Με απόλυτη επιτυχία στέφθηκε η 48ωρη απεργία του ΠΑΜΕ στις 21-22/4, που κορυφώθηκε με απεργιακά συλλαλητήρια σε 75 πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Για 48 ώρες δεν λύθηκε ούτε ένας κάβος, δεκάδες εργοστάσια και μεγάλα εργοτάξια νέκρωσαν, κολοσσοί του εμπορίου έμειναν με κατεβασμένα τα ρολά, μεγάλα ξενοδοχεία περικυκλώθηκαν από τις απεργιακές φρουρές… το μήνυμα απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα ήταν ένα: την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία!

Οι εργαζόμενοι έκαναν πράξη τις ανησυχίες της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης, των κομμάτων του κεφαλαίου και κάποιων καλοπληρωμένων μεγαλοδημοσιογράφων. Τις ανησυχίες που λένε: ότι “είναι δύσκολο” να προχωρήσει ο αντιλαϊκός οδοστρωτήρας στην Ελλάδα. Ξέρουν ότι δεν είναι εδώ η χώρα που οι εργαζόμενοι θα… καταπιούν αμάσητη όλη την ιδεολογική τρομοκρατία του τελευταίου διαστήματος και θα σκύψουν το κεφάλι για να σωθούν τα κέρδη της πλουτοκρατίας.

Εδώ υπάρχει ΚΚΕ, ΚΝΕ και ταξικός πόλος στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, αποφασισμένοι να βαδίσουν μέχρι την τελική αναμέτρηση για να πάρει την εξουσία η εργατική τάξη και να γίνουν τα μεγάλα εργοστάσια ιδιοκτησία αυτών που τα δουλεύουν, των εργατών.

Οι ταξικές δυνάμεις όργωσαν τους χώρους δουλιάς, βόηθησαν τους εργαζομένους να δημιουργήσουν επιτροπές αγώνα, όπου οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, για να οργανώσουν την 48ωρη απεργιακή μάχη, τις απεργιακές φρουρές. Έτσι μπαίνουν νέες δυνάμεις σε κίνηση όπως στην πρόσφατη απεργιακή μάχη. Ακόμα περισσότεροι ήταν οι εργαζόμενοι που γράφτηκαν στα συνδικάτα τους και συμμετείχαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Μέσα στη μάχη οι εργάτες σφυρηλατούν ατσάλινη ταξική ενότητα, στη βάση της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Τα αστικά ΜΜΕ όλες τις προηγούμενες μέρες δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν τίποτα για τη 48ωρη απεργία. Σε κοινό αντι-ΠΑΜΕ μέτωπο συναντήθηκαν στα σωματεία, οι ανυπόληπτοι εντολοδόχοι της εργοδοσίας των ηγεσιών των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ μαζί με κάτι αριστερίζοντες, τύπου ΝΑΡ προκειμένου να μην σηκώσουν κεφάλι οι εργαζόμενοι σε κανένα χώρο δουλιάς. Θέλουν τους εργαζομένους να περιμένουν, να μην οργανώνουν τον πόλεμο ενάντια στον πόλεμο του κεφαλαίου, κάνοντάς τους, στην … “αγωνιστικότερη” των περιπτώσεων, κλακαδόρους στις συγκεντρώσεις των ξεπουλημένων ηγεσιών σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για να διαδηλώνουν στο πλευρό της ΕΕ και κόντρα “δήθεν”στο ΔΝΤ.

Αξιοποιήθηκε και η αστική δικαιοσύνη βγάζοντας παράνομη τη 48ωρη απεργία στα καράβια. Οι ναυτεργάτες περιφρουρώντας την απόφασή τους με τη συμπαράσταση των εργαζομένων από όλη την Αθήνα απέδειξαν ότι τέτοια φιρμάνια τα σμπαραλιάζει η ταξική αλληλεγγύη. Δεν έφυγε ούτε ένα καράβι.

Τότε ανέλαβαν οι…“σκληροί” της υπόθεσης: το ΛΑ.Ο.Σ και οι δημοσιογράφοι της πλουτοκρατίας. Οι τελευταίοι μάλιστα “ορκίστηκαν” ότι… θα συνεχίζουν να θάβουν τη δραστηριότητα του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι εργαζόμενοι δεν μαθαίνουν από τα αστικά σαλόνια των καλοπληρωμένων δημοσιογράφων για τους πρωτοπόρους εργάτες αλλά από τη δουλιά τους.

Ο πόνος κάτι μεγαλοδημοσιογράφων για το “δικαίωμα στην εργασία” τους πιάνει μόνο για να ωθήσουν τους εργαζομένους στην απεργοσπασία. Όλες τις άλλες μέρες προπαγανδίζουν ότι πρέπει να ξεμπερδεύει η οικονομία της χώρας με “αγκυλώσεις”, όπως η μόνιμη και σταθερή δουλιά και δε βγάζουν άχνα για την ανεργία και τις απολύσεις.

Σήμερα που η μόνιμη και σταθερή δουλιά είναι όνειρο άπιαστο ιδιαίτερα για τους νέους και αυριανούς εργαζομένους, είναι ελπιδοφόρο ότι οι απεργιακές φρουρές πλημμύρισαν με νεολαίους, με μπροστάρηδες τους νέους κομμουνιστές.

Η απεργία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία σε χώρους που η ανεργία τσακίζει κόκκαλα, όπως στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος, στα καράβια, σε μεγάλα εργοστάσια.

Όσο ξεδιπλώνεται η επίθεση του κεφαλαίου γίνεται ξεκάθαρο το για ποιον πρέπει να κάνει θυσίες ο εργαζόμενος. Η υποταγή είναι ταφόπλακα για το μέλλον του εργαζομένου. Αντίθετα, ο μόνος αποτελεσματικός αγώνας είναι αυτός που αντιπαρατίθεται στη στρατηγική του κεφαλαίου. Αν είναι αναποτελεσματικός γιατί ζορίζονται τόσο πολύ κάτι μεγαλοδημοσιογράφοι; Γιατί να ασχολούνται τα αστικά δικαστήρια με “ονειροπόλους” απεργούς;

Τους φοβίζει το αποτέλεσμα, το ότι μπαίνει περισσότερος εργατόκοσμος σε κίνηση, με κριτήριο την αντίθεση στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Όσο και να φωνάζουν ότι “μόνο κάποιες εκατοντάδες μέλη του ΚΚΕ απεργούν” και άλλα παρόμοια, ξέρουν καλά ότι οι κομμουνιστές δεν είναι μόνοι τους. Η συνεπής στάση τους κερδίζει στην πράξη χιλιάδες εργαζομένους, που βλέπουν ότι υπάρχει ελπίδα για τις ανάγκες τους, προσπερνώντας τους ανυπόληπτους των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και βρίσκοντας τη θέση τους στο στρατόπεδο των ταξικών δυνάμεων.

Οι θυσίες που πιάνουν τόπο είναι μόνο οι θυσίες του αγώνα. Η εξέλιξη της ταξικής πάλης θα βάλει μεγαλύτερες θυσίες στο προσκήνιο, όπως και έχει ξαναβάλει, αλλά σίγουρα λιγότερες από την αποδοχή της αιωνιότητας του καπιταλισμού. Η εργατική τάξη έχει και το δίκιο αλλά και τη δύναμη για να το επιβάλλει.

Οι εργαζόμενοι έχουν μπροστά τους νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων. Οι κομμουνιστές με όπλο την πλούσια πείρα του τελευταίου διαστήματος έχουν ευθύνη να οργανώσουν την κλιμάκωση της πάλης. Με πρώτο σταθμό την ταξική πρωτομαγιά που φέτος είναι αφιερωμένη στην νεολαία, με συμμετοχή στις πρωτοβουλίες του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και με αποκορύφωμα το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ στην Αθήνα στις 15 Μάη να ανέβει ένα μπόι παραπάνω η πάλη του εργαζόμενου λαού.