό διάδρομο IMEC και το μπλοκάρισμα του ανταγωνιστικού κινεζικού που περνάει ακριβώς από αυτή την περιοχή. Αντίστοιχα μπορεί κάποιος να “διαβάσει” την ελληνική στρατιωτική εμπλοκή στα Βαλκάνια όπως με την κάλυψη του εναέριου χώρου της Βουλγαρίας από τους ελληνικούς Patriot. Μια περιοχή στην οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια η ελληνική αστική είχε προχωρήσει σε μεγάλες επενδύσεις και διεκδικούσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση των ΝΑΤΟϊκών συμφερόντων μέσα και στο πλαίσιο του ανταγωνισμού ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία. Η προώθηση των συμφερόντων της αστικής τάξης και η στρατιωτική τους υποστήριξη από το ελληνικό αστικό κράτος λοιπόν, είναι εξαιρετικά επιθετική και αυξάνεται όλο και περισσότερο, στην προσπάθεια να κερδίσει όσα περισσότερα γίνεται.

Μπορεί να λύσει το πρόβλημα ένας συμβιβασμός, έστω και επώδυνος;

Μπροστά στην όξυνση της κατάστασης υπάρχουν πολλές φωνές που λένε πως η μόνη λύση για να ξεπεραστεί οριστικά το πρόβλημα είναι ένας συμβιβασμός, που είτε θα περάσει μέσα από διεθνείς οργανισμούς και φορείς, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, είτε θα γίνει απευθείας ανάμεσα στις δυο χώρες και θα οδηγήσει στη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Η συζήτηση αυτή έχει σκοπό βασικά να θέσει τον λαό σε στάση αναμονής και να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι μπορεί με κάποιον τρόπο η “διεθνής κοινότητα” να λύσει το πρόβλημα.

 Οι όρκοι πίστης των ελληνικών κυβερνήσεων και των κομμάτων του κεφαλαίου στο “διεθνές δίκαιο” λειτουργούν ως πρόσχημα διαδοχικών υποχωρήσεων και η παραπομπή των διεκδικήσεων της τουρκικής αστικής τάξης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τον λαό της χώρας μας.

Το δικαστήριο αυτό δεν μπορεί να αποφασίσει ως “αντικειμενικός και αδέκαστος κριτής”, όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του, αφού στο εσωτερικό του εκφράζονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι συσχετισμοί δυνάμεων των αστικών κρατών. Οι αποφάσεις που θα πάρει θα είναι εξ΄ αρχής υπό αμφισβήτηση από τη χώρα της οποίας η αστική τάξη θα θεωρήσει ότι βγήκε “ριγμένη” από τον συμβιβασμό, ενώ κανένας δεν εξασφαλίζει ότι δεν θα τις αμφισβητήσει σε επόμενη φάση. Μάλιστα, η ίδια η διεθνής πείρα του τελευταίου διαστήματος (απαγωγή Μαδούρο από ΗΠΑ κ.ά) αποδεικνύει ότι ο παράγοντας που καθορίζει στον κόσμο των ιμπεριαλιστών το ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, είναι η ισχύς.

Φυσικά, ακόμα και αν επιτευχθεί μια συμφωνία, είτε απευθείας ανάμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας - Τουρκίας είτε με τη μεσολάβηση τρίτων χωρών, αυτή θα έχει προσωρινή εφαρμογή και ίσα ίσα θα λειτουργήσει απλά σαν χρόνος προετοιμασίας για τον επόμενο γύρο έντασης. Κάπως έτσι, άλλωστε, λειτούργησε και η πολιτική των “ήρεμων νερών” που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια και πλέον ομολογείται ακόμα και από τα στελέχη των ελληνικών αστικών κομμάτων ότι προωθήθηκε για να εξασφαλίσει τον απαραίτητο χρόνο για να προχωρήσουν οι πολεμικοί εξοπλισμοί. Αντίστοιχη πείρα υπάρχει και από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί τις τελευταίες δεκαετίες στη Μέση Ανατολή.

Τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο;

Η πάλη μας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ξεκινάει εκεί που “χτίζονται” οι ανταγωνισμοί που τον γεννούν, την περίοδο της ιμπεριαλιστικής “ειρήνης”. Η επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά στη ζωή μας είναι το έδαφος πάνω στο οποίο εκκολάπτονται οι νέες τους συγκρούσεις. Καθημερινά δίνουμε μάχη με τις οικογένειές μας για να σπουδάσουμε, να μορφωθούμε, να εργαστούμε. Με κάθε εμπόδιο που συναντάμε, με κάθε κρίση, κύμα ακρίβειας, πολλοί σκέφτονται «θα περάσει και αυτό». Χιλιάδες οικογένειες κάθε χρόνο στη χώρα μας δίνουν μάχη για τη ζωή και την περιουσία τους ενάντια στη φτώχεια. Ενίοτε παλεύουμε, όπως μόνο ο λαός μπορεί, ενάντια σε πυρκαγιές, πλημμύρες και χιονιάδες που απειλούν ακόμα και τη ζωή μας. Όταν “περνάει και αυτό”, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον μόνιμο φόβο της ανεργίας, του αν θα μας φτάσει ο μισθός. Χτυπάνε τα τηλέφωνα της οικογένειάς μας για εκπρόθεσμους λογαριασμούς, τα “κοράκια” των τραπεζών καιροφυλακτούν πάνω από το σπίτι που μεγαλώσαμε. Στις “ειδήσεις” ακούμε μόνιμα για ενδεχόμενα πολέμου, για παραβιάσεις και οπλικά συστήματα. Αυτή είναι η “ειρήνη” τους, η “κανονικότητά” τους, αυτό που ποτέ “δεν περνάει”, αν δεν το προσπεράσουμε.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα παραδείγματα, που έχουμε ζήσει λιγότερο ή περισσότερο στη ζωή μας, είναι το “πιστόλι στον κρόταφο”. Εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε «να δούμε τι θα γίνει». Τώρα είναι που πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια σε όσους ευθύνονται σήμερα για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σε όσους ακόμα και σε συνθήκες ειρήνης επιτίθενται στα δικαιώματά μας, σε όσους τσακίζουν τις ζωές μας. Γι’ αυτό σήμερα είναι η ώρα να δυναμώσει η μαχητική πάλη απέναντι στις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, των αστικών κυβερνήσεων, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ. Η δράση μας σήμερα, η στάση απέναντι στην αστική εξουσία, η συζήτηση για τις αιτίες και τη διέξοδο από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, δεν είναι καθόλου αμελητέα στοιχεία. Παίζουν κρίσιμο ρόλο στις συνθήκες διεξαγωγής της πάλης, επιδρούν στους γενικότερους όρους του αγώνα της εργατικής τάξης, του βαθμού οργάνωσης και ταξικής συνειδητοποίησης του ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος, αλλά και πώς αυτός μπορεί να γκρεμιστεί.