Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση & τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν σβήσει και οι τελευταίες δικαιολογίες περί μη εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο. Οι Patriot που εκτοξεύτηκαν για να αναχαιτιστούν οι ιρανικές επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco στη Σαουδική Αραβία, σηματοδοτούν το πέρασμα και επίσημα στην ενεργή συμμετοχή της χώρας.

Όσο δυναμώνει η πολεμική εμπλοκή τόσο θα ενισχύεται η πολεμική προπαγάνδα για τον εγκλωβισμό των εργαζομένων και της νεολαίας στους “εθνικούς” στόχους των καπιταλιστών.  Όπως μας συμβούλεψε ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, σήμερα «απαιτείται εθνική ενότητα και η δυνατότητα να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τα μεγάλα, αυτά που έχουν να κάνουν με τον πυρήνα των εθνικών μας συμφερόντων». Σε αυτή τη βάση χρειάζεται σε κάθε χώρο δουλειάς και νεολαίας να δυναμώσει η αντιπαράθεση με τα προσχήματα της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ας δούμε βασικά επιχειρήματα που αξιοποιεί η κυβέρνηση μαζί με τα κόμματα του συστήματος

«Υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία απέναντι στον ολοκληρωτισμό»

Στην περίπτωση της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων ταιριάζει η λαϊκή παροιμία “δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι”. Αρκεί μια σύντομη ματιά στους συμμάχους τους για να αποδειχτεί ότι η “ευαισθησία” για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες είναι το λιγότερο υποκριτική, εξαρτάται τελικά από την εξασφάλιση των συμφερόντων των  μονοπωλιακών ομίλων. Για αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ, από κοινού με τις ΗΠΑ και την “φιλεύσπλαχνη” ΕΕ, διατηρεί συμμαχίες στρατηγικής σημασίας με μια σειρά αντιδραστικά καθεστώτα. Από τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τους Τζιχαντιστές στη Συρία μέχρι το κράτος–τρομοκράτη του Ισραήλ, που διαπράττει με αμείωτη ένταση τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού.

Το δίλημμα “δημοκρατία ή ολοκληρωτισμός” είναι έτσι κι αλλιώς κάλπικο. Η σημερινή κοινωνία έχει μια διαχωριστική γραμμή, αυτή ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, ανάμεσα στους λιγοστούς μετόχους-παράσιτα μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και στους εργαζόμενους, τους παραγωγούς του πλούτου. Έτσι, κάθε αστικό κράτος, όσες μορφές κι αν εναλλάσσει, δεν μπορεί παρά να είναι το όργανο των εκμεταλλευτών και βαθιά εχθρικό για τον λαό. Για αυτό κάθε κράτος χρηματοδοτεί, στηρίζει την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο για να αναβαθμίσει το μερίδιο της λείας που θα πάρει η αστική του τάξη και “ματώνει” τα λαϊκά νοικοκυριά που “πληρώνουν τον λογαριασμό”.

Όσο περισσότερο το σύστημα των εκμεταλλευτών σαπίζει, τόσο πιο αντιδραστικό θα γίνεται και το ίδιο το αστικό κράτος, ανεξάρτητα από το με ποια μορφή εμφανίζεται. Για αυτό και σήμερα συναντάμε όλο και πιο μικρές διαφορές μεταξύ “δημοκρατικών” και “ολοκληρωτικών” καθεστώτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι απαγορεύσεις Κομμουνιστικών Κομμάτων, διώξεις μελών και στελεχών τους συναντάμε σε μια σειρά κράτη από την Πολωνία, την Τσεχία και την Ουγγαρία της “δημοκρατικής” ΕΕ μέχρι και το Ιράν, όπου απαγορεύεται το Τουντέχ.

Η αντιδραστικοποίηση του αστικού κράτους αφορά και το πώς “θωρακίζεται”, εντείνει συνολικά την καταστολή απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, τον “εχθρό λαό”.  Είναι ενδεικτικό το παράδειγμα των ΗΠΑ, που “κόπτονται” για την υπεράσπιση της “δημοκρατίας” στη Μέση Ανατολή ενώ στο εσωτερικό τους οι πράκτορες της ICE δολοφονούν εν ψυχρώ στο όνομα της καταπολέμησης της “εσωτερικής τρομοκρατίας”, στρέφονται ενάντια σε μετανάστες και πρόσφυγες. Αρκεί κανείς να σκεφτεί κάποιες “παρεμβάσεις” του ελληνικού αστικού κράτους, όπως τις υποκλοπές συνομιλιών πάνω από 100.000 στην Ελλάδα, με τη σφραγίδα της κυβέρνησης. Οι πρόσφατες δηλώσεις του καταδικασμένου Ισραηλινού επιχειρηματία ιδρυτή της “Intellexa”, της εταιρείας ανάπτυξης του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, αποδεικνύουν το “παιχνίδι” του φακελώματος που στήνουν από κοινού μηχανισμοί του αστικού κράτους, κυβερνήσεις και μονοπωλιακοί όμιλοι. Φέρει επίσης ακέραια τη σφραγίδα του “κράτους δικαίου” της ΕΕ, αφού όπως είπε: «αυτές οι τεχνολογίες έχουν σχεδιαστεί για να υποστηρίζουν τις προσπάθειες εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης κυρίαρχων κρατών, όλα στο πλαίσιο του κανονιστικού πλαισίου της ΕΕ και των νομικών προτύπων».

Τελικά, η καταστολή κλιμακώνεται όσο βαθαίνει και η εμπλοκή της αστικής τάξης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο γιατί θέλει “τα κεφάλια μέσα”. Αυτό που στην πραγματικότητα φοβάται και για αυτό παίρνει τα μέτρα της είναι η δύναμη των λαών, που όταν αποφασίσουν να πάρουν στα χέρια τους την τροπή των εξελίξεων, μπορούν να ανατρέψουν την εξουσία των εκμεταλλευτών και να τσακίσουν την κρατική τους μηχανή.

«Είμαστε δύναμη σταθερότητας & ευθύνης απέναντι στους συμμάχους μας»

Θα μπορούσαμε να παραφράσουμε τη διατύπωση αυτή με τα λόγια του μόνιμου αντιπροσώπου των ΗΠΑ στο NATO, Μάθιου Γουίτακερ κατά την επίσκεψή του στη βάση της Αλεξανδρούπολης. Εκεί ανέφερε ότι «η Ελλάδα είναι αξιόπιστος σύμμαχος, ήταν πάντα εκεί για εμάς, πάντα ξόδευε όσα προβλεπόταν για το ΝΑΤΟ, και σήμερα προχωρά με γοργούς ρυθμούς τα εξοπλιστικά της για να υπερασπιστεί τον εαυτό της και τους συμμάχους.» Από την άλλη, η στόχευση της ελληνικής αστικής τάξης εκφράζεται δια στόματος του Κυριάκου Μητσοτάκη που ανέφερε ενδεικτικά ότι «οι συμφωνίες ανεβάζουν το γεωπολιτικό μας βάρος».

Ποιο είναι αυτό το βάρος; Η διαπραγματευτική δύναμη των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων στην Ενέργεια, τις Κατασκευές, τις Μεταφορές κ.ά. για να παζαρέψουν το μερίδιο που θα πάρουν από τα χρυσά “deals” που στήνονται και θα στηθούν πάνω στη δυστυχία και το αίμα των λαών στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο ρόλος της κυβέρνησης ως πρωτοπαλίκαρου στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς και στην πιο ενεργή εμπλοκή της ΕΕ γίνεται προκειμένου, όπως σε κάθε λυκοσυμμαχία, να βρουν πιο δυναμικό πάτημα στη μοιρασιά οι εγχώριοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Γι’ αυτό η εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο είναι “τρόπος ύπαρξης” για την ελληνική αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό. Γι’ αυτό δεν διστάζουν να βιάζουν την απλή λογική για να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο λέγοντας ότι «η κατάρριψη ιρανικών πυραύλων δεν είναι θέμα εμπλοκής αλλά μια αμυντική ενέργεια», ενώ ο Δένδιας και ο Μητσοτάκης έφτασαν στο σημείο να ισχυριστούν πως οι “Patriot” προστατεύουν το επίπεδο ζωής του λαού και των Ευρωπαίων πολιτών!

Θα πει κανείς, όμως, πως οι σύμμαχοί μας εξασφαλίζουν ασφάλεια και σταθερότητα. Είναι, όντως, αυτό αλήθεια;

Ίσα-ίσα στα πλαίσια των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών δημιουργούνται επικίνδυνα τετελεσμένα. Τα στρατιωτικά μέσα που στάλθηκαν στην Κύπρο με στόχο την υπεράσπιση των βρετανικών βάσεων και των αμερικάνικων υποδομών είναι ενταγμένα στο σχέδιο ΝΑΤΟποίησης του νησιού. Αυτό άλλωστε μαρτυρά και η πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Κύπρου, Χριστοδουλίδη, που μιλά για «διάλογο και επαναδιαπραγμάτευση» του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων στο νησί. Η κυβέρνηση, εμφανίζει μάλιστα ως “προστάτες” της Κύπρου αυτούς που ευθύνονται για την τουρκική εισβολή και κατοχή, δηλαδή τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στην πράξη δίνει άλλοθι στην ενίσχυση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στα Κατεχόμενα προωθώντας σταδιακά διχοτομικές λύσεις υπό ΝΑΤΟϊκή ομπρέλα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Ρ. Τ. Ερντογάν, προέδρου της “συμμάχου” Τουρκίας, ότι “Η Τουρκία έχει μετακινηθεί από μια παθητική στάση και έχει αναλάβει ρόλο παράγοντα που διαμορφώνει τις εξελίξεις (...) Όσοι θέλουν να γνωρίσουν τον χαρακτήρα της Τουρκίας και του τουρκικού έθνους, ας κοιτάξουν την Κύπρο...”. Με το μάτι στραμμένο στην περίπτωση του Αιγαίου δεν μπορεί να υπάρξει κανένας εφησυχασμός, πόσο μάλλον όταν διακηρυγμένη στόχευση των “συμμάχων” μας ΗΠΑ και ΝΑΤΟ είναι η εξασφάλιση της σταθερότητας στην Ν/Α Μεσόγειο και το τράβηγμα της Τουρκίας από τις σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα.

Από την άλλη τα κυβερνητικά παπαγαλάκια επιμένουν ότι όπως και να έχει έχουμε δεσμεύσεις απέναντι στους συμμάχους μας, πλευρά που δεν την ακούμε μόνο στην περίπτωση των πολεμικών αποστολών. Το συναντάμε κάθε φορά που τίθενται οι διεκδικήσεις του εργατικού-λαϊκού κινήματος με τους λεγόμενους δημοσιονομικούς στόχους και τα ματωμένα πλεονάσματα της ΕΕ ή με τις δαπάνες του ΝΑΤΟ, που στερούν πόρους από τα σχολεία και άλλες υποδομές για να αναπτυχθούν σφαγεία σε όλη την υφήλιο. Το επιχείρημα αυτό είναι μια βολική “καραμέλα” των αστικών κομμάτων για να πετάξουν την ευθύνη από πάνω τους, να παρουσιάσουν ότι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών δεν είναι δική τους συνειδητή επιλογή αλλά υποχρέωση που τους “δένει” τα χέρια.

Αυτό που επιβεβαιώνεται, βέβαια, ακόμη και με τα δικά τους λόγια, είναι ότι χρειάζεται σύγκρουση με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις δεσμεύσεις τους για να πάρει ο λαός μας “ανάσα”.

Ανταπόκριση από την Κύπρο

Ο “Οδηγητής” βρέθηκε στην Κύπρο και συνομίλησε με αρκετούς νέους για την κατάσταση εκεί. Λίγη ώρα πριν, είχε ολοκληρωθεί εκδήλωση της Οργάνωσης της ΚΝΕ στην Κύπρο για τις καταιγιστικές εξελίξεις.

Η Ηλέκτρα και η Χριστίνα, φοιτήτριες σε πανεπιστήμια της Κύπρου, περιγράφουν το πώς οι πρυτανικές αρχές αντέδρασαν, λίγες μόνο ώρες μετά το πρώτο χτύπημα με drone: Στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας η διοίκηση ζήτησε απ’ τους φοιτητές «να απέχουν από συμμετοχή σε πολωτικές συζητήσεις»! Τις συνθήκες μέσα στις οποίες νέοι εργαζόμενοι ακούνε ότι όλα είναι υπό έλεγχο, μεταφέρουν ο Νίκος και η Αγγελική, νοσηλευτές σε μεγάλη ιδιωτική κλινική, αλλά και η Φωτεινή, εμποροϋπάλληλος σε μεγάλο σούπερ μάρκετ. Σε μεγάλους εργασιακούς χώρους, όπου εξαιτίας του χαρακτήρα τους συναθροίζονται πολλά άτομα, μας περιέγραψαν την απουσία μέτρων ασφαλείας, που “εγγυάται” ήδη ένα σωρό κινδύνους. Την ίδια στιγμή, η μεγαλύτερη εργοδοτική ένωση της χώρας, έβγαλε ανακοίνωση εκφράζοντας ανησυχία για «τα προβλήματα που εντοπίζονται από την κρίση στη Μέση Ανατολή στη διεξαγωγή των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων» και συστήνοντας, για τη «διαχείριση των εργαζομένων, όλα τα ζητήματα να επιλυθούν με πνεύμα συνεργασίας μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων». Τα διλήμματα που αντιμετωπίζει ένας νέος άνθρωπος σήμερα, μας περιέγραψε η Χριστίνα. «Είχα επηρεαστεί πάρα πολύ από αντιλήψεις όπως ότι “ο κομμουνισμός είναι μια ακραία θεωρία”, οι γονείς μου με κατηγόρησαν όταν αποφάσισα να μπω στη ΚΝΕ (…) Όμως, η πιο “εύκολη” λύση είναι να αποφεύγει κανείς τις καταστάσεις που τον επηρεάζουν, όχι να κάτσει και να τις αντιμετωπίσει (…) Η ΚΝΕ κατάλαβα ότι θα με βοηθήσει να την αντιμετωπίσω γιατί υπάρχει πλάνο, υπάρχει Οργάνωση. Ένιωσα ότι δεν είμαι μόνη μου σε αυτές τις συνθήκες… Ο συλλογικός αγώνας κάνει τα πράγματα, τελικά, πιο εύκολα, ειδικά στις κρίσιμες καταστάσεις...»

«Υπερασπιζόμαστε την άμυνα της χώρας και το εθνικό συμφέρον»

Οι “αμυντικές” αποστολές & τα επιθετικά συμφέροντα

Οι αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων, είναι πρωτοφανείς σε αριθμό αλλά και σε επίπεδο εμπλοκής. Βρίσκονται σε όλα αυτά τα μέρη του πλανήτη για να προστατεύσουν τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, να παζαρέψουν με καλύτερους όρους τις μπίζνες της επόμενης μέρας. Οι επενδύσεις τους, λοιπόν, πάντα πάνε χέρι – χέρι με τη στρατιωτική εμπλοκή. Αρκεί κάποιος να ακολουθήσει τη ροή του χρήματος και των επενδύσεων των αστών για να καταλάβει τι προστατεύουν όλες αυτές οι αποστολές. Έτσι, θα μπορέσει να “διαβάσει” τις συζητήσεις για κοινά στρατιωτικά γυμνάσια ελληνικού και ινδικού Πολεμικού Ναυτικού αλλά και τη συμμετοχή της Ελλάδας στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις Aspides και Atalanta, που καλύπτουν μια τεράστια περιοχή από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. Συζητήσεις που διεξάγονται ταυτόχρονα με τα επιχειρηματικά deals για τη βαθύτερη εμπλοκή ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων στον οικονομικό διάδρομο IMEC και το μπλοκάρισμα του ανταγωνιστικού κινεζικού που περνάει ακριβώς από αυτή την περιοχή. Αντίστοιχα μπορεί κάποιος να “διαβάσει” την ελληνική στρατιωτική εμπλοκή στα Βαλκάνια, μια περιοχή στην οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια η ελληνική αστική τάξη είχε προχωρήσει σε μεγάλες επενδύσεις και διεκδικούσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση των ΝΑΤΟϊκών συμφερόντων μέσα και στα πλαίσια του ανταγωνισμού ΗΠΑ-Ρωσίας.

Αν ακούσει κανείς τελευταία τα επιτελεία του συστήματος θα δει να “λυσσάνε” με το ότι η αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο, η τοποθέτηση Patriot στην Κάρπαθο και στη Βουλγαρία γίνεται για την ενίσχυση της “αποτρεπτικής ισχύος” και της “άμυνας”.

Φυσικά, ένα πρώτο ερώτημα είναι μήπως έχουμε “χάσει” ότι η Βουλγαρία έχει ενταχθεί στην ελληνική επικράτεια ή η Aramco είναι κάποιο ευφάνταστο όνομα ελληνικής πόλης, αλλιώς δεν εξηγείται πώς προστατεύεται η αεράμυνα της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Σαουδική Αραβία και αν μπει μαζί με τις ΝΑΤΟϊκές βάσεις της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης που προστατεύουν οι άλλες δυο συστοιχίες Patriot,  μπορεί να πονηρευτεί κανείς για το τι θεωρείται “άμυνα της χώρας”.

Που, όμως, έχουμε ξανακούσει αυτό το επιχείρημα περί “άμυνας”; Μα από τις σημειώσεις των καλύτερων στο ξέπλυμα των επιθετικών τους ενεργειών, των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Θυμίζουμε ότι με το πρόσχημα της “αυτοάμυνας” οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ (IDF) προχώρησαν στην κατοχή της Γάζας και τμήματος της Δυτικής Όχθης, στην εισβολή στον Νότιο Λίβανο και έχουν πραγματοποιήσει συνολικά επιθέσεις σε 6 χώρες μέσα σε 2 χρόνια. Αντίστοιχα, οι ΗΠΑ παρουσιάζουν την προμελετημένη επίθεση στο Ιράν ως “προληπτική άμυνα”, με πρόσχημα ότι θα δέχονταν πλήγμα αν δεν το χτυπούσαν πρώτες. Αν κρίνουμε από τους συμμάχους της, με τόση άμυνα που κάνει η ελληνική κυβέρνηση θα δούμε καμιά ελληνική φρεγάτα να φτάνει μέχρι την Ταϊβάν και τον Ινδοειρηνικό.

Θα πει κανείς, βέβαια, ότι ακόμη κι έτσι προστατευόμαστε σαν χώρα. Είναι, όμως, έτσι; Αν κάτι επιβεβαιώνουν οι τελευταίες εξελίξεις είναι ότι η εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ όχι απλά δεν αποτελεί παράγοντα ασφαλείας αλλά παράγοντα κινδύνου για τον λαό μας. Κάτι που δεν είναι υπερβολή, όπως λένε τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, αλλά έχει δηλωθεί και επισήμως από αξιωματούχους του Ιράν ήδη από το 2020 λέγοντας ότι «Σε περίπτωση πολέμου υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εναντίον της χώρας, η παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων από οποιαδήποτε χώρα στον Αμερικανό εισβολέα θα θεωρηθεί εχθρική πράξη και το Ιράν διατηρεί το δικαίωμα να απαντήσει με σαφή και αποφασιστικό τρόπο». Το τελευταίο διάστημα, άλλωστε, τα «δεν κινδυνεύουμε από χτύπημα του Ιράν» έγιναν «να πάρουμε μέτρα σαν Ευρώπη σε περίπτωση πυραυλικής επίθεσης».

Ο κίνδυνος και η διαρκής ανασφάλεια μεταφράζεται μέσα και από το χτύπημα του εισοδήματος του λαού λόγω της ακρίβειας, της εκτόξευσης του ενεργειακού κόστους λόγω της απολιγνιτοποίησης και της εισαγωγής των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στα πλαίσια της ΕΕ. Κατευθύνσεων όπως οι κυρώσεις στο ρωσικό φυσικό αέριο και η εισαγωγή του πανάκριβου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στα πλαίσια και του ενεργειακού πολέμου ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία. Η εξέλιξη του πολέμου που επηρεάζει τους δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης και των κομμάτων του συστήματος που στηρίζουν ενεργά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενώ ζητούν πιο ενεργή παρέμβαση της ΕΕ.

Υπάρχουν δύο πατρίδες!

Πίσω από την “υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος” υπάρχει η πραγματικότητα ότι οι καπιταλιστές και οι εργαζόμενοι δεν βρίσκονται στην ίδια “βάρκα”. Η “πατρίδα” της κυβέρνησης όπως και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ, είναι αυτή των τραπεζών, των “κορακιών” της αγοράς ακινήτων που πετάνε έξω από τα σπίτια τους οικογένειες. Η “πατρίδα” τους είναι αυτή του “εθελοντικού φόρου” των εφοπλιστών και όχι των ναυτεργατών που χάνουν μέχρι και τη ζωή τους. Η “πατρίδα” τους είναι αυτή των ενεργειακών ομίλων που θησαυρίζουν από την ενέργεια-εμπόρευμα και όχι του λαού που πληρώνει υπέρογκα ποσά για θέρμανση και ρεύμα.

Η “άμυνα της πατρίδας” της αστικής τάξης σημαίνει διαρκώς επίθεση, αναβάθμιση του ρόλου και της θέσης της στη μοιρασιά της λείας, εκτόξευση της κερδοφορίας της. Επίθεση κάνει τόσο με την αποστολή ενόπλων δυνάμεων στο εξωτερικό όσο και με το παζάρι για παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, όπως προβλέπεται στις συμφωνίες με τους ενεργειακούς κολοσσούς Chevron και Exxonmobil. Η επιθετική διεκδίκηση των συμφερόντων των καπιταλιστών περνάει μέσα από το χτύπημα του “εσωτερικού ταξικού εχθρού”, της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, την πίεση να υποταχθούν στην “έκτακτη ανάγκη”, να μειώσουν τις απαιτήσεις τους, να μη διεκδικούν.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Κάνουμε ήδη πολλά! Έλα μαζί μας

Από την πρώτη στιγμή της πολεμικής επέμβασης των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και την επέκταση του πολέμου, δεκάδες σωματεία, εργατικά κέντρα, φοιτητικοί σύλλογοι και μαθητές βγήκαν μπροστά, οργάνωσαν κινητοποιήσεις, δράσεις και συσκέψεις κάνοντας ξεκάθαρο πως δεν θα ανεχτούμε εμείς και οι οικογένειές μας να πληρώσουμε τις συνέπειες του πολέμου τους.

Στις 5 Μαρτίου στο λιμάνι του Πειραιά πραγματοποιήθηκε 24ώρη μαζική απεργία των ναυτεργατών κόντρα  στα ματωμένα κέρδη των εφοπλιστών, που δεν διστάζουν να κρατούν εγκλωβισμένους ναυτεργάτες στις πύλες της κόλασης. Παίρνοντας ορμή και από την κλαδική απεργία ναυτεργατών στις 6 Φεβρουαρίου, στην όποια έδωσαν μάχη χιλιάδες εργάτες σε 20 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου και με σύνθημα “Οι λιμενεργάτες δε δουλεύουμε για τον πόλεμο”, οι εργάτες κλιμακώνουν τον αγώνα τους απέναντι στην εμπλοκή της χώρας μας στα πολεμικά σχέδια.

Σωματεία και εργατικά κέντρα πραγματοποίησαν συσκέψεις μέσα σε χώρους δουλειάς οργανώνοντας τον αγώνα τους ενάντια στον πόλεμο και στην πολεμική προετοιμασία. Αποκαλύπτουν πως η πολεμική εμπλοκή και προετοιμασία, το κυνήγι του μέγιστου ποσοστού κέρδους φέρνει ελαστικές σχέσεις εργασίας, έλλειψη μέτρων ασφαλείας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς, 13ώρα, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Αναδεικνύουν ότι οι εργαζόμενοι ούτε πρέπει ούτε μπορούν να προσαρμόσουν τις ανάγκες τους στα πολεμικά σχέδια της κυβέρνησης, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Καλούν τον λαό να μην πληρώσει τα σπασμένα για έναν πόλεμο που δεν αφορά την εργατική τάξη και τα παιδιά της.

Με κινητοποιήσεις στις Διοικήσεις των Πανεπιστημίων  και πολύμορφες  παρεμβάσεις μέσα στις σχολές οι φοιτητές σε όλη τη χώρα  μέσα από τους Φοιτητικούς τους Συλλόγους εκφράζουν την απαίτησή τους  για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου στη χώρα μας. Κόντρα στην προσπάθεια μετατροπής των Πανεπιστημίων σε εργαστήρια πολέμου, που θα υλοποιούν τις εντολές του ΝΑΤΟ.

Σε δεκάδες σχολεία στη χώρα, μέσα στις τάξεις, στα προαύλια, οι μαθητές υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στον πόλεμο. Εκφράζουν την οργή και την αγανάκτησή τους με όσα μέσα έχουν.

«Τι μπορούμε να κάνουμε;». Ένα συχνό ερώτημα που συναντάται μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις. Δημοσιεύουμε την επιστολή φαντάρων από την ΕΛΔΥΚ, που φωτίζει το τι μπορούν να κάνουν οι νέοι στρατευμένοι που υπηρετούν ή θα υπηρετήσουν τη θητεία τους.

«Συνάδελφοι φαντάροι,

Ό,τι και να ακούσαμε στην Ελλάδα, από το κέντρο εκπαίδευσης ακόμη, η πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα είναι διαφορετική. Η στρατιωτική θητεία στην Κύπρο δεν είναι ταξίδι αναψυχής ούτε περίπατος ζωής. Η πολεμική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν δημιούργησε μια νέα πραγματικότητα, διαφορετική από τον εφησυχασμό που οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου καλλιεργούν. (…) Το νησί ζώθηκε από ευρωΝΑΤΟϊκές φρεγάτες και πολεμικά αεροσκάφη, για να διαφυλαχτούν τα συμφέροντα των λίγων του κεφαλαίου και όχι τα δικά μας και του Κυπριακού λαού. Εμείς; Στόχος αντιποίνων κι εμείς.

Ο πόλεμος είναι η μεγάλη ευκαιρία για αυτούς τους λίγους του κεφαλαίου να φουσκώσουν τις τσέπες τους με χρήμα, ενώ για όλους εμάς και τους γονείς μας «τα κεφάλια μέσα και υπομονή». Οι γονείς μας ανησυχούν. Ο λαός μας ανησυχεί. Εμείς οι ίδιοι ανησυχούμε, αφού κανείς δεν μας ενημερώνει.

Ο πόλεμος που ξέσπασε δεν είναι σίριαλ της τηλεόρασης ή ταινία του σινεμά. Υπηρετούμε κυριολεκτικά μέσα στο μάτι του πολεμικού κυκλώνα και δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς. Σήμερα κιόλας, στα ελπιδοφόρα βήματα συναδέλφων μας από άλλες περιοχές, που ήδη αγκαλιάστηκαν, συγκροτούμε κοινή επιτροπή και όλοι μαζί:

Απαιτούμε:

‣ να κλείσουν εδώ και τώρα όλες οι ξένες βάσεις,

‣ να σταματήσει κάθε εμπλοκή και συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο, κάθε παραχώρηση των υποδομών στους ευρωΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς,

‣ να επιστρέψουν οι φρεγάτες, τα πολεμικά αεροσκάφη, οι συστοιχίες Patriot, οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που επιχειρούν εκτός συνόρων,

‣ καθημερινή ενημέρωση επίσημα από τις διοικήσεις των μονάδων μας για την εξέλιξη του πολέμου»

Επιτροπή Φαντάρων στην ΕΛΔΥΚ

Ο “παντοδύναμος” αντίπαλος τώρα δείχνει τα αδύναμα σημεία του

Ευκαιρία να τα χτυπήσουμε!

Ας δούμε αρχικά για ποια παντοδυναμία μιλάμε. Ο “παντοδύναμος” αντίπαλος, ήδη φαίνεται ότι πατάει σε πήλινα πόδια. Το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ ξεκίνησε τον τελικό πόλεμο στη Γάζα, που θα κρατούσε «έναν μήνα και η Χαμάς θα παραδώσει τα όπλα». Πάνω από δυο χρόνια μετά ακόμα σφυροκοπούν τη Γάζα για να κάμψουν τον ηρωικό παλαιστινιακό λαό. Ο “παντοδύναμος” αντίπαλος ξεκίνησε τον πόλεμο των 12 ημερών, όπου δήθεν «κατέστρεψε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν». Δέκα μήνες μετά, ακόμα προσπαθούν να βρουν 400 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου. Πριν έναν μήνα θα «κατέστρεφε το καθεστώς στο Ιράν μέχρι να συνθηκολογήσει». Τώρα ο “παντοδύναμος” αντίπαλος ανακοινώνει τη “μεγαλοψυχία” του Ιράν που του έδωσε 20 τάνκερ πετρελαίου.

Όλες οι εξελίξεις φωτίζουν ότι αυτό το σύστημα δεν είναι παντοδύναμο. Το ξέσπασμα των πολεμικών συγκρούσεων, στο βάθρο της μάχης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, δείχνει ένα σύστημα που “πνίγεται” στις αντιθέσεις του. Ο ανταγωνισμός, δομικό στοιχείο του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, υπάρχει και στην περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης και στην περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στην οποία όμως εμφανίζεται πλέον με τεράστια όξυνση σε όλα τα επίπεδα. Αυτό σημαίνει ότι οι αστικές τάξεις και τα κράτη τους πιο δύσκολα συμβιβάζουν τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό καταφεύγουν στην επίλυση τους με πολεμικά μέσα, ζητώντας από τον λαό να σφαγιαστεί για χάρη τους.

Ο χαρακτήρας του πολέμου είναι μπροστά στα μάτια μας

Στο επίκεντρο του πολέμου βρίσκονται τα στενά του Ορμούζ, που αποτελούν δίοδο διακίνησης του 20% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, τμήμα του οποίου κατευθύνεται στην Κίνα. Στρατιωτικός και οικονομικός πόλεμος, πλέον, δύσκολα ξεχωρίζουν. Πετρελαιοπηγές και άλλες υποδομές βρίσκονται στο στόχαστρο. Δρόμοι μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων είναι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στους χάρτες των αστικών στρατών, μόνιμοι στόχοι. Τα προσχήματα για δήθεν πόλεμο πολιτισμών και δημοκρατίας, καταρρέουν με κάθε πύραυλο που χτυπάει ενεργειακές εγκαταστάσεις. Όπως κυνικά δήλωσε ο Τραμπ: «το αγαπημένο μου πράγμα είναι να πάρουμε το πετρέλαιο του Ιράν.». Ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός, γιατί γίνεται για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Συμφέροντα αντίθετα με αυτά των λαών όλου του κόσμου. Γι’ αυτό και ο μόνος δρόμος που έχουν οι λαοί είναι να μη δείξουν καμία εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις τους. Να μη δεχθεί κανένας νέος εργαζόμενος, φοιτητής, να γίνει κρέας στα κανόνια τους, να πολεμήσει για συμφέροντα ξένα προς τα δικά μας.

Οι αντιφάσεις αυτές αναδεικνύουν και τις αδυναμίες του ίδιου του συστήματος. Τα τρωτά του σημεία που δείχνουν ότι καμία αστική τάξη δεν είναι παντοδύναμη, καμία ιμπεριαλιστική συμμαχία δεν είναι ακλόνητη.

Ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που πριν τον πόλεμο φαινόντουσαν κραταιές και αδιάσπαστες, τώρα σπαράσσονται από τσακωμούς. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ, που ανοίγουν θέμα αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ αλλά και οι πρόσφατες δηλώσεις του Φινλανδού προέδρου και άλλων, ότι «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας, ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι δικός μας». Αυτές τις αντιθέσεις μπορεί να τις αξιοποιήσει η εργατική τάξη κάθε χώρας για να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα, για να πάρει την εξουσία στα χέρια της.

Κυβερνήσεις που παρουσιάζονται “βασιλιάδες του κόσμου” τέμνονται κάθετα από τις αντιθέσεις τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παραίτηση του επικεφαλής του Εθνικού Κέντρο Αντικατασκοπίας στις ΗΠΑ, που αφορούσε αντιθέσεις για τον πόλεμο. Όλα αυτά τα στοιχεία οξύνονται και γενικεύονται, ενώ οι πολεμικές συγκρούσεις δημιουργούν νέα στρατηγικά αδιέξοδα που πρέπει να διαχειριστούν οι αστικές τάξεις. Δυσκολίες που πολλές φορές επηρεάζουν ακόμα και την ικανότητά τους να πείθουν τους λαούς να στηρίξουν τα σχέδια τους.

Παράλληλα, όσο κι αν αναπτύσσεται η στρατιωτική τεχνολογία, ο εργαζόμενος άνθρωπος παραμένει ο αποφασιστικός παράγοντας. Παραμένει καθοριστικός γιατί χωρίς αυτόν δεν μπορεί να κινηθεί η ίδια η καπιταλιστική παραγωγή. Όπως είναι απαραίτητος και σε καιρό ειρήνης, έτσι  είναι απαραίτητος και σε καιρό πολέμου. Αυτός μπορεί και σήμερα να ανατρέψει τα σχέδια τους. Η εργατική-λαϊκή δράση μπορεί να εξουδετερώσει τα σύγχρονα μέσα της άρχουσας τάξης και να αξιοποιήσει τη νέα τεχνολογία προς όφελος του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Για κάθε “έξυπνο” μέτρο των εκμεταλλευτών μπορεί να υπάρξει ένα “έξυπνο” αντίμετρο των εκμεταλλευομένων. Τα σύγχρονα όπλα, όπως τα drones, μπορούν να κινηθούν και αντίστροφα, ενώ τα πολεμικά τους σχέδια για να υλοποιηθούν απαιτούν τη στράτευση της εργατικής τάξης και του λαού.

Οι σημερινές συνθήκες φωτίζουν τις δυνατότητες της εργατικής τάξης να ανατρέψει το σημερινό σύστημα. Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι αυτή που μπορεί να χρησιμοποιήσει όλα τα νέα μέσα στον επαναστατικό της σκοπό, να ανατρέψει τη δικτατορία του κεφαλαίου. Αυτή είναι και η μοναδική διέξοδος από τον πόλεμο, η σοσιαλιστική επανάσταση που τσακίζει τις αιτίες των πολέμων.

Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στον λαό και τη βεβαιότητα ότι θα ξαναβάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, όπως έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά. Σε αυτό πρωταγωνιστεί το ΚΚΕ, μπαίνοντας σήμερα μπροστά για την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης, για να πάει ο λαός τον αγώνα μέχρι τέλους. Άλλωστε, όσα σήμερα φαντάζουν βασανιστικά αργόσυρτα ή και ακούνητα, αύριο μπορεί να γίνουν καταιγιστικά, με τον ιστορικό χρόνο να συμπυκνώνεται στις συνθήκες που ο κόσμος φλέγεται.