Οι μέρες κυλάνε αντίστροφα για τη μεγάλη συνάντηση στο Βίτσι!

Λιγότερες από δυο εβδομάδες μένουν μέχρι την στιγμή που τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ, θα ξεκινήσουν να αναχωρούν από κάθε πόλη, κάθε νησί, κάθε περιοχή της χώρας, με σκοπό να φτάσουν στο Πισοδέρι της Φλώρινας, πάνω στο Βίτσι. Εκεί που θα πραγματοποιηθεί φέτος η 35^η αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση της ΚΝΕ.

Όπως σε κάθε αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση της ΚΝΕ, η τοποθεσία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Στο βορειοδυτικό τμήμα της Ελλάδας, δυτικά της Φλώρινας και βορειοδυτικά της Καστοριάς, βρίσκονται ο ορεινός όγκος Βέρνο ή Βίτσι και οι λίμνες Πρέσπες. Στο Βίτσι, όπως και πιο δίπλα, στο Γράμμο η ιστορία έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της. Τίποτα δεν είναι αυτό που μοιάζει. Κάθε αυλάκι στο έδαφος, που μπορεί σε άλλες περιοχές να το προσπέρναγες χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον, εδώ μπορεί να ήταν ένα από τα χαρακώματα που υπερασπίστηκαν με συγκλονιστική αυτοθυσία οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Κάθε σωρός από πέτρες που από μακριά μοιάζει με τυχαίο έργο της φύσης, μπορεί να είναι πολυβολείο που έστεκε “αγέρωχος υπερασπιστής” απέναντι στις δυνάμεις του αστικού στρατού. Κάθε άνοιγμα ανάμεσα στα βράχια, εδώ μπορεί να ήταν η βάση κάποιου επιτελείου που σχεδίαζε, υπό τον ήχο των ναπάλμ και των πυροβολισμών, ποιόν δρόμο θα ακολουθήσει για να αντεπιτεθεί ο λαϊκός στρατός. Και έτσι είναι.

Στην περιοχή αυτή αποτυπώθηκε ανεξίτηλη η μανία της αστικής τάξης ενάντια στον ηρωικό λαό που σήκωσε το ανάστημά του και στήριξε με κάθε τρόπο το ΔΣΕ. Πολλά από τα χωριά που κάποτε έστεκαν εδώ, πλέον αποτελούν μόνο ανάμνηση, ισοπεδώθηκαν, ερήμωσαν, εξανδραποδίστηκαν από την αστική τάξη.

Σε αυτήν την περιοχή από την άνοιξη του 1947 μέχρι τον Αύγουστο του 1949 είχαν ισχυρή παρουσία οι δυνάμεις του ΔΣΕ. Ήταν η έδρα του Γενικού Αρχηγείου (Γ.Α.) του ΔΣΕ και των βασικών του επιτελείων. Στις περιοχές αυτές που βρισκόντουσαν υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ, διαμορφώθηκαν νέοι λαογέννητοι θεσμοί εξουσίας, δημιουργήθηκε η “Ελεύθερη Ελλάδα”. Στο σημείο που θα στήσουμε τις σκηνές μας, βρισκόταν η “συνοριακή γραμμή” της Ελεύθερης Ελλάδας, ενώ η περιοχή αυτή ήταν για μεγάλο διάστημα στην πρώτη γραμμή των μαχών του ΔΣΕ με τον αστικό στρατό. Λίγο πιο πέρα, βρίσκεται η κορυφή Λέσιτς που ήταν έδρα της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και βασικό σημείο άμυνας του ΔΣΕ πάνω στην οποία δόθηκαν ηρωικές μάχες.

Βαδίζουμε στα χνάρια των μαχητών του ΔΣΕ, εμπνεόμαστε από την στάση ζωής τους

Η φετινή κατασκήνωση λοιπόν έχει κάτι το ξεχωριστό. Θα ακολουθήσει τα χνάρια αυτών που με το όπλο στο χέρι, για τρία ολόκληρα χρόνια, συγκρούστηκαν με την αστική τάξη και τους συμμάχους της. Αυτούς που δεν έκαναν πίσω ακόμα και όταν ο αντίπαλος φάνταζε παντοδύναμος. Για κάθε μέλος και φίλο της ΚΝΕ, η επίσκεψη σε αυτά τα βουνά, αποτελεί ένα μάθημα Ιστορίας, αλλά και επαναστατικής διαπαιδαγώγησης. Μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε, να διδαχθούμε και να εμπνευστούμε από το ηρωικό παράδειγμα των μαχητών και μαχητριών. Να σκεφτούμε πως διαμορφώθηκαν όλοι αυτοί οι αγωνιστές που τα κατορθώματα τους πάντα μας οδηγούν αυθόρμητα να αναλογιστούμε, «μα τι άνθρωποι ήταν αυτοί;». Τι άνθρωποι είναι αυτοί που νηστικοί, ξάγρυπνοι για μέρες και εξουθενωμένοι, ανέβαιναν αυτά τα απόκρημνα βράχια, αυτές τις ατέλειωτες πλαγιές και ήταν πάντα έτοιμοι να δώσουν άλλη μια μάχη, να κάνουν άλλον έναν ελιγμό, να φροντίσουν με τα λιγοστά τους μέσα, τους τραυματίες συντρόφους τους, να διαβάσουν τα βιβλία που πάντοτε κουβαλούσαν μαζί τους, να γελάσουν, να χορέψουν, να τραγουδήσουν. Και η απάντηση που θα γνωρίσουμε και εκεί, είναι ότι ήταν άνθρωποι σμιλεμένοι στο καμίνι της ταξικής πάλης, σκληραγωγημένοι από την συνεχή σύγκρουση με τον ταξικό αντίπαλο, ατσαλωμένοι με τα ιδανικά του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που επισκεπτόμαστε αυτά τα μέρη. Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από την τελευταία φορά που η ΚΝΕ βρέθηκε εκεί. Σαν χτες φαίνεται σε όσους από εμάς είχαμε την ευκαιρία να είμαστε παρόντες. Σαν χτες φαίνεται που τα συνθήματα μας αντηχούσαν όταν ανεβαίναμε στην θρυλική κορυφή Λούτζερ. Την κορυφή που ήταν υπό την κατοχή του ΔΣΕ, μέχρι την τελευταία στιγμή, τον Αύγουστο του 1949, όταν αποφασίστηκε το πέρασμα όλων των δυνάμεων στο Γράμμο για την τελική μάχη. Σαν χτες φαίνεται όταν το βράδυ της δεύτερης μέρας του διημέρου, πυκνή ομίχλη σκέπασε το χώρο της κατασκήνωσης και ακούστηκε ο όρκος του μαχητή του ΔΣΕ κυριολεκτικά σαν να βγαίνει μέσα από τα ίδια τα βουνά, για πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια. Δέκα χρόνια μετά και ακόμα, όταν οι αναμνήσεις έρχονται πάλι στο νου, ανατριχιάζουμε. Μια κατασκήνωση που χαράχτηκε ανεξίτηλη στη μνήμη μας, που συνέβαλε στη διαμόρφωση με αγωνιστικά χαρακτηριστικά, μιας νέας γενιάς αγωνιστών, μελών και φίλων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Αυτό το ρίγος και τη συγκίνηση φιλοδοξούμε να νιώσουν όλοι όσοι βρεθούν φέτος στο Βίτσι, οι περισσότεροι για πρώτη φορά,  κουβαλώντας την ίδια φλόγα και θέληση να μάθουν την Ιστορία του λαού μας και να φανούν άξιοι συνεχιστές της.

Κάθε σπιθαμή γης, μάρτυρας της τιτανομαχίας

Ογδόντα χρόνια μετά, οι νέοι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι φίλοι και οι φίλες της ΚΝΕ θα αποδώσουμε φόρο τιμής στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Θα επισκεφθούμε τα μνημεία της ηρωικής ιστορίας του Κόμματος μας.

Το Μουσείο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ στην Καλλιθέα Πρεσπών. Εκεί που έχουν χαραχτεί τα ονόματα περίπου 1.600 νεκρών μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ που έπεσαν στη μάχη και κατάγονται από 48 χωριά των Πρεσπών και της περιοχής του Βιτσίου, απόδειξη ότι ο λαός και ο στρατός του ήταν “ένα σώμα, μια ψυχή”.

Το μνημείο στο χωριό Κώττας. Εκεί που βρίσκεται το κέντρο των μαχών που έγιναν στο Βίτσι στις αρχές Αυγούστου το 1949. Εκεί που πριν κάμποσα χρόνια, ένας κάτοικος του χωριού είπε σε μια ομάδα συντρόφων «Να, εδώ είναι θαμμένοι οι αντάρτες», δείχνοντας ένα χωράφι που ήταν χωρισμένο απ' το νεκροταφείο με ένα συρματόπλεγμα. Ένα χωράφι που αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ήταν ομαδικός τάφος μαχητών του ΔΣΕ που σκοτώθηκαν στα γύρω υψώματα, στις αρχές Αυγούστου του 1949 και ο αστικός στρατός στοίβαξε σε έναν ομαδικό τάφο.

Στο Βατοχώρι, το μνημείο του Υποστράτηγου του Δ.Σ.Ε. Νίκου Θεοχαρόπουλου (Σκοτίδα). Τον πρωτοπόρο αυτόν, αγωνιστή,  κομμουνιστή,  πολέμαρχο των βουνών της Πίνδου στον οποίο από το Νοέμβρη του 1947 είχε ανατεθεί η Διοίκηση του Αρχηγείου Δυτικής Μακεδονίας του ΔΣΕ και έπεσε τραυματισμένος θανάσιμα από εχθρικό βλήμα λίγο πιο πέρα.

Το Βροντερό, το τελευταίο χωριό των Πρεσπών, κοντά στα αλβανικά σύνορα. Εκεί που το Μάιο του 1948 εγκαταστάθηκε το νοσοκομείο του ΔΣΕ. Εκεί που λίγο αργότερα, όταν οι βόμβες των αεροπλάνων έπεφταν σαν βροχή και οι ναπάλμ έκαιγαν τα πάντα, οι μαχητές του ΔΣΕ μετέφεραν το νοσοκομείο σε μια σπηλιά, μέσα σε μια χαράδρα. Εκεί που βρίσκεται η προτομή του μεγάλου κομμουνιστή γιατρού και καθηγητή χειρουργικής,  Πέτρου Κόκκαλη.

Στον Πυξό, στην Πρέσπα, εκεί που κάποτε ήταν ένα χωριό 2.000 κατοίκων και που μέχρι πρόσφατα μόνο κάτι ξερολιθιές έμεναν να θυμίζουν το πέρασμα των ανθρώπων. Εκεί όπου πραγματοποιήθηκε η Α’ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Πανελλαδικής Δημοκρατικής Ένωσης Γυναικών (ΠΔΕΓ), εκεί που όπως έγραφε η εφημερίδα “Μαχήτρια” όργανο της ΠΔΕΓ : «Είναι εδώ η αξιωματικός και η μαχήτρια, η γιατρός και η δικηγορίνα, η αγρότισσα και η εργάτρια, η μαθήτρια και η νοικοκυρά. Είναι Ρουμελιώτισσες και Θεσσαλές, Μακεδονοπούλες και Ηπειρώτισσες. Και είναι πολλές, αλλά έχουν ένα όνομα. Είναι η αγωνίστρια γυναίκα»

Την Πύλη Πρεσπών, όπου ήταν η έδρα του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Εκεί βρίσκεται και η σπηλιά του Νίκου Ζαχαριάδη, Γενικού Γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που ταυτόχρονα είχε αποτελέσει χώρο διεξαγωγής των συνεδριάσεων της στρατιωτικής ηγεσίας του Γενικού Επιτελείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Την Φλώρινα, εκεί που ο ΔΣΕ έδωσε μια από τις μεγαλύτερες μάχες του ενάντια στον αστικό στρατό. Εκεί που ο αστικός στρατός διέπραξε ένα από τα μεγαλύτερα του εγκλήματα, θάβοντας ομαδικά, νεκρούς μαχητές του ΔΣΕ, μαζί με ζωντανούς αιχμαλώτους, μέσα σε ένα λάκκο που άνοιξε σε χωράφι στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης, στην περιοχή Άγιος Γεώργιος. Εκεί που πλέον στέκει το Μνημείο που δημιούργησε η ΚΕ του ΚΚΕ στη μνήμη των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ που έπεσαν στη μάχη της Φλώρινας. Μνημείο αντάξιο της προσφοράς και της θυσίας όσων έπεσαν για να θριαμβεύσει η ζωή. Μνημείο που αποτελεί έναν φάρο που εκπέμπει τα αθάνατα ιδανικά του ΔΣΕ, ώστε οι νέες και οι μελλοντικές γενιές αγωνιστών να μπορούν να έχουν μια πυξίδα για να προσανατολίζονται, όταν θα τίθεται το ερώτημα “υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση”, θυμίζοντάς τους πως η απάντηση είναι μία: Αντεπίθεση!

Με το ΚΚΕ μπροστά και τον λαό πρωταγωνιστή γράφεται Ιστορία! Συνεχίζουμε μέχρι τη νίκη!

Κάθε μέτρο, κάθε χιλιόμετρο που περπατήθηκε και θα περπατηθεί και τις επόμενες μέρες σε αυτά τα βουνά, αξίζει τον κόπο. Ανταμείβει τον επισκέπτη. Φορτώνει τη συνείδηση του επαναστάτη που πλέον, πλάι στα κείμενα, πλάι στις ιστορίες που έχει διαβάσει, μπορεί να βάλει και μια εικόνα του τόπου, να δει με τα ίδια του τα μάτια τα ανεξίτηλα σημάδια των μαχητών και των μαχητριών που πότισαν με τα αίμα τους εκείνη τη γη. Μπορεί καλύτερα πλέον να συλλάβει το μεγαλείο και τον ηρωισμό, την αστείρευτη δύναμη που απαιτεί αυτή η προσπάθεια. Κάθε ένας που θα βρεθεί στη φετινή αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση είναι σίγουρο ότι θα φύγει “γεμάτος”. Θα φύγει πιο σίγουρος από ποτέ για τον σκοπό του αγώνα μας. Όπως νιώσαμε και όσα μέλη και φίλοι της ΚΝΕ βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο πριν από 10 χρόνια, που φεύγοντας δώσαμε όρκο συνέχισης της πάλης μέχρι την τελική νίκη, για την ανατροπή του βάρβαρου συστήματος της εκμετάλλευσης. Αυτόν τον όρκο πάμε λοιπόν να ανανεώσουμε.

Γι’ αυτό στις μέρες που απομένουν, φτάνουμε σε όσους περισσότερους μπορούμε, δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Συζητάμε για τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ, καλούμε κάθε φίλο της ΚΝΕ να δώσει το παρών στην φετινή κατασκήνωση, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γυρίσει γεμάτος μοναδικές εμπειρίες και συναισθήματα, γνώσεις και θέληση να μάθει περισσότερα. Να μην λείψει κανείς!