Οπορτουνιστικές δυνάμεις στα ΑΕΙ:Σύγκρουση στα λόγια και συμβιβασμός στην πράξη

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές οι φοιτητές έχουν μια μεγάλη ευκαιρία να ακουστεί ξανά και εκκωφαντικά η φωνή τους. Να πάρουν θέση ενάντια στην εμπλοκή της χώρας και των πανεπιστημίων στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για να μη πληρώσουν αυτοί και οι οικογένειές τους τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής. Να δείξουν την εναντίωσή τους στην κυβερνητική πολιτική που οδηγεί διαρκώς σε νέα εγκλήματα, εμπορευματοποιεί περεταίρω τις σπουδές τους και “χτυπά” τα πτυχία τους.

Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τους μεγάλους αγώνες που δόθηκαν και την αλλαγή των συσχετισμών σε δεκάδες φοιτητικούς συλλόγους, περισσότεροι φοιτητές απέκτησαν πείρα ότι για να τα καταφέρουν χρειάζεται μεταξύ άλλων να απομονώσουν τις δυνάμεις του οπορτουνισμού (ΕΑΑΚ, Attack, Ρεβάνς κ.α.). Εκείνες που με τον μανδύα της “αγωνιστικότητας” και της “σύγκρουσης”, “βάζουν όρια” στις διεκδικήσεις και τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος.

Ένα βασικό “επιχείρημα” που θα ακούσουμε από αυτές τις δυνάμεις είναι ότι είναι οι πιο “μαχητικές”, ότι «συγκρούονται καθημερινά για όλα τα προβλήματα», ότι «έχουν πραγματικό αγωνιστικό σχέδιο» σε αντίθεση με τα μέλη και τους φίλους της ΚΝΕ, όσους αγωνιστές στηρίζουν το ψηφοδέλτιο της Πανσπουδαστικής ΚΣ στους Φοιτητικούς Συλλόγους. Σε ποιους τα λένε, άραγε, αυτά;

Στις δυνάμεις της Πανσπουδαστικής ΚΣ που είναι στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με την πολιτική που τσακίζει τις ζωές μας.  Σε αυτούς που βρίσκονται μπροστά στην οργάνωση της πάλης απέναντι στην εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που με την δράση τους κατάφεραν να ακυρωθούν προγράμματα συνεργασίας των ΑΕΙ με πολεμικές βιομηχανίες όπως στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και σεμινάρια πολέμου όπως στην Πάντειο και το ΑΠΘ.  Οργανώνουν καθημερινά την διεκδίκηση για να μην πληρώσουν οι φοιτητές και οι οικογένειές τους τα “σπασμένα” για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών.

Χάρη στην δράση τους έγινε κατορθωτό να ενώσουν οι φοιτητές την φωνή τους με τους εργαζόμενους σε μεγάλους απεργιακούς αγώνες όπως απέναντι στο νομοσχέδιο για το 13ωρο, για να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, για να οργανωθεί η σύγκρουση με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της όπως στην COSCO, την ΛΑΡΚΟ κ.α. Πλάι στους εργαζόμενους έδωσαν την μάχη ολόπλευρης στήριξης των βιοπαλαιστών αγροτών, βρέθηκαν στα μπλόκα της αγροτιάς δείχνοντας την πραγματική ενότητα που χαλάει τα σχέδια των κυβερνήσεων, της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων. 

Oι δυνάμεις της ΚΝΕ είναι στην πρώτη γραμμή για να μην περάσει το οργανωμένο σχέδιο καταστολής και ποινικοποίησης της δράσης των Φοιτητικών Συλλόγων. Διώκονται από τις διοικήσεις και την κυβέρνηση μέσα από τα αντιδραστικά και απαράδεκτα μέτρα περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης. Φωτίζουν ότι τα μέτρα καταστολής δεν είναι τυχαία αλλά αναγκαίο συμπλήρωμα της πολεμικής προετοιμασίας και της έντασης της επιχειρηματικής λειτουργίας των ΑΕΙ. Άλλωστε, το φοιτητικό κίνημα τα τελευταία χρόνια μαζί με νομοσχέδια όπως για την πανεπιστημιακή αστυνομία έχει αντιμετωπίσει και νομοσχέδια για την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, για τις διαγραφές των φοιτητών κ.ά.

Τι κάνουν, σε σχέση με όλα αυτά, οι δυνάμεις του οπορτουνισμού;

Αρχικά, ήταν συντριπτικά απούσες από τους αγώνες των φοιτητών όλο το προηγούμενο διάστημα. Κάναμε “μαύρα μάτια” για να δούμε τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ, των οποίων η “σύγκρουση” όλη την χρονιά περιορίστηκε σε κάτι βολικά για την κυβέρνηση περιστατικά που δίνουν πάτημα στο αφήγημα περί “ανομίας στα ΑΕΙ”. Μαζί με τις άλλες δυνάμεις του οπορτουνισμού έβαλαν εμπόδια στην οργάνωση της πάλης του φοιτητικού κινήματος.

Δεν ξεχνάμε, για παράδειγμα, την στάση των ΕΑΑΚ μπροστά στο νομοσχέδιο για το 13ωρο με διαμάντια όπως «η απεργία για το 13ωρο αποπροσανατολίζει τους φοιτητές”» (Πανεπιστήμιο Πειραιά) ή «δεν προτείναμε την συμμετοχή του συλλόγου στην απεργία γιατί το ξεχάσαμε» (ΑΠΘ). Σε πολλές σχολές μαζί με τις παρατάξεις Attack και Ρεβάνς καταψήφισαν την πραγματοποίηση έκτακτων Γενικών Συνελεύσεων πριν την απεργία. Έφτασαν, μάλιστα, να πουν μέχρι και ότι «η απεργία είναι μια πανελλαδική φιέστα των σωματείων του ΠΑΜΕ» (Πανεπιστήμιο Κρήτης). Φυσικά, σε αυτό ενώνονται με τις δυνάμεις των Attack, Ρεβάνς κ.α. που σε κάθε κάλεσμα κινητοποίησης μαζί με τα ταξικά σωματεία “βλέπουν” «τα σωματεία του ΚΚΕ», «την συνδικαλιστική γραφειοκρατία» κ.α. Αν κάποιος έπρεπε να μαντέψει από που προέρχονται αυτά τα λόγια, ίσως σκεφτόταν και τον ελεγχόμενο για σκάνδαλα και πολυεκατομμυριούχο, πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο.

Αλήθεια πόσο “συγκρουσιακές” είναι οι θέσεις τους;

Αλήθεια, από πότε η παρουσίαση της ΕΕ ως “πρότυπο” για τις ανάγκες των φοιτητών είναι μαχητική στάση; Αν δούμε την κριτική των ΕΑΑΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ανάμεσα στα άλλα θα βρούμε φρασούλες όπως «Στις πρωτοπόρες χώρες της ΕΕ που θέλουμε να μοιάσουμε, η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων τίθεται υψηλά στην κλίμακα των κρατικών δαπανών». Την περίοδο των ιδιωτικών πανεπιστημίων μετρούσαν, μάλιστα, πόσες ευρωπαϊκές χώρες έχουν δημόσια πανεπιστήμια κ.α. λες και κριτήριο των φοιτητών δεν πρέπει να είναι οι ανάγκες τους, αλλά οι κατευθύνσεις της Κομισιόν. Στην πράξη ενισχύουν το επιχείρημα της ίδιας της κυβέρνησης περί “ελληνικής ιδιαιτερότητας”, ότι πρέπει «να γίνουμε Ευρώπη», λογική με βάση την οποία “σπρώχνονται” οι αντιδραστικές αλλαγές στα πανεπιστήμια.

Αποδεικνύεται ότι οι δυνάμεις του οπορτουνισμού δεν μπορούν ούτε θέλουν να παλέψει κάθε φοιτητής και φοιτήτρια για τις σύγχρονες ανάγκες τους.  Συνθήματα όπως “ Για να τα πάρουμε όλα πίσω” (Attack) φωτίζουν πως δίνουν αγώνα με το βλέμμα στο "χθες", για να πάρουμε πίσω κάποιες κατακτήσεις που είχαμε παλιότερα (σε λίγο θα μας πούνε και την καλτιλα «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια»), και όχι στο μέλλον, δηλαδή να αγωνιστούμε για νέες κατακτήσεις με βάση τις δυνατότητες της εποχής μας, για ένα πανεπιστήμιο και μια κοινωνία που θα λειτουργεί με άξονα τις ανάγκες μας σε ζωή, εργασία και σπουδές. Όσο και να παρουσιάζονται ως “μαχητικοί”, με τις θέσεις τους αποδεικνύουν πως “κλείνουν” τον προβληματισμό και την αμφισβήτηση ενός φοιτητή στα “στενά όρια” του συστήματος. Στηρίζοντας τις δυνάμεις της Πανσπουδαστικής ΚΣ δυναμώνουμε τον αγώνα και την σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική, στέλνουμε μήνυμα απέναντι στους πραγματικούς υπεύθυνους, ανοίγουμε τον δρόμο για την ζωή και τις σπουδές που έχουμε ανάγκη.