Άνοδος του AfD στη Γερμανία:Στην επιφάνεια τα σχέδια του αντιπάλου

 Πριν από μερικές εβδο­μάδες τα αστικά ΜΜΕ τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ένιωσαν να “συνταράσσονται” από την εκλογική άνοδο του “ακροδεξιού” κόμματος AfD σε μια σειρά κρατιδιακές εκλογές στη Γερμανία. «Ποιός ξύπνησε τα φαντάσματα στη Γερμανία και την Ευρώπη;», «Αντιμέ­τωποι ξανά με το αυγό του φιδιού οι Ευρωπαίοι». Αυτοί είναι μόνο λίγοι τίτλοι από τα πραγματικά εκατοντάδες άρθρα που δημοσιεύονται μέχρι και σήμερα και αναλύουν το εκλογικό αποτέλεσμα και τις προεκτάσεις που αυτό έχει στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Φυσικά αυτή η συζή­τηση δεν έμεινε μόνο σε δημοσιογραφικό επίπεδο, αλλά πέρασε και στο επίπεδο της κεντρικής πολιτικής σκηνής, με σχεδόν όλα τα κόμματα, από τη ΝΔ μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ και την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, να βγάζουν “κραυγές αγωνίας” για το μέλλον της αστικής δημοκρατίας.

Η συζήτηση που εξελίσσεται εδράζεται σε μια υπαρκτή άνοδο εθνικιστι­κών μορφωμάτων σε διάφορες χώρες της ΕΕ, όμως δεν είναι μια συζήτηση δημοσιογραφικής αποτύπωσης. Αντίθετα, έχει συγκεκριμένους στόχους.

Σε πρώτη φάση επιχειρεί να αξιοποιηθούν ακροδεξιές και εθνικιστικές δυνάμεις για να ενισχυθεί η σταθερότητα του αστι­κού κράτους, δηλαδή η εξουσία του κεφαλαίου που όλοι μαζί υπηρετούν. Ταυτόχρονα όμως έρχεται στην επιφάνεια μια πιο επικίνδυνη προσπάθεια, αυτή του να οριστεί ένα δίπολο “αντιπαρατιθέμενων” δυνάμεων, το οποίο θα εγκλωβίσει το εργα­τικό-λαϊκό κίνημα. Συσκοτίζουν πως η επιρροή τέτοιων δυνάμεων δεν έπε­σε από τον ουρανό. Χτίζεται πάνω στην φθορά της λαϊκής εμπιστοσύνης απέναντι σε αστικά κόμματα που έχουν βάλει τη σφραγίδα τους στην ΝΑΤΟϊκή και ευρωενωσιακή πολεμική οικονομία και πολιτική, στο χτύπημα των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων, του λαϊκού εισοδήματος.

Παράλληλα, όλα τα δημοσιεύματα, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό στίγμα κάθε μέσου ενημέρωσης, έχουν κάτι κοινό: Επιχειρούν να κρύψουν ότι η “ακροδεξιά” στηρίζεται από τμήματα της αστικής τάξης που μέσα στις σύνθετες ανακατατάξεις που γίνονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, θέ­λουν να αναβαθμίσουν τη θέση τους. Για να το πετύχουν αυτό, επιδιώκουν να αξιοποιήσουν αυτές τις αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ ή και το ΝΑΤΟ, ακόμα και να ενισχύσουν τις σχέσεις με τη Ρωσία ή και την Κίνα.

Οι στόχοι του κεφαλαίου αναμορφώνουν το αστικό πολιτικό σύστημα

 Η άνοδος του κόμματος “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) φυσικά δεν ήρθε από το πουθενά. Στην εξέλιξη αυτή “αποτυπώνεται” η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της γερμανικής αστικής τάξης για το πώς θα “ξεμπλοκά­ρει” η γερμανική οικονομία που έχει δυσκολίες. Ένα “επεισόδιο” της δια­πάλης αυτής αφορά το με τι όρους και από ποιον θα εξασφαλιστεί φυσικό αέριο για την ενεργοβόρα γερμανική βιομη­χανία, η οποία έχει χτυπηθεί από τις υψηλό­τερες τιμές ενέργειας μετά τις κυρώσεις στη Ρωσία. Ως διέξοδο από την ύφεση της οικονομίας, η AfD βλέπει την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία. Ζητάει επαναλειτουργία των αγωγών Nord Stream, βά­ζει θέμα να τερματιστεί η αποστολή όπλων στην Ουκρα­νία και να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία αλλά και τη Κίνα. Έτσι, επιχειρεί να εγκλωβίσει τη λαϊκή δυσα­ρέσκεια που διογκώνεται στα αδιέξοδα της καπιταλιστικής διαχείρισης, με θέσεις που εκφράζουν αστικές επιδιώξεις στο πλαίσιο των ανταγωνισμών τμημάτων του κεφαλαίου. Γι’ αυτό  και το πρόγραμμά τους είναι γεμάτο με θέσεις περί «ειρήνης», «παραγωγι­κής ανασυγκρότησης», «επαναβιομηχάνισης» και «επιστροφής στο λιγνίτη και τα πυρηνικά για πιο φτηνή θέρμανση και ρεύμα».

Παρόμοιες θέσεις υποστήριξαν και προβεβλημένες “αριστερές” δυνάμεις, όπως η “Συμμαχία” της Σάρα Βάγκενκνεχτ. Για άλλη μια φορά ωστόσο, αποδείχθηκε πως είναι αδιέξοδη η στοίχιση του λαού πίσω από κάποιο αστικό δίπολο. Η υι­οθέτηση των ίδιων θέσεων με “αριστερό” πρόσημο από τη Βάγκενκνεχτ είναι η βάση πάνω στην οποία ανακοίνωσε την πρόθεση της να προσφέρει τις έδρες της στην AfD για να σχη­ματίσει κυβέρνηση.

Την ίδια ώρα επιχειρείται να προχωρήσει ο στόχος για εν­σωμάτωση της υπαρκτής δυσαρέσκειας που υπάρχει στην εργατική τάξη και το λαό της Γερμανίας, ως αποτέλεσμα της αντιλαϊκής πολιτικής του αστικού κράτους. Οι ρωγμές και οι “ευπάθειες” που οξύνει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος σε όλα τα επίπεδα, αντικειμενικά μεγαλώνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ιδιαίτερα λοιπόν σε καιρούς πολεμικής προπαρασκευής και προετοιμασίας για γενικευμένο πόλεμο, δίνεται προτεραιό­τητα στην ενσωμάτωση της εργατικής τάξης και των λαών και στην ενεργή στοίχισή τους πίσω από τους στόχους του κε­φαλαίου. Αυτό εξυπηρετείται και από τέτοιες δυνάμεις, που πιο φανερά σε σχέση με τα “παραδοσιακά” αστικά κόμματα, χύνουν το δηλητήριο του ρατσισμού και του εθνικισμού στους εργαζόμενους και τους λαούς, ώστε να μένει στο απυρόβλητο ο μεγάλος ένοχος, η κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική, η ΕΕ του κεφαλαίου και του πολέμου, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Δίπολο ενσωμάτωσης και εγκλωβισμού

Ταυτόχρονα με την άνοδο του AfD, με αφορμή την πρόσφατη εκλογική άνοδο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της “αριστεράς” Die Linke στις κρατιδιακές εκλογές του Βερολίνου, εντάθηκε το τε­λευταίο διάστημα μια “συζήτηση” που σιγοβράζει σε επίπεδο ΕΕ και ΗΠΑ. Μια προσπάθεια που επιχειρεί να ορίσει ένα δίπολο αντιπαράθεσης που από τη μια μεριά θα έχει εθνικιστικές δυνάμεις που αναβαθμίζονται σε βασικούς “παί­κτες” του αστικού πολιτικού συστήματος και από την άλλη μεριά θα έχει μια “νέα” αναβαπτισμένη “αντιφασιστική” εκδοχή της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας.

Μέσα από αυτό το δίπολο επιχειρείται ανοιχτά η πλαγιοκόπηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος και η ενσωμάτωσή του και από τις δυο μεριές. Εδώ εντάσσεται η προσπάθεια να αναγορευτεί σε γραμμή “αντιμετώπισης” της ακροδεξιάς η λεγό­μενη “στρατηγική της καθημερινότητας” πάνω στην οποία θα μπορέσει να “κερδη­θεί” η εργατική τάξη. Δηλαδή την ενα­σχόληση με κάποια οξυμένα προβλήματα που βιώνει η εργατική τάξη και ο λαός, όπως το στεγαστικό, χωρίς να θέτει ούτε την ουσία, τη στέγη – εμπόρευμα εν προ­κειμένω, ούτε την ανάγκη σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου η οποία αποτελεί όρο ακόμα και για την κατάκτη­ση μέτρων ανακούφισης στο σήμερα.

Επιχειρείται έτσι, η προσπάθεια εγκλω­βισμού του εργατικού κινήματος σε μοχλό στήριξης μιας ενδεχόμενης “προοδευτι­κής” κυβέρνησης, “αντίπαλο δέος” των εθνικιστικών κομμάτων. Με αφορμή την εκλογική άνοδο της σοσιαλδημοκρατίας στο Βερολίνο, γράφουν λοιπόν γνωστά “αριστερά” site ότι για να αντιμετωπιστεί η άνοδος του AfD, πρέπει: «να δεχθεί (σ.σ το Die Linke) σοβαρή πίεση από την κοι­νωνία των πολιτών για να εφαρμόσει τις υποσχέσεις του». Κίνημα δηλαδή το οποίο δεν θα βαδίζει στον δρόμο της σύγκρου­σης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αλλά στον δρόμο της ενσωμάτωσης και της στήριξης αστικών κυβερνήσεων.

Αγώνας “δεμένος” με την πάλη για την ανατροπή του συστήματος τηςεκμετάλλευσης

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, αναδεικνύουμε σταθερά τον συστημικό χαρακτήρα ακροδεξιών και εθνικιστικών μορφωμάτων, φασιστικών δυνάμεων που παίζουν τον δικό τους ρόλο στην υπεράσπιση της αστικής εξουσίας μαζί με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα. Δεν χωράει καμία επανάπαυση απένα­ντι στην αξιοποίησή τους από το καπιταλιστικό σύστημα.

Μόνο η συμπόρευση με το ΚΚΕ μπορεί να αντιπαλέψει τέτοιες δυ­νάμεις επειδή μπορεί να αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα τους ως μορφώματα που γεννά και θρέφει το ίδιο το σύστημα, το οποίο και υπηρετούν, και όχι ως περιθωριακές παραφωνίες δήθεν ξένες προς την αστική δημοκρατία. Γι’ αυτό η πάλη εναντίον τους μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνο αν ταυτόχρονα στρέφεται και ενάντια σε όλους όσους έχουν συμφέρον από την ενίσχυση της επιρροής τέτοιων δυνά­μεων: Είτε γιατί εξυπηρετούν τις άμεσες επιδιώξεις τους είτε γιατί τους συμφέρει να τις προβάλλουν ως “μπαμπούλες”. Δηλαδή, μπορεί να είναι αποτελεσματική αν στοχεύσουμε όλους όσους στηρίζουν το βάθεμα της πολεμικής εμπλοκής, είτε προωθούν τη μια είτε την άλλη παραλλαγή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής.

Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να υπάρχει αταλάντευτη προσήλωση στον στόχο της εργατικής εξουσίας, στην πάλη για τη συσπείρωση των δυνάμεων της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου σε αντιμονοπωλιακή, αντικα­πιταλιστική κατεύθυνση. Μόνο έτσι θα δυναμώσει η εργατική-λαϊκή αντι­πολίτευση απέναντι στην αστική εξουσία και θα προωθείται η προοπτική της λαϊκής πάλης για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση της νέας, σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας.

Ιδιαίτερα σήμερα, που οι λαοί έρχονται αντιμέτωποι με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και προβάλλει ένας γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, φαίνεται η ανάγκη για την αντιμετώπιση τόσο του κίβδηλου “αντιφασισμού” ευρωΝΑΤΟϊκής “κοπής”, όσο και του φα­σισμού— όλα γνήσια τέκνα του καπιταλιστικού συστήματος.