Oι φοιτητικές εκλογές είναι κάθε χρόνο μια σημαντική, πολιτική αναμέτρηση. Φέτος πεδίο αυτής της μάχης είναι η οικονομική κρίση, η πρωτοφανής αντιλαϊκή θύελλα που έχει εξαπολύσει το “μαύρο μπλοκ” κεφαλαίο-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΕΕ. Έτσι, οι φοιτητικές εκλογές είναι μια επιμέρους μάχη στον πόλεμο διαρκείας που έχει κηρύξει το ΜΑΣ στο πλευρό του ΠΑΜΕ ως απάντηση στον πόλεμο που εξαπολύουν τα μονοπώλια. Τη μάχη αυτή οι δυνάμεις του ΜΑΣ θα τη δώσουν με τα ψηφοδέλτια της ΠΚΣ, της παράταξης που συσπειρώνει τους ΚΝίτες και άλλους ριζοσπάστες σπουδαστές, που υιοθετεί και στηρίζει το πλαίσιο πάλης του ΜΑΣ.

Το ΜΑΣ είναι η μόνη δύναμη μέσα στο φοιτητικό κίνημα που ανέδειξε το χαρακτήρα της κρίσης ως οικονομικής κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου. Την ώρα που όλοι προσπαθούσαν να θολώσουν τα νερά και έριχναν το φταίξιμο στον “καζινοκαπιταλισμό” και στα “γκόλντεν μπόις”, το ΜΑΣ είπε ξεκάθαρα ότι πρόκειται για φαινόμενο σύμφυτο με τον καπιταλισμό. Ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να “βγει” από τις κρίσεις του παρά μόνο τσακίζοντας κάθε εργασιακό και μορφωτικό δικαίωμα. Με αυτές τις θέσεις το ΜΑΣ ενημέρωσε για την επερχόμενη αντιλαϊκή θύελλα. Όταν η κυβέρνηση έφερε τα μέτρα “διεξόδου από την κρίση” σε όφελος του κεφαλαίου, οι δυνάμεις του ΜΑΣ έλιωσαν πολλές σόλες παπούτσια στα αμφιθέατρα και στους εργασιακούς χώρους, συμμετέχοντας στις απεργιακές μάχες στο πλευρό του ΠΑΜΕ και πραγματοποιώντας συλλαλητήρια λίγες μόλις ώρες μετά την εξαγγελία των μέτρων. Χάρη στη δράση των επιτροπών αγώνα ήταν δεκάδες οι εργαζόμενοι φοιτητές που απέργησαν, συγκρούστηκαν με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό κάνοντας πράξη το σύνθημα της ανυπακοής στο “δίκιο” του αφεντικού, χιλιάδες ήταν οι φοιτητές και οι σπουδαστές που κατέβηκαν στο δρόμο. Οι δυνάμεις του ΜΑΣ αξιοποίησαν κάθε περιθώριο για να εκφραστεί η καθολική απόρριψη της αντιλαϊκής πολιτικής από τους φοιτητές και τους σπουδαστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απεργία της 10^ης Φλεβάρη όπου εν μέσω εξεταστικής έκλεισαν 60 σχολές σε όλη τη χώρα. Οργανώθηκαν δεκάδες κινητοποιήσεις μέσα στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ για κάθε ζήτημα που απασχολεί το σπουδαστή των λαϊκών στρωμάτων.

Μια ματιά στο παρελθόν, δίδαγμα για το σήμερα και το αύριο

Αξίζει, ιδιαίτερα οι φοιτητές από “μικρά” έτη να μελετήσουν το πώς φτάσαμε ως εδώ. Θα δουν ότι οι δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του ΜΑΣ, η ΚΝΕ και η Πανσπουδαστική, δικαιώθηκαν σε όλες τις προβλέψεις τους. Από το 1999 όταν ψηφίστηκε η Μπολόνια ανέδειξαν ότι οι αναδιαρθρώσεις αποτελούν προσαρμογή της παιδείας στις ανάγκες του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ενάντια στο ρεύμα μίλησαν ανοιχτά για το χαρακτήρα της ΕΕ ως ένωσης εκμεταλλευτών καπιταλιστών. Προειδοποίησαν για την υποβάθμιση της μόρφωσης και των εργασιακών δικαιωμάτων, τη δημιουργία μιας “μεταλυκειακής σούπας”, τη μεγαλύτερη εισβολή των επιχειρηματιών στην Ανώτατη Εκπαίδευση, κάλεσαν σε αγώνα. Λίγα χρόνια αργότερα όταν ξεσηκώθηκαν φοιτητικές κινητοποιήσεις ήταν οι μόνες δυνάμεις που δεν έσπειραν τον εφησυχασμό, που κάλεσαν σε επαγρύπνηση επισημαίνοντας ότι οι αναδιαρθρώσεις στην παιδεία θα προχωρήσουν και χωρίς την κατάργηση του άρθρου 16. Το ΜΑΣ σήμερα αποτελεί εγγύηση ότι ο αγώνας θα βάζει στο στόχαστρο τη ρίζα της αντιλαϊκής πολιτικής, δεν θα εκφυλίζεται σε συντεχνιακή απόκρουση ορισμένων συνεπειών με αιτήματα ενσωματωμένα στην πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας. Η στάση απέναντι στην ΕΕ είναι κριτήριο. Ακόμα και σήμερα που η ΕΕ δείχνει τα δόντια της προωθώντας μειώσεις μισθών, σάρωμα του ασφαλιστικού, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τσάκισμα των δικαιωμάτων στη δουλιά, την Υγεία και την Παιδεία, όλες οι άλλες δυνάμεις στηρίζουν τον καπιταλιστικό ευρωμονόδρομο ή καλλιεργούν αυταπάτες περί “εξανθρωπισμού” του και καλούν τους φοιτητές να διαλέξουν ιμπεριαλιστή!

Η ΠΚΣ πήρε πρωτοβουλίες για να πραγματοποιηθεί Πανσπουδαστικό Συνέδριο και να συσταθούν τα (ανύπαρκτα εδώ και χρόνια) όργανα της ΕΦΕΕ και της ΕΣΕΕ. Το ΜΑΣ συγκροτήθηκε παίρνοντας διαζύγιο απ’ τον εκφυλισμό, που όλες οι άλλες δυνάμεις έχουν επιβάλλει στο φοιτητικό κίνημα. Παλεύει για την αναγέννηση του φοιτητικού κινήματος σε κατεύθυνση ρήξης με τα μονοπώλια. Για ένα φοιτητικό κίνημα που θα συσπειρώνει πρώτα απ’ όλα τους σπουδαστές των λαϊκών οικογενειών και δεν θα διαφθείρει αλλά θα διαπαιδαγωγεί στη συμμετοχή και στην αγωνιστική στάση, στη συμπόρευση με το ταξικό εργατικό κίνημα, με το ΠΑΜΕ. Το ΜΑΣ είναι η ελπίδα. Στις επερχόμενες φοιτητικές εκλογές η μαζική στήριξη των ψηφοδελτίων της ΠΚΣ θα δώσει περαιτέρω ώθηση στη συσπείρωση και τη δράση με το πλαίσιο πάλης του ΜΑΣ.

Κάθε ψήφος κι ένα βόλι! Να γαζώσουμε την αντιλαϊκή πολιτική!

Για τους σπουδαστές των φτωχών λαϊκών στρωμάτων υπάρχει μόνο μία επιλογή: να γεμίσουν οι κάλπες γαρύφαλλα! Την επόμενη των εκλογών τα επιτελεία των αστικών κομμάτων πρέπει να έχουν ρίξει τα μούτρα τους, να έχουν φάει χαστούκι. Να έχει βγει ισχυρότερο το ΜΑΣ, ένα σκαλί πιο ψηλά, ένα “ταμπούρι” παραπάνω στον πόλεμο διαρκείας απέναντι στο κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του μέσα κι έξω από τις σχολές.

ΠΑΣΠ: Είναι η φωνή της κυβέρνησης μέσα στις σχολές. Ποτέ και πουθενά δεν λένε την αλήθεια για τα μέτρα, δεν ομολογούν ότι είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου προαποφασισμένη από χρόνια την οποία έχει στηρίξει και υλοποιεί το ΠΑΣΟΚ. Για την κρίση κατηγορούν την κακή διαχείριση της ΝΔ (στην ΑΣΟΕΕ μάζευαν υπογραφές για να φύγει ο “κακός Αλογοσκούφης”!), τους “κακούς κερδοσκόπους”, οτιδήποτε πέρα από την πραγματική μήτρα της κρίσης: τον καπιταλισμό. Και φυσικά όταν έρχεται η ώρα του ταμείου λένε στους σπουδαστές να υπομείνουν την αντιλαϊκή πολιτική του ΠΑΣΟΚ γιατί την επιβάλλει «η σωτηρία της πατρίδας». Όταν αυτό το παραμύθι “δεν τους βγαίνει” αρχίζουν το άλλο τροπάρι, αυτό του “καλού ΠΑΣΟΚ”. Λένε ότι τάχα τα μέτρα είναι «έξω από την ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ» (γι’ αυτό προφανώς τα εφαρμόζουν σαν μια γροθιά) και καλούν σε “αγώνες” με τις ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για να «αλλάξουμε το ΠΑΣΟΚ από μέσα» (όπως το αλλάζουν εδώ και τόσα χρόνια…). Στόχος τους σε κάθε περίπτωση είναι να κρατήσουν τους φοιτητές στη “στρούγκα” της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, να εξασφαλίσουν ότι η αντιλαϊκή πολιτική θα προωθείται χωρίς να συναντά εμπόδια από το λαϊκό κίνημα. Παίρνει και κάθε πρακτικό μέτρο για να εμποδίσει την αντίσταση των σπουδαστών, όπως πρόσφατα στο ΤΕΙ Αθήνας όπου μαζί με τη ΔΑΠ ζήτησε από τον πρόεδρο του τμήματος να μπουν απουσίες σε όσους σπουδαστές συμμετείχαν στην απεργία. Φυσικά για να υποσκάψουν τους αγώνες στρέφονται ενάντια στην πρωτοπορία τους, τους κομμουνιστές. Διακρίνονται από αντικομμουνισμό σε σημείο εξαλλοσύνης που ξεκινάει από την “απλή” λασπολογία και φτάνει μέχρι τραμπούκικες επιθέσεις εναντίον μελών της ΚΝΕ όπως πρόσφατα στην ΑΣΟΕΕ.

ΔΑΠ: μαζί με το ΠΑΣΟΚ αποτελούν τους συνεπείς υπερασπιστές της αντιλαϊκής πολιτικής. Η όποια κριτική κάνει είτε ευθυγραμμίζεται με την κριτική της ΝΔ για επιτάχυνση των μέτρων είτε είναι προπέτασμα καπνού για να κρύψει την ουσιαστική συμφωνία της. Πολλές φορές λειτουργεί σαν λαγός για την εφαρμογή των αναδιαρθρώσεων στο Πανεπιστήμιο όπως πρόσφατα που έστηνε “δημοψηφίσματα” υπέρ της “αξιολόγησης”, ενώ υπερασπίζεται ό,τι αντιδραστικό πρόλαβε να περάσει η κυβέρνηση της ΝΔ. Είναι η δύναμη που διαχρονικά σηκώνει το βάρος της νομιμοποίησης και της ωραιοποίησης των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων στις συνειδήσεις των σπουδαστών καλύπτοντας και το κενό της… ΠΑΣΠ όπου αυτή έχει μικρές δυνάμεις!

Ψήφος σε ΠΑΣΠ, ΔΑΠ σημαίνει ψήφος υπέρ των μέτρων, υπέρ της μείωσης μισθών, υπέρ της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, υπέρ της διάλυσης του ασφαλιστικού, της σύνταξης στα 70, της αφαίρεσης κάθε δικαιώματος σε Υγεία-Πρόνοια. Τα επιτελεία της αστικής τάξης περιμένουν στη γωνία. Το να βγουν ενισχυμένοι από τις φοιτητικές εκλογές θα το χρησιμοποιήσουν σαν σινιάλο για να εντείνουν την επίθεσή τους.

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΕΑΑΚ: Οι δυνάμεις του οπορτουνισμού είναι το ανάχωμα που έχει ανάγκη στις σχολές το κεφάλαιο προκειμένου οι κινητοποιήσεις να μένουν πάντα μέσα σε όρια που δεν συγκρούονται με τον ευρωμονόδρομο. Είναι οι δυνάμεις που με “αγωνιστική” έως και “υπερεπαναστατική” φρασεολογία προσπαθούν να εγκλωβίσουν τους σπουδαστές σε πάλη που δεν αμφισβητεί το σύστημα. Για παράδειγμα, η θέση τους για κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας (χωρίς έξοδο από την ΕΕ!) καλλιεργεί αυταπάτες ότι είναι δυνατή μια “φιλολαϊκή” ΕΕ που θα εξασφαλίζει “δίκαιο δανεισμό” στην ελληνική πλουτοκρατία! Η “αγωνιστικότητα” τους εξαντλείται στην αντί-ΔΝΤ φρασεολογία, πράγμα το οποίο τους φέρνει πλάι-πλάι με το ΠΑΣΟΚ αλλά και τη ΝΔ! Όλοι τους ξορκίζουν το ΔΝΤ αφήνοντας στο απυρόβλητο την ΕΕ, διαλέγουν ιμπεριαλιστή. Αποσιωπούν ότι ΔΝΤ και ΕΕ είναι μηχανισμοί της ίδιας φύσης, δηλαδή ιμπεριαλιστικοί, ενώσεις του μεγάλου κεφαλαίου των διαφόρων χωρών που τρώγονται για τις αγορές και τις σφαίρες επιρροής ληστεύοντας τους λαούς όλων των χωρών. Αξέχαστη θα μας μείνει η “προγραμματική αντιπολίτευση” ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σαν απατημένη σύζυγος κατηγορούσε μετεκλογικά το ΠΑΣΟΚ ότι δεν τηρεί τις προεκλογικές του δεσμεύσεις (!). Αναγκαία προέκταση του πολιτικού τους οπορτουνισμού είναι η τυχοδιωκτική τακτική τους στο κίνημα. Αυτή εκφράζεται με απεργοσπασίες όπως πρόσφατα στη 48ωρη απεργία του ΠΑΜΕ, με το να κάνουν την ουρά στις ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Ο εκφυλισμός του φοιτητικού κινήματος, η διάλυση της ΕΦΕΕ (από το 1995) και της ΕΣΕΕ (από το 2001) φέρουν τη σφραγίδα όλων των παραπάνω δυνάμεων. Δικό τους κατόρθωμα είναι ότι η λειτουργία του φοιτητικού κινήματος απωθεί αντί να προσελκύει τους σπουδαστές στο συλλογικό αγώνα. Η κατάσταση αυτή ευνοεί τις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ να πλασάρουν τις ατομικές λύσεις, το βόλεμα και το ρουσφέτι. Να κάνουν κωλοτούμπες υποστηρίζοντας όποια θέση τους βολεύει σε κάθε ίδρυμα προκειμένου να προωθείται η πολιτική των κομμάτων τους ή ακόμα και να αποφεύγουν να λάβουν θέση στα ζητήματα με αμίμητα επιχειρήματα του στιλ “εμάς μας ενδιαφέρει μόνο η σχολή μας” (λες και οι φοιτητές ζουν σε πειραματικό σωλήνα). Εδώ και χρόνια με κάθε πιθανή και απίθανη πρόφαση, ματαιώνουν την πραγματοποίηση των Πανσπουδαστικών Συνεδρίων. Και φέτος, μόνο οι αντιπρόσωποι της ΠΚΣ βρέθηκαν στη θέση τους την καθορισμένη μέρα πραγματοποίησης του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Αλλά και στις συζητήσεις για τον καθορισμό ημερομηνίας των εκλογών έδειξαν το ρόλο τους αφού ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ και ΑΡΕΝ εμφανίστηκαν με κοινό κείμενο που καλούσε σε Πανσπουδαστικό Συνέδριο μία μέρα μετά τη συγκρότηση της Τεχνικής Γραμματείας! Με άλλα λόγια έθεσαν όρους που καθιστούσαν εκ των προτέρων αδύνατη την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ.

Το στοίχημα λοιπόν των φοιτητικών εκλογών για τους φοιτητές και σπουδαστές από τα λαϊκά στρώματα είναι η ενίσχυση του ΜΑΣ. Μαζί με το ΜΑΣ γεννήθηκε η ελπίδα στο φοιτητικό κίνημα. Οι δυνάμεις του ΜΑΣ, οι φοιτητές και οι σπουδαστές που συσπειρώνονται στις Επιτροπές Αγώνα είναι στην πρώτη γραμμή της πάλης στο πλάι του ταξικού-εργατικού κινήματος ενάντια στα μονοπώλια και τα κόμματα που τα εξυπηρετούν, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Αντιπαλεύουν τη σαπίλα και τις ατομικές λύσεις αναδεικνύοντας τον άλλο δρόμο της περηφάνιας και της αγωνιστικής στάσης. Το ΜΑΣ παλεύει για δημόσιες δωρεάν σπουδές με υψηλού επιπέδου επιστημονική μόρφωση. Παλεύει για πτυχία που κατοχυρώνουν πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα. Ανοιχτά διακηρύσσει ότι αυτό είναι δυνατό μόνο όταν η παιδεία συνδέεται με μια άλλη οικονομία όπου οι κλάδοι στρατηγικής σημασίας θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία, με κεντρικό σχεδιασμό για να καλύπτονται οι λαϊκές ανάγκες. Έτσι η Παιδεία θα βγάζει επιστήμονες με συναίσθηση του κοινωνικού τους ρόλου, οι οποίοι θα θέτουν την επιστήμη τους στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και όχι της κερδοφορίας του κεφαλαίου και θα δουλεύουν πάνω στο αντικείμενο σπουδών τους.

Η ΠΚΣ είναι η παράταξη που στις περισσότερες σχολές στηρίζουν με αποφάσεις τους οι επιτροπές αγώνα του ΜΑΣ. Η ψήφος στην ΠΚΣ είναι η μόνη ψήφος που δείχνει ριζική εναντίωση στην κυβερνητική πολιτική, που δείχνει ότι ένα κομμάτι των φοιτητών απορρίπτει τα διλήμματα του κεφαλαίου, δεν πατάει τις μπανανόφλουδες που εγκλωβίζουν σε λύσεις ενσωματώσιμες στο σύστημα, είναι ψήφος αντεπίθεσης. Με ενίσχυση της ΠΚΣ τα επιτελεία των αστών και των κομμάτων τους δεν θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ψήφο των σπουδαστών των λαϊκών στρωμάτων ενάντιά τους δηλώνοντας με καμάρι ότι οι φοιτητές εγκρίνουν την πολιτική τους. Θα δώσει ώθηση να γίνουν οι Επιτροπές Αγώνα τα ζωντανά κύτταρα της πάλης σε κάθε σχολή συζητώντας και παίρνοντας πολύμορφες πρωτοβουλίες για κάθε πρόβλημα που απασχολεί τους φοιτητές μέσα κι έξω απ’ τη σχόλη, συσπειρώνοντας ολοένα και περισσότερους στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια.

« Ο καπιταλισμός είναι το πλέον επιτυχημένο πλουτοπαραγωγικό οικονομικό σύστημα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Κανένα άλλο σύστημα, (…) δεν ωφέλησε τόσο πολύ τον “κοινό άνθρωπο”»

«Ελάχιστες αμφιβολίες υπάρχουν για το ότι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις προσφέρουν τεράστια οφέλη στους καταναλωτές και στις οικονομίες σε ολόκληρη την υφήλιο.»

«[..] η παγκοσμιοποίηση υπόσχεται ένα κόσμο αυξανόμενης ευημερίας και διεθνούς συνεργασίας.»

Τα παραπάνω διδάσκονται (και μάλιστα υποχρεωτικά!) οι πρωτοετείς φοιτητές του Μεταφραστικού Κέρκυρας. Πρόκειται για αποσπάσματα από το -βραβευμένο μάλιστα- βιβλίο του Robert Gilpin “Η Πρόκληση του Παγκόσμιου Καπιταλισμού”. Βέβαια από τότε που ο εν λόγω συγγραφέας βραβευόταν έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και τα ψέματα των αστών οικονομολόγων καταρρέουν κάτω από το βάρος της πραγματικότητας. Πράγματι οι “κοινοί άνθρωποι” νιώθουν τα οφέλη του καπιταλισμού, την “αυξανόμενη ευημερία” που τους προσφέρει εν μέσω κρίσης: στην ουρά της ανεργίας, όταν κλείνουν 12ωρα στα εργοστάσια, όταν σακατεύονται στις σκαλωσιές. Τα νιώθουν και ως καταναλωτές όταν τα καρτέλ και τα τραστ εκτοξεύουν τις τιμές ή πλασάρουν προϊόντα επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία προκειμένου να ανέβουν έστω και μισή μονάδα τα κέρδη τους. Η δε “διεθνής συνεργασία” είναι η καθημερινότητα του Αφγανού, του Ιρακινού που σκάνε οι βόμβες δίπλα από το σπίτι του. Και μιας και γίνεται λόγος για τα επιτεύγματα των οικονομικών συστημάτων δυστυχώς γι’ αυτούς ο καπιταλισμός δεν έχει καμιά ελπίδα στη σύγκριση με το Σοσιαλισμό που γνώρισαν οι λαοί στον 20^ο αιώνα. Αλλιώς ας μας ονοματίσουν μια καπιταλιστική χώρα που πέτυχε τους ρυθμούς εκβιομηχάνισης που είχε η ΕΣΣΔ στη δεκαετία του ’30 και του ‘40, που στο λεξιλόγιό της δεν υπήρχε η λέξη ανεργία, που η Παιδεία, η Υγεία και ο πολιτισμός ήταν αγαθά που απολάμβανε ο κάθε πολίτης. Αλλά αυτή ακριβώς είναι η δουλιά αυτών των κυρίων: να “λιβανίζουν” τον καπιταλισμό, να φροντίζουν ώστε οι νέοι να μη γνωρίσουν αυτά που πρόσφερε ο Σοσιαλισμός, για να μην παλέψουν για τα πολύ περισσότερα που μπορεί να προσφέρει σήμερα.