Το τελευταίο διάστημα ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Δηλώσεις και απειλές διαδέχονται η μια την άλλη, οι δείκτες των τιμών ανεβαίνουν με ρυθμούς αστραπής, οι αστικές κυβερνήσεις προετοιμάζονται και σχεδιάζουν τα επόμενα τους βήματα, συνολικά επικρατεί ένας αναβρασμός καθώς όλα αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς.
Υπάρχει, ωστόσο, μια σταθερά, μια φωνή ηρεμίας έως και σιγής θα μπορούσε να πει κανείς που παρά τις βόμβες που πέφτουν (κυριολεκτικά) κρατάει την ψυχραιμία της. Πρόκειται για τα λεγόμενα Ελευθεριακά και Αυτόνομα σχήματα στις σχολές. Κάναμε μαύρα μάτια δυο εβδομάδες για να δούμε να βγάζουν έστω μια ανακοίνωση, να κάνουν έστω μια δράση για τον πόλεμο. Καταλαβαίνουμε προφανώς ότι είχαν άλλες προτεραιότητες. Ανάμεσα σε αυτές, όπως λένε, «να γκρεμίσουμε κάθε εξουσιαστική φωνή και δομή πάνω στα σώματά μας», «τον αγώνα ενάντια στην καταστολή και την φίμωση» κ.α.. Καλά όλα αυτά αλλά μια κουβέντα για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ που παρεμβαίνουν “στα σώματα” των λαών όλης της Μέσης Ανατολής δεν βρήκαν να πουν τόσο καιρό.
Που ήταν αυτές οι δυνάμεις που, δήθεν, συγκρούονται όταν προχωρά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και δυναμώνει η εμπλοκή της χώρας μας; Το μόνο “συγκρουσιακό” που είδαμε τελευταία είναι κάτι γελοία σκηνικά με αυτή την περιθωριακή γκρούπα που λέγεται ΑΡΑΣ, δίνοντας βολικό πάτημα στο αφήγημα της κυβέρνησης περί “βίας και ανομίας” στα πανεπιστήμια.
Βέβαια, λογικό είναι να τους πιάνει αμηχανία καθώς με διάφορες αφορμές αναπαρήγαγαν τα σημερινά προσχήματα των ΗΠΑ και Ισραήλ για την επέμβαση, μιλώντας μόνο για το τυραννικό καθεστώς του Ιράν και συγκαλύπτοντας την προσπάθεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ να παρέμβουν στην περιοχή.
Όμορφες φράσεις όπως «Ενάντια στους πολέμους και τους βομβαρδισμούς, εμείς θα πολεμάμε πάντα με τους λαούς», «Σαμποτάζ στην πολεμική μηχανή», «Νίκη στους λαούς που μάχονται». Αλήθεια, ο ελληνικός λαός πρέπει απλά να δείξει την στήριξή τους στους άλλους λαούς ή έμπρακτα να εναντιωθεί στην εμπλοκή της χώρας του; Πρέπει να καταδικάσει αόριστα την πολεμική μηχανή ή να παλέψει για να φύγουν οι ΝΑΤΟϊκές βάσεις από την Ελλάδα, να γυρίσουν όλες οι αποστολές ενόπλων δυνάμεων από το εξωτερικό; Πρέπει να περιμένει γενικά για το πως θα εξελιχθούν οι πόλεμοι και οι βομβαρδισμοί ή να βάλει τώρα την σφραγίδα του στις εξελίξεις με το να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του, να διώξει τον νούμερο ένα παράγοντα κινδύνου στην χώρα του, την αστική τάξη και τους σχεδιασμούς της; Συμφωνούμε, πάντως, ότι για να έρθει η νίκη πρέπει να είναι λαός που μάχεται κάτι που σε καμία περίπτωση ούτε μπορούν ούτε επιδιώκουν οι συγκεκριμένες δυνάμεις συσκοτίζοντας τον πραγματικό αντίπαλο που πρέπει να βάλει στο στόχαστρο.