“Ανεξάρτητα” ψηφοδέλτια :Δυνάμεις “εξαρτημένες” από την κυβερνητική πολιτική και τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς στα ΑΕΙ

Τα τελευταία χρόνια σε διάφορα πανεπιστήμια της χώρας έχουν κάνει την εμφάνιση τους διάφορες δυνάμεις που συμμετέχουν στις φοιτητικές εκλογές με τον “μανδύα” των, δήθεν, “ανεξάρτητων”. Οι δυνάμεις αυτές παρόλο που παρουσιάζονται ως ανεξάρτητοι από κόμματα και παρατάξεις στην πράξη αποτελούν τον “Δούρειο ίππο” της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στις σχολές.

Όσο κι αν δηλώνουν ότι «δεν έχουν σχέσεις με κόμματα», ότι «δεν αποτελούν πολιτικές παρατάξεις» στην πραγματικότητα είναι βαθιά εξαρτημένες από επιχειρηματικούς ομίλους, από το ίδιο το κράτος και παράγοντες του αστικού πολιτικού συστήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι η “ανεξάρτητη” παράταξη των ΑΝΕΦ (Ανεξάρτητοι Φοιτητές) στη Νομική Σχολή Αθηνών είχε διασυνδέσεις και στενές επαφές τόσο με τον πρώην πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Δημήτρη Βερβεσό, προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ όσο και τώρα με τον νυν πρόεδρο, Ανδρέα Κουτσόλαμπρο, επίσης προερχόμενο από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Αντίστοιχα, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο “ανεξάρτητο” ψηφοδέλτιο που εμφανίστηκε φέτος, έχει ήδη καταφέρει να αναπτύξει στενό δεσμό με τη διοίκηση του Πανεπιστημίου, να παίρνουν “αναφορά” για ό,τι συμβαίνει στο Πανεπιστήμιο και να πραγματοποιούν επίσημες συναντήσεις με την Πρύτανη. Μάλιστα, μια “ανεξάρτητη” παράταξη, οι ΑΦΝ (Ανεξάρτητοι Φοιτητές Νοσηλευτικής)  στην Νοσηλευτική του ΕΚΠΑ, ανέλαβε ακόμη και τον ρόλο “bodyguard” για τη διοίκηση της σχολής, εμποδίζοντας φοιτητές να παρευρεθούν στην Γενική Συνέλευση του Τμήματος.

Εκτός όμως από τα παραπάνω, η ουσία είναι ότι οι “ανεξάρτητες” παρατάξεις είναι βαθιά “εξαρτημένες” από την κυβερνητική πολιτική, σε όλα τα ζητήματα διαλέγουν σταθερά την πλευρά των μέτρων και των κατευθύνσεων που σμπαραλιάζουν τις ζωές και τις σπουδές των φοιτητών.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όπου εμφανίζονται “ανεξάρτητες” δυνάμεις στους φοιτητικούς συλλόγους εναντιώνονται στις πρωτοβουλίες των εκλεγμένων με την Πανσπουδαστική ΚΣ για καταδίκη της εμπλοκής της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, απέναντι στην αποστολή πολεμικού εξοπλισμού και στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων, αρνούνται να στηρίξουν αναγκαία μέτρα ανακούφισης από την ακρίβεια και τις πολεμικές ανατιμήσεις. Φροντίζουν να υιοθετούν τα κυβερνητικά προσχήματα για την κλιμάκωση της εμπλοκής στον πόλεμο αναπαράγοντας ότι «η επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν είχε στόχο να χτυπήσει το θεοκρατικό καθεστώς που περιορίζει τις ατομικές ελευθερίες» ή αντίστοιχα ότι «η αποστολή ελληνικών φρεγατών στην Κύπρο είχε στόχο την προστασία του ελληνισμού στην Κύπρο».

Φυσικά, οποιαδήποτε τοποθέτηση τους για τα ζητήματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου συνοδεύεται και από την διατύπωση ότι τα θέματα αυτά «δεν σχετίζονται με το πανεπιστήμιο και τους φοιτητές». Παρουσιάζουν το πανεπιστήμιο σαν να πρόκειται για κάτι ξεκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, σαν τα προβλήματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι φοιτητές σε όλη τη χώρα να μην σχετίζονται με τις προτεραιότητες και τις επιλογές που συμφέρουν τους επιχειρηματικούς ομίλους, με την πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση και στηρίζουν τα υπόλοιπα κόμματα του συστήματος. Είναι, φυσικά, προκλητικό τη στιγμή που δεκάδες τμήματα σε όλη τη χώρα αναλαμβάνουν να “τρέξουν” πολεμικά προγράμματα έρευνας για το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, όταν οι φοιτητές πληρώνουν τις συνέπειες της εμπλοκής με περικοπές δαπανών για την Παιδεία, οι κάθε λογής “ανεξάρτητοι” να λένε ότι ο πόλεμος δεν σχετίζεται με τους φοιτητές.

Ωστόσο, η γραμμή υπεράσπισης της κυβερνητικής πολιτικής τους ακολουθεί ακόμα και στα ζητήματα για τα οποία υποτίθεται ότι παλεύουν και θέλουν να εκπροσωπούν τους φοιτητές. Όποια κριτική ασκούν στους αντιδραστικούς κυβερνητικούς σχεδιασμούς πραγματοποιείται στον άξονα της βελτίωσης τους, ενώ αυτό που σήμερα χρειάζεται είναι να δυναμώσει η πάλη για την ανατροπή της πολιτικής που τσακίζει τις σπουδές και τις ζωές των φοιτητών.

Για παράδειγμα, στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για τις διαγραφές των φοιτητών η παράταξη των “ανεξάρτητων” στη Νοσηλευτική Σχολή του ΕΚΠΑ δήλωσε ότι συμφωνεί με το μέτρο αυτό «υπό προϋποθέσεις». Αυτό που έκαναν στην πράξη, δηλαδή, ήταν να καλούν σε “διάλογο” τους ίδιους τους υπεύθυνους για την επίθεση στις ζωές και στις σπουδές των φοιτητών, λες και το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές. Τελικά, κρύβουν τους μεγάλους “ενόχους”, δηλαδή την κυβερνητική πολιτική, τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όσους τις υλοποιούν κατά γράμμα μέσα στις σχολές.

Με τη στάση τους και τις τοποθετήσεις τους αποτελούν συνολικά ένα πολύ βολικό στήριγμα για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια. Σταθερά καταψηφίζουν κάθε κινητοποίηση που πραγματοποιείται από τους Φοιτητικούς Συλλόγους με τις θέσεις τους να είναι βαθιά αντιδραστικές. Για παράδειγμα, τη στιγμή που χιλιάδες φοιτητές διεκδικούν δωρεάν και σύγχρονη φοιτητική στέγη, εκείνοι διαφωνούν με τις δωρεάν φοιτητικές εστίες γιατί «κάτι τέτοιο δεν θα είναι ωφέλιμο για το κράτος». 

Πώς προέκυψε, όμως, η εμφάνιση αυτών των “ανεξάρτητων” δυνάμεων;

Αν ανατρέξουμε λίγα χρόνια πριν και ρίξουμε μια ματιά στους Φοιτητικούς Συλλόγους θα δούμε ότι αυτές οι “ανεξάρτητες” παρατάξεις δεν ήταν τόσο διαδεδομένες. Η εμφάνιση τους δεν είναι τυχαία, συνδέεται με το οργανωμένο σχέδιο που υπάρχει από την πλευρά της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων να διαλύσουν το φοιτητικό κίνημα.

Αυτό τον ρόλο για πολλά χρόνια έπαιζαν μέσα στις σχολές η κυβερνητική παράταξη της ΔΑΠ και από κοντά η παράταξη της ΠΑΣΠ. Με την ανάδειξη, όμως, της Πανσπουδαστικής ΚΣ ως πρώτης δύναμης πανελλαδικά το 2022 και για τα επόμενα χρόνια, ο συσχετισμός στους φοιτητικούς συλλόγους άρχισε να αλλάζει. Άρχιζε να αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο η πολιτική της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια, να αναδεικνύονται οι ευθύνες και των υπόλοιπων κομμάτων του συστήματος, ζήτημα που εκφραζόταν και στην εκλογική καταγραφή τους. Σε αυτές τις συνθήκες με τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ να έχουν “αδυναμία” σε έναν σημαντικό αριθμό Φοιτητικών Συλλόγων, χρειαζόταν μια εναλλακτική λύση για να εγκλωβίσει τις συνειδήσεις των φοιτητών. Έτσι έκαναν την εμφάνιση τους οι “ανεξάρτητες” παρατάξεις μέσα στις σχολές στο όνομα, μάλιστα, της δήθεν «δημοκρατικής λειτουργίας των Φοιτητικών Συλλόγων», με στόχο στην πραγματικότητα να θέσουν περιορισμούς στην αγωνιστική δράση και τις διεκδικήσεις των φοιτητών. 

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 13 Μαΐου οι φοιτητές καλούνται να σκεφτούν και να πάρουν θέση για το τι φοιτητικούς συλλόγους θέλουν, συνομιλητές της κυβέρνησης και των διοικήσεων ή οργανωτές της πάλης; Να σκεφτούν το πως έχουν καταφέρει να κερδίζουν κατακτήσεις. Όταν παρακαλάνε και περιμένουν λύσεις από τους υπεύθυνους που δημιουργούν τα προβλήματα ή όταν συγκρούονται με την αντιλαϊκή πολιτική και όσους την υπηρετούν;

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή που συγκρούονται καθημερινά όλο και πιο έντονα δύο κόσμοι. Από τη μία ο κόσμος της αντιλαϊκής πολιτικής που μας μπλέκει στον πόλεμο,  θυσιάζει τις ζωές και τα όνειρά μας για τα κέρδη των επιχειρηματιών, στερεί το δικαίωμα στην ολοκληρωμένη μόρφωση, στις σπουδές που κάθε φοιτητής έχει ανάγκη. Από την άλλη ο κόσμος του αγώνα, της συλλογικής και οργανωμένης πάλης και διεκδίκησης, της σύγκρουσης με την αντιλαϊκή πολιτική και το σύστημα που τη γεννά. Σε αυτή τη σύγκρουση οι φοιτητές έχουν λόγο, πρέπει να πάρουν θέση και μπορούν να στείλουν το δικό τους μήνυμα.

Μαζί με τις παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ απορρίπτουμε κάθε δύναμη που θέλει να εγκλωβίσει τον αγώνα μας σε αδιέξοδα! Στις 13 Μάη ψηφίζουμε Πανσπουδαστική ΚΣ!