Ο “Οδηγητής” επισκέφθηκε τα μπλόκα στην Καρδίτσα στον Ε65 και στη Νίκαια, σε μια περίοδο που κλιμακώνεται ο αγώνας των βιοπαλαιστών αγροτών. Εκεί, είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τα προβλήματα και τις δυσκολίες των αγροτών και των οικογενειών τους, καθώς και την πραγματική κατάσταση που βιώνουν. Κυρίως όμως, ήρθε σε επαφή με την ανεξάντλητη αισιοδοξία και την ακλόνητη πίστη τους στον οργανωμένο αγώνα, ως τη μόνη διέξοδο για να δουν “άσπρη μέρα”. Γιατί ο αντίπαλος των αγροτοκτηνοτρόφων στη χώρα μας, όπως και σε όλη την ΕΕ, γίνεται πιο φανερός κάθε μέρα. Δεν πρόκειται παρά για την πολιτική της ΕΕ για τον αγροδιατροφικό τομέα, τις οδηγίες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), τις οποίες εφάρμοσαν και στηρίζουν πιστά όλοι όσοι κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα καρτέλ που κάνουν κουμάντο στον σπόρο, στα φυτοφάρμακα, στις τιμές, σε όλα.

Ένα είναι σίγουρο, ότι παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης και διαφόρων μηχανισμών του συστήματος να καλλιεργήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, οι αγρότες δεν είναι μόνοι τους. Έχουν έμπρακτα στο πλάι τους τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, πράγμα που ήταν ολοφάνερο και στην επίσκεψή μας.

Από την πρώτη στιγμή το βλέμμα μας έπεσε στα δεκάδες πανό σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και πολλών άλλων φορέων που κοσμούσαν τα μπλόκα, ξεπροβάλλοντας ανάμεσα από τα χιλιάδες συγκεντρωμένα τρακτέρ, ως μια μόνιμη υπενθύμιση ότι ο αγώνας των αγροτών είναι αγώνας όλου του λαού. Οι υψωμένες γροθιές και οι κόρνες των περαστικών οδηγών, επιβεβαίωναν διαρκώς τα παραπάνω, τσακίζοντας στην πράξη την προπαγάνδα του συστήματος για «ταλαιπωρημένους οδηγούς που εναντιώνονται  στα μπλόκα» και άλλα ευφάνταστα.

Ξεχώρισε ιδιαίτερα στην επίσκεψή μας το κλίμα αλληλεγγύης και ενότητας μεταξύ των αγροτών, που έχει σφυρηλατηθεί κάτω από την κοινή πάλη τους για επιβίωση. Όλοι μαζί, με τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, σαν μια γροθιά αντιστέκονται απέναντι στην πολιτική που τσακίζει το μέλλον των ίδιων και των οικογενειών τους. Ελπιδοφόρα ήταν επίσης η παρουσία των μαθητών, που είχαν —όπως αργότερα μας εξήγησαν— κάθε λόγο να βρίσκονται στο πλευρό των αγροτών.

«Εδώ θα είμαστε στις γιορτές, να μας ξανάρθετε»

Τα παραπάνω λόγια μας είπαν με σιγουριά και αγωνιστική διάθεση σε μία από τις σκηνές που μας φιλοξένησαν λίγες μέρες πριν την εμβληματική αλλαγή χρόνου που έγινε στα μπλόκα. Οι χώροι, όπου μαζεύονται για να προφυλαχτούν από το κρύο το βράδυ, μετατρέπονται στις μεγαλύτερες εστίες συζήτησης και οργάνωσης της πάλης, αφού σε κάθε γωνία τους εξελίσσονται συζητήσεις για την κατάσταση, για τα επόμενα βήματα.

Πολλές τέτοιες συζητήσεις παρακολουθήσαμε και εμείς με μεγάλο ενδιαφέρον. Αν κάτι επιβεβαιώνεται από αυτές, αλλά και από τον αγωνιστικό ξεσηκωμό των αγροτών στη χώρα μας και σε όλη την EE όλο το προηγούμενο διάστημα, είναι ότι οι αγρότες χόρτασαν από υποσχέσεις και ψέματα.

Υπάρχει μεγάλη οργή και αγανάκτηση για όλους τους παράγοντες που τους οδηγούν στο ξεκλήρισμα: Το υπέρογκο κόστος παραγωγής την ίδια στιγμή που τους δίνουν εξευτελιστικές τιμές οι όμιλοι της μεταποίησης και του εμπορίου, η ανυπαρξία προστασίας από φυσικές καταστροφές και ζωονόσους. Ακούσαμε και για την άλλη όψη του νομίσματος που τροφοδοτείται από το μεγάλο φαγοπότι που έχει στηθεί πάνω στον ιδρώτα των αγροτών και των εργατών: Τη διαφθορά, που μετατρέπει τον κόπο και τον ιδρώτα τους σε “Φερράρι” και “Τζόκερ”, γι’ αυτούς που διασυνδέονται με τις κυβερνήσεις και αποτελούν τους πιο φανατικούς υποστηρικτές της ΚΑΠ και τους μεγαλύτερους πολέμιους των αγώνων τους.

Όμως, οι αγρότες δεν συζητούν μόνο για τα προβλήματα και τα βάσανά τους, για το πώς θα αποσπάσουν ορισμένες κατακτήσεις από την κυβέρνηση. Κάθε άλλο. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους είναι αυτό που βολικά “ξεχνάνε” αυτοί που προσπαθούν να συκοφαντήσουν τον αγώνα τους. Το “τι πρέπει να γίνει” για να ζήσουν αξιοπρεπώς στον τόπο τους, εξασφαλίζοντας τη διατροφική επάρκεια της χώρας, την πρόσβαση σε φθηνά και ποιοτικά προϊόντα για όλο τον λαό.

Έτσι εξηγείται η πρεμούρα των διάφορων “παπαγάλων” της κυβέρνησης και των ομίλων να ρίξουν “λάσπη” στον αγώνα των αγροτών. Γιατί αυτός αναδεικνύει τον πραγματικό αντίπαλο που ξεκληρίζει τους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους στο χωράφι και “αδειάζει” τα πορτοφόλια του λαού στο ράφι, που δεν τους επιτρέπει να ζουν με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες της παραγωγής. Και δεν είναι άλλος από τα κέρδη μιας χούφτας μονοπωλιακών ομίλων.

Μα πού να ήμασταν; Είναι και δικός μας αγώνας!

Είχαμε την ευκαιρία στην επίσκεψή μας να ρωτήσουμε και τους μαθητές για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους, στα σχολεία τους. Ο κοινός παρονομαστής στην απάντηση όλων των μαθητών ήταν ότι αυτή έχει καταντήσει μη βιώσιμη. Από πού να το πιάσει κανείς…

Σχολικές υποδομές που είναι υπό κατάρρευση, που όχι μόνο δεν προσφέρονται για μια ολοκληρωμένη και ουσιαστική μαθησιακή διαδικασία, αλλά πολλές φορές γίνονται ακόμα και εστίες κινδύνων για τους μαθητές. Δεν ήταν λίγες οι αναφορές σε απαρχαιωμένες κτιριακές εγκαταστάσεις, ενώ την τιμητική τους είχαν οι περίφημοι “σοβάδες” που πέφτουν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων στα κεφάλια των μαθητών, οι οποίοι θα ήταν, πλέον, κοινό ανέκδοτο αν δεν ήταν επικίνδυνοι για την ασφάλειά τους. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά μια μαθήτρια Λυκείου στον “Οδηγητή”, στο Προάστιο, χωριό στην Καρδίτσα, «έπεσε σοβάς στην τάξη εν ώρα μαθήματος».

Η ίδια στάθηκε και στις σοβαρές ελλείψεις καθηγητών, συμπληρώνοντας την τραγική κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι μαθητές της περιοχής σε ό,τι αφορά την κάλυψη των σύγχρονων εκπαιδευτικών τους αναγκών. Ειδικότερα, εξήγησε ότι μέχρι και τέλη Νοεμβρίου δεν υπήρχε καθηγητής για το μάθημα των αρχαίων. «Ένα μάθημα», σημείωσε, «που εξετάζεται. Αυτό σημαίνει πως ένα παιδί που δεν μπορούν να το στείλουν οι γονείς του φροντιστήριο, δεν θα μάθει. Πώς θα δώσει εξετάσεις; Δεν θα προχωρήσει και δεν τους νοιάζει, δεν τους ενδιαφέρει». Εύκολα συνειδητοποιεί κανείς τι σημαίνει αυτό τόσο για την ποιότητα του μαθήματος, όσο και για τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας του διδακτικού προσωπικού…

Ρωτήσαμε επίσης για τις δυνατότητες που έχει ένας μαθητής να ασχοληθεί με τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Και εδώ, οι απαντήσεις είναι αποκαλυπτικές.

Τόσο εντός όσο και εκτός των σχολείων, είναι ανύπαρκτη η πρόσβαση σε δωρεάν πολιτιστικές δραστηριότητες, ενώ η ολοκληρωμένη καλλιτεχνική παιδεία φαντάζει άπιαστο όνειρο. «Ωδείο δεν υπάρχει», μας λέει η μαθήτρια Λυκείου. Στα σχολεία δεν υπάρχουν δάσκαλοι, ειδικοί χώροι και εξοπλισμός για την εκμάθηση κάποιας τέχνης, μεταθέτοντάς την, έτσι, στην “ατομική ευθύνη” των μαθητών και των οικογενειών τους, που φυσικά θα την πληρώσουν “χρυσή”.

Αντίστοιχα, μας ενημέρωσαν ότι χώροι άθλησης υπάρχουν κυρίως στην Καρδίτσα, ενώ στον —πολύπαθο από τις καταστροφικές πλημμύρες του Ντάνιελ— Παλαμά υπάρχει μόνο ένα γήπεδο που ανήκει στην τοπική ομάδα. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά είναι τα όσα ανέφερε ο πρόεδρος του 15μελούς ενός γυμνασίου της περιοχής. Ειδικότερα, επισήμανε πως υπάρχουν στάδια μπάσκετ και ποδοσφαίρου ως επί το πλείστον από ομάδες, ενώ επιβεβαιώνοντας τις επιπτώσεις της εμπορευματοποίησης του Αθλητισμού που βιώνουν οι νέοι και επαρχίας στο σημερινό άδικο σύστημα, πρόσθεσε: «Αν θες να πας σε Ακαδημία θα πληρώσεις. Είναι ανάλογα την περίπτωση». Ο ίδιος μίλησε και για την εγκληματική αδιαφορία του αστικού κράτους, το οποίο βλέπει την ανάγκη των νέων για άθληση ως κόστος, λέγοντας πως το γυμναστήριο κοντά στο ΕΠΑΛ «είναι ό,τι πιο άθλιο έχω δει ποτέ. Πέφτουν σοβάδες, αν πέσεις κάτω έχεις σπάσει το πόδι σου, ένα τζάμι αν το αγγίξεις λίγο έπεσε. Ήμουν δίπλα σε ένα τζάμι, ακουμπάω λίγο, κατευθείαν έπεσε πάνω μου. Είχαμε κάνει κατάληψη».

Οι μαθητές, είτε προέρχονται από οικογένειες αγροτών, είτε όχι, ξέρουν πολύ καλά ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά έχουν κοινή ρίζα, την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες τους στο βωμό του κέρδους. Γιατί καταλαβαίνουν ότι η πολιτική που δίνει συνεχώς “εορταστικά δωράκια” στους επιχειρηματικούς ομίλους, είναι αυτή που δεν αφήνει τους γονείς τους να περάσουν τις γιορτές στα σπίτια τους, αλλά τους αναγκάζει να αγωνίζονται στα μπλόκα. Γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υλοποιείται και στηρίζειται διαχρονικά από τις κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα της χώρας μας είναι αυτή που ξεκληρίζει τους βιοπαλαιστές αγρότες γονείς τους και τους εξαναγκάζει να φύγουν από τον τόπο τους, ενώ αποθαρρύνει και τους ίδιους, όπως περιέγραψαν, να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα. «Τα χωράφια μπορώ να τα έχω σαν δεύτερη δουλειά», δηλώνει ένας μαθητής, συμπληρώνοντας πως με αυτά «δεν αξίζει να ασχοληθείς αν δεν έχεις πολλά στρέμματα».

Γι’ αυτό οι μαθητές οργανώνουν τη δική τους πάλη, στηρίζοντας τη μάχη των αγροτών. Με πλατιά ενημέρωση και συζήτηση σε κάθε σχολείο, με αγωνιστικές δράσεις, όπως αποχή από τα μαθήματα και συμβολικές καταλήψεις, με πανό και με επισκέψεις στα μπλόκα, με συλλογή ειδών για να δώσουν στους βιοπαλαιστές αγρότες, εκφράζουν την αστείρευτη αλληλεγγύη τους. Για παράδειγμα, όπως είπαν οι μαθητές, την ημέρα της πανθεσσαλικής απεργίας με αφορμή την ψήφιση του βαθιά ταξικού, αντιλαϊκού, πολεμικού προϋπολογισμού για το 2026, στο ΓΕΛ Καρδίτσας προχώρησαν σε αποχή για 4 ώρες και έφτιαξαν πανό που κρέμασαν έξω από το σχολείο τους. Αντίστοιχα, στο 1ο Γυμνάσιο και στο ΕΠΑΛ προχώρησαν σε κατάληψη και επισκέφθηκαν τα μπλόκα, όπου έβαλαν και πανό που δημιούργησαν. Γιατί όπως μας είπε και μια μαθήτρια «Μα πού να ήμασταν; Είναι και δικός μας αγώνας!»

Κόμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης & φίλοι των αγωνιζόμενων αγροτών δεν πάνε μαζί

Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ, που ξεκληρίζει τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά αποτελεί “ευαγγέλιο” για όλα τα κόμματα της ΕΕ. Γι’ αυτό όλα την έχουν ψηφίσει, και πρόσφατα μάλιστα, εν μέσω αγροτικών κινητοποιήσεων, ψήφισαν τον επικαιροποιημένο Κανονισμό της στο Ευρωκοινοβούλιο.

Γι’ αυτό όλα τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει, μαζί και η ΝΔ, έχουν λερωμένη τη φωλιά τους με την εφαρμογή των μέτρων της ΚΑΠ και με το πώς αντιμετώπισαν τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τα δίκαια αιτήματά τους. Από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1997 που ξεφούσκωνε τα λάστιχα των τρακτέρ στα μπλόκα μέχρι την μεγαλειώδη διαδήλωση των αγροτών με τρακτέρ έξω από τη Βουλή το 2016, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Για αυτό προσπαθούν να βγάλουν λάδι την ΕΕ. Το ΠΑΣΟΚ υποτιμά την νοημοσύνη των αγροτών λέγοντας ότι υπάρχει «αδυναμία κατανόησης της ΚΑΠ από την πλειονότητα του αγροτικού κόσμου». Πρόκειται μάλλον για…παρεξήγηση! Η ΚΕ του ΜέΡΑ25 έφτασε στο σημείο σε ψήφισμά της για τις αγροτικές κινητοποιήσεις να μην κάνει καμία απολύτως αναφορά! Αλλά και όποτε κάνει κριτική, αυτή είναι βοηθητική στο αφήγημα της κυβέρνησης για δήθεν “βολεμένους αγρότες”. Χαρακτηριστικά ο Βαρουφάκης εν μέσω των αγροτικών κινητοποιήσεων δήλωσε: «Με την είσοδό μας στην ΕΟΚ οι αγρότες μας ξαφνικά έγιναν εισοδηματίες. Τη δουλειά την έκαναν οι Αλβανοί, οι Ρουμάνοι, οι Πακιστανοί, οι άνθρωποι από το Μπαγκλαντές».

Κριτήριο για τις προτάσεις των αστικών κομμάτων είναι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και των κερδών των ομίλων που δραστηριοποιούνται στην αγροτική οικονομία και την μεταποίηση. Από όλους προβάλλεται ως λύση η ίδια χρεωκοπημένη λογική της “εξωστρέφειας” της αγροτικής οικονομίας που ακολουθεί και η ΝΔ, αφού αποτελεί επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης.  Γι’ αυτό ο Βελόπουλος προκρίνει τη «στροφή προς νέες αποδοτικές καλλιέργειες, όπως αρωματικά φυτά, υπερτρόφιμα (superfoods), θερμοκηπιακά», ο Βαρουφάκης «να επιστρέψουμε στις βιολογικές καλλιέργειες και να παράγουμε ντομάτες που τις πουλάμε 5 φορές πιο ακριβά στο εξωτερικό». Όμως, το ζητούμενο για τον λαό είναι η εξασφάλιση της διατροφικής του επάρκειας με ποιοτικά και φθηνά προϊόντα, και όχι ποια εμπορεύματα μπορεί να είναι πιο κερδοφόρα στις αγορές του εξωτερικού.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσπερνάει υποκριτικά ότι οι αγρότες σε όλες τις χώρες της ΕΕ βρίσκονται στον δρόμο ενάντια στην πολιτική της ΕΕ και αναφέρει ως χώρες - πρότυπο για την αγροτική τους πολιτική, χώρες όπως η Ολλανδία και η Γαλλία. Η Ολλανδία επαινείται για τις “βιώσιμες” πρακτικές της, που βέβαια δεν αποδείχθηκαν πολύ… βιώσιμες για τους μισούς αγροτοκτηνοτρόφους που πετάχτηκαν εκτός παραγωγής την τελευταία 25ετία. Όσο για την Γαλλία, οι κτηνοτρόφοι είναι επίσης στο δρόμο επειδή το κράτος αρνείται τον εμβολιασμό των βοοειδών για να μη θιγούν τα κέρδη των μεγαλοεξαγωγέων.

Επειδή κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα, πλην ΚΚΕ, δεν αμφισβητεί τον καπιταλισμό, θα δει κανείς παρόμοια αιτήματα, όπως για την ίδρυση αγροτικής τράπεζας, να υπάρχει στα προγράμματα από την Κωνσταντοπούλου, το Βελόπουλο και το ΜέΡΑ25 μέχρι την…ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Όμως οι τράπεζες στον καπιταλισμό, είτε είναι δημόσιες, είτε ιδιωτικές, δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Λειτουργούν με κριτήριο το κέρδος, που βγαίνει από τα δάνεια, δηλαδή τα χρέη που δημιουργούνται στο λαιμό των βιοπαλαιστών αγροτών.

Τέλος, η κυβέρνηση σίγουρα έτριβε τα χέρια της από απροσδόκητους συμμάχους που βρήκε στην προσπάθειά της να συκοφαντήσει τους αγώνες των αγροτών. Χαρακτηριστική ήταν η αξιοποίηση από την κυβέρνηση ενός θλιβερού επικοινωνιακού σόου, με τον φυλακισμένο φασίστα Κασιδιάρη να συναντιέται με …10 αγρότες, σαν τον κλέφτη, κάτω από μια γέφυρα. Αντίστοιχα, “βγάζει μάτι” η στοίχιση με την κυβέρνηση αναρχοαυτόνομων ομάδων, που μάλλον υπάρχουν μόνο στο διαδίκτυο, όπως των “autonome antifa”, που επιτέθηκαν στα μπλόκα και τα αιτήματά τους λέγοντας ότι «πίσω απ’ τις αγροτικές κινητοποιήσεις βρίσκονται τα ανώτερα στρώματα των αγροτοαφεντικών».

Ο σοσιαλισμός θα εξασφαλίσει αξιοπρεπή ζωή στον βιοπαλαιστή αγρότη

Απέναντι στον αφανισμό τους από τις καπιταλιστικές αγροτικές επιχειρήσεις, τους βιομήχανους, τις τράπεζες, το κράτος τους, υπάρχει μόνο μία διέξοδος για τους βιοπαλαιστές αγρότες. Η συμπόρευση με το ΚΚΕ, για ν’ ανοίξει ο δρόμος ώστε να φύγουν από τη μέση οι καπιταλιστές, με την κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τη μικρομεσαία αγροτιά και των άλλων λαϊκών στρωμάτων της πόλης και του χωριού. Ο δρόμος της συσπείρωσης και κοινής πάλης που θα φτάνει έως την ανατροπή του σημερινού συστήματος, την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη.

Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί και θα εξασφαλίσει την αξιοπρεπή ζωή του βιοπαλαιστή αγρότη και κτηνοτρόφου. Μόνο τότε ο αγρότης, συνεταιρισμένος, μπορεί να επωφελείται από την κεντρικά σχεδιασμένη βιομηχανική παραγωγή, το κρατικό εμπόριο, τις κρατικές υποδομές προστασίας από φυσικές καταστροφές. Με την κοινωνικοποίηση της γης, των βιομηχανικών-εμπορικών μονοπωλίων, της συγκεντρωμένης αγροτικής παραγωγής, των επιχειρήσεων της βιομηχανίας αγροτικών εφοδίων (λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, φυτικού και ζωικού γενετικού υλικού, ζωοτροφών, Ενέργειας, μηχανημάτων κ.ά.) και διατροφικών προϊόντων.

Οι βιοπαλαιστές αγρότες δεν πρέπει να φοβούνται την κοινωνικοποίηση της γης και των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, τη συνεταιριστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής των μικρομεσαίων αγροτών, που θα ενοποιούν τις μικροϊδιοκτησίες στη μεγάλη συνεταιριστική. Αυτός ο συνεταιρισμός καμιά σχέση δεν έχει με τους σημερινούς συνεταιρισμούς ή με άλλους που θα υποτάσσονται στο μεγάλο κεφάλαιο, στα μονοπώλια.

Μόνο οι κοινές καλλιεργητικές φροντίδες και συλλογή μπορούν να μειώσουν το κόστος παραγωγής, αξιοποιώντας καλύτερα τις παραγωγικές δυνάμεις, στην προοπτική της πλήρους μηχανοποίησης και άμεσης διασύνδεσης της αγροτικής παραγωγής με τη μεταποίηση, τη συγκέντρωση των αγροτικών προϊόντων μέσω κρατικού φορέα. Μόνο με την κοινωνικοποιημένη μεγάλη παραγωγή, το κρατικό εμπόριο, τη συνδεδεμένη συνεταιριστική παραγωγή μπορεί ο αγροτοπαραγωγός να προστατευτεί από τις καταστροφές και από τις σκληρές συνθήκες της δουλειάς στην ύπαιθρο, να αποκτήσουν μορφωτική-πολιτιστική ζωντάνια τα χωριά, υποδομές σε δημόσια Κέντρα Υγείας πλήρως εξοπλισμένα, να ανέβει το βιοτικό επίπεδο της αγροτικής οικογένειας.

Με την ένταξη των αγροτοκτηνοτρόφων στον κεντρικό σχεδιασμό, με εργατικό έλεγχο, για την παραγωγή εγχώριων τροφίμων φτηνών και ποιοτικών, θα καλύπτονται οι διατροφικές ανάγκες του λαού. Άλλωστε, έχουμε ως χώρα όλες τις εδαφικές, κλιματολογικές, τεχνικές και επιστημονικές προϋποθέσεις, κυρίως το έμψυχο δυναμικό, για να παράγουμε σχεδόν όλα τα τρόφιμα και αλιεύματα, για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του λαού μας, όπως και πρώτες ύλες για τη μεταποίηση.

Αυτές οι προϋποθέσεις εμποδίζονται από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, το κίνητρο του κέρδους, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, την ΕΕ, από την εξουσία του κεφαλαίου, των μονοπωλίων. Με αυτήν την εξουσία πρέπει να αναμετρηθούμε, να διαμορφώσουμε το λαϊκό ποτάμι που θα την ανατρέψει.