Πριν από 46 χρόνια, στις 28 Ιούλη 1980, έξω από την πύλη του εργοστασίου της ΕΤΜΑ, η συντρόφισσα Σωτηρία Βασιλακοπούλου δολοφονήθηκε. Με εντολή της εργοδοσίας, ένας μπράβος της, παρέσυρε με ένα πούλμαν τη Σωτηρία, προσπαθώντας να την σταματήσει από το να μοιράζει φυλλάδια στους εργάτες της ΕΤΜΑ.
Η Σωτηρία, φοιτήτρια της Παντείου, έπεσε νεκρή έξω από τις πύλες του εργοστασίου, μοιράζοντας ανακοινώσεις του ΚΚΕ που καλούσαν στον αγώνα ενάντια στην ανεργία, στις απολύσεις, στην ακρίβεια.
Την Τετάρτη 22 Ιουλίου στις 20.00 η Τομεακή Οργάνωση Πανεπιστημίων - Έρευνας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και η Περιφερειακή Οργάνωση Σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ διοργανώνουν εκδήλωση στον Κήπο του Πάντειου Πανεπιστημίου στη μνήμη της Σωτηρίας. Με αυτή την αφορμή, δημοσιεύουμε σήμερα ένα κείμενο με αποσπάσματα από το φύλλο του “Οδηγητή” που κυκλοφόρησε στη 1 Αυγούστου 1980, λίγες μόνο μέρες μετά τη δολοφονία.
«Λίγη ώρα μόνο μετά το έγκλημα και ο χώρος γύρω από την ΕΤΜΑ είναι γεμάτος κόσμο. Σύντροφοι της Σωτηρίας, εργάτες από τα γύρω εργοστάσια. Κόσμος που συγκλονίστηκε από την άγρια δολοφονία και θέλει να δώσει το αγωνιστικό παρών.
Λίγα λεπτά αργότερα φτάνει στο χώρο ο πρόεδρος και άλλοι συνδικαλιστές του Σωματείου κλωστοϋφαντουργών Αθηνών - Αττικής. Μεταφέρουν την απόφαση της εργατικής τάξης του κλάδου να αντιδράσει στο αποτρόπαιο έγκλημα του κόσμου της εκμετάλλευσης. Καλούν σε απεργία τους εργάτες της ΕΤΜΑ. Ο χώρος μπροστά στην πύλη γεμίζει εργάτες και φοιτητές που φωνάζουν συνθήματα και πετούν μέσα στο χώρο του εργοστασίου φυλλάδια που καλούν στην απεργία. Καταφθάνουν και νέες αστυνομικές δυνάμεις.
Η ώρα φτάνει 10 το βράδυ. Έφτασε η κρίσιμη στιγμή. Ξαφνικά ανοίξουν οι πόρτες του εργοστασίου. Οι εργάτες ξεχύνονται στο δρόμο και ενώνονται με τους διαδηλωτές. Μια εργάτρια φωνάζει : «Η κοπέλα σκοτώθηκε για το δίκιο μας, δεν θα τους περάσει, θα κατέβω στην απεργία». Λίγο αργότερα έρχονται τα πούλμαν με τους εργάτες της άλλης βάρδιας. Η δύναμη των εργατών δεν αφήνει την αστυνομία να βάλει δια της βίας τους εργαζόμενους με τα πούλμαν μέσα στο εργοστάσιο. Οι εργάτες ανοίγουν τις πόρτες των πούλμαν και ενώνονται με τους διαδηλωτές. Οι εργάτες της ΕΤΜΑ, με τους συνδικαλιστές του Σωματείου τους και τους δεκάδες συγκεντρωμένους, περικυκλώνουν το εργοστάσιο. Παραμένουν εκεί όλη τη νύχτα παρά την παρουσία και τις απειλές της αστυνομίας. Ακόμα και κάποιοι εργάτες που στην αρχή μπήκαν μέσα, σβήνουν τις μηχανές και ενώνονται με τους συναδέλφους τους.
Η ώρα φτάνει 5 το πρωί. Η νέα βάρδια καταφθάνει και το σκηνικό επαναλαμβάνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια της αστυνομίας και της εργοδοσίας που εντείνουν τις απειλές και τους εκφοβισμούς τους.
Η θυσία της Σωτηρίας άφησε τα πρώτα ανεξίτηλα ίχνη σε αυτό το εργοστάσιο που για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια παρέλυσε κυριολεκτικά από την αγωνιστική κινητοποίηση των εργατών του.»
Το παράδειγμα της, έμπνευση για την επαναστατική δράση και στάση
«Δυο κόσμοι αντιμέτωποι. Δυο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί.
Ο ένας κόσμος να σε κοιτάζει μέσα από το γλυκό πρόσωπο της Σωτηρίας, να σε ζεσταίνει με τη φωνή της υφάντριας: «όχι άλλες θυσίες για την εργοδοσία, οργανωθείτε». Να σε τονώνει με τη σφιγμένη γροθιά του εργάτη της ΕΤΜΑ που ενώνεται με τους απεργούς, να σε αγκαλιάζει, να σε συμπαρασύρει σαν χείμαρρος.
Ο άλλος, ψυχρός, απρόσωπος και κυνικός. Με την αστυνομία του, τους νόμους του, τους μηχανισμούς του. Ο αδίστακτος κόσμος της αστικής τάξης. Στα “λεξικά” της υπάρχει μόνο η λέξη κέρδος. Οι ισολογισμοί της είναι “γραμμένοι” με αίμα, με χιλιάδες υπερωρίες, με απολύσεις και εργοδοτικά εγκλήματα.
Θα αναρωτηθεί κανένας, «μα τι συμβαίνει; Δεν υπάρχει κράτος να τα εμποδίσει όλα αυτά;». Μα κράτος υπάρχει ακριβώς για να μην τα εμποδίζει. Κράτος που γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα αυτού του κόσμου της εκμετάλλευσης και ανδρώθηκε για να διαιωνίζει την εξουσία τους, που καλύπτει τα εγκλήματα τους, που διαπράττει το ίδιο εγκλήματα για λογαριασμό τους.
Δείτε πόσο δίκαιο είναι αυτό το κράτος, λίγα μόλις λεπτά μετά τη δολοφονία της Σωτηρίας, το έγκλημα περνά στις ειδήσεις σαν “τροχαίο”.
Δείτε πόσο ευαίσθητο είναι αυτό το κράτος, λίγες μόνο ώρες μετά τη δολοφονία της, οι κρανοφόροι περνούν πάνω από το νωπό αίμα της Σωτηρίας για να χτυπήσουν τους εργάτες που απεργούν.
Δεν θα αφήνουμε να κάνουν τον ιδρώτα μας χρυσάφι, να μας σκοτώνουν αργά ή ακαριαία. Αρνούμαστε να ζήσουμε περισσότερο στην αραχνιασμένη εποχή που θέλουν να διατηρούν. Έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε σε έναν κόσμο καλύτερο, σαν αυτόν που οραματιζόταν η συντρόφισσα μας.»