της επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία ο προσυνεδριακός διάλογος που πραγματοποιήθηκε μπροστά στο 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ μέσα από τις σελίδες του “Οδηγητή”. Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στα φύλλα του “Οδηγητή” των μηνών Φλεβάρη, Μάρτη, Απρίλη και Μάη.

Στην επιτροπή έφτασαν συνολικά 101 κείμενα από τα οποία δημοσιεύτηκαν τα 92. Δεν δημοσιεύτηκαν 7 κείμενα γιατί είχαν περιεχόμενο εκτός θεμάτων του δημόσιου διαλόγου και 2 κείμενα που ήρθαν στην επιτροπή εκπρόθεσμα.

Όλα τα κείμενα που έλαβε η επιτροπή, μαζί με τα κείμενα που δεν δημοσιεύτηκαν, αλλά και τα κείμενα που ενδεχομένως θα λάβει μέχρι την έναρξη του 10^ου Συνεδρίου θα τεθούν υπ’ όψιν των αντιπροσώπων του Συνεδρίου.

Η Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου

Η πείρα από την αναδιάταξη δυνάμεων. Η ανάγκη για

αντιστοίχηση της οργανωτικής πολιτικής της ΚΝΕ

H ζωή βγάζει ότι πρέπει να συγκεντρώσουμε δυνάμεις στη δράση μας στην εργατική και εργαζόμενη νεολαία με όλες τις εργασιακές σχέσεις, στα παιδιά που ανήκουν στην εργατική, λαϊκή φτωχή οικογένεια». Το καθήκον αυτό που βάζουν οι Θέσεις του ΚΣ αποτελεί όρο και προϋπόθεση αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με τη θέση μας ότι η νεολαία δεν αποτελεί ξεχωριστή τάξη ή στρώμα αλλά είναι αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικοταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας. Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στην εργατική και εργαζόμενη νεολαία γιατί από τη θέση της στην παραγωγή έχει αντικειμενικό συμφέρον να στρατευθεί με το Κόμμα της, το ΚΚΕ. Αλλά βλέπουμε και πιο μπροστά: είναι αυτό το κομμάτι, η νέα βάρδια της εργατικής τάξης, που έχει το ιστορικό καθήκον να μπει επικεφαλής σε σκληρές ταξικές αναμετρήσεις για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού.

Συνεπώς, το καθήκον της διάταξης και αναδιάταξης δυνάμεων οφείλουμε να το δούμε από τη σκοπιά της στρατηγικής του Κόμματος και να αντιστοιχήσουμε σε αυτή την οργανωτική μας πολιτική. Ας αναρωτηθούμε: την κρίσιμη στιγμή της επαναστατικής κατάστασης ποιος θα ελέγχει τις μεταφορές και τις τηλεπικοινωνίες, τα εργοστάσια των τροφίμων, την ενέργεια κτλ; Αλλά και μετά με τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης θα υπάρχει ανάγκη για εργατικό δυναμικό, που να έχει γνώσεις στην παραγωγή μέσων παραγωγής και καταναλωτικών προϊόντων στους βασικούς και στρατηγικής σημασίας κλάδους. Άλλωστε, η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού, η εκτίμηση ότι και στη χώρα μας υπάρχει πολυάριθμη και έμπειρη εργατική τάξη μπορεί να εξασφαλίσει στις συνθήκες οικοδόμησης του Σοσιαλισμού ότι η εργατική εξουσία δεν θα στηριχτεί σε αστούς ειδικούς, όπως αναγκαστικά έγινε αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία και οι οποίοι έβαζαν εμπόδια στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής παραγωγής.

Σίγουρα η αναδιάταξη απαιτεί μελετημένο σχέδιο με βάση τους κλάδους της οικονομίας που ιεραρχούμε, πρώτα και κύρια στη βιομηχανία, αλλά και σε κλάδους που συγκεντρώνονται πολλοί νέοι εργαζόμενοι. Ακόμα, συγκρότηση οργανώσεων στις σχολές κατάρτισης ως στοιχείο της παρέμβασής μας στην εργαζόμενη νεολαία. Σαφώς δεν αποτελεί εύκολο καθήκον. Υπάρχουν και αντικειμενικά εμπόδια που μπαίνουν μπροστά μας πχ η μεγάλη κινητικότητα των νέων εργαζομένων που τη μια μέρα βρίσκονται σε μια δουλιά και την άλλη σε διαφορετική. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να εμποδίσει τον προσανατολισμό μας. Η ολόπλευρη και συστηματική παρέμβαση μπορεί να το λύσει με την απόκτηση και νέων δυνάμεων. Ούτε οι υποκειμενικές αδυναμίες μας να βάζουν φρένο πχ ο φόβος να μην αδυνατίσουν οι εδαφικές ΟΒ. Άλλωστε, εύστοχα μπαίνει και από τις Θέσεις ότι η αμορφία των εδαφικών ΟΒ θα ξεπεραστεί με τη στήριξη από αυτές του κύριου και βασικού προσανατολισμού της Οργάνωσης που είναι τα προβλήματα δουλιάς και μόρφωσης.

Δεν μιλάμε στον αέρα. Ήδη υπάρχει μια σημαντική πείρα στις οργανώσεις που προχωρήσαμε σε αναδιάταξη. Πχ στο Θριάσιο ο προσανατολισμός των εδαφικών ΟΒ σε συγκεκριμένο κλάδο και στην κατάρτιση, ωρίμασε την ανάγκη της αναδιάταξης δυνάμεων. Προχωρήσαμε θαρρετά, ήδη η νέα οργανωτική μορφή φανερώνει τα πρώτα θετικά αποτελέσματα. Γενικεύοντας την πείρα και από άλλες οργανώσεις, η συγκρότηση σε κλαδική ή επιχειρησιακή βάση συνέβαλλε στη στοχοπροσηλωμένη παρέμβαση, στην ανάπτυξη πολιτικής δουλιάς μέσα στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις, στη βελτίωση της δουλιάς των νέων κομμουνιστών στα συνδικάτα είτε αυτά έχουν ταξικό προσανατολισμό είτε σε κόντρα με τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό όπου οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί. Σ’ αυτή τη βάση έγιναν βήματα και στην ανάδειξη νέων κομμουνιστών συνδικαλιστικών στελεχών που παρά τη μικρή φυσική και κομματική ηλικία, “ψήνονται” καθημερινά στο καμίνι της ταξικής πάλης. Εκεί που αντιστοιχήθηκε η διάταξη των ΚΝίτικων οργανώσεων με αυτή των Κομματικών τα αποτελέσματα ήταν πιο γρήγορα ως φυσικό επόμενο της ουσιαστικής βοήθειας του Κόμματος. Ακόμα, είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα συντρόφων που όταν συνδέθηκαν με τις εργατικές ΟΒ ξεδίπλωσαν αρετές και ικανότητες, που δεν αξιοποιούνταν επαρκώς ή ήταν “κρυμμένες” κάτω από την αμορφία των εδαφικών ΟΒ.

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι η πιο πλούσια συζήτηση κατά την προσυνεδριακή διαδικασία έγινε στις κλαδικές οργανώσεις. Τι πιο ζωντανό και ουσιαστικό από μια συνεδρίαση ΟΒ που ο κάθε σύντροφος έφερνε την πείρα που έχει από το χώρο δουλιάς του, το πώς ανταποκρίθηκαν οι συνάδελφοί του στην εξόρμηση με το “Ριζοσπάστη” και τον “Οδηγητή”, στο κάλεσμα να οργανώσουν την πάλη τους, στη συμμετοχή στην απεργία, στην πολιτική πρόταση του Κόμματος ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να υπάρχουν χωρίς τους εργοδότες και οι εργάτες να οργανώσουν την παραγωγή με τη συμμετοχή τους στη διεύθυνση και τον έλεγχο. Τι πιο ελπιδοφόρο από τη στιγμή που η συζήτηση φούντωνε και γυάλιζε το μάτι των συντρόφων από το ταξικό μίσος όταν αναφέρονταν στην αντιμετώπιση της εργοδοτικής τρομοκρατίας και του συμβιβασμού που σπέρνουν οι εργατοπατέρες-τσιράκια της εργοδοσίας. Τι πιο διαπαιδαγωγητικό από αναφορές συντρόφων για το πώς αντιμετώπισαν την απόλυσή τους, την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων ανεξάρτητα από το αν είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την επαναπρόσληψή τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπήρχαν ΟΒ που η …απαρτία τους είχε στην πλάτη τουλάχιστον μια απόλυση. 

Η απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για τη δουλιά του Κόμματος στην εργατική τάξη και στο συνδικαλιστικό της κίνημα αποτελεί ένα ακόμα όπλο στα χέρια μας για να πετύχουμε την ολόπλευρη ισχυροποίηση της ΚΝΕ. Το καθήκον της κομματικής οικοδόμησης σε κλάδους, εργοστάσια, επιχειρήσεις είναι και ευθύνη της ΚΝΕ, που με τη σωστά προσανατολισμένη οργανωτική πολιτική μπορεί να αντεπεξέλθει στο καθήκον της ηλικιακής ανανέωσης του Κόμματος, της βελτίωσης της κοινωνικής του σύνθεσης με βιομηχανικούς εργάτες.

Μάκης Μακρής

Μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ

 Η ΚΝΕ, από την ίδρυσή της, είχε το δύσκολο και καθοριστικό έργο της διαπαιδαγώγησης, της προετοιμασίας και ανάδειξης των επόμενων μελών και στελεχών του ΚΚΕ. Χρειάζεται επομένως να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας κάθε φορά τις συνθήκες μέσα στις οποίες δρα η Οργάνωση.

Οι δυσκολίες που προκύπτουν από την όξυνση της ταξικής πάλης (ειδικά σε περίοδο εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης), της έξαρσης του αντικομμουνισμού, της παραπέρα εκδήλωσης των συνεπειών της αντεπανάστασης, είναι μεγάλες, κυριαρχούν. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Εκδηλώνονται σήμερα κάποιες κραυγές που ψελλίζουν πως δήθεν το ΚΚΕ “ανάγει τα πάντα στο Σοσιαλισμό”, “δεν ενδιαφέρεται για το σήμερα”, “απομονώνεται από το εργατικό κίνημα και τις μάζες”, “δεν συμμαχεί με κανέναν”, “διασπά” και πάει λέγοντας.

Η πολιτική του Κόμματος επιβεβαιώνεται καθημερινά στους χώρους δουλιάς, στα σχολεία, στη γειτονιά, παντού. Είναι πλούσια η παρακαταθήκη των αλλεπάλληλων, σκληρών ταξικών απεργιακών αναμετρήσεων. Αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ, με αυτή τη γραμμή ανυπακοής, απειθαρχίας, σύγκρουσης, που πηγάζει από τη θέση για τους δύο δρόμους ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας, δεν θα είχε μείνει πέτρα στην πέτρα!

Στις σημερινές ειδικά συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει απάντηση αν πλατιές εργατικές, νεανικές, λαϊκές μάζες δεν πείθονται για την αναγκαιότητα αυτού του άλλου δρόμου ανάπτυξης, για την πάλη για το Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό.

Χρειάζεται λοιπόν βαθιά πολιτική – ιδεολογική δουλιά στις γραμμές μας, προκειμένου να αφομοιωθεί η πολιτική απόφαση του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματός μας. Να ριζώσει η αντίληψή μας για τα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση τον προηγούμενο αιώνα, η αντίληψή μας για το Σοσιαλισμό–Κομμουνισμό. Και αυτή να κατανοηθεί όχι σαν τέχνασμα για να μπορούμε καλύτερα να απαντάμε, να αποστομώνουμε αντιπάλους, αλλά ως όρος για το βάθεμα της πολιτικής συνείδησης της νεολαίας. Ως προϋπόθεση για την ένταξη μαζών όχι απλά σε ένα συλλαλητήριο, αλλά στην πάλη για την αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας.

Πάντα γινόταν συζήτηση στις γραμμές μας για την ανάγκη περισσότερης επιμονής στην ιδεολογική δουλιά. Αποτυπώνει και τις (φυσιολογικές) ελλείψεις, αλλά και τη δίψα των μελών της Οργάνωσης να μάθουν την κοσμοθεωρία μας. Αντανακλά όμως και την πίεση του αντιπάλου. Επομένως και η ιδεολογική δουλιά πρέπει να αποκτήσει και ιδιαίτερη βαρύτητα και έναν πιο ολοκληρωμένο και μόνιμο σχεδιασμό και προσανατολισμό από τα στελέχη, πρώτα και κύρια από το ΚΣ και τα Γραφεία Περιοχών.

 1. Οργανωμένη ιδεολογική δουλιά: με διαλέξεις, μαθήματα, σχολές (είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και θετική η πείρα από την ιδεολογική σχολή του ΣΠ Αθήνας). Να αναδεικνύεται η σύνδεση οικονομίας και πολιτικής, η επιστημονική ορθότητα της κοσμοθεωρίας μας, η νομοτέλεια του Σοσιαλισμού–Κομμουνισμού ως βασικός νόμος της κοινωνικής εξέλιξης. 

 2. Προσωπική ευθύνη: να κατακτά το στέλεχος ολοένα και περισσότερο την ικανότητα να εξετάζει καθετί διαλεκτικά (την αιτία το–πώς εκδηλώνεται–πώς θα λυθεί) και κυρίως από ταξική σκοπιά. Αλλιώς θα χάνεται σε ένα απέραντο καθηκοντολόγιο, δεν θα μπορεί να σχεδιάζει, να ιεραρχεί, να μετρά αποτελέσματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτό είναι οι εδαφικές ΟΒ και η καθοδήγησή τους. Ειδικά στις εδαφικές στους δήμους της Αθήνας, όπου ο καθένας τους είναι σαν μία μεγάλη πρωτεύουσα νομού. Υπάρχουν διάσπαρτοι εργαζόμενοι, σε διάφορους κλάδους, διάφορες ηλικίες.

Εδώ χρειάζεται να αναδειχθεί ο ρόλος του μέλους της ΚΝΕ: να προσελκύει νέους και να τους στρατολογεί στην ΚΝΕ, στην οργανωμένη πάλη, με στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού, με στόχο την πάλη για το Σοσιαλισμό. Να συσπειρώνει από εκεί και πέρα ευρύτερα κόσμο σε αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή βάση, άρα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Να αναδειχθεί ο ρόλος της ΟΒ: να καθοδηγεί τη νεολαία του χώρου, της περιοχής. Σε ένα χώρο όμως που έχεις να κάνεις με το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ένας νέος, πρέπει να καταπιάνεσαι με το σύνολο της πολιτικής του κόμματος.

Πώς λοιπόν θα καθοδηγηθεί η ΟΒ αν η ιδεολογική δουλιά δεν περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο;

Η διαφορά του στελέχους και η δυσκολία που αντιμετωπίζει κάθε φορά είναι από τη μια η γενίκευση και απ’ την άλλη η εξειδίκευση. Πολλές φορές είναι εξίσου δύσκολο. Τι συμπεράσματα μπορείς να βγάλεις από το τι λέγεται σε 2-3 οργανώσεις και από τους νέους του αντίστοιχου χώρου (πχ μαθητές) έτσ, ώστε να ανοίξεις ένα ζήτημα που απασχολεί, να πάρεις μια ανάλογη πρωτοβουλία. Αλλά και μια απόφαση πώς θα την εφαρμόσεις στη μία ή στην άλλη ΟΒ, στον ένα ή στον άλλο χώρο. Προκύπτει λοιπόν ότι η ιδεολογική δουλιά πρέπει να είναι φροντίδα και ευθύνη πρώτα και κύρια του νέου Κεντρικού Συμβουλίου. Συνδέεται άμεσα η ιδεολογική δουλιά (παρά το ότι η ιδεολογία μας ως επιστήμη έχει και την αυτοτέλειά της) με την ομαλή εσωοργανωτική ζωή της ΚΝΕ από δύο πλευρές:

Με τη συγκρότηση οργάνων που να συζητούν πολιτικά, να σχεδιάζουν, με τον παραπάνω τρόπο, να υλοποιούν αποφάσεις, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να αναδεικνύουν στελέχη.

Χρειάζεται το στέλεχος, μέσα στην πληθώρα των καθηκόντων που ολοένα θα αυξάνουν και θα γίνονται πιο σύνθετα να βρίσκει χρόνο να αφιερώνει στη μελέτη. Όχι γενικά και αόριστα. Στη μελέτη της κοσμοθεωρίας μας, των συλλογικών επεξεργασιών, της ιστορίας του Κόμματος και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, της λογοτεχνίας ακόμα. Και αυτό όχι απλά για να ικανοποιήσει το αίσθημα της περιέργειας, αλλά με στόχο το ατσάλωμα, το στέρεο πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο, αλλά και την καλύτερη συγκρότησή του ως κομμουνιστή, ως προσωπικότητας. Απαιτείται να είναι και προϊόν σχεδιασμού των οργάνων και ευθύνη συλλογική του κάθε καθοδηγητικού οργάνου.

Η στοχοπροσηλωμένη και επίμονη δουλιά του να αφομοιώνει συνολικά η ΚΝΕ την αντίληψή του Κόμματος για το Σοσιαλισμό και η φροντίδα πρώτα και κύρια των οργάνων για να αποκτούν οι ΟΒ συνεχώς τα επαναστατικά τους χαρακτηριστικά, να μετράμε βήματα στην εσωοργανωτική ζωή της ΚΝΕ, είναι δύο στοιχεία δεμένα μεταξύ τους αρμονικά και διαλεκτικά.

Συμβάλλουν όμως και σε ένα ακόμα βασικό χαρακτηριστικό, το να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες τα στελέχη και τα όργανα συλλογικά. Πολλές φορές εκτιμάμε ότι κάτι τέτοιο σπανίζει ή τουλάχιστον, ότι γίνεται μετά κόπων και βασάνων. Χρειάζεται όμως να σκεφτούμε πως η πρωτοβουλία πηγάζει από την πολιτική και ιδεολογική σιγουριά που έχει ένα στέλεχος και αυτή η σιγουριά δεν μπορεί να έρθει αν ο σύντροφος, η συντρόφισσα δεν έχει αφομοιώσει την πολιτική του Κόμματος, να μην νιώθει ανασφάλεια μήπως κάνει κάτι όχι σωστό.

Στις θέσεις του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας επισημαίνουμε το ξεχωριστό βάρος που δίνουμε στη δουλιά μας στα επαγγελματικά λύκεια. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο Συνέδριό μας, εμπεδώθηκε καλύτερα από το στελεχικό δυναμικό η ανάγκη να ιεραρχήσουμε αυτούς τους χώρους, χωρίς ωστόσο να έχουμε θεαματικά αποτελέσματα και σε ορισμένες περιπτώσεις να έχουμε και ορισμένα πισωγυρίσματα.

Παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη δουλιά μας στα ΕΠΑΛ έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι για το επόμενο διάστημα. Ο λόγος βρίσκεται στο μεγάλο “όπλο” που έχει η ΚΝΕ, τις αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματός μας, αλλά και στην ωριμότητα που κατακτήσαμε, που βεβαίως αποτελεί και αποτέλεσμα θετικών βημάτων που σημειώσαμε. Τα παραπάνω μας επιτρέπουν σήμερα να εντοπίζουμε κενά, ελλείψεις, αδυναμίες που έχουμε στη δουλιά μας στα ΕΠΑΛ.

Ορισμένες πλευρές: Στην προσυνεδριακή συζήτηση φανερώθηκε η αδυναμία από ορισμένους συντρόφους να κατανοήσουν γιατί ιεραρχούμε τα ΕΠΑΛ–ΕΠΑΣ. Η άποψη ότι ιεραρχούμε αυτούς τους χώρους γιατί τα παιδιά εκεί αντιμετωπίζουν πιο οξυμένα προβλήματα, πιο έντονη επίθεση και άρα μπορούν να μας καταλάβουν δεν είναι σωστή, γιατί παραβλέπει το γεγονός ότι τα προβλήματα από μόνα τους δεν οδηγούν στη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, ακριβώς γιατί ανάμεσα σε μας και στους νέους των επαγγελματικών σχολών υπάρχει και παρεμβαίνει ιδεολογικά και πολιτικά με όλους τους τρόπους ο ταξικός αντίπαλος και μάλιστα πολύ πιο μελετημένα απ’ ότι ίσως εκτιμάμε.

Η ίδια η προσυνεδριακή διαδικασία έφερε μια σειρά από παραδείγματα από την παρέμβαση του αντιπάλου.

Ενάντια σ’ αυτή πολύ λίγο ανταποκρινόμαστε στην προετοιμασία των δυνάμεων μας να αντιπαρατεθούν ιδεολογικά–πολιτικά. Τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε καν για την ύπαρξη τέτοιων δραστηριοτήτων μέσα στα ΕΠΑΛ. Γίνεται λοιπόν κατανοητό, γιατί η ύπαρξη οξυμένων προβλημάτων δεν επαρκεί από μόνη της για να αναπτύξουν οι νέοι πολιτική συνείδηση. Ο αντίπαλος μεθοδικά παρεμβαίνει στη συνείδηςή τους, με στόχο όχι απλά να καλλιεργούνται αυταπάτες, αλλά να είναι τα παιδιά των επαγγελματικών σχολών ενεργοί υποστηρικτές των επιδιώξεων της καπιταλιστικής οικονομίας. Επιβεβαιώνεται όμως και ότι η ιδεολογική δουλιά σήμερα αποκτά αυξημένο ρόλο για να απεγκλωβίσεις κόσμο, παίζει ρόλο οργανωτικού παράγοντα και μέσα στο κίνημα, γιατί πρακτικά εάν δεν αποκαλύψεις πχ το ταξικό περιεχόμενο της επιχειρηματικότητας, ποιές ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας εξυπηρετεί η διδασκαλία της στα σχολεία δεν μπορείς να πείσεις τους μαθητές να την αντιπαλέψουν.

Σήμερα, τα βήματα αντιστοίχησης της Οργάνωσής μας στις αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου, έτσι ώστε όλη μας η δράση στη νεολαία να υπηρετεί τη συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη για το Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό, η παρέμβαση μας στη νεολαία με κοινωνικοταξικά κριτήρια, μας επιτρέπει να εμβαθύνουμε τόσο στο ζήτημα της ενιαίας κατακτημένης αντίληψής μας γι’ αυτούς τους χώρους, όσο και στο ενιαίο περιεχόμενο της δράσης που απορρέει απ’ αυτήν.

Τα επαγγελματικά λύκεια και οι επαγγελματικές σχολές είναι στο επίκεντρο της δράσης μας γιατί σ’ αυτά συγκεντρώνονται τα παιδιά της εργατικής τάξης, γιατί ήδη το 42,5% των μαθητών εργάζεται παράλληλα με το σχολείο, αλλά και γιατί θα ενταχθούν στην παραγωγή με σχέσεις εκμετάλλευσης νωρίτερα από κάθε άλλο τμήμα της νεολαίας που βρίσκεται στην εκπαίδευση και μάλιστα οι πιο πολλοί σε κλάδους, εργοστάσια και επιχειρήσεις που το Κόμμα μας ιεραρχεί από τη σκοπιά της στρατηγικής μας. Με μια φράση, στα ΕΠΑΛ συγκεντρώνονται τα παιδιά που αντικειμενικά έχουν συμφέρον πρώτα απ’ όλους να παλέψουν για το Σοσιαλισμό–Κομμουνισμό ανεξάρτητα εάν σήμερα το συνειδητοποιούν ή όχι.

Απ’ αυτή τη σκοπιά η ουσία της δράσης μας πρέπει να προβάλλει στην πρώτη γραμμή το ζήτημα ότι οι νέοι και οι νέες των ΕΠΑΛ ανήκουν στην εργατική τάξη, που δεν είναι μόνο η τάξη που υποφέρει σήμερα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, αλλά και η τάξη που απ’ τα χέρια της και το μυαλό της παράγεται όλος ο πλούτος της κοινωνίας και έχει κάθε δικαίωμα και επιβάλλεται εάν θέλει να ζήσει καλύτερα, να τον καρπωθεί για να οργανώσει την οικονομία και την κοινωνία με κριτήριο την κάλυψη των υλικών και πνευματικών της αναγκών. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορείς να απαντάς για το ζήτημα της ανεργίας, της μόνιμης και σταθερής δουλιάς που απασχολεί πιο έντονα αυτά τα παιδιά σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Η εμπειρία που έχουμε ιδιαίτερα από τις πρόσφατες απεργιακές μάχες δείχνει ότι υπάρχει ένας “πυρήνας” μαθητών που είναι σε θέση να ερμηνεύσει ταξικά τις εξελίξεις. Είναι αυτά τα παιδιά πχ από το Λαύριο και άλλες περιοχές που έψαχναν στις απεργίες το μπλοκ των εργατών της περιοχής τους γιατί αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως κομμάτι της τάξης μας.

Παράλληλα, πρέπει να προβάλλουμε ότι το επάγγελμα που επιλέγει να μάθει και να εργαστεί έχει μεγάλη σημασία και θέλουμε να το μάθει καλά και ολοκληρωμένα, γιατί για μας δεν αποτελεί ένα εξάρτημα της μηχανής όπως αποτελεί για τον καπιταλιστή. Μας ενδιαφέρει γιατί ο καλός εργάτης τεχνικός μπορεί να παράγει καλύτερα προϊόντα για να καλύπτονται ικανοποιητικά οι ανάγκες της κοινωνίας. Γι’ αυτό διεκδικούμε επαγγελματική εκπαίδευση υψηλού επιπέδου που θα δημιουργεί σύγχρονους εργάτες που δεν θα ξέρουν απλά να χειρίζονται ένα μηχάνημα, για να τους πετούν εύκολα οι καπιταλιστές στην ανεργία με πρόσχημα την επανακατάρτισή τους, αλλά θα γνωρίζουν σε βάθος πώς λειτουργεί η παραγωγή, ποιες αρχές της τεχνολογίας εφαρμόζονται σε κάθε φάση της. Αυτός είναι και ο λόγος που προβάλλουμε ως προϋπόθεση την κατάκτηση της βασικής–γενικής μόρφωσης που θα παρέχεται από το 12χρονο σχολείο.

Αυτός ο τρόπος δουλιάς βοηθά τους νέους των ΕΠΑΛ να συνδέουν την ικανοποίηση των αναγκών τους στη μόρφωση, στη δουλιά, στη ζωή με την ανάγκη άλλου δρόμου ανάπτυξης της κοινωνίας και όχι το αντίστροφο.

Aπό το 9^ο Συνέδριο η Οργάνωσή μας έχει καταγράψει θετικά βήματα. Καθοριστικός παράγοντας είναι η συμβολή και η ποιότητα της καθοδηγητικής δουλιάς του Κόμματος. Βέβαια, με εφόδιο τα συμπεράσματα και την πείρα από τη δράση χρειάζεται να εντοπίσουμε τις αδυναμίες μας ώστε να μπορούμε να γινόμαστε πιο ικανοί στο βασικό μας καθήκον, την προσέλκυση της νεολαίας στην πάλη για το Σοσιαλισμό.

Από τις συνελεύσεις των ΟΒ και τις Συνδιασκέψεις πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι η συζήτηση θα μπορούσε να σταθεί καλύτερα στον κύριο παράγοντα ισχυροποίησης, την αφομοίωση της αντίληψης του Κόμματος για το Σοσιαλισμό.

Οι ερωτήσεις που έγιναν σε όλη τη διαδικασία έδειξαν ότι όντως η ίδια η διαδικασία αποτέλεσε βήμα ισχυροποίησης αλλά φανέρωσαν και τη μεγάλη καθοδηγητική αδυναμία ώστε η μελέτη, η βαθύτερη αφομοίωση της πολιτικής του Κόμματος, το ανέβασμα της πολιτικής συζήτησης να διαποτίζει την καθημερινή δράση, το περιεχόμενο και το σχεδιασμό της ΟΒ.

Παρ’ όλη τη δυσκολία να μεταφέρεται ως εικόνα στα όργανα, στον περίγυρο της Οργάνωσης υπάρχει έντονος προβληματισμός σε σχέση με το Σοσιαλισμό. Όποτε τίθεται το ζήτημα του άλλου δρόμου ανάπτυξης, της πολιτικής μας πρότασης εξουσίας ακολουθεί βομβαρδισμός ερωτήσεων:

Γιατί στο Σοσιαλισμό να μην μπορώ να δουλεύω παραπάνω και να έχω 2 σπίτια, 2 αυτοκίνητα, 2 κότερα;

Πάντα δεν θα υπάρχουν λαμόγια που θα θέλουν να βγάλουν κάτι παραπάνω;

Μπορεί η Ελλαδίτσα να κάνει επανάσταση και πώς θα σταθεί χωρίς βιομηχανία;

Θα μείνει τίποτα όρθιο με τόσο μεγάλες υπερδυνάμεις για αντιπάλους;

Και σεις για δικτατορία δεν μιλάτε;

Αυτά τα ερωτήματα προφανώς και εμπεριέχουν αντιλήψεις από την επίδραση του αντιπάλου αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων γίνονται καλοπροαίρετα γιατί αναγνωρίζεται το κύρος του Κόμματος και θέλουν πραγματικά να καταλάβουν τι εννοούμε.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο κατά πόσο μπορεί, που πρέπει, να τα απαντήσει ένα μέλος του Τομεακού Γραφείου ή ο Γραμματέας ΟΒ, το ζήτημα είναι πώς ενιαία όλο μας το δυναμικό θα επιδιώκει και θα προκαλεί αυτά τα ερωτήματα και θα αποτελούν το κύριο ζήτημα όλης της συζήτησης.

Είναι μονόδρομος λοιπόν η καθοδήγηση να γίνει επιστήμη, τέχνη, μεράκι, να αποτελεί το πιο δημιουργικό κομμάτι της δράσης μας.

Η δράση των ΟΒ δεν μπορεί να καταμετρηθεί με το πόσα χιλιόμετρα κάνουν τα μέλη μας το μήνα ή αν το στέλεχος θα μπορεί να βρίσκεται παντού και πάντα.

Λέμε και είναι πολύ σωστό ότι χρειάζεται αυτός ο τρόπος δουλιάς να ενισχυθεί με πρωτοβουλίες. Σε ποια κατεύθυνση; Η ΟΒ πρέπει να αποκτήσει τέτοια ποιότητα στο περιεχόμενό της, που το κάθε μέλος καθημερινά να ενισχύει την πίστη του για το Σοσιαλισμό, να ανησυχεί για τη βελτίωση της δράσης του, να ξέρει ότι μπορεί να θέτει όλους τους προβληματισμούς του για οποιαδήποτε πτυχή της ζωής του, να εμπνέεται. Υπάρχει τεράστιος όγκος άρθρων, βιβλίων επεξεργασιών του Κόμματος και της ΚΝΕ που δεν φτάνει μόνο να πάμε στη “Σύγχρονη Εποχή” αλλά πώς θα πλαισιώνουν τη συνεδρίαση της ΟΒ πώς θα είναι ένα επιπλέον ιδεολογικοπολιτικό μισάωρο που μπορεί να μη σχετίζεται απαραίτητα με τις εξελίξεις αλλά σίγουρα θα απαντάει.

Πολλές φορές περιμένουμε να έρθουν ερωτήσεις από συντρόφους για να ανατρέξουμε στη βιβλιοθήκη μας. Εγώ νομίζω ότι χρειάζεται το αντίστροφο. Να θέσουμε ερωτήματα, να βοηθάμε τους συντρόφους να ανατρέξουν σε βιβλία, να στήσουν βιβλιοθήκη. Σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ η Οργάνωση να μετατραπεί σε ένα μαρξιστικό όμιλο συζητήσεων και προβληματισμού.

Το ανέβασμα της ιδεολογικής δουλιάς χρειάζεται να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής δράσης. Από εκεί θα περάσει η ισχυροποίηση του Κόμματος και χωρίς αυτή δεν μπορούμε να μιλάμε για την ανασύνταξη του ρωμαλέου εργατικού κινήματος με αντοχές, που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς, θα αντεπιτεθεί, θα πολιτικοποιήσει την πάλη του και με τους συμμάχους του θα θέσει το ζήτημα της εξουσίας. 

Πώς αυτό θα μεταφραστεί στις ΟΒ; Χρειάζεται να ενισχυθεί η σχεδιασμένη δουλιά με τον περίγυρο. Κατ’ αρχάς να θέσω το εξής: δεν υπάρχει ΚΝίτης που να μη γνωρίζει τουλάχιστον 30 ανθρώπους. Δεν λέω ότι με όλους μιλάμε κάθε μέρα αλλά είναι ζήτημα με όλους να μιλάμε πολιτικά. Προφανώς θα αξιοποιήσεις κάθε όπλο, τον “Οδηγητή”, το “Ριζοσπάστη”, το κουπόνι, την πρόσκληση αλλά χρειάζεται να πάει πιο ‘κει. Χρειάζεται να επιδιώκουμε ο κάθε νέος να συμβάλλει στο σχεδιασμό μας, να τον ενισχύει. Είναι η μόνη απάντηση στον αντίπαλο που ρίχνει δισ. ευρώ για να τον κάνει στήριγμα του συστήματός του. Για παράδειγμα λέμε να κάνουμε στροφή στην εργατική νεολαία. Ας πούμε πόσο εύκολο είναι να πιάσεις νήμα στη βιομηχανική ζώνη, να πιάσεις κάθε γιαπί, κάθε Καρφούρ, Μάκρο ή καφετέρια μονάχα με εξορμήσεις; Θα τις κάνεις, είναι απαραίτητες, αλλά ας πούμε πόσα στελέχη έχεις να διατάξεις σε αυτούς τους χώρους; Και εκδήλωση μπορείς να κάνεις στους χώρους δουλιάς και να σηκώσεις ζητήματα αλλά για να δούμε, μπορεί να συμβάλλει η εδαφική ΟΒ σε όλο αυτό το σχεδιασμό και αντί να αποτελεί πρόβλημα ή τροχοπέδη να αντιστραφεί και να ανοίξει το δρόμο για να πατήσεις μέσα σε αυτούς τους χώρους; Όλοι αυτοί οι νέοι μένουν στις περιοχές, εκεί πρέπει να τους βρεις, εκεί έχουν το χρόνο να συζητήσουν, παίζεις εντός έδρας. Ήδη ξέρεις κόσμο από αυτούς από τη χαρτογράφηση. Αν μαζευτούν με ευλάβεια οι χαρτογραφήσεις παντού και μελετηθούν θα δούμε ότι γνωρίζουμε κόσμο στους περισσότερους κλάδους. Στόχο πρέπει να αποτελεί το σχέδιο να ξεκινάει από εκεί και να καταλήγει στο πιο μαζικό άνοιγμα. Με αυτόν τον τρόπο ένας ΚΝίτης θα είναι ικανός να καθοδηγεί πολύ περισσότερο κόσμο απ’ ότι θα πίστευε.

Μέσα από τέτοιο σχεδιασμό πρέπει να περνάει και η στρατολογία. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος στις δοσμένες δύσκολες συνθήκες για να προετοιμαστεί ένας νέος για να ενταχθεί στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Και να πούμε κάτι: η πρόταση δεν σημαίνει στρατολογία, βέβαια δεν κάνουν και όλοι για την ΚΝΕ, αλλά η πρόταση φέρνει πείρα, προβληματισμό, και φέρνει ένα νέο πιο κοντά στην αντίληψη για το Σοσιαλισμό, πιο κοντά στις ευθύνες του.

O αντικομμουνισμός σήμερα είναι κυρίαρχο στοιχείο της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής. Στο στόχαστρο της αντικομμουνιστικής εκστρατείας βρίσκονται ιδιαίτερα οι νέοι και οι νέες που δεν έχουν την ανάλογη κοινωνική και πολιτική πείρα.

Η αντικομμουνιστική εκστρατεία δεν περιορίζεται μόνο στα ντοκιμαντέρ, τα αφιερώματα και τα βιβλία αλλά αναπαράγεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, από την επίσημη διδακτέα ύλη στα σχολικά βιβλία.

Το προηγούμενο διάστημα επανειλημμένα σύντροφοι μαθητές κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τη χυδαία αντικομμουνιστική προπαγάνδα μέσα και έξω από τις σχολικές αίθουσες. Κλήθηκαν να δώσουν απαντήσεις σε δύσκολα ιδεολογικά ζητήματα, ήρθαν σε σύγκρουση με καθηγητές αλλά και με τους γονείς τους.

Έχουμε αρκετά παραδείγματα

Στο 6^ο ΕΛ Πάτρας καθηγήτρια έκανε λόγο για το δικτάτορα Στάλιν και τις σφαγές του και όταν είδε πως δεν μπορεί να πείσει λόγω της παρέμβασης από το σύντροφο που βρισκόταν στην τάξη, συνέχισε με προσωπική επίθεση στο σύντροφο. 

Στο Μουσικό σχολείο και στο 7^ο ΕΛΠ, οι διευθυντάδες-οπορτουνιστές έχουν πάρει εργολαβία τον αντικομμουνισμό ρίχνοντας λάσπη στα οικονομικά του ΚΚΕ και προβάλλοντας ιδεολογήματα όπως: “πού ξέρει το ΚΚΕ ότι αποτελεί την πρωτοπορία της εργατικής τάξης ή αφού είναι πρωτοπορία της εργατικής τάξης γιατί τη διασπά;”.

Σε αυτές τις περιπτώσεις άμεση ήταν η δική μας αντίδραση τόσο μέσα στην τάξη, όσο και με ανακοίνωση έξω από το σχολείο. Αυτή η διαδικασία βοήθησε σε ένα βαθμό την εσωοργανωτική ισχυροποίηση καθώς μέσα στις ΟΒ άνοιξαν ζητήματα, ειδικά όταν κουβεντιάσαμε το κείμενο για το Σοσιαλισμό. Οι σύντροφοι μαθητές ανέδειξαν πως η πρωτόγνωρη αυτή επίθεση δυσκολεύει σε ένα βαθμό την ισχυροποίηση της ίδιας της Οργάνωσης, τη στρατολογία.

Η αστική τάξη σήμερα οξύνει την ιδεολογική διαπάλη και με αυτή στοχεύει να κερδίσει το μυαλό των νέων. Επιβεβαιώνονται οι Θέσεις του 10^ου Συνεδρίου, που κάνουν λόγο για την ανάγκη της ιδεολογικοπολιτικής θωράκισης και πώς αυτό θα πάρει σάρκα και οστά στις ΟΒ.

Επαληθεύονται στη ζωή οι Θέσεις όταν κάνουν λόγο για δουλιά στις μικρές ηλικίες. Ο αντίπαλος σήμερα παρεμβαίνει από τη στιγμή που γεννιέται ένα παιδί τόσο μέσα από την οικογένεια και τα ερεθίσματα που προκαλεί σε αυτή, όσο και από τις πρώτες κιόλας τάξεις του σχολείου.

Στο βιβλίο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της Γ’ Γυμνασίου διαβάζουμε πως «έξυπνος είναι αυτός που επενδύει σε επιχειρήσεις, διαθέτει καλή γνώση της αγοράς και της διαφήμισης, και πόσο ικανός είναι αυτός που μπορεί να διευθύνει ένα εργοστάσιο με 500 και πάνω εργάτες».

Στα Μαθηματικά της Δ’ Δημοτικού, τα προβλήματα που καλούνται να λύσουν παιδιά 7-8 χρονών έχουν να κάνουν με το “κέρδος της επιχείρησης, το πόσους εργάτες χρειάζεται να απολύσει η τάδε πολυεθνική για να αυξήσει τα κέρδη της κτλ”.

Στα Θρησκευτικά, το μάθημα “ερμηνεύει” τη δημιουργία του κόσμου, το γιατί υπάρχουν κλέφτες και δολοφόνοι.

Δεν σταματούν όταν τελειώνει το ωρολόγιο πρόγραμμα, η συνέχεια είναι στο σπίτι, όπου ο γονιός έχει μόνιμο μέλημα τους καλούς βαθμούς, την παπαγαλία για το διαγώνισμα της επομένης. Ανησυχία διακατέχει τους γονείς για το επίπεδο του φροντιστηρίου που στέλνουν τα παιδιά τους, πώς μέσα από 5 ώρες ιδιαίτερα και φροντιστήρια την ημέρα θα επιτύχουν στις πανελλαδικές, πώς θα περάσουν σε υψηλόβαθμες σχολές.

Δικαιολογημένα κάποιοι γονείς έχουν αυτές τις ανησυχίες αφού συνειδητοποιούν πως πλέον Παιδεία είναι το διάβασμα της παπαγαλίας έως τις 3 τα ξημερώματα, το τρέξιμο σχολείο–σπίτι–φροντιστήριο, οι ακριβοπληρωμένες πενθήμερες εκδρομές, το τρέξιμο για το “καλό φροντιστήριο” και ας αναγκάζονται να κάνουν 2 και 3 δουλιές και ας είναι μηδενικός ο ελεύθερος χρόνος για επικοινωνία με τα παιδιά τους.

Η διαπάλη για το κέρδισμα του μυαλού και της καρδιάς των μαθητών δεν έχει κριθεί. Οι συνθήκες που ζουν σήμερα οι μαθητές και οι γονείς τους επιδρούν στη συνείδηση. Ταυτόχρονα, η πραγματικότητα δημιουργεί δυσαρέσκεια ακόμη κι αν δεν γίνεται κατανοητή η ταξικότητα των προβλημάτων. Όμως η δυσαρέσκεια δεν γίνεται αυτόματα απόφαση για αγώνα – δεν οδηγεί άμεσα στην κατανόηση της αιτίας των προβλημάτων και πολύ περισσότερο στη διέξοδο.

Χρειάζεται, λοιπόν, να ενταθεί, να γίνει πιο ουσιαστική η παρέμβαση της ΚΝΕ και του Κόμματος. Αντικειμενικά οι σύντροφοι μαθητές δεν μπορούν να ανταποκριθούν μόνοι τους. Στη μάχη αυτή πρέπει να μπουν πέρα από τους μαθητές, οι δυνάμεις μας στους καθηγητές, οι γονείς οπαδοί και κομματικά μέλη. Εάν λειτουργούσε αυτός ο πυρήνας, πολύ πιο συγκροτημένα και οργανωμένα θα δρούσαμε στους χώρους εκπαίδευσης και όχι μόνο.

Θα μπορούσε πχ ο σύντροφος καθηγητής στο γυμνάσιο να κάνει μάθημα για το 1821 και να αχρηστεύει επί της ουσίας το σχολικό εγχειρίδιο, παραδίδοντας το μάθημα από την εγκυκλοπαίδεια του Κορδάτου, αναδεικνύοντας τα επίκαιρα διδάγματα και την αλήθεια. Στο δάσκαλο τα παιδιά πρέπει να αναγνωρίζουν τον πρωτοπόρο, τον ανυπότακτο, αυτόν που τα βοηθά να κατανοούν την κοινωνία που τα προετοιμάζει για το τι θα αντιμετωπίσουν, που τους λέει αλήθειες και τους συνεπαίρνει μαζί του στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία.

 Όσον αφορά τους γονείς έχουμε σοβαρή δυσκολία. Δεν είναι λίγες οι φορές που γονείς-οπαδοί βάζουν φρένο στα παιδιά τους όταν αγωνίζονται, είτε για να μην τα στιγματίσει ο καθηγητής, είτε γιατί προτεραιότητα τους είναι το διάβασμα και μετά όλα τα υπόλοιπα.

Ο κομμουνιστής γονιός πρέπει να διαπαιδαγωγεί το παιδί του ώστε να μπορεί να υπερασπίζεται την αλήθεια όπου και αν βρίσκεται, να καταδικάζει το ψέμα και τη συκοφαντία. Θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε σεμινάρια που θα απευθύνονται σε γονείς–κομματικά μέλη ή οπαδούς μας, που να συζητάμε πάνω σε σχολικά βιβλία, αντιλήψεις που καλλιεργεί το σχολείο και να καταλήγουν στο πώς θα οργανώσουμε αυτή τη δουλιά.

μέλος του ΣΠ Πελοποννήσου

Eργαζόμουν ως πωλήτρια σ’ ένα κατάστημα γυναικείων υποδημάτων στην Πάτρα μέχρι την απεργία στις 10/2, όπου και απολύθηκα λόγω συμμετοχής μου σ’ αυτή.

Το κατάστημα εκτός από εμένα κι άλλη μια part-time εργαζόμενη, απασχολούσε 3 εργαζόμενες με πλήρη απασχόληση, και μόλις το διάστημα των τελευταίων μηνών ασφαλιζόμασταν, αν και δουλεύαμε πάνω από ένα χρόνο. Σε κάθε εργαζόμενη, το αφεντικό είχε αναθέσει κι έναν ρόλο, εκτός αυτού της πωλήτριας, πχ υπεύθυνη βιτρίνας, υπεύθυνη τσαγκάρη, υπεύθυνη προσωπικού κτλ. Προσπαθούσε να δημιουργήσει την εντύπωση πως είμαστε μια ομάδα –μια οικογένεια όπως έλεγε και τόνιζε πως είμαστε συνεργάτες, πως οι σχέσεις μας δεν ήταν υπαλλήλου–αφεντικού (λες και διαχειριζόμασταν μαζί το ταμείο!!).

Παράλληλα, φρόντιζε καθημερινά να ενημερώνει για το πόσα βιογραφικά υπήρχαν στο συρτάρι του, πόσες κοπέλες θέλουν να πιάσουν δουλιά για να μας πιέσει να κάνουμε όλα αυτά για τα οποία παραπονιόμασταν, όπως 3 ώρες επιπλέον δουλιά για να φτιάξουμε βιτρίνα τις οποίες δεν πληρωνόμασταν, εξωτερικές δικές του δουλιές κτλ.

Καθημερινά, μετριόντουσαν τα ζευγάρια παπούτσια που πουλούσε η καθεμιά μας και η πρώτη σε πωλήσεις έπαιρνε bonus. Αυτό δημιουργούσε ανταγωνιστικό ανάμεσα στις συναδέλφισσες, έβλεπαν πως ήταν ατομική υπόθεση η βελτίωση της ζωής τους -όσο καλύτερα αποδίδω τόσο περισσότερα θα κερδίσω- κι αγνοούσαν το ότι σύσσωμη η εργατική τάξη πλήττεται από τα ίδια προβλήματα, απομονώνονταν–κλείνονταν καθεμιά στο καβούκι της.

Άλλο παράδειγμα που εκφράζει αυτό που ακούμε το τελευταίο διάστημα για εθνική ομοψυχία, υπέρ του εθνικού συμφέροντος, ήταν αυτό που μας τόνιζε το αφεντικό, δηλαδή “να αγαπάτε το μαγαζάκι μας”, “να δείχνετε ζήλο για τη δουλιά μας” κτλ. Προσπαθούσε να μας περάσει πως έχουμε το ίδιο συμφέρον, ότι δίνοντας τον καλύτερό μας εαυτό ώστε να πάει καλά η δουλιά, θα μας ωφελήσει όλους, λες κι εμείς θα είχαμε ποσοστά επί των κερδών.

Όλα αυτά, ήταν αφορμή για κουβέντες με τις υπόλοιπες εργαζόμενες, οι οποίες δυστυχώς είχαν συμβιβαστεί, δέχονταν ό,τι ζητούσε το αφεντικό ενώ απ’ όλες άκουγα “και τυχερές είμαστε που έχουμε δουλιά, μη μιλάμε και καθόλου”.

Ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο τους, που έτρεχαν στα γυμναστήρια, στην ουσία προσπαθούσαν να συμβάλλουν στην επέκταση του εργάσιμου χρόνου τους, να μείνουν δηλαδή όμορφες για να μην τις απολύσει όσο μεγαλώνουν και πάρει νεότερες στις θέσεις τους.

Αυτές τις αντιλήψεις τις βρίσκουμε σε όποιο χώρο κι αν πάμε στο εμπόριο. Σε κουβέντες που ανοίξαμε με τις εργαζόμενες στο “Hondos”, στο “Βαρνακιώτη” και στα “Notos”, σε άλλα πουκαταστήματα του εμπορίου φάνηκε πως υπάρχει συμβιβασμός, η άποψη πως τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν, αν απεργήσω θα απολυθώ, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς–δεν μπορούμε να προσφέρουμε.

Σε τέτοιου είδους ιδεολογήματα πρέπει να απαντήσουμε. Η απογοήτευση υπάρχει γιατί ο κόσμος δεν βλέπει τη διέξοδο, την προοπτική, την πρόταση για λαϊκή εξουσία που βάζει το ΚΚΕ. Πρέπει να επιμείνουμε, στο αν δεν οργανώσεις την πάλη εσύ, που δουλεύεις και ζεις καθημερινά τότε ποιος θα το κάνει αυτό; Το μόνο που έχουν και τους δίνει δύναμη είναι η ατομική ιδιοκτησία, να τους την πάρουμε λοιπόν!

Όσο τέτοιου είδους κουβέντες προχωράνε και δεν ξεκινάμε κάθε φορά από την αρχή, αλλά επιμένουμε σε συγκεκριμένους χώρους, με σταθερές επαφές με τους εργαζομένους, η κουβέντα θα βαθαίνει και θα καταλήγει στο καίριο: το ζήτημα της εξουσίας, θα πιάνουμε επαφές, θα οικοδομούμε δεσμούς.

Η εμπειρία έδειξε πως όταν ήμασταν συστηματικοί, είχαμε αποτέλεσμα πχ σε ένα πολυκατάστημα της Πάτρας όπου είχαμε ήδη δημιουργήσει έναν καλό πυρήνα και είχαμε και εγγραφές στο κλαδικό συνδικάτο.

Δεν πρέπει όμως να μείνουμε εκεί. Με χαρτί και μολύβι, να φτάσουμε σε όσους περισσότερους μπορούμε και να αποκτήσουμε δεσμούς για να τα καταφέρουμε να πάρουμε και κανά τηλέφωνο, να βγούμε να μιλήσουμε έξω κι όχι στο χώρο εργασίας με το αφεντικό από πάνω. Οι σύντροφοι θα αποτελέσουν τον κρίκο ανάμεσα στην Οργάνωση και τους εργαζόμενους στους χώρους δουλιάς τους. Με αισιοδοξία που πηγάζει από τα θετικά βήματα που πραγματοποιήσαμε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα αλλά και με επιμονή και σταθερούς πολιτικούς δεσμούς με τους εργαζομένους, θα έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Καλή επιτυχία στις διεργασίες του 10^ου Συνεδρίου μας!!!

μέλος ΟΒ Εμποροϋπαλλήλων Πάτρας

Tα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ο καπιταλισμός, στην παρέμβασή του στις νέες γενιές δίνει μεγάλο βάρος στη διαμόρφωση από μέρους της νεολαίας μιας συνείδησης μοιρολατρικής και απαθούς. Μιας συνείδησης υποταγής και στήριξης της αντιλαϊκής πολιτικής. 

Σωστά εντοπίζεται λοιπόν στις Θέσεις του Συνεδρίου ότι η μαζική κουλτούρα του καπιταλισμού που καλλιεργεί το φόβο και τη μοιρολατρία, η μαζική εκτόνωση δεν είναι πολιτισμός αλλά απευθείας ιδεολογική παρέμβαση στη νεολαία και ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσουμε, καλλιεργώντας άλλου τύπου πρότυπα.

Ο αντίπαλος δίνει μεγάλο βάρος στη διαμόρφωση μαζικής κουλτούρας, στην προβολή μέσα στις νέες γενιές ό,τι σάπιου υπάρχει στην ψυχαγωγία, γενικότερα στον πολιτισμό. Άξια προσοχής είναι η πολυμορφία που χρησιμοποιεί. Ενεργητικό ρόλο σ’ αυτήν την προσπάθεια παίζει ακριβώς το γεγονός ότι ο χώρος του πολιτισμού αντιμετωπίζεται, σε επίπεδο ΕΕ και ελληνικών κυβερνήσεων σαν χώρος επενδύσεων και προβολής πολλών “ευεργετούντων” επιχειρηματιών. Το ίδιο το σχολικό πρόγραμμα ακόμα καλλιεργεί μια απέχθεια προς τον πολιτισμό, αφού πχ τα καλλιτεχνικά μαθήματα, θεωρούνται χάσιμο χρόνου. Με το καινούριο σχολείο–επιχείρηση αυτά τα μαθήματα θα κρίνονται σαν μη προσοδοφόρα και θα διδάσκονται μόνο σε σχολεία της Κηφισιάς.

Παράλληλα, με τις προσπάθειες της αστικής τάξης να διαπαιδαγωγήσει τη νεολαία με τη δική της μαζική κουλτούρα, προσπάθεια κάνει και ο οπορτουνιστικός-αναρχοαυτόνομος χώρος ο οποίος προσπαθεί στο μέτρο των δυνατοτήτων του να διαπαιδαγωγήσει τμήματα της νεολαίας με τον “εναλλακτικό” τρόπο ζωής. Να διαπαιδαγωγήσει στην ελευθερία διακίνησης των ναρκωτικών, την αποδοχή ενός δήθεν αντικομφορμιστικού τρόπου ψυχαγωγίας που καταλήγει στην υιοθέτηση ενός αντιδραστικού, καταθλιπτικού προτύπου ζωής που αρέσκεται σε δόσεις επαναστατισμού, χωρίς να γίνεται λέξη για ανατροπή της δικτατορίας των μονοπωλίων ή για σοσιαλισμό.          

Βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο μεριές πρωτοστατούν στο χυδαίο αντικομμουνισμό, στην επιχείρηση λάσπης εναντίον της ΕΣΣΔ και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η οποία ακριβώς ως συνειδητή προσπάθεια των εργαζόμενων μαζών με καθοδηγητή το Κόμμα τους να οικοδομήσουν τη σοσιαλιστική κοινωνία γέννησε τα τεράστια επιτεύγματα της ΕΣΣΔ σε όλους τους τομείς του πολιτισμού, του αθλητισμού. Έτσι όλοι οι αγωνιστές της τέχνης και του πολιτισμού στις σοσιαλιστικές χώρες και στην Ελλάδα που εμπνεύστηκαν από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση είτε καταδικάζονται συλλήβδην ως δογματικοί, είτε παρουσιάζονται σε καθολική διαφωνία με το σοσιαλιστικό κράτος.

Το σημαντικό όμως είναι να δούμε τι κάνουμε εμείς. Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο ότι η επαφή με το λαϊκό πολιτισμό αλλά και με την τέχνη και τον πολιτισμό που εμπνέονται από τους αγώνες και τη ζωή της εργατικής τάξης και που έχει παραχθεί από κομμουνιστές και προοδευτικούς καλλιτέχνες είναι βασικό στοιχείο της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης, βασικός δείκτης για τη διακριτή άνοδο της ιδεολογικοπολιτικής στάθμης των μελών και των στελεχών της Οργάνωσης και ως τέτοιο πρέπει να το δούμε.

Η αγάπη για το μαρξιστικό αλλά και λογοτεχνικό και ιστορικό βιβλίο, το ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο και το θέατρο έχουν καθοριστικό ρόλο στο πώς διαμορφώνεσαι ως επαναστάτης και κομμουνιστής. Στο πώς και με ποια πρότυπα διαπαιδαγωγείς την εργατική τάξη να ανεβάσει το μορφωτικό της επίπεδο, να συνειδητοποιεί γιατί πρέπει να πάρει την εξουσία. Ακόμα στο πώς καταπολεμάς τον πρακτικισμό, στο πώς οργανώνεις καλύτερα και δημιουργικά το χρόνο σου. Στο πώς τελικά εμπλουτίζεις την ίδια σου τη δράση, αντλώντας αισιοδοξία παρά τα σκαμπανεβάσματα της ταξικής πάλης, χωρίς να πέσεις στη λούμπα μιας στείρας ζωής που θα τρέχεις συνεχώς χωρίς να συνειδητοποιείς το γιατί παλεύεις.

Παράλληλα, με την ίδια τη διαπαιδαγώγηση των συντρόφων πρέπει να δούμε χωρίς καμιά αναβολή και με αποφασιστικότητα πώς θα κηρύξουμε αντεπίθεση μέσα στη νεολαία και σε αυτό το μέτωπο. Οι Θέσεις του ΚΣ δείχνουν συγκροτημένα το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε και τις αδυναμίες που πρέπει να διορθώσουμε και σ’ αυτόν τον τομέα.

Δεν πάμε χωρίς όπλα και εφόδια. Οδηγός πρέπει να είναι, όπως επισημαίνεται από τις Θέσεις, οι εκδηλώσεις που πραγματοποιήσαμε τα προηγούμενα χρόνια με αφορμή τα 90χρονα του ΚΚΕ, οι βιβλιοπαρουσιάσεις, οι εκδηλώσεις για το Ρίτσο, το ίδιο το Φεστιβάλ, ο Συρμός. Έχοντας ως παρακαταθήκη αυτά πρέπει έτσι να συνεχίσουμε. Πρέπει να υπάρχει μέριμνα και κεντρικά για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων για την πλατιά προβολή των θέσεων του Κόμματος για ζητήματα πολιτισμού, σε συνεργασία με το πολιτιστικό τμήματα της ΚΕ. Να προβληθεί ακόμα περισσότερο το έργο και η δράση μεγάλων μορφών που ανέδειξε το Κόμμα μας σε κάθε τομέα του πολιτισμού.

Να πρωτοστατήσουμε στη συσπείρωση και στην ανάδειξη νέων καλλιτεχνών που ασφυκτιούν κάτω από την παρέμβαση των μονοπωλίων και εταιρειών. Πχ να ξανακάνουμε τις συναντήσεις νέων καλλιτεχνών που είχαμε πραγματοποιήσει τα προηγούμενα χρόνια και να εμπλουτίζεται συνεχώς το περιεχόμενο του Συρμού και του Φεστιβάλ.

Τέλος όμως, θεωρώ ότι όλα αυτά από μόνα τους δεν φτάνουν αν ακριβώς δεν αναδείξουμε ότι και στον τομέα του πολιτισμού συγκρούονται δύο γραμμές. Η μία είναι αυτή που θέλει ένα πολιτισμό για τους λίγους, που να αποβλακώνει την εργατική τάξη, απότοκο ενός γερασμένου συστήματος. Η άλλη είναι η γραμμή που θέλει ένα πολιτισμό διαποτισμένο από τις αρχές της εργατιάς, όπλο στα χέρια της για την κατανόηση του πρωτοπόρου ρόλου της στην ιστορία και για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από ένα ανώτερο σύστημα, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το Σοσιαλισμό, διαμορφωμένο με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, προορισμένο να διαμορφώσει ένα νέο τύπο ανθρώπου. Σε αυτήν την κατεύθυνση η πείρα της ΕΣΣΔ είναι πολύτιμη.

Ζήτω το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ!

                μέλος ΤΓ ΦΛΣ 1 της Οργάνωσης Σπουδάζουσας Αθήνας 

Διεθνής Δραστηριότητα της ΚΝΕ: Αντικαθρέφτισμα των θετικών βημάτων της Οργάνωσης

H καπιταλιστική κρίση που έχει εκδηλωθεί σε διεθνές επίπεδο αναγκάζει το κεφάλαιο που έχει στόχο την όλο και μεγαλύτερη αναπαραγωγή του κέρδους του να αυξήσει την επιθετικότητά του ενάντια στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Ωθεί το πολιτικό του προσωπικό, τις σοσιαλδημοκρατικές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, να εφαρμόσουν ακόμα πιο πιεστικά τα αναγκαία μέτρα για τη θωράκιση της κερδοφορίας. Οξύνονται οι περιφερειακές τριβές μεταξύ μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα αυξάνουν την επιθετικότητά τους - τις εσωτερικές τους αντιπαραθέσεις.

Η κατάσταση αυτή εκφράζεται και στη χώρα μας. Παρά το γεγονός ότι το έλλειμμα στη χώρα μας είναι αντίστοιχο με αυτό του Βελγίου, της Ολλανδίας και άλλων χωρών που είναι στην “ατμομηχανή” της ΕΕ, βλέπουμε μια σειρά μέτρα να παίρνονται με αυτή την πρόφαση. Διότι από κάτω κρύβονται: οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος που δεν έχουν διαλυθεί ολοκληρωτικά, πεδίο σκληρού ανταγωνισμού και όρος αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας σε σχέση με τους αγωγούς που κατευθύνονται από την Ασία προς την Ευρώπη. Τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο. Γι’ αυτό σπεύδουν οι Ευρωπαίοι και διεθνείς εταίροι να “βοηθήσουν”. Συναγωνίζονται για το ποιον θα προσεταιριστεί το ελληνικό κεφάλαιο.

Οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις παρά τις εσωτερικές διαφωνίες τους, έχουν καταστρώσει κοινή στρατηγική για να βγουν αλώβητες από την καπιταλιστική κρίση. Με τρεις λέξεις: αύξηση της εκμετάλλευσης. Η ανάγκη για κοινή στρατηγική των κομμουνιστών σε διεθνές επίπεδο δεν ήταν ποτέ πιο επιτακτική.

Το διεθνές νεολαιίστικο κομμουνιστικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα δεν ανοίγεται μπροστά μας μόνο ως πεδίο κοινής δράσης και συνεργασίας. Αποτελεί πεδίο ισχυρών αντιπαραθέσεων, αντικατοπτρίζοντας τον κατακερματισμό στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Αυτό έχει να κάνει και με την τακτική του ιμπεριαλισμού ενάντια στις ταξικές δυνάμεις. «Ο ιμπεριαλισμός εξαπολύει επίθεση με διπλό στόχο: πρώτον, να καθυποτάξει μια σειρά δυνάμεις, αξιοποιώντας τα μέσα που του παρέχει η πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης (απαγόρευση ΚΚ και ΚΝ, πρωτόγνωρος αντικομμουνισμός) και δεύτερον, να αμβλύνει τα χαρακτηριστικά του αντιιμπεριαλιστικού και πρώτα-πρώτα του κομμουνιστικού κινήματος». [Θέση 23. σελ.41]

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Ευρώπης: από τη μία έχουμε οργανώσεις και κόμματα που ενσωματώνουν οπορτουνιστικές αντιλήψεις και πρακτικές (πχ Γαλλία, Ιταλία), από την άλλη, οργανώσεις που δίνουν τη μάχη υπό αντίξοες συνθήκες ακραίου αντικομμουνισμού, χωρίς να κάνουν πίσω (Βαλτικές χώρες, Πολωνία, Τσεχία…).

Άλλες, αδυνατώντας να αναλύσουν τις μεθόδους δράσης του ιμπεριαλισμού σε συνθήκες όπου ευνοούνται οι ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, διατηρούν αντιλήψεις ταύτισης των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού με την άνοδο ή πτώση του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού κέντρου. Αναγορεύεται ο κόσμος των οξυμένων ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων σε “πολυπολικό κόσμο” που υπονομεύει την “ηγεμονία” των ΗΠΑ, άρα βοηθάει στην πάλη των λαών (πχ Ιταλία, Ισπανία, Βραζιλία κα).  

Σε μια σειρά από χώρες, όπου ΚΚ συμμετέχουν σε κυβερνήσεις, ταυτίζεται η εργατική-λαϊκή ευημερία με την εθνική ανάπτυξη του κράτους των μονοπωλίων. 

Όσο ερμηνεύεται η πραγματικότητα στατικά, χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα νέα δεδομένα (πχ αναβάθμιση περιφερειακών και διεθνών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ρόλος Κίνας, Βραζιλίας και άλλων) και δεν συνυπολογίζεται η σύγχρονη εμπειρία του κινήματος σε διεθνές επίπεδο (πχ “πάγωμα” των προοδευτικών διαδικασιών στη Λ. Αμερική), τότε αφοπλίζεται ιδεολογικά το κίνημα, ελευθερώνεται χώρος για να παρέμβει ο ιμπεριαλισμός αξιοποιώντας και την παραμικρή ρωγμή στην επαναστατική στρατηγική.

Ας δούμε το σύνθημα του “Σοσιαλισμού του 21^ου αιώνα”. Πίσω του στοιχίζονται κομμουνιστές, οπορτουνιστικές δυνάμεις τύπου ΚΕΑ, σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης κυβερνήσεις που στηρίζονται από εθνικές αστικές τάξεις πχ Βενεζουέλα, Εκουαδόρ. Δεν χρειάζεται καν να αναλύσουμε το περιεχόμενο αυτού του συνθήματος, από τη στιγμή που έχει τόσο “ευρύ” ακροατήριο.

Η 8^η Συνάντηση Ευρωπαϊκών Κομμουνιστικών Νεολαιών άνοιξε το δρόμο για καλύτερο συντονισμό των ΚΝ στην κατεύθυνση των αποφάσεων του 17^ου και 18^ου Συνεδρίου του Κόμματός μας. Έδωσε αφορμή να ανοίξει ο κοινός βηματισμός, να ενταχθούν κοινές δραστηριότητες στο πρόγραμμα των ΚΝ. Καθήκον μας: να βοηθήσουμε να εξελιχθεί σε θετική κατεύθυνση η πάλη των κομμουνιστικών νεολαίων. Απαιτεί αταλάντευτη πίστη στο Σοσιαλισμό, υπεράσπιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20^ο αιώνα, αλύγιστη αντιπαράθεση με τον οπορτουνισμό. Έτσι θα στηριχθούν οργανώσεις που δρουν σε δύσκολες συνθήκες, θα βοηθήσουμε οργανώσεις που έχουν μείνει πίσω στην ανάλυσή τους, να κάνουν βήματα μπροστά.

Σε συνθήκες όπου και η διεθνής επικαιρότητα διαμορφώνει το κριτήριο μέσα σε κάθε χώρα (πχ “spreads”, ΝΑΤΟϊκά σχέδια για το “Γκρίζο Αιγαίο” κτλ) έχει αξία να μελετάμε αυτά τα ζητήματα. Ο κλήρος πέφτει σε εμάς να απαντήσουμε τα ερωτήματα που συσσωρεύονται στο μυαλό της εργατικής, μαθητικής και σπουδάζουσας νεολαίας, της οποίας η συνείδηση είναι βορά για την αστική ιδεολογία.

Όσο η ΚΝΕ θα αποκτάει στο σύνολό της τα χαρακτηριστικά που βάζουν οι Θέσεις του 10^ου Συνέδριου, αυτό θα καθρεφτίζεται και στη συνολική αναβάθμισή της σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Το κύρος της ΚΝΕ και του Κόμματος σε διεθνές επίπεδο, δεν αντικατοπτρίζει μόνο τις προσπάθειές μας να δημιουργηθεί διακριτός κομμουνιστικός πόλος στο διεθνές κίνημα. Σε τελική ανάλυση, αντικατοπτρίζει την επιβεβαίωση της πολιτικής μας, τη συμβολή μας στην ανασύνταξη του κινήματος στην Ελλάδα, τη σταθερότητά μας στην πάλη για το Σοσιαλισμό.

μέλος της Επιτροπής Διεθνών του ΚΣ

Στην εποχή μας που ο Σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε, είναι αναγκαία και η στράτευση στο πλάι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ νέων ανθρώπων. Ανθρώπων που έχουν όρεξη για ζωή, για μια ζωή με όνειρα, αξίες και ιδανικά απελευθερωμένα από την εκμετάλλευση και τη μοιρολατρία των καιρών μας. Τα όπλα μας για να προσεγγίσουμε όλο και περισσότερο νέο κόσμο είναι η αλήθεια κατ’ αρχάς και στη συνέχεια οι αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματος και οι Θέσεις της ΚΝΕ για το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας. Αυτό θέτει όλους εμάς που δρούμε στις γραμμές της ΚΝΕ, πλάι στο Κόμμα μας, μπροστά σε σημαντικές ευθύνες τις οποίες καθένας από μας θα πρέπει να τις βλέπει ως υποχρέωση στον συνάνθρωπο και στην τάξη μας για να έρθει η ανατροπή και να οικοδομηθεί ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός, το θαυμαστό αυτό σύστημα, που έχει ως βασικές αρχές του την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Σημαντικό ρόλο θα παίξει η πρωτοπορία, εκείνα τα άτομα που δεν θα μείνουν μόνο στα απαραίτητα που προτάσσει η Οργάνωση, αλλά στα πλαίσια των ΟΒ θα δραστηριοποιηθούν και θα αναπτύξουν την πρωτοβουλία. Πάντα βέβαια σύμφωνα με τις γραμμές της ΚΝΕ και την ιδεολογία του Κόμματός μας. Επίσης, απαραίτητη είναι η ανάπτυξη γερών δεσμών με τον κόσμο όπως σωστά επισημαίνουν οι Θέσεις, πρέπει οι κομματικές και ΚΝίτικες δυνάμεις να αποτελούν παράδειγμα για το κοινωνικό σύνολο σε χώρους δουλιάς, μόρφωσης, άθλησης και ψυχαγωγίας.

Το μέλλον του κινήματος θα κριθεί στους χώρους δουλιάς.

Τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι των σπουδαστών δουλεύει (σχεδόν το 60% στα ΤΕΙ και το 20% στα ΑΕΙ) δεν μπορούμε να απέχουμε εμείς από τις μάχες που δίνονται καθημερινά στους χώρους δουλιάς. Εργαζόμενη νεολαία που πλήττεται στις σπουδές, στο χώρο δουλιάς και γενικότερα στη ζωή της δεν πρέπει αυτή τη στιγμή να τρέφει αυταπάτες ότι οι πολιτικές των κυβερνήσεων και τις ΕΕ δεν την αφορούν. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρος ο ρόλος τους, η σαπίλα του συστήματος που πρεσβεύουν. Αλλά και πάλι, η κουβέντα δεν πρέπει να σταματάει εκεί, πρέπει να φτάνει ως το τέλος, στο Σοσιαλισμό. Δικό μας μέλημα είναι προσωρινά να αντιπαλέψουμε αυτή την κατάσταση αλλά μελλοντικά ο σκοπός μας είναι η λαοκρατία. Είναι επιτακτική ανάγκη όλοι οι εργαζόμενοι σπουδαστές να είναι γραμμένοι στα σωματεία τους, να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο γι’ αυτούς και τα παιδιά τους. Αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε δίπλα μας στην επανάσταση και θα πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην τους αφήσουμε έρμαιο στο σύστημά τους. Ακόμα όμως υπάρχουν αδυναμίες όπως επισημαίνεται και στις Θέσεις. Μιλάμε στους σπουδαστές για συμπόρευση με την εργατική τάξη τη στιγμή που πολλοί από μας, την πρωτοπορία, δεν είμαστε γραμμένοι στο σωματείο μας και δεν γνωρίζουμε ούτε που βρίσκεται το σωματείο μας ούτε σε πιο κλάδο είμαστε. Εδώ έρχεται ο ρόλος της Οργάνωσης που πρέπει να κάνει ακόμα και σε μας τους ίδιους ξεκάθαρο ότι κομμουνιστές δεν είμαστε μόνο στη σχολή αλλά σε όλους τους τομείς της ζωής μας, στη δουλιά, στην καθημερινότητά μας, είναι αλληλένδετο κομμάτι της ζωής μας.

Η δική μας σταθερή και ανυποχώρητη στάση θα φέρει πιο κοντά και τους πιο δυσκολόπιαστους. Εξάλλου η πολιτική μας από μόνη της πείθει και αυτό είναι το πιο ισχυρό μας όπλο, αρκεί η ιδεολογία μας να είναι στάση ζωής μας. Σημαντική για την καλύτερη ατσάλωσή μας είναι και η μελέτη της ιστορίας του Κόμματος και της μαρξιστικής-λενινιστικής φιλοσοφίας, τα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ καθώς και η καθημερινή επαφή με τα κομματικά έντυπα το “Ριζοσπάστη” και τον “Οδηγητή”.

Πρέπει να δείχνουμε εμπιστοσύνη στο Κόμμα μας το ΚΚΕ, που 91 χρόνια τώρα έχει δείξει με την αταλάντευτη και ανυποχώρητη στάση του, τη δύναμη που έχει η εργατική τάξη. Είναι νομοτέλεια ότι ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός είναι το σύστημα του μέλλοντος, ας προσπαθήσουμε να βάλουμε όλοι το λιθαράκι μας για να γίνει επιτέλους η γη κόκκινη.

«Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης

ο πλαστουργός της νιας ζωής

Εγώ ‘μαι τέκνο της ανάγκης,

κι’ ώριμο τέκνο της οργής»

Εχει πρώτιστη αξία να ασχολούμαστε καθημερινά με την οργάνωση αγώνων τέτοιων, που να εμπνέουν, να τραβάνε μάζες κόσμου μπροστά. Η Οργάνωση είναι αισθητά πιο ώριμη ιδεολογικά, πιο συγκροτημένη πολιτικά. Αυτό πρέπει να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά έκφρασης σε χώρους δουλιάς και εκπαίδευσης.

Ο τρόπος για να εκφραστεί πολύμορφα, περιγράφεται και στις θέσεις του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο και θέλω να εστιάσω σε κανά δυο πλευρές.

Αναβάθμιση της καθοδηγητικής μας δουλιάς. Η σύνδεση της τακτικής με τη στρατηγική μας να διαπερνά κάθε μας πρωτοβουλία. Να διαμορφώσουμε το έδαφος για άντληση συμπερασμάτων από την καθημερινή μας δράση, από την πείρα μικρότερων ή μεγαλύτερων αγώνων.

Η αδυναμία να κινητοποιήσουμε παραπάνω κόσμο από το σφιχτό πυρήνα των φίλων και οπαδών της ΚΝΕ έχει να κάνει σε ένα βαθμό με την έλλειψη αποφασιστικότητας των στελεχών. Κατά τη γνώμη μου, είναι συνδεδεμένη με την έλλειψη πίστης στο ότι αυτή η δουλιά, η ίδια η τακτική παρέμβασής μας στο κίνημα, η δημιουργία του ΑΑΔ Μετώπου Πάλης δημιουργεί τις βάσεις για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού.

Καμιά φορά θεωρούμε πολύ δύσκολο να αλλάξουν οι σημερινοί συσχετισμοί δύναμης, έχοντας στο μυαλό μας πως η ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για το ξεπέρασμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής ή η χειροτέρευση των όρων ζωής θα έπρεπε να αλλάξει αρκετά από μόνη της το συσχετισμό δύναμης. Αυτό δυσκολεύει να δούμε και να δείξουμε την προοπτική οικοδόμησης του Σοσιαλισμού ως κάτι που είναι ρεαλιστικό στο σήμερα. Άρα και η πάλη μας σήμερα πρέπει να έχει χαρακτήρα πάλης κι όχι μόνο διαφώτισης για το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό. Ακριβώς επειδή η εποχή που διανύουμε είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο Σοσιαλισμό δεν είναι πιο εύκολη περίοδος για δράση. Ίσα ίσα αυτή η όξυνση της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης, που αυξάνει απότομα τις απαιτήσεις της δουλιάς και παρέμβασής μας στο κίνημα, που εκφράζεται ακόμη και σε δυσκολία στο να πείσουμε με δυο λόγια, πράγμα που γινόταν στο παρελθόν, είναι αυτή που επιβεβαιώνει την επιτάχυνση όξυνσης της ταξικής πάλης Επιβεβαιώνει το νομοτελειακό χαρακτήρα των μεγάλων ιστορικών εξελίξεων που αναμένονται να εμφανιστούν, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν ότι η κοινωνία προχωρά μεσα από ταξικούς αγώνες.

Η αφομοίωση της θεωρίας μας μπορεί να βελτιώνεται μόνο στο βαθμό που θα δοκιμάζεται σε μάζες κόσμου και μάλιστα σε πολιτικά ανώριμα τμήματα, με οδηγό την “πρόβλεψη” του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματος πως όλο και μεγαλύτερο κομμάτι κόσμου, ανώριμου πολιτικά, θα μπαίνουν στον αγώνα. Δεν είναι προαιρετική η κουβέντα μαζί τους. Η πολιτική-ιδεολογική προετοιμασία αυτών των ανθρώπων, που τώρα ή χθες έδειχναν απρόθυμοι ακόμη και να ακούσουν την πρότασή μας αποτελεί όρο για τη συνέχιση της πάλης. Μπορεί να μιλάμε στον ίδιο που μιλούσαμε πριν και ήταν αρνητικός, αλλά στην ουσία όσο η κοινωνική του πείρα αλλάζει, βάσει των εξελίξεων σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό επίπεδο, κάνει μικρότερα ή μεγαλύτρα βήματα και η συνείδησή του.

Η προετοιμασία του ανώριμου πολιτικά κομματιού που παρεμβαίνουμε περνά και μέσα από τη δράση μας για την προοπτική του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, ώστε να αντιπαρατεθόμαστε και να πείθουμε σε καθετί που συναντάμε. Η συνεπής δράση μας σε αντιιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση θα αποστομώνει τον οπορτουνισμό, θα αναιρεί τον αντικομμουνισμό και ό,τι χτυπά την προοπτική μας. Σε συνδυασμό και με την αντιπαράθεση σε επίπεδο προοπτικής με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις κι όχι σε επίπεδο μορφών πάλης ή αιτημάτων.

Το στοχοπροσηλωμένο σχέδιο για ανάπτυξη και σταθεροποίηση πολιτικών δεσμών είναι απαραίτητο, ώστε να ξεπεραστεί η απειρία στην οργάνωση της δουλιάς, το χύμα άνοιγμα. Αλλιώς δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα ή οδηγούμαστε σε λαθεμένα, δεν εξυπηρετείται η ιεράρχηση περιπτώσεων που συνεπάγεται και επιφανειακή δουλιά στην κατεύθυνση να συγκεκριμενοποιήσουμε και να προετοιμάσουμε τους επόμενους πρωτοπόρους νέους – άξια μέλη της ΚΝΕ.

Το νέο στελεχικό δυναμικό μπορεί πιο εύκολα να προσαρμοστεί με γοργούς ρυθμούς στις νέες συνθήκες σήμερα. Η ίδια η εξέλιξη και κλιμάκωση των αγώνων, η δράση μας σε πρωτόγνωρες συνθήκες σε συνδυασμό με τη συνεπή πάλη για την υλοποίηση των αποφάσεων, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι ικανή για απόκτηση πλούσιας πείρας στην οργάνωση αγώνων, σε σύντομο χρονικό διάστημα ανάληψης νέων χρεώσεων. Πείρα για την εκμάθηση και βελτίωση των μελών της ΚΝΕ να οργανώνουν αγώνες, να οργανώσουν την πάλη για το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Αυτό θα έχει σίγουρα καλύτερα, πιο άμεσα, πιο αισιόδοξα αποτελέσματα για το μέλλον, αν η ιεράρχησή μας έχει κοινωνικοταξικά κριτήρια κι όχι εκλογικά.

Οι εργαζόμενοι φοιτητές δεν είναι κομμάτι που μπορούμε εύκολα να συσπειρώσουμε για αντικειμενικούς λόγους μη συμμετοχής τους στο χώρο δράσης μας, αλλά και για υποκειμενικούς που έχουν να κάνουν με αδυναμία πολιτικής καθοδήγησης αυτού του κομματιού, ξεκινώντας από τα εργαζόμενα μέλη μας. Θέλει να ρίξουμε το βάρος στην καθοδηγητική βοήθεια των εργαζόμενων συντρόφων στο σχέδιο μέσα στο χώρο δουλιάς τους, στην απάντηση αυτών των ζητημάτων που απασχολούν τους εργαζομένους, το “σπάσιμο” ιδεολογημάτων προσωρινότητας των ευέλικτων σχέσεων εργασίας. Την πείρα από τα ελαστικά-ευέλικτα ωράρια, από την ανασφάλιστη εργασία να την εκμεταλλευτούμε για την περιγραφή αυτού του εργασιακού μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν.

μέλος του Γραφείου της ΟΠ

Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών: η ελπίδα αναγέννησης στο φοιτητικό κίνημα! Ένα καθημερινό αποκούμπι αγώνα των φοιτητών-σπουδαστών!

Βαδίζουμε στο 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας με επαναστατική αισιοδοξία και με το καθήκον η ΚΝΕ να προσελκύσει όλο και περισσότερους νέους στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του Κόμματός της του ΚΚΕ,την υπόθεση του Κομμουνισμού. Όλοι οι νέοι γνωρίζουν λίγο-πολύ την κατάσταση που επικρατεί στο φοιτητικό-σπουδαστικό κίνημα γι’ αυτό δεν θα ήθελα να κουράσω με αναλυτικές περιγραφές.

Πού βαδίζει το φοιτητικό κίνημα

Τα τελευταία χρόνια έχουν περάσει μια σειρά αντιεκπαιδευτικές πολιτικές οι οποίες με επίκεντρο τη συνθήκη της Μπολόνια, την ψεύτικη ανώτατοποίηση των ΤΕΙ και το νέο νόμο πλαίσιο, στόχο έχουν το σπάσιμο του ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, την περαιτέρω εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση καθώς και τη μετατροπή των φοιτητών από νέους επιστήμονες σε φτηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό, στη διάθεση του κεφαλαίου και της αγοράς εργασίας. Τα παραπάνω αποτελούν πολιτική της ΕΕ που εξειδίκευσαν στην Ελλάδα τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να σπέρνει αυταπάτες περί βελτίωσής τους η καλύτερης εφαρμογής τους και άλλα τέτοια “αριστερά”.

Είναι γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα απέναντι σε αυτά δεν απάντησε με τη δυναμική και την ένταση που θα έπρεπε. Υπήρξαν έντονα ξεσπάσματα και με έντονες διεργασίες στη συνείδηση των φοιτητών και ανεβασμένες μορφές πάλης, που επιλέγονταν έστω ενστικτωδώς και όχι μετά από πλήρη πολιτική ωριμότητα των φοιτητών. Το μέγα ερώτημα όμως είναι γιατί όλες αυτές οι διεργασίες διοχετεύτηκαν ανώδυνα με ψήφο είτε στη ΔΑΠ είτε στην ΠΑΣΠ και γιατί από το τελευταίο ξέσπασμα του 2006-7 σε κάποιες σχολές δεν μαζεύονται φοιτητές να γίνει γενική συνέλευση. Είναι πρόβλημα και δομών και κυρίως προσανατολισμού του φοιτητικού κινήματος, το οποίο πρέπει να έχει άμεση σύνδεση με το ταξικό εργατικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα και αντιιμπεριαλιστικό-αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό.

Η δουλιά του ΜΑΣ που θα εμπνεύσει τους φοιτητές να αγωνιστούν

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι πρέπει η δουλιά των Επιτροπών Αγώνα να είναι επικεντρωμένη στα προβλήματα των φοιτητών και στη διέξοδο που δίνει το ΜΑΣ. Να υπάρχει ενδιαφέρον για το κάθε τι.

Για την έγκαιρη και δωρεάν διανομή βιβλίων, για αίθουσες που είναι είτε μικρές είτε ακατάλληλες, για την εντελώς δωρεάν σίτιση και στέγαση των φοιτητών, ιδιαίτερα των επαρχιωτών. Η δράση μας να φροντίζει ώστε να περιορίζονται φαινόμενα ρουσφετιού από ΔΑΠ-ΠΑΣΠ (όπως σημειώσεις, μπουκάλια σε κέντρα “διασκέδασης” και εξαγορά ψήφων).

Επίσης, πρωτεύουσας σημασίας ζήτημα είναι οι εργαζόμενοι φοιτητές, καθώς ανήκουν ήδη στην εργατική τάξη και το καθήκον τους είναι να παραδειγματίσουν όλους τους φοιτητές στο δρόμο της σύγκρουσης και της ανυπακοής σ’ αυτήν την πολιτική.

Οι Επιτροπές Αγώνα και το ΜΑΣ μαζί με το ΠΑΜΕ πρέπει να ενεργοποιήσουν αυτόν τον κόσμο και να τον εντάξουν στον αγώνα για τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Η δουλιά του ΜΑΣ στη βάση, δηλαδή στην επιτροπή αγώνα αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Είναι σημαντικό ο φοιτητής να συσπειρώνεται σε αιτήματα που έχουν αντιμονοπωλιακό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, γιατί το ότι είναι άμεσα συνδυάζεται με το ότι χτυπούν την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου -δηλαδή χτυπούν το καπιταλιστικό σύστημα- και αποδεικνύουν πως οριστική διέξοδος για την εργατική τάξη και τα παιδιά της υπάρχει μόνο σε μια κοινωνία και μια οικονομία που επίκεντρο έχει τις εργατικές-λαϊκές ανάγκες.

Επιτροπές Αγώνα πρέπει να γεννηθούν σε κάθε έτος και σε κάθε τμήμα και όλα τα μέλη πρέπει να έχουν αυτιά και μάτια ανοιχτά και να αφουγκράζονται τα προβλήματα των φοιτητών. Να τους κινητοποιούν μ’ αυτό το πλαίσιο άμεσα και μαχητικά. Έπειτα, ένα άλλο κομβικό ζήτημα είναι η δουλιά των Γραμματειών των Επιτροπών, οι οποίες πρέπει να γίνουν πιο ευέλικτες και μαχητικές και να κάνουν πιο άμεσο και δραστήριο σχεδιασμό. Τόσο η κάθε επιτροπή αγώνα όσο και το ΜΑΣ κεντρικά πρέπει να προχωρήσουν στη σύσταση μουσικών συνόλων και θεατρικών ομάδων για να αναδειχτεί μέσα από το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα η ανάγκη ύπαρξης και ανάπτυξης μαζικού ερασιτεχνικού λαϊκού πολιτισμού και να διοχετεύεται δημιουργικά όλη η ενεργητικότητα των φοιτητών. Είναι σημαντικό το μέτωπο του πολιτισμού και δεν θέλει υποτίμηση καθώς καθημερινά η κυρίαρχη λογική εγκλωβίζει νεολαία στον αστικό τρόπο ζωής, στη ναρκωκουλτούρα, στον αθλητισμό εμπόρευμα και στη διασκέδαση-εκτόνωση που φέρνουν μοιρολατρία και υποταγή.

Επίσης, πρέπει να δώσουμε βάρος στην οικονομική αυτοτέλεια του ΜΑΣ. Πρέπει να κάνουμε κουπόνια για οικονομική εξόρμηση όχι μόνο για να βγάζουμε τα υλικά μας αλλά και να δηλώνεται έμπρακτα η στήριξη των φοιτητών και του λαού στο ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα.

Έπειτα, σημαντική είναι και η δημιουργία ιστοσελίδας στο διαδίκτυο για να υπάρχει άμεση ανάρτηση ανακοινώσεων και άλλων άρθρων και υλικών, καθώς και η πληροφόρηση για πλήθος ζητημάτων.

Τέλος, ένα σημαντικό θέμα που χρειάζεται ιδιαίτερη δουλιά είναι η μάχη των ιδεών στα αμφιθέατρα όπου αναπαράγεται η διαστρέβλωση του μαρξισμού, ο ανορθολογισμός, η αντιεπιστημονικότητα και ο αντικομμουνισμός. Κατ’ αρχάς πρέπει τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να σηκώσουν αυτό το βάρος, αλλά ακόμη και φοιτητές που συσπειρώνονται στο ΜΑΣ πρέπει να αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις και τη διαστρέβλωση και να αποδεικνύουν πως το ξανάγράψιμο της ιστορίας και ο αντικομμουνισμός είναι το εφαλτήριο και το προμήνυμα για νέα αντιλαϊκή επέλαση του κεφαλαίου και για να αποδειχτεί η ανωτερότητα των κομμουνιστικών ιδεών και του κομμουνιστικού τρόπου ανάπτυξης της κοινωνίας.

ΖΗΤΩ ΤΟ 10^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΝΕ

ΚΑΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Σημαντικό σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι η συμβολή της Οργάνωσης στην ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος και η ανάδειξη του άλλου δρόμου ανάπτυξης, του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού. Το Κόμμα και η ΚΝΕ έχουν ευθύνη στην υλοποίηση της απόφασης της Πανελλαδικής Κομματικής Συνδιάσκεψης για την εργατική δουλιά στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Πρέπει άμεσα να στοχοποιήσουμε μεγάλους εργασιακούς χώρους, όπως εργοστάσια σε βιομηχανικές περιοχές, να αξιοποιήσουμε συντρόφους και κάθε γνωριμία με εργαζόμενο με στόχο τη στρατολόγηση και τη δημιουργία ΚΟΒ και ΟΒ στους χώρους δουλιάς, που θα αναπτύξουν την απαιτουμένη δράση για την ανάπτυξη της ιδεολογικοπολιτικής συνείδησης και την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος μέσα από τη συσπείρωση εργαζομένων σε ταξικά σωματεία και επιτροπές αγώνα. 

Πλούσια είναι η πείρα από το καζίνο της Πάρνηθας, που μπορεί να αξιοποιηθεί για γενικότερα συμπεράσματα. Οι μάχες που δώσαμε και τα αποτελέσματα που έχουμε στην κινητοποίηση και συσπείρωση των εργαζομένων, πέρασαν μέσα από τη συνεχή και αταλάντευτη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε όλα τα επίπεδα. Δεχτήκαμε μεγάλη επίθεση από τις άλλες δυνάμεις.

Στις εκλογικές μάχες αλλά και στις απεργιακές κινητοποιήσεις μπροστά στην καπιταλιστική οικονομική κρίση οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μέσα από τις παρατάξεις τους ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ προσπάθησαν να στρέψουν τον κόσμο στο συμβιβασμό και την ατομική λύση κάνοντας παράλληλα χυδαίο αντικομμουνισμό. 

Στη γενική συνέλευση για την οργάνωση της ταξικής πάλης μπροστά στους αντεργατικούς νόμους και σε απόλυση εργαζομένης στην επιχείρηση του Καζίνο και ύστερα από απόφαση του ΔΣ του σωματείου για συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ (Δεκέμβρης-Φλεβάρης), οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ έβγαιναν ανοιχτά και καλούσαν σε απεργοσπασία με τη στήριξη της ΓΣΕΕ. Έλεγαν ότι τις απεργίες τις καλεί το ΚΚΕ και η Α. Παπαρήγα, ότι τα αιτήματα δεν αντανακλούν τα βασικά προβλήματα των εργαζομένων και κύριο στόχο έχουν την οικονομική τους εξάντληση και μόνο πολιτικό συμφέρον. Παράλληλα, σε συνεργασία με την εργοδοσία μέσω απεργοσπαστικής γραπτής ανακοίνωσής τους, έστειλαν στο δικαστήριο τη διοίκηση του σωματείου, που πλειοψηφία έχει η παράταξη ΔΑΣ (ΠΑΜΕ), για παράνομη απεργία, που ακόμα και το αστικό δικαστήριο την αποφάσισε νόμιμη.

Οι κινήσεις αυτές στην αρχή επηρέασαν ορισμένους εργαζομένους αλλά κυρίως μπήκαν ενδοιασμοί σε συνδικαλιστικές επιρροές για το αν θα έπρεπε να προχωρήσουμε στη συγκεκριμένη απεργία και αν θα αναφέρουμε στις επόμενες ανακοινώσεις του σωματείου τις λέξεις ΠΑΜΕ και ΚΚΕ φοβούμενοι την τυχόν αρνητική αντίδραση των εργαζομένων.

Βέβαια, με την άμεση παρέμβαση των κομματικών μελών αντιστράφηκε το κλίμα απαισιοδοξίας που είχε δημιουργηθεί. Πατώντας στη δουλιά που είχαμε ανοίξει τον προηγούμενο καιρό σε πηγαδάκια εργαζομένων για τη σημασία της ενεργούς δράσης στις αποφάσεις του ταξικού μας σωματείου αλλά και για την εξαγωγή των πολιτικών συμπερασμάτων τόσων ετών για το ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση, η συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργίες κυμάνθηκε από 70-90% .

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ένας πυρήνας εργαζομένων που είχαμε καταφέρει να συσπειρώσουμε με τη συμμετοχή τους σε συσκέψεις και εντάχθηκαν στο σχεδιασμό ώστε να απευθυνθούμε πιο συγκεκριμένα στους υπόλοιπους συναδέλφους!

Εδώ φαίνεται και η αναγκαιότητα της πολιτικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης που επιβάλλεται στο να συμμετέχουν ακόμα πιο πολλοί εργαζόμενοι στο πλευρό του Κόμματος, αλλά και για να μην υπάρχουν τέτοιοι ενδοιασμοί ειδικά στις συνδικαλιστικές μας επιρροές.

Πρέπει να δώσουμε βάρος στη συνέχεια των ομαδικών και ατομικών συσκέψεων εργαζομένων που θα έχουν πρωτοπόρο ρόλο στην οργάνωση της πάλης κατά του καπιταλιστικού συστήματος, με αναφορά στην απόφαση της Πανελλαδικής Κομματικής Συνδιάσκεψης για την εργατική δουλιά και το ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Όρος είναι η αυτοτελής παρέμβαση του Κόμματος και της ΚΝΕ στα συνδικάτα, που δεν θα αντικαθιστά το ρόλο των συνδικάτων, που δεν θα αρέσκεται σε αιτήματα μόνο για ένα καλύτερο μισθό, την υπογραφή μιας καλής σύμβασης εργασίας, αλλά θα αναδεικνύει το στόχο αλλαγής εξουσίας στα χέρια της εργατικής τάξης και το πέρασμα σε μια σοσιαλιστική-κομουνιστική κοινωνία.

Σ’ αυτό θα βοηθήσει και η Απόφαση του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματος για το Σοσιαλισμό με την ανάδειξη των επιτευγμάτων όπως ότι οι βασικές ανάγκες πχ Παιδεία, Υγεία, στέγαση, θέρμανση ήταν δωρεάν, η εξάλειψη της ανεργίας και η πρόσβαση στον πολιτισμό και την άθληση ήταν λυμένα δεκαετίες πριν. Αλλά και για να απαντήσουμε στον αντικομμουνισμό που βάζει η αστική τάξη και τον δουλεύει και μέσα στους χώρους δουλιάς περί “κατάρρευσης του σοσιαλισμού”, “σφαγές του Στάλιν”, για δήθεν φασιστικό καθεστώς κλπ.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να περπατήσει στη ζωή η απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για την εργατική τάξη είναι ο κομμουνιστής στο χώρο δουλιάς να ανοίγει πολιτική κουβέντα αταλάντευτα και σταθερά στη γραμμή του Κόμματος, να διακινεί το “Ριζοσπάστη”, τον “Οδηγητή” και τα έντυπα του Κόμματος, να πρωτοστατεί σε κάθε μορφή κινητοποίησης που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, περιφρουρώντας τις απεργίες, να είναι μπροστάρης στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για τη συγκρότηση του ΑΑΔΜ, για συνολικότερες ανατροπές στο επίπεδο της εξουσίας.

H πείρα και οι δυσκολίες της δουλιάς μας στην ύπαιθρο

Από την προηγούμενη εικοσαετία η νίκη της αντεπανάστασης με τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών, μέχρι σήμερα, βαραίνει όλο και με περισσότερα εμφανή αποτελέσματα, τις ζωές και τα δικαιώματα του σύγχρονου ανθρώπου.

Με δεδομένη την κατάσταση που βρίσκεται το εργατικό κίνημα στις μεγαλουπόλεις και στις αχανείς βιομηχανικές περιοχές, προκύπτει το καθήκον της καλύτερης και πολύπλευρης παρέμβασης της ΚΝΕ, με μεγαλύτερη ευθύνη ενάντια στη θύελλα των αντιλαϊκών μέτρων που θα συνεχίσουν να έρχονται. Κρίνουμε πως είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο, οι προτάσεις και οι Θέσεις του Κόμματος για το σήμερα και το αύριο να φτάσουν παντού!

Αυτή η ευθύνη που επωμίζονται και οι ΚΝίτικες δυνάμεις της υπαίθρου είναι πολυδιάστατη. Οι αποστάσεις που πρέπει να διανύσουμε, τα ιδεολογήματα που πρέπει να σπάσουμε και οι αντιλήψεις που σπέρνει εδώ και δεκαετίες η αστική προπαγάνδα στα χωριά και στις απομακρυσμένες περιοχές, που δύσκολα και σπάνια φτάνει η δική μας φωνή.           

Κατά συνέπεια πρέπει να ανεβάσουμε τον πήχη σε όλους τους τομείς της δουλιάς μας στην ύπαιθρο. Η ιδεολογικοπολιτική θωράκιση των συντρόφων μπαίνει σαν νούμερο ένα καθήκον της Οργάνωσης, πρέπει να γίνει κτήμα του κάθε συντρόφου ξεχωριστά η πολιτική του Κόμματος, να κατανοηθεί η αναγκαιότητα της παρέμβασής μας καθημερινά σε όλους τους χώρους.

Η Οργάνωση συνολικά σήμερα είναι πιο ώριμη από ποτέ ώστε να αποκρούσει κάθε είδους χτυπήματα, από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο εργατικό κίνημα μέχρι και τις ανατροπές. Το ιδεολογικό μας οπλοστάσιο είναι γεμάτο εφόδια που δεν πρέπει να τα αφήσουμε να πάνε ανεκμετάλλευτα, ενάντια στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα στο σύνολο των δικαιωμάτων του λαού και της εργατικής τάξης.

Πιο συγκεκριμένα επειδή η δουλιά μας στην ύπαιθρο αναφέρεται σε νέους εργαζομένους, νέα ζευγάρια, νέες μητέρες, σε μαθητές, σε σπουδαστές από χώρους κατάρτισης ακόμα και σε φοιτητές πρέπει να εμβαθύνουμε ξεχωριστά σε κάθε χώρο, να είμαστε κατάλληλα εξοπλισμένοι για να αντιμετωπίζουμε τα συγκεκριμένα προβλήματα που προκύπτουν καθημερινά σε κάθε χώρο και ηλικία. Η πολυπλοκότητα αυτών των καθηκόντων και η ανάγκη για καλύτερο σχεδιασμό αυτής της σύνθετης δουλιάς, σε συνδυασμό με τις μεγάλες αποστάσεις που πρέπει να καλύπτουμε, όταν για παράδειγμα το ένα χωριό απέχει απ’ το άλλο ενενήντα χιλιόμετρα, η διακίνηση του κυριακάτικου “Ριζοσπάστη” γίνεται με μεγάλες δυσκολίες, πρέπει λοιπόν απέναντι σ’ αυτά τα ζητήματα να ατσαλωθούμε περισσότερο πολιτικά, να είμαστε καθημερινά διατεθειμένοι για μεγαλύτερες θυσίες και να ανεβάσουμε το επίπεδο κομματικότητάς μας για να αντιπαλέψουμε με αποτελέσματα αυτές τις δυσκολίες.

Η δράση του τομέα της δυτικής υπαίθρου το προηγούμενο διάστημα απέδειξε ότι μπορεί να αντεπεξέλθει στις αυξημένες υποχρεώσεις που του έχουν ανατεθεί. Προσανατολίσαμε τις δυνάμεις μας στους νέους εργαζομένους που ψευτοκαταρτίζονται σε σχολές μαθητείας (ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ), όπου είχαμε άμεσα αποκρυσταλλώματα νέων συνειδήσεων, νέοι οι οποίοι δέχονται διπλή εκμετάλλευση. Ανοίξαμε ένα κύκλο εξορμήσεων σε ΕΠΑΛ και σήμερα έχουμε κάθε εβδομάδα σταθερή παρέμβαση μέσα και έξω απ’ το χώρο, δίνοντας στους μαθητές τη δική μας άποψη για τις τρέχουσες εξελίξεις, τους καλούμε σε απεργίες και συλλαλητήρια.

Στους μαθητές της ευρύτερης περιοχής, λόγω των μεγάλων αποστάσεων και απ΄ την πείρα που αποκομίσαμε το προηγούμενο διάστημα, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στη δημιουργία τοπικών συντονιστικών για να είναι ευέλικτα και να συγκεντρώνουν τη δύναμή τους στα κεφαλοχώρια της περιοχής, διότι είναι δύσκολο πρακτικά να ανταποκριθούν στα κεντρικά καλέσματα του ΣΑΣΘ στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αυτό επιτεύχθηκε αρχικά, με τη σύσταση ενός τοπικού συντονιστικού σε Ενιαίο Λύκειο και η προσπάθεια που γίνεται αυτή τη στιγμή, είναι για τη συσπείρωση και των γύρω σχολείων σ’ αυτό.

Η δουλιά μας σε εργασιακούς χώρους γενικά κρίνεται αδύναμη και αυτό γιατί οι δυνάμεις μας δεν επαρκούν ώστε να καλύψουν τη Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου αλλά και ευρύτερα χώρους επισιτισμού. Παρ’ όλα αυτά ήμασταν παρόντες σε εξορμήσεις, σε περιοδείες και σε όλες τις περιφρουρήσεις απεργιακών κινητοποιήσεων. Στόχος είναι και με την βοήθεια άλλων τομέων και του Κόμματος να ανοιχτούμε πιο πλατιά, να κάνουμε από ‘δω και πέρα πιο ουσιαστική δουλιά και να σταθεροποιήσουμε την παρέμβασή μας έξω από τα εργοστάσια. Είναι επείγον καθήκον μας, όπως βάζουν και οι Θέσεις, να βελτιώσουμε την κοινωνική σύνθεση της Οργάνωσής μας με βιομηχανικούς εργάτες. Συνεπώς η οργανωτική μας πολιτική πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά και σχεδιασμένα στη μαζική διαφώτιση εργαζομένων σε χώρους δουλιάς και σε σωματεία.

Ακόμα, για την αποτελεσματικότερη δουλιά μας στους διαφορετικούς χώρους πρέπει να δώσουμε το κατάλληλο και το συγκεκριμένο περιεχόμενο σε κάθε ΟΒ ανάλογα με τη σύσταση των συντρόφων που την αποτελούν. Για να γίνει αυτό πρέπει, οι διευρυμένες εδαφικές ΟΒ που αποτελούνται από μαθητές και εργαζομένους να σπάσουν σε μαθητικές και εργατικές ΟΒ αντίστοιχα. Τώρα για να σπάσουν οι ΟΒ και για να γίνουμε ποιοτικότεροι στη δουλιά μας προϋπόθεση φυσικά είναι η ποσοτική αύξηση των δυνάμεών μας, η στρατολογία. Μόνο έτσι η Οργάνωση συνολικά, θα μπορέσει να αντιπαλέψει τους αυταρχικούς σχεδιασμούς που έρχονται για να πλήξουν κι άλλο την εργατική τάξη και μόνο έτσι θα μπορέσουν οι οργανώσεις της υπαίθρου να ανταποκριθούν στα σύνθετα καθήκοντά τους.

Η ΚΝΕ στη δυτική ύπαιθρο της Θεσσαλονίκης το προηγούμενο διάστημα πρωταγωνίστησε και πρωτοστάτησε σε όλους τους αγώνες και έχει δημιουργήσει το έδαφος και για τους αγώνες που έρχονται. Πρόβαλλε αποφασιστικά την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για μια άλλη εξουσία, το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες σήμερα, τόσο πιο αναγκαίο είναι η κοσμοθεωρία μας για το αύριο να φτάσει παντού. Τέλος, για τις οργανώσεις της υπαίθρου πανελλαδικά, ας μην ξεχνάμε ότι όσο μεγαλύτερο χωροταξικό εύρος έχουμε στην ευθύνη μας, έχουμε και πολλαπλάσια μεγαλύτερες δυνατότητες στη δράση μας. 

Δημήτρης Παπασιμόπουλος

ΤΟ Δυτικής Υπαίθρου της

Οι Θέσεις καταπιάνονται τόσο με τις αδυναμίες και τα προβλήματα που πρέπει να ξεπεράσουμε, ώστε από καλύτερη θέση να σταθούμε στο πλευρό του τιμημένου Κόμματός μας, όσο και με τις βασικές κατευθύνσεις τις οποίες θα πρέπει να ακολουθήσουμε, για να το βοηθήσουμε στη μεγάλη του προσπάθεια για την υλοποίηση των αποφάσεων του 18^ου Συνεδρίου. Το 10^ο Συνέδριο έρχεται να ανεβάσει το μπόι της Οργάνωσης ακόμη πιο ψηλά, ώστε να μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στο ρόλο που της αρμόζει ως επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης, ως νεολαίας του ΚΚΕ, όπως άλλωστε κάνει τόσα χρόνια. Επομένως, ακόμη πιο έντονα θα πρέπει να χαραχθεί ο καθοδηγητικός της ρόλος στη νεολαία για την προσέλκυσή της στη μάχη για το Σοσιαλισμό.

Το θέμα στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ, έχει να κάνει με τη δουλιά στους μαθητές. Οι μαθητές, όπως άλλωστε και κάθε χώρος, έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες και αντικειμενικές δυσκολίες που έχουν να κάνουν με το ανώριμο της ηλικίας, την κοινωνική απειρία, τον ιδιαίτερα περιορισμένο ελεύθερο χρόνο και την παραπάνω δυσκολία αφομοίωσης της στρατηγικής μας λόγω λειψών γνώσεων. Αυτές πρέπει πάντα να τις παίρνουμε υπ’ όψιν για να εξασφαλίσουμε σωστή και γόνιμη καθοδηγητική βοήθεια. Ιδιαίτερα σήμερα που ο αντικομμουνισμός έχει γίνει η επίσημη διδασκαλία στα σχολεία, ιδιαίτερα σήμερα που μαθαίνουν στους νέους από την πιο μικρή ηλικία πώς να σκύβουν το κεφάλι, πώς να ψάχνουν ατομικές λύσεις στα προβλήματά τους, πώς να συμβιβάζονται, πώς να αποδέχονται την καπιταλιστική αιωνιότητα, έχει εξέχουσα σημασία η παρέμβασή μας στο χώρο των μαθητών.

Αρχικά στόχος και εδώ, όπως παντού, είναι να φτιάξουμε ισχυρές οργανώσεις, ατσαλωμένες, με ανεβασμένο ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, ικανές να ορμάνε στη μάχη, να στρατολογούν και να συσπειρώνουν κόσμο γύρω τους σε αντιιμπεριαλιστική και αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, για τη λαϊκή εξουσία, το Σοσιαλισμό. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση να δούμε οι μαθητικές οργανώσεις μας να κατανοήσουν ότι πρώτα και κύρια είναι οργανώσεις της ΚΝΕ, που μάχονται για το Σοσιαλισμό και σ’ αυτό το στρατηγικό στόχο υποτάσσουν τη δουλιά μας στο χώρο των σχολείων. Να κατανοήσουν τη θέση τους στο κίνημα, πρώτα μαθητές και μετά ΚΝίτες ή ΚΝίτες που παρεμβαίνουν στο μαθητικό κίνημα; Αυτό ειδικά θα βοηθήσει στο να μην υπάρχει μαθητικό κίνημα μόνο σε περιόδους ξεσπασμάτων, αλλά αντίθετα σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς εναλλάσσοντας, ανάλογα με τις περιστάσεις, διάφορες μορφές πάλης και βάζοντας τη μαθητική κοινότητα σε δράση με κινητοποιήσεις, φεστιβάλ κα. Τέτοιες πρωτοβουλίες μπορούν να φανερώσουν μια ιδιαίτερη δυναμική που υπάρχει στους μαθητές και η οποία σκόπιμα είτε κατευνάζεται από το σύστημα είτε στρέφεται προς ανούσια πράγματα. Οι πρωτοβουλίες στις οποίες έχουν προχωρήσει για παράδειγμα τα σχολεία της Λάρισας με συναυλίες, εκδηλώσεις, φεστιβάλ μπορούν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για τις μαθητικές οργανώσεις μας.

Επίσης σ’ αυτήν την κατεύθυνση να δούμε την ενίσχυση του ιδεολογικοπολιτικού επιπέδου. Πέρα από το βάρος που δίνεται ορθά στο ζήτημα αυτό για όλη την Οργάνωση, στο χώρο των μαθητών αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Αυτό οφείλεται στο ότι οι μαθητές λόγω απειρίας μπροστά σε μια δυσκολία χάνουν τον αρχικό ενθουσιασμό τους, απογοητεύονται και παθητικοποιούνται, απομακρύνονται από την Οργάνωση. Χρειάζεται λοιπόν με σωστή καθοδηγητική μέριμνα να διαμορφωθεί ένα ιδεολογικό υπόβαθρο που θα τσιμεντώσει τον αρχικό ενθουσιασμό και έτσι θα στερεώσει σε γερά θεμέλια τη δράση των συντρόφων μαθητών.

Επίσης, με την ενίσχυση του ιδεολογικοπολιτικού επιπέδου οι σύντροφοι μαθητές μας θα καταστούν ικανοί, ώστε να παρεμβαίνουν και μέσα στις ώρες των μαθημάτων, εκεί δηλαδή που το σύστημα περνά την κυρίαρχη ιδεολογία, να δείχνουν στους συμμαθητές τους ότι υπάρχει και άλλη άποψη. Και αν θέλετε μέσα στην τάξη γίνεται η καλύτερη και η πιο ουσιαστική παρέμβαση. Εκεί οι μαθητές αναγνωρίζουν τους ΚΝίτες και τους παραδέχονται ως πρωτοπόρους, εκεί κάθονται και τους ακούνε ακόμη και με θαυμασμό, όταν άφοβα κόντρα στο αλάνθαστο και στην αυθεντία του καθηγητή σηκώνουν το χέρι τους τολμώντας να εναντιωθούν στην κυρίαρχη αντίληψη και στον αντικομμουνισμό προβάλλοντας την άποψή μας. Δεν είναι λίγες φορές που μαθητές έχουν βγει στο διάλειμμα και έχουν πει σε συντρόφους μας «καλά τα είπες» ή «να σε ρωτήσω κάτι γι’ αυτό που είπες μέσα στην τάξη». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που έγινε στο 2^ο ΓΕΛ Παπάγου, όπου σύντροφος στην ερώτηση «πώς κρίνετε τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ», πήρε το λόγο, ανέδειξε ποια η αιτία των μέτρων, πού βρίσκονται τα λεφτά, έκανε αντιπαραβολή με το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε δείχνοντας την ανωτερότητά του και στο τέλος η τάξη χειροκρότησε.  

Σύντροφοι, το Κόμμα μας αποτελεί αγκάθι στους σχεδιασμούς της αστικής τάξης ή όπως ομολογούν και οι ίδιοι “πρόβλημα”, καθώς η διέξοδος που προτείνει στο λαό, η λαϊκή εξουσία, είναι το μόνο που πραγματικά φοβάται αυτή και τα επιτελεία της. Το να έχει την εξουσία η εργατική τάξη, το να ιδιοποιούνται τον πλούτο οι ίδιοι οι παραγωγοί του, προκαλεί πραγματικά τρόμο στους κεφαλαιοκράτες και στα τσιράκια τους. Ας βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις για να έρθουν οι καλύτερες μέρες που δεν ζήσαμε ακόμη.

Ζήτω το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ.

ΑΑπομένουν μερικές μέρες για τη διεξαγωγή του 10^ου Συνεδρίου της ΚΝΕ. Στο διάστημα που μεσολάβησε από το προηγούμενο Συνέδριο φάνηκαν αρκετά σημάδια ανασύνταξης του εργατικού–λαϊκού κινήματος με δυναμικές κινητοποιήσεις και αύξηση της τάσης συσπείρωσης στο ΠΑΜΕ. Βέβαια όπως πολύ σωστά επισήμανε το ΚΣ στις Θέσεις, η κατάσταση ανασύνταξης βρίσκεται ακόμα σε νηπιακό στάδιο, αλλά σίγουρα τα παραπάνω γεγονότα δίνουν ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει διέξοδος για το λαό από αυτή την κατάσταση. Από τη δική μου μεριά ως φίλος της Οργάνωσης θα αναφέρω κάποιες αδυναμίες που παρατήρησα όπως και κάποιες ιδέες για καλύτερη αποδοτικότητα της Οργάνωσης.

Κατ’ αρχάς το σύνθημα “πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα” χρειάζεται δουλιά ακόμα στο πρώτο σκέλος του. Θεωρώ πως υπάρχει σημαντικός αριθμός μελών της ΚΝΕ τα οποία δεν πάνε καλά με τη σχολή τους και αναφέρομαι σε μέλη τα οποία δεν είναι αναγκασμένα να εργαστούν παράλληλα με τις σπουδές τους. Φυσικά η κατάσταση αυτή μειώνει και την αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας της Οργάνωσης. Όταν ένα μέλος της ΚΝΕ που δεν ασχολείται με τη σχολή του, μιλήσει με κάποιον συμφοιτητή του, αυτός θα τον δει ως ένα άτομο ξεκομμένο από τη σχολή, ξεκομμένο από τα προβλήματά του, οπότε θα του δώσει λίγη ή καθόλου σημασία.

Επίσης, χρειάζεται καλύτερη εκλαΐκευση της πολιτικής του ΚΚΕ από τα μέλη της ΚΝΕ. Είναι αναγκαίο να βελτιωθεί ο τρόπος με τον οποίο η ΚΝΕ προσεγγίζει και μιλάει στον κόσμο, πόσο μάλλον όταν ο ταξικός εχθρός έχει έναν ύπουλο τρόπο να ασκεί επιρροή, μεγαλύτερη εμπειρία και μεγαλύτερη ευελιξία στην παρουσίαση της προπαγάνδας του, σε βαθμό που εγκλωβίζει το λαό να πείθεται πιο πολύ από το “πώς” ακούει κάτι παρά στο “τι” ακούει.

Ακόμα το άγχος που έχουν τα μέλη της ΚΝΕ να πείσουν συνειδήσεις, τους οδηγεί πολλές φορές σε πίεση, η οποία κάποιες φορές φέρνει αποτελέσματα αντίθετα από τα θεμιτά. Βέβαια, αυτό προέρχεται και από νεανική ανυπομονησία, αλλά σίγουρα είναι απαραίτητη η καλλιέργεια μεγαλύτερης υπομονής στα μέλη της ΚΝΕ όπως και η ανάπτυξη της ικανότητας να μπορούν να ψυχολογούν γρήγορα έναν άνθρωπο, ώστε να μπορούν να καταλάβουν πότε και πόσο θα πρέπει να του μιλήσουν.

Παράλληλα, υπάρχουν ενέργειες οι οποίες θα μπορούσαν να βελτιώσουν την αποδοτικότητα της Οργάνωσης. Η συχνή παρακολούθηση αστικού τύπου και καναλιών στην τηλεόραση, χωρίς φυσικά να μειώνεται η σημασία του “Ριζοσπάστη” ως καθοδηγητικού οργάνου, θα βοηθούσε σε κάτι τέτοιο, διότι πολλές φορές ο ταξικός εχθρός προδίδεται από μόνος του. Πχ έχει διατυμπανίσει ουκ ολίγες φορές πως μόνο στην Ελλάδα είναι άσχημη η κατάσταση, ενώ στις άλλες χώρες της ΕΕ τα πράγματα είναι αλλιώς. Μια φορά λοιπόν σ’ ένα κανάλι της τηλεόρασης, παρουσιάζονταν στατιστικά στοιχεία για τη φτώχεια και την ανεργία σε χώρες της ΕΕ και θα μπορούσε κανείς εύκολα να καταλάβει πως οι διαφορές των χωρών της ΕΕ με την Ελλάδα είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Σε μια άλλη περίπτωση η “Ελευθεροτυπία” είχε αναφερθεί στα “kommunalka”, τα σπίτια που παρείχε δωρεάν το σοβιετικό κράτος στο λαό. Οι άνθρωποι που ζούνε ακόμα και σήμερα σε αυτά, ανέφεραν ότι επί Σοσιαλισμού τα σπίτια αυτά συντηρούνταν με κρατική μέριμνα ενώ τώρα έχουν εγκαταλειφθεί.

Είναι ευρέως γνωστό πως ένας άνθρωπος όσο πιο μεγάλος είναι σε ηλικία, τόσο περισσότερο έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητά του και τόσο πιο δύσκολα αλλάζει. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντική η παρέμβαση της Οργάνωσης στους μαθητές και είναι καλό να εμβαθύνεται στο μέγιστο βαθμό, ώστε να μειωθεί όσο το δυνατόν γίνεται το αστικό δηλητήριο, με το οποίο τους γαλουχίζουν από την τρυφερή τους ηλικία.

Επιπλέον μέσα στην ταξική πάλη που διεξάγεται μεταξύ εργατικής–αστικής τάξης είναι πολύ σημαντικό οι κομμουνιστές να διακατέχονται στο μέγιστο βαθμό από ηθική, αξίες και ιδανικά, να γνωρίζουν πως η στάση ζωής τους στην κοινωνία είναι ίσως από τα καλύτερα μέσα πολιτικής προπαγάνδας και πως ένας αγώνας πέρα από πολιτικός, είναι και ανθρωπιστικός, μιας και αγωνίζονται για ισότητα και ελευθερία συνεπώς για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το Σοσιαλισμό.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχηθώ καλή επιτυχία στο Συνέδριο της ΚΝΕ, να αντιμετωπίσει τις όποιες αδυναμίες της, να προχωρήσει μπροστά και να πετύχει τους στόχους της.

Φοιτητής ΣΕΜΦΕ         

Ισως μερικές φορές οι εργαζόμενοι βρίσκουν δικαιολογία στην τρομοκρατία. Με την έννοια ότι αν καταλάβαιναν το μέγεθος της εκμετάλλευσης και της αδικίας που υπόκεινται και παράλληλα το μέγεθος της δύναμης που συγκεντρώνουν ως τάξη, δεν θα ήταν κανείς σε θέση να τους τρομοκρατήσει. Είναι αυτό το βασικό που λέμε ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα, πέρα από τις αλυσίδες τους, δηλαδή τα δεσμά τους. Οι περισσότεροι ζουν σε μια ψευδαίσθηση ότι δεν ζουν σε συνθήκες φτώχειας, δεν μπορεί αυτοί να είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Τουλάχιστον όσοι δουλεύουν αισθάνονται ντροπή να αποδεχτούν ότι δεν ζουν αξιοπρεπώς. Νομίζω μεγαλύτερη ντροπή είναι να μην αποδέχεσαι την αλήθεια και να μην ψάχνεις να βρεις την πραγματικότητα γύρω σου.

Γιατί αξιοπρέπεια σήμερα σημαίνει να δουλεύεις δημιουργικά, να παράγεις ευχάριστα, να προσφέρεις – και να αισθάνεσαι ότι προσφέρεις – στο κοινωνικό σύνολο, για το καλό της ανθρωπότητας.

Αξιοπρέπεια σημαίνει να έχεις το χρόνο να ασχολείσαι με τα κοινά, γιατί είναι ανάγκη σου η κοινωνικοποίηση, ως άνθρωπος.

Αξιοπρέπεια σημαίνει να έχεις τον ελεύθερο χρόνο για τις προσωπικές σου στιγμές, για να δίνεις χώρο στις ιδιαιτερότητές σου, γιατί δεν είσαι ζώο για να διαφέρεις από το συνάνθρωπό σου μόνο από το χρώμα.

Αυτή η αξιοπρέπεια έχει χαθεί σήμερα και στους ίδιους μας τους εαυτούς. Πρέπει να την ανακτήσουμε. Επιβάλλεται να ανακτήσουμε την καθημερινή αντίσταση σε καθετί που μας φαίνεται στραβό και άδικο. Να μην το προσπερνάμε. Ο ωχαδελφισμός πάει πίσω τη συνείδησή μας.

Καθημερινή αντίσταση είναι να πείθεσαι εσύ και ο σύντροφός σου ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και θα αλλάξουν.

Καθημερινή αντίσταση είναι σε ένα απλό ζήτημα της κουβέντας του δρόμου να σε πατάνε στη γλώσσα αλλά εσύ να πεις και να κραυγάσεις το σωστό και το αληθινό.

Καθημερινή αντίσταση είναι να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα στη δουλιά σου, στην παρέα σου, στον κύκλο σου και όταν δεν βρίσκεις στήριγμα να αναθαρρεύεις, να εξαγριώνεσαι και να πατάς στην τιμητική ιστορία του Κόμματός σου, για να μπορέσεις–και θα μπορέσεις– να γίνεις εσύ το Κόμμα σου όπου και να ΄σαι.

Καθημερινή αντίσταση είναι να δουλεύεις το μυαλό σου για το τι καλύτερο θα μπορούσαμε να κάνουμε ως Οργάνωση και να ενημερώνεις και να επιδιώκεις άμεσα να το συζητήσεις.

Καθημερινή αντίσταση είναι να σε βαραίνει η ευθύνη της πρωτοπορίας. Εσύ είσαι αυτός που καθοδηγείς τις μάζες να ξεσηκωθούν και δεν θα περιμένεις να ξεσηκωθούν οι μάζες για να τις καθοδηγήσεις.

Όλοι περιμένουν το αύριο. Όταν θα γίνει το μπαμ θα είμαι κι εγώ εκεί. Δεν είναι ανάγκη να χάσω από τώρα το χρόνο μου, την ηρεμία μου. Όταν θα με χρειαστούν, θα ακολουθήσω. Και ποιος θα οργανώσει; Ποιος θα κινητοποιήσει; Ποιοι θα μαχητικοποιήσουν, θα βοηθήσουν στην επαγρύπνηση και τη συνειδητοποίηση; Οι άλλοι…

Αυτό μας κάνει να παλεύουμε για το αύριο. Μα αν εσύ δεν είσαι πεισμένος για την πάλη για το σήμερα, πώς λες ότι ο Σοσιαλισμός είναι αναγκαίος για το σήμερα; Είναι επίκαιρος; Δεν τα λέμε σαν τσιτάτα, δεν είναι “πιασάρικα” συνθήματα. Είναι η αλήθεια.

Γι΄ αυτό και το Κόμμα είναι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Γιατί είναι αυτό που οργανώνει και καθοδηγεί τις μάζες, τις εξοπλίζει με την επαναστατική επιστημονική θεωρία του και είναι μπροστάρης στην πράξη, βάζοντας με αυτοθυσία στο προσκήνιο τις ανάγκες του συνόλου. Και αυτό όχι από αλτρουισμό - δεν είμαστε καμία φιλανθρωπική οργάνωση εδώ, αλλά από πεποίθηση ότι το δικό μου συμφέρον είναι ανέφικτο να προηγείται του συνολικού.

Μας ρωτούν πολλοί: έχετε συμφέρον που το κάνετε αυτό; Βεβαίως και έχουμε συμφέρον. Την αλλαγή της δικής μου και της δικής σου ζωής προς το καλύτερο. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά στις μέρες μας, έχουμε μπερδέψει τις έννοιες και το συμφέρον έχει γίνει συνώνυμο του χρηματικού ποσού, της ατομικής προβολής ή προοπτικής.

Βασικό ζήτημα είναι νομίζω να ξαναδίνουμε το νόημα των λέξεων στην πραγματική τους διάσταση. Και εξηγώ:

Λέμε βία: γιατί η βία είναι κακή όταν βοηθά στην εξέλιξη της κοινωνίας και αποσκοπεί στην ευημερία της πλειοψηφίας;

Λέμε εξέλιξη: πόσοι κατανοούμε ότι οι σημερινές συνθήκες είναι συνθήκες οπισθοδρόμησης για την εργατική τάξη;

Λέμε αντικειμενικότητα: δεν καθορίζεται από την πλειοψηφία.

Λέμε μόρφωση: ψάχνουμε την αντικειμενική αλήθεια;

Λένε ελευθερία: ποια γλώσσα μιλάνε;

Ο καπιταλισμός είναι μικρός για τις ανάγκες μας. Ο Σοσιαλισμός δεν χωράει στους τέσσερις τοίχους. Οι σημερινές συνθήκες είναι συνθήκες μιζέριας. Δεν τις ακολουθούμε.

Πώς ξεχωρίζουμε από τους συνανθρώπους μας; Σίγουρα όχι λόγω του μυαλού μας…

Ο Κομμουνιστής νεολαίος πρέπει να ξεχωρίζει, να φαίνεται από χιλιόμετρα. Γι΄ αυτά που λέει και γι’ αυτά που κάνει. Είμαστε σε μία συνεχή προσπάθεια να κατακτήσουμε τον τιμημένο τίτλο του μέλους του Κόμματος. Δεν θα αισθανόμαστε περήφανοι και δεν θα κραυγάζουμε με καμάρι που είμαστε ΚΝίτες και ΚΝίτισσες; Και να μη φοβόμαστε; Το Κόμμα και η ΚΝΕ έχουν δώσει και με το παραπάνω τα διαπιστευτήριά τους στο λαό κι έχουν κατακτήσει την εμπιστοσύνη του σε μεγάλο βαθμό.

Ισχυρή ΚΝΕ λοιπόν, ατσαλωμένη ακόμα περισσότερο και άξιος συνεχιστής του ΚΚΕ.

Για την ανάγκη δημιουργίας μορφωτικού ρεύματος

Βασικό θέμα στις Θέσεις του 10^ου Συνεδρίου της ΚΝΕ αποτελεί η ισχυροποίηση της ΚΝΕ στο πλευρό του ΚΚΕ, ως βασικός παράγοντας για την προσέλκυση της νεολαίας στην πάλη για το Σοσιαλισμό. Με αφορμή αυτή τη θέση κρίνω απαραίτητη την καλλιέργεια ενός μορφωτικού ρεύματος στους κόλπους της Οργάνωσης και της εργατικής τάξης.

Η εργατική τάξη είναι η τάξη που λόγω της θέσης της στην παραγωγική διαδικασία, έχει συμφέρον από τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γι’ αυτόν το λόγο χρειάζεται να έχει όλες αυτές τις απαιτούμενες επιστημονικές γνώσεις, ώστε να μπορέσει να κατανοήσει σε πρώτο επίπεδο ποιος ευθύνεται για την κατάσταση την οποία βιώνει. Επίσης, να συνειδητοποιήσει ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να αλλάξει. Ακόμη, να αντιληφθεί με ποιο τρόπο μπορεί να αλλάξει η κατάσταση αυτή και ποια κοινωνία πρέπει να οικοδομήσει, έτσι ώστε να μπορεί να παλέψει και να τη διεκδικήσει. Πιστεύω ότι μόνο η διαπίστωση από την εργατική τάξη ότι είναι η εκμεταλλευόμενη τάξη δεν αρκεί για να την ωθήσει να παλέψει για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή η διαπίστωση πρέπει να συνδυαστεί με μια κοσμοθεωρία που δεν είναι άλλη από το μαρξισμό–λενινισμό. Σε αυτή τη λογική πρέπει να αναπτυχθεί ένα μορφωτικό ρεύμα στην κοσμοθεωρία του μαρξισμού–λενινισμού, την κοσμοθεωρία που καλύπτει ένα απέραντο εύρος επιστημονικής γνώσης της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Η κατάκτηση της ικανότητας από ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης να εξηγεί όσα συμβαίνουν γύρω της και να προσπαθεί να παρεμβαίνει σε αυτά και να τα αλλάζει είναι που φοβίζει την αστική τάξη. Γι’ αυτό σήμερα η αστική τάξη προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφαιρέσει από την εργατική τάξη κάθε δυνατότητα κατάκτησης συνολικής επιστημονικής γνώσης. Με αποτέλεσμα, να προωθεί τον κατακερματισμό της γνώσης και να επιβάλλει ταξικούς φραγμούς στην Παιδεία. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο αντικομμουνισμός και η παραποίηση της ιστορίας. Συνεπώς, προσπαθεί να απομακρύνει την εργατική τάξη από την επιστημονική θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος. Απέναντι σ’ αυτή τη λογική πρέπει να καλλιεργηθεί στην εργατική τάξη ένα μορφωτικό ρεύμα, ώστε αυτή να θωρακιστεί.

Μορφωτικό ρεύμα κατά την άποψη μου, είναι η προσπάθεια κατάκτησης της γνώσης από το σύνολο της εργατικής τάξης για τον κόσμο και την κοινωνία. Η κατανόηση όλων των νομοτελειών που διέπουν τη φύση και την κοινωνία. Αυτή τη γνώση δεν πρέπει να την αφήσουμε στα χέρια των εκμεταλλευτών μας.

Για να καλλιεργηθεί το μορφωτικό ρεύμα πρέπει να πρωτοστατήσει η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το Κόμμα. Για να γίνει αυτό χρειάζεται εμείς πρώτα να κατακτήσουμε αυτή τη γνώση και να την εκλαϊκεύσουμε, ώστε να κατανοηθεί από όσο το δυνατόν ευρύτερο τμήμα της εργατικής τάξης. Μια τέτοια δουλιά είναι αναγκαία και στις γραμμές μας. Πρέπει να αντιληφθούμε πλήρως ότι χρειάζεται καλή γνώση της κοσμοθεωρίας μας για να μπορέσουμε να καθοδηγήσουμε την εργατική τάξη στην επανάσταση και για να καταφέρουμε να στηρίξουμε τη νέα κοινωνία. Επίσης, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι αναγκαία η καλή γνώση της κοσμοθεωρίας μας σε όλες τις πτυχές της. Επιπροσθέτως, να κατανοήσουμε ότι σ’ αυτή τη λογική, εκτός από την καλή γνώση των γενικών κανόνων της θεωρίας μας, θέλουμε καθένας από εμάς να γνωρίζει καλά το αντικείμενο της εργασίας του στο πλαίσιο της μαρξιστικής λογικής, ούτως ώστε το προϊόν της εργασίας του να μετασχηματιστεί, από πηγή κέρδους που είναι σήμερα για τον καπιταλιστή, σε κοινωνικό αγαθό προς όφελος της εργατικής τάξης στην “αυριανή” σοσιαλιστική κοινωνία.

Προς αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθεί και η ίδια η Οργάνωση, ξεκινώντας από το προσεχές Συνέδριό της μέχρι και τη λειτουργία των ΟΒ. Κατά συνέπεια, πρέπει η Οργάνωση να κουβεντιάζει πολιτικά και να βγάζει πολιτικά συμπεράσματα. Ακόμη, πρέπει να ανεβεί το ιδεολογικό υπόβαθρο των οργάνων και των ΟΒ. Έτσι, θα δοθούν ερεθίσματα για την ενίσχυση της αυτομόρφωσης και τα ιδεολογικά μαθήματα και οι διαλέξεις από καθήκον θα μετατραπούν σε ανάγκη για το σύνολο της Οργάνωσης. Χρειάζεται να κατανοηθεί η σημασία της ιδεολογικής θωράκισης σε σχέση με τη διαφώτιση της εργατικής τάξης, ώστε να πειστεί ουσιαστικά για την ανάγκη της σοσιαλιστικής επανάστασης.

«Να μαθαίνουμε με κριτικό πνεύμα, να απορρίπτουμε το παλιό, το ξεπερασμένο, με πεποίθηση ότι οι γνώσεις είναι ωφέλιμες στο να γίνουμε πραγματικοί κομμουνιστές, άνθρωποι με επιστημονική αντίληψη για τον κόσμο, δημιουργοί της νέας κοινωνίας.» (Λένιν “3^ο Συνέδριο της Κομσομόλ” (1920))

Η εμπειρία που έρχεται από τους μαθητές είναι θετική. Το στοιχείο της πολυμορφίας είναι απαραίτητο στην παρέμβασή μας είτε αυτοτελώς ως ΚΝΕ, είτε μέσα από μαζικούς φορείς. Στο ΕΛ Θρακομακεδόνων μπορέσαμε και αναδείξαμε διάφορες μορφές αγώνα, διοργανώσαμε όπως και πέρσι έτσι και φέτος μαθητικό φεστιβάλ του 15μελούς. Το φετινό ήταν με θέμα: “ΟΧΙ, σε όλα τα ναρκωτικά” που ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή του Μενιδίου είναι πολύ αυξημένη η χρήση των ναρκωτικών. Πραγματοποιήσαμε το φεστιβάλ με στόχο να αναδείξουμε τους υπαίτιους που οδηγούν όλο και πιο πολύ τη νεολαία και ιδιαίτερα τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών στα ναρκωτικά. Πρέπει στη νεολαία να κάνουμε καθαρό ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούν στη χρήση ουσιών και να ανοίξουμε ακόμα πιο πλατιά το ζήτημα των ναρκωτικών. Επίσης, υπήρξαν και αθλητικές δραστηριότητες, ομιλία από το ΕΣΥΝ αλλά και συναυλία με μαθητικά συγκροτήματα. Είναι μια πείρα που μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί από τα μαθητικά συμβούλια ώστε να παίζουν το ρόλο τους, να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μαθητών σε όλες τις πλευρές τις ζωής τους και να παίρνουν και αντίστοιχες πρωτοβουλίες.

Ωραία όλα αυτά, άλλα υπάρχει σημαντικό πρόβλημα με τη στρατολογία, γιατί πολλές φορές περνάμε στο πρακτικό ζήτημα των πρωτοβουλιών που παίρνουμε (πχ πόσοι θα κατέβουν σε μία πορεία ή σε μια εκδήλωση) χωρίς να τους έχουμε εξηγήσει γιατί κάνουμε αυτήν την κινητοποίηση, γιατί παλεύουμε, για το τι μαθητικό κίνημα θέλουμε ή τις δύο γραμμές που υπάρχουν μέσα σ’ αυτό όπως και στο εργατικό. Άλλες φορές μένουμε μόνο σε τοπικό επίπεδο στο σχολείο μας σαν μονάδα. Αντί να λέμε θέλουμε συνολικά μια καλύτερη κοινωνία, μένουμε στο να λέμε μόνο ότι θέλουμε ένα καλύτερο σχολείο με αποτέλεσμα να μην παρουσιάζουμε τον Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό ως την μόνη απάντηση στο βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε σήμερα.

Σύντροφοι, θα πρέπει να ξεπεράσουμε τέτοιες αδυναμίες που υπάρχουν και αυτό θα ξεπεραστεί όταν ξεπεραστεί και η φτωχή συζήτηση μέσα στις ΟΒ. Θα πρέπει να κάνουμε με τους μαθητές μια ολοκληρωμένη και όχι αποσπασματική κουβέντα για να κατανόησουν για το τι παλεύει η ΚΝΕ στο πλευρό του ΚΚΕ. Βλέπουμε ότι όταν δεν γίνεται ολοκληρωμένη κουβέντα δεν πετυχαίνουμε τίποτα. Πολλές φορές μπαίνει και το ζήτημα “δεν οργανώνομαι στην ΚΝΕ, γιατί δεν έχω χρόνο” ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που αφήνει τον/την αφήνει πίσω από την οργανωμένη ζωή, από πίσω κρύβεται κάτι άλλο βαθύτερο.

Είναι χρέος μας ως μέλη της ΚΝΕ να αναδείξουμε ακόμα περισσότερο μέσα στα σχολεία την προσφορά του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, την 92αχρονη ιστορία του Κόμματός μας άλλα και το Σοσιαλισμό που γνωρίσαμε στην ΕΣΣΔ που είχε λύσει ζητήματα τα οποία ο καπιταλισμός πότε δεν θα μπορέσει να τα λύσει. Βάρος θα πρέπει να ρίξουμε και στην ιδεολογικοπολιτική μας μόρφωση. Έχουμε πόλεμο, θα πρέπει να απαντήσουμε με πόλεμο στο σφοδρό αντικομμουνισμό που δεχόμαστε από παντού. Κάθε μέρα να εμπλουτίζουμε την επιχειρηματολογία μας. Αυτό θα γίνει με το διάβασμα του “Οδηγητή”, το καθημερινό διάβασμα του “Ριζοσπάστη” άλλα και της ΚΟΜΕΠ (να γίνουμε και συνδρομητές) όμως και με το διάβασμα του μαρξιστικού-λενινιστικού βιβλίου.

Τέλος μπροστά μας έχουμε την 9^η του Μάη ημέρα της “Αντιφασιστικής νίκης των λαών” και όχι ημέρα της Ευρώπης όπως τη βαφτίζουν. Στα σχολεία προσπαθούν από το 2002 να πλασάρουν στους μαθητές το ευρωπαϊκό πρόγραμμα που ακούει στο όνομα “Άνοιξη της Ευρώπης” το οποίο απευθύνεται σε μαθητές με στόχο να απαλοιφεί τελείως από τις συνειδήσεις των νέων η ημέρα της “Νίκης των λαών”. Μας λένε ότι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο θέλει να μάθει τα προβλήματα που έχετε ως μαθητές (γιατί δεν τα ξέρουν…!) και αν τολμήσει να πει κανείς απρεπή λόγια για την ΕΕ βγαίνει αυτόματα από το πρόγραμμα. Είναι που έχουμε “δημοκρατία”! Μας διδάσκουν τον ξορκισμό της πάλης των τάξεων, πάνε να αθωώσουν το βάρβαρο καπιταλισμό και ταυτόχρονα επιχειρούν να περάσουν την 23^η Αυγούστου σαν “Ημέρα μνήμης των θυμάτων του φασισμού και του κομμουνισμού”. Μάταια όμως προσπαθούν, γιατί την ιστορία δεν την γράφουν αυτοί. Η ιστορία είναι μία και την γράφουν οι λαοί και οι λαοί δεν έγραψαν στη ιστορία τους πως η 9^η του Μάη είναι “Hμέρα της Ευρώπης”. Οι λαοί έγραψαν με χρυσά γράμματα στις 9 του Μάη τη νίκη κατά του φασισμού μέσα από την πάλη τους σε κάθε χώρα, έδειξαν τη δύναμη τους μέσα από την αντίσταση και τον οργανωμένο αγώνα. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρωτοστάτησαν σε κάθε χώρα με αποτέλεσμα τη νίκη των λαών κατά του φασιστικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ Γερμανίας – Ιταλίας – Ιαπωνίας. Μπροστάρης στη νίκη κατά του φασισμού ήταν η ΕΣΣΔ και ο Κόκκινος Στρατός. Όσο και να προσπαθούν δεν μπορούν να σβήσουν το αίμα των 20.000.000 νεκρών της Σοβιετικής Ένωσης που χύθηκε για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής τους πατρίδας.

ΖΗΤΩ ΤΟ 10^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΝΕ!!!

ΚΚΕ

 «τρία κόκκινα γράμματα -

πολύ πονέσαμε, σύντροφοι,

πολύ ξαγρυπνήσαμε

πολύ μακριά κοιτάξαμε

από κανέναν δεν το δανειστήκαμε το κόκκινο.

- δικό μας αίμα

τρία κόκκινα γράμματα

σεμνή υπογραφή του λαού μας

στις λεωφόρους του μέλλοντος -

ο δρόμος φεύγει γρήγορα

η Ιστορία δε γυρίζει πίσω…»

Γιάννης Ρίτσος

Η παρέμβαση της ΚΝΕ στις Παιδαγωγικές Σχολές

Εχει πολλαπλασιαστεί η πολύμορφη και επιστημονικά επεξεργασμένη παρέμβαση που διδάσκει τον ανορθολογισμό, τη μεταφυσική, τον αντικομμουνισμό. Η δράση της αστικής τάξης παίρνει και νέες μορφές με τα αναλυτικά προγράμματα, ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο και κυρίως το δημοτικό.»Αυτή είναι φράση από τις Θέσεις του 10^ου Συνεδρίου της Οργάνωσής μας και πάνω σε αυτή θα ήθελα να σταθώ και όσο περισσότερο να φωτίσω κάποιες πλευρές της. Το σχολείο σήμερα μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα τι συμφέροντα εξυπηρετεί; Είναι κατ’ αρχάς ακριβώς ότι είναι και η κοινωνία που ζούμε, αστικό, υπάρχει για να προωθούνται τα συμφέροντα των μονοπωλίων σε κάθε τομέα, γι’ αυτό και ο ρόλος που έχουν προσδώσει στον εκπαιδευτικό που διδάσκει, αντί του παιδαγωγού, είναι αυτουνού που αναπαραγάγει την κυρίαρχη αστική ιδεολογία στους μαθητές του.                                                         

Διανύουμε γενικά μια περίοδο που ο αντικομμουνισμός μέρα με τη μέρα οξύνεται, και από οποιαδήποτε πλευρά ή με οποιαδήποτε μορφή και αν συναντάται, έμμεσα συγκαλυμμένος ή ανοιχτός, είναι ένα από τα πιο σκληρά όπλα που η αστική τάξη έχει στα χέρια της για να διαστρεβλώσει και να παραχαράξει την ιστορία. Άλλωστε πάντα αιχμή του αντικομμουνισμού με την ιστορική αλήθεια ήταν ο Σοσιαλισμός που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20^ο αιώνα, η προσφορά και οι κατακτήσεις του, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο ρόλος της ΕΣΣΔ σ’ αυτόν. Αλλά και στην Ελλάδα υπάρχει η προσπάθεια για αναθεώρηση του ρόλου του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Εθνική Αντίσταση, αλλά και η κατασυκοφάντηση των γεγονότων του εμφυλίου πολέμου, του αγώνα του ΔΣΕ. Αυτές οι αντιλήψεις δεν περιορίζονται μόνο στα βιβλία, τα ντοκιμαντέρ και τα αφιερώματα που κατά καιρούς προβάλλονται αλλά αναπαράγονται ευθύς εξαρχής μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, από την επίσημη διδακτέα ύλη. Άρα πρώτον ο σημερινός εκπαιδευτικός καλείται να είναι αντικομμουνιστής.

Το σημερινό σχολείο επίσης έχει όρια και φραγμούς ταξικούς. Θέλει να είναι για τους λίγους και όλους τους υπόλοιπους, αυτούς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους βγάζει αμόρφωτους, χωρίς γνώσεις και ικανότητες, χωρίς να έχει αναδείξει τις ιδιαίτερες κλίσεις του καθενός ακριβώς για να διευκολύνει στο μέλλον τις ευέλικτες μορφές εργασίας, αφού το εργατικό δυναμικό θα είναι τέτοιο, φθηνό και ευέλικτο. Γι’αυτό και μας καλούν σήμερα να αποδεχθούμε τακτικές διδασκαλίας τύπου ευέλικτη ζώνη και διαθεματικότητα, όπου πχ παίρνοντας ένα πορτοκάλι από το Μεσολόγγι θα διδάσκουμε στους μαθητές μας ταυτόχρονα Γεωγραφία, πού είναι στο χάρτη το Μεσολόγγι, ιστορία, την ηρωική έξοδό του, Λογοτεχνία, ας μάθουμε και για το Σολωμό που εμπνεύστηκε από αυτά τα γεγονότα, άντε και λίγη Μελέτη Περιβάλλοντος, αφού το Μεσολόγγι έχει και λιμνοθάλασσα! Σκόρπιες γνώσεις, ασύνδετες μεταξύ τους!!!

Αλλά κυρίως το σχολείο στοχεύει στο να βγάζει μαθητές ιδεολογικά χειραγωγημένους. Οι εκπαιδευτικοί λοιπόν αυτόν το ρόλο καλούνται άλλη μια φορά να παίξουν, τον “κήρυκα” της αιωνιότητας του καπιταλισμού, της ιδεολογίας του “δεν αλλάζει τίποτα”, “έτσι είναι τα πράγματα και έτσι θα παραμείνουν”, αναδεικνύονται επίσης και υπερασπιστές μεγάλοι και τρανοί της ΕΕ και των αξιών γενικά που προβάλλει ο ιμπεριαλισμός. Πρέπει οι μαθητές τους να βγουν από το σχολείο έτοιμοι και πρόθυμοι να κάνουν θυσίες για το κέρδος, να βολεύονται με ό,τι τους δίνουν, να μην ξέρουν τα δικαιώματά τους, αλλά κυρίως να μην ξέρουν τη θέση τους ως μελλοντικό κομμάτι της εργατικής τάξης, να μην αντιλαμβάνονται τον κόσμο και το πώς λειτουργεί, γενικότερα η σκέψη τους να μην είναι ορθολογική.

Αυτούς λοιπόν τους εκπαιδευτικούς θέλουν σήμερα μέσα στα πανεπιστήμια να διαμορφώσουν. Και υπό αυτή τη σκοπιά η παρέμβασή μας πρέπει να μην αφήνει περιθώρια σε καμιά από αυτές τις πλευρές. Οι παιδαγωγικές σχολές, ακριβώς λόγω αυτού του ρόλου του εκπαιδευτικού που θέλουν έτσι να διαμορφώσουν, θέλουν διαφορετική από τη “συνηθισμένη” παρέμβαση. Θέλει να ανοίγεις ζητήματα τέτοια όπως το ρόλο του εκπαιδευτικού στον καπιταλισμό, παιδεία από ποιον και για ποιον, να καταλαβαίνουν οι φοιτητές των σχολών αυτών πως “χρησιμοποιούνται” από το σύστημα για να περάσει την ιδεολογία του. Θέλει πολύ καλή γνώση της Ιστορίας και της φιλοσοφίας μας, εκεί βαράνε άλλωστε και τα σφυριά του αντικομμουνισμού μέσα στα αμφιθέατρα. Άρα για να εντείνεις την ιδεολογική σου αντιπαράθεση σ’ αυτά τα θέματα, για να μπορεί ο κάθε σύντροφος να απαντά στην καθηγητική “αυθεντία” που σκοπίμως λασπολογεί, να μπορεί να γίνει αντιληπτό από τους φοιτητές το πώς σήμερα μέσα στις σχολές χειραγωγούνται ιδεολογικά για να μπορούν αύριο ως εκπαιδευτικοί να κάνουν και οι ίδιοι το ίδιο στους μαθητές τους, χρειάζεται παρέμβαση αυτοτελή της ΚΝΕ. Να μην “πέφτει τίποτα κάτω”.

Θέλει να σηκώνουμε πρωτοβουλίες τέτοιες που να πατάνε πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Πρωτοβουλίες όπως εκδηλώσεις σχετικές με θέματα εκπαιδευτικά, πρόσφατα στα Γιάννενα οργανώσαμε εκδήλωση σχετικά με το νέο σχολείο του “Καλλικράτη”, που φάνηκε ότι “άγγιξε” κόσμο αφού είναι θέμα που απασχολεί αυτού του είδος τις σχολές, αλλά και εκδηλώσεις που έρχονται σε αντιπαράθεση με τα όσα ψέματα διδάσκονται στα φοιτητικά έδρανα αλλά και αναδεικνύουν την προοπτική μας, όπως για παράδειγμα, η εκπαίδευση στο σοσιαλισμό και το σοβιετικό σύστημα Παιδείας, ή εκδηλώσεις ιστορικού περιεχομένου, όπως για την 25^η Μαρτίου.

Ο νέος επιστήμονας και η αξιοποίησή του από την οργάνωση νεολαίας μας

ό,τι να μάθετε, δε θα σας χρησιμέψει,

αν δε συνδέετε με τον αγώνα το μυαλό σας

και δε διαχωρίζεστε απ’ όλους τους εχθρούς της ανθρωπότητας.»

(Μπέρτολτ Μπρεχτ

“Στους φοιτητές της εργατοαγροτικής σχολής”)

Γενική παραδοχή στις γραμμές μας είναι η φυλλορρόηση μελών και στελεχών που πολλές φορές καταγράφει η Οργάνωσή μας κατά το πέρας του χρόνου. Φαινόμενο ταξικά επεξηγήσιμο το οποίο η Οργάνωσή μας οφείλει να αντιμετωπίσει και πιάνεται στην τοποθέτηση του Κεντρικού Συμβουλίου (θέση 11).

Οργανώσεις που καταμετρούν πολλά μέλη στα πρώτα έτη της φοιτητικής ζωής και διαπαιδαγωγούν πολιτικά σημαντικό αριθμό ατόμων που θα στελεχώσουν την εργασιακή βάρδια του μέλλοντος, καταλήγουν στο να μην αποδίδουν αντίστοιχο αριθμό στελεχών και   μελών στην κλαδική-επαγγελματική ΟΒ ή στο εργατικό κίνημα. Το φαινόμενο αυτό επίσης παρουσιάζεται ιδιαίτερα οξυμένο στις γυναίκες συντρόφισσες και έχει άμεση σχέση με τη λειψή συχνά αντιμετώπιση του γυναικείου ζητήματος στις γραμμές μας, θέμα που διαπιστώνεται και στο κείμενο του ΚΣ. Η διπλή καταπίεση που νιώθει στο πετσί της η γυναίκα (ταξική και φυλετική), η πίεση για “καριέρα” και οικογένεια, οδηγούν μαχητικότατες συντρόφισσες στην αποστράτευση ή στη λογική της εφεδρείας του κινήματος. Το Συνέδριό μας οφείλει ξεχωριστά να καταπιαστεί με το συγκεκριμένο ζήτημα να αναλύσει με παρρησία τις κοινωνικές και πολιτικές αιτίες του προβλήματος και να λάβει αντίστοιχα μέτρα. Η πάλη για πτυχία με αξία, δουλιά με δικαιώματα, χωρίς τη σύνδεση του χώρου εκπαίδευσης και δουλιάς, καταντά κενό γράμμα και όπου η Οργάνωση κρατά ενωμένο αυτό το δεσμό, οι θετικές επιπτώσεις αντικατοπτρίζονται άμεσα στο κίνημα. Οι φοιτητές στα τμήματα (βοηθούσας της σαπροβιωτικής κατάστασης στο φοιτητικό συνδικαλισμό) πολλές φορές δυσκολεύονται να δουν την κατάσταση στον κλάδο που πρόκειται να δουλέψουν. Κυριαρχεί το “ζω στο σήμερα έντονα και από αύριο βλέπουμε…” κι όταν το αύριο έρχεται αδυνατούν να προσαρμοστούν σε μια ζούγκλα χωρίς δικαιώματα και συχνά χωρίς συγκροτημένα σωματεία. Λόγω δε της συνεχούς ηλικιακής ανανέωσης του σπουδαστικού κινήματος η μετάδοση πείρας δεν είναι σταθερή, με πολύτιμα συμπεράσματα του παρελθόντος να πηγαίνουν συχνά στο βρόντο. Ως οργανωτικό μέτρο είναι εκ των ουκ άνευ, οι φοιτητικές οργανώσεις των ΑΕΙ και ΤΕΙ να έχουν άμεση επαφή με τις αντίστοιχες κλαδικές επαγγελματικές τους, όπου αυτές είναι συγκροτημένες (πχ οργανώσεις λογιστών με αντίστοιχες οικονομικών σχολών, ή νέων δικηγόρων με οργανώσεις φοιτητών νομικής κλπ). Σύνδεση των δύο, όχι μόνο σε επίπεδο κινήματος πχ κοινές εκδηλώσεις ή πορείες, αλλά ακόμη και σε οργανωτικό με στελέχη και μέλη να παρακολουθούν και τις δύο οργανώσεις. Η αφομοίωση των προβλημάτων του κλάδου έτσι θα γίνεται πιο άμεση και επιτακτική στους μεν και η στελέχωση των σωματείων μετέπειτα θα αποτελεί φυσική εξέλιξη, βοηθώντας τους δε. Τέλος πέραν της αφομοίωσης είναι αναγκαία η επεξεργασία από τα νέα όργανα μιας πολιτικής επαναπροσέγγισης με συντρόφους που για χ,ψ,ζ λόγους λύγισαν στην πίεση της ταξική πάλης αλλά ποτέ δεν είδαν κακοπροαίρετα τις θέσεις μας και δεν είναι λίγοι.

Συχνά στην έλλειψη αφομοίωσης νέων επιστημόνων συντελεί και η συχνά ελλειμματική αντιμετώπιση του επιστημονικού ρόλου του τελειόφοιτου. Είναι αναγκαία η δουλιά υποδομής στις οργανώσεις σπουδάζουσας. Από το πανεπιστήμιο δεν βγαίνουμε μόνο με την ιδιότητα του νέου εργαζόμενου, αλλά και με αυτή του κομμουνιστή επιστήμονα, του επαναστάτη διανοητή που δεν ελπίζει αλλά είναι κοντά στις μάζες. Ο κομμουνιστής επιστήμονας δεν είναι ένας ρουτινιάρης οικονομιστής συνδικαλιστής του κλάδου του, είναι οργανωτής αγώνων, σφήνα στο μάτι των προλήψεων, πηγή έμπνευσης και μόρφωσης για τους γύρω του.

Ο επαναστάτης διανοούμενος νέος προσφέρει τη γνώση του για τη διαφώτιση του λαού, το σπάσιμο των αστικών μύθων, της μοιρολατρίας και των δεισιδαιμονιών. Είναι σάρκα από τη σάρκα του “συλλογικού διανοούμενου”, του Κόμματός μας και οφείλει να συμβάλλει στις επεξεργασίες του. Τον καιρό της ρώσικης επανάστασης ο μπολσεβίκος επιστήμονας καταπολεμούσε τις μεσαιωνικές προλήψεις, τον αναλφαβητισμό, τη θρησκοληψία, σήμερα έχουμε την ιστορική διαστρέβλωση για το Σοσιαλισμό που γνωρίσαμε από τους αστούς ρεβανσιστές και οπορτουνιστές που ξεπήδησαν με την ανατροπή του, την παραφιλολογία για τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, την έλλειψη πολιτιστικής διεξόδου σε μια κοινωνία που θα μπορούσε να προσφέρει τα πάντα. Πέραν της συνδικαλιστικής αξιοποίησης του συντρόφου από τη νέα του κλαδική ή εδαφική ΟΒ, η Οργάνωση οφείλει να τον προβληματίζει και να προβληματίζεται από αυτόν για την επιστημονική του αξιοποίηση. Ας σκεφτούμε, πόσες φορές ρωτάμε ή ωθούμε τους νέους επιστήμονες για το τι πιθανές μεταπτυχιακές σπουδές θα ακολουθήσουν. Πώς οι σπουδές τους θα προωθήσουν τη μαρξιστική σκέψη ή έστω την κριτική μας στην καπιταλιστική επιστήμη. Αξιοποίηση φαίνεται να υπάρχει μέσω της απορρόφησης στελεχών στις γραμμές του Κόμματος, αλλά οφείλει να απλώσει και να γενικευτεί στα μέλη των ΟΒ και στην ΚΝΕ.

Θετικό παράδειγμα στην αξιοποίηση τέτοιου δυναμικού από την Οργάνωση και δείκτης ποιότητας είναι η αισθητική αναβάθμιση των υλικών μας στην ΚΝΕ και η ουσιαστική βελτίωση του “Οδηγητή” σε μορφή και περιεχόμενο, αναβάθμιση που κατά την άποψή μου οφείλει να περάσει και στο Κόμμα. Στις νίκες μας, οι φόβοι τους!

Σε πρώτη φάση, θα ήθελα να αναφέρω ότι έγινε εξαιρετική δουλιά από το απερχόμενο ΚΣ στη δημοσίευση των Θέσεων για το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ. Σαφέστατοι προσανατολισμοί και ξεκάθαροι στόχοι διέπουν όλο το κείμενο με έμφαση στα προβλήματα και αποφυγή γενικεύσεων. Αναμφίβολα θα αποτελέσει το μπούσουλα της Οργάνωσής μας, καθώς και το κείμενο πάνω στο οποίο θα στηριχθούμε την επόμενη τετραετία. Ευχάριστα, είναι η αλήθεια, με εξέπληξε το γεγονός της εκτεταμένης αναφοράς σε εσωοργανωτικά θέματα, που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσαμε να εκφράσουμε σε τέτοιο επίπεδο και με τέτοιο θάρρος, τόσο στους συντρόφους και φίλους του Κόμματος, όσο και στους ταξικούς εχθρούς μας, που το μόνο σίγουρο είναι ότι παρακολουθούν με περίσσιο ενδιαφέρον τις κινήσεις μας. Ξεκάθαρα φαίνεται η προσπάθεια της Οργάνωσής μας να απευθυνθεί πλατιά, χωρίς προκαταλήψεις και τα προβλήματά της και οι στόχοι της να γίνουν υπόθεση στα χέρια κάθε εργαζομένου, στα χέρια κάθε νέου.

Αναμφίβολα η Οργάνωσή μας μέσα στα 4 αυτά χρόνια σημείωσε σημαντικά βήματα. Αγωνιζόμενοι υπό αυτές τις συνθήκες, γίναμε ωριμότεροι, περισσότερο αποφασιστικοί και πιο συνεπείς απέναντι στο σκοπό μας, αφού μπορέσαμε να αφοσιωθούμε με μεγαλύτερη άνεση σ’ αυτό που είναι και το βασικότερο, στη δουλιά μας με τον κόσμο. Με αφορμή αυτό λοιπόν, στην τοποθέτησή μου θα εστιάσω στο σπουδαιότερο πρόβλημα που προσωπικά πιστεύω ότι έχουμε ως Οργάνωση και είναι η αδυναμία μας ως Κόμμα, να γεννήσουμε την ελπίδα στο σύγχρονο εργαζόμενο και στο σύγχρονο νέο.

Βρισκόμαστε στην καρδιά την οικονομικής κρίσης και αυτό που βλέπουμε από τον κόσμο, είναι αν όχι να συντηρητικοποιείται κι άλλο, τουλάχιστον να μένει στον καναπέ του και να είναι διατεθειμένος να κάνει ακόμα και θυσίες προκειμένου να βγούμε από την ομολογουμένως δύσκολη αυτή, οικονομική συγκυρία. Γενικότερη διαπίστωση είναι ότι η πολιτική που ακολουθούν τα κόμματα εξουσίας μαζί με τα δεκανίκια τους, οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν καταφέρει να διαβάλλουν έτσι τη λογική σκέψη του Έλληνα, που ενώ αυτή τη στιγμή ξεκάθαρα η θέση του σύγχρονου εργαζομένου είναι στο δρόμο, αυτός παρακολουθεί αμέτοχος τις εξελίξεις και περιορίζεται στο να ψηφίζει μία φορά κάθε 4 χρόνια, αυτόν που το ίδιο το σύστημα του υποδεικνύει.

Βασικότερη επιδίωξή μας πρέπει να είναι, δίχως αμφιβολία, το να κερδίσουμε πρώτα απ’ όλα τις νεανικές συνειδήσεις και κυρίως της εργαζόμενης νεολαίας. Αυτό που παρατηρείται είναι ότι ο σημερινός νέος έχει κάνει βήματα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, αλλά σίγουρα δεν έχει φτάσει στο σημείο εκείνο που θα θέλαμε. Απ’ όλες τις απόψεις, είναι εντελώς παράδοξο να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση, και να όμως που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ καταφέρνουν, πότε ο ένας και πότε ο άλλος, ανάλογα με τις συγκυρίες να γεννούν την ελπίδα στο κόσμο ότι αυτοί τελικά θα σώσουν την πατρίδα. Και ας ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ ομολογουμένως η πιο αποτυχημένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, και ας μην έκανε ουσιαστικά τίποτα το ΠΑΣΟΚ τις 100 μέρες διορία που ζήτησε για να τα “αλλάξει όλα”.

Ιδιαίτερη φροντίδα πρέπει να δείχνουμε στην προβολή των Θέσεών μας σε όλους τους τομείς και σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Πλέον είναι φανερό ότι για να κερδίσεις τη συνείδηση του κόσμου, δεν αρκεί να αγωνίζεσαι απλά για το δικό του συμφέρον, αλλά πρέπει ταυτόχρονα να δείχνεις και το δρόμο, να δείχνεις τη διέξοδο. Πρέπει ο κόσμος να πείθεται ότι αυτό για το οποίο παλεύουμε είναι και εφικτό, κατανοώντας βέβαια το πόσο δύσκολο είναι να παλεύεις για ένα άλλο σύστημα και την ίδια στιγμή να πρέπει να έχεις εφαρμόσιμες θέσεις για ένα σύστημα που παλεύεις να ανατρέψεις.

Νιώθοντας τις συνέπειες του άκρατου καπιταλισμού στην καθημερινή του ζωή, είναι ξεκάθαρο ότι έχει φτάσει η ώρα για το σύγχρονο άνθρωπο να αντιδράσει. Αυτό βέβαια περνάει από το δικό μας χέρι, αφού εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε επωμιστεί το βαρύ φορτίο να βγάλουμε το λαό στο δρόμο με τα σωστά αιτήματα, με κατευθύνσεις που θα τον οδηγήσουν στο να διεκδικήσει την εξουσία, να πάρει στα χέρια του αυτά που ο ίδιος, όλα αυτά τα χρόνια παρήγαγε. Χρειάζεται περισσότερο θάρρος στην επαφή μας με τον κόσμο, μεγαλύτερη αυτοθυσία από όλους μας, πίστη στις θέσεις και στο δίκαιο αγώνα μας και όχι ματαιοδοξία. Να αναδεικνύουμε την ανωτερότητα του Σοσιαλισμού σε σχέση με το υπάρχον πολιτικό σύστημα και όχι απλά να στεκόμαστε στο ότι διαφωνούμε με το τωρινό μοντέλο ανάπτυξης.

Αναμφισβήτητα, η αντιπαράθεση και η μάχη μας με το σύστημα την παρούσα χρονική στιγμή κρίνεται άνιση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε κατακτήσεις. Ωστόσο η δουλιά μυρμηγκιού που κάνουμε άνθρωπο τον άνθρωπο, αργά ή γρήγορα θα αποδώσει καρπούς. Το μάθαμε, άλλωστε, το σύστημά τους, ο “άνεμος της αλλαγής” που γκρέμισε το τείχος του μίσους το 1989, έγινε ο άνεμος που τελικά έσπειρε την πείνα, την ανεργία και τις κοινωνικές ανισότητες. Ξέρουμε ότι οι καλύτερες μέρες είναι μπροστά μας, ξέρουμε ότι το μέλλον αυτού του κόσμου είναι να γίνει κόκκινος.

Ο Σοσιαλισμός είναι το σύστημα της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μεγάλων μέσων παραγωγής και συναλλαγής που στοχεύει παράλληλα στην τελική μετάβασή του, τον Κομμουνισμό. Βασίζεται σ’ όλο το υλικό της ανθρώπινης γνώσης, προϋποθέτει υψηλή ανάπτυξη της επιστήμης, απαιτεί επιστημονική δουλιά. Οι φοιτητές, που προέρχονται από λαϊκές εργατικές οικογένειες, πρέπει να κατανοήσουν την ταξικότητα της επιστήμης δηλαδή τα αποτελέσματά της, προς ποια κατεύθυνση χρησιμοποιούνται και να αναπτύσσουν αντισώματα απέναντι στον “ιό” που σπέρνει η αστική τάξη, τους μηχανισμούς χειραγώγησης και εξαγοράς συνειδήσεων.

Ένα απ’ τα πολλά που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι νέοι είναι η προπαγάνδα από τις ΜΚΟ. Μέσα σ’ αυτές τις οργανώσεις καλλιεργούνται οι αξίες του καπιταλισμού. Με το “illustration” περιτύλιγμα της συλλογής των εμπειριών καλλιεργούνται: η εθελοντική, απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, η “οικογενειακή σχέση μεταξύ εργάτη και εργοδότη”, η ναρκωκουλτούρα, κλπ. Παράδειγμα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου είναι η AIESEC, που δραστηριοποιείται κυρίως στα οικονομικά Πανεπιστήμια, με στόχο να “στέλνει” φοιτητές σ’ άλλες χώρες για να τους καλλιεργήσει δήθεν την ομαδικότητα και την ηγετική ικανότητα. Στην πραγματικότητα όμως οι φοιτητές πάνε σε μια ξένη χώρα για δουλιά χωρίς να ασφαλίζονται, χωρίς να πληρώνονται, χωρίς να έχουν μέρος να μείνουν (συνήθως συγκατοικούν με άλλους “aiesecers”). Έτσι, οι νέοι εκπαιδεύονται στην ανάγκη ευελιξίας και προσαρμοστικότητας με βάση τις ανάγκες του κεφαλαίου, στην ανοχή απέναντι στην κατάργηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων, την “Ευρωπαϊκή Συνείδηση”, την επιχειρηματικότητα στα Βαλκάνια και στις χώρες του “Τρίτου Κόσμου”. Ακόμα αυτή η οργάνωση πραγματοποιεί σεμινάρια όπου τα παιδιά καλούνται να βρούνε ποιες οι αιτίες της οικονομικής κρίσης, της φτώχιας, του ρατσισμού, του πολέμου, της ανεργίας. Ποτέ βέβαια αιτία δεν είναι ο ιμπεριαλισμός και διέξοδος δεν είναι ο Κομμουνισμός… Γι’ αυτούς αιτία είναι η υποκειμενική στάση του ατόμου και λύση αποτελεί ο εθελοντισμός. Φυσικά γι’ αυτές τις οργανώσεις υπάρχει “χώρος” μέσα στο πανεπιστήμιο. Μ’ αυτές τις οργανώσεις κανείς δεν έχει πρόβλημα να κάνουν αφισοκολλήσεις, να τους δίνονται χώροι και χρήματα, πέρα από την ΕΕ, τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, από διάφορες επιχειρήσεις (ING, κλπ), το Πανεπιστήμιο και από τους φοιτητικούς συλλόγους με συμφωνία όλων των παρατάξεων (εκτός ΠΚΣ). Γι’ αυτό οι κομμουνιστές πρέπει να τους ξεμπροστιάζουν να μην αποτελούν άλλο εργαλείο παρέμβασης στη νεανική συνείδηση.

Ένα νέο όπλο του καπιταλισμού είναι ο εθισμός των νέων στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Οι νέοι εγκλωβίζονται πολλές ώρες πάνω από έναν Η/Υ ή μια μηχανή ηλεκτρονικών παιχνιδιών με αποτέλεσμα να μην κοινωνικοποιούνται, να αποξενώνονται και να μην έχουν κοινωνική ζωή. Δεν μπορεί ένας νέος που παίζει 10-12 συνεχόμενες ώρες παιχνίδια να αλλάξει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Αυτά τα παιχνίδια εγκλωβίζουν τους νέους στις αξίες του καπιταλιστικού συστήματος και παράλληλα τους προσφέρουν άφθονη αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Σε πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια πχ “Tropico”, “call of duty” ο χρηστής μπορεί να είναι ακόμα και σοβιετικός, να σφάζει κόσμο και μετά να ακούει στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στα ντοκιμαντέρ της ΝΕΤ, του ΣΚΑΙ για το “σφαγέα” Στάλιν και έτσι η συνείδησή του όχι απλά να μη ριζοσπαστικοποιείται, αλλά να διαμορφώνεται ενάντια στο ταξικό του συμφέρον. Κι έτσι στο νέο καλλιεργούνται η υποταγή, η μοιρολατρία, η φυγή, η παραίτηση, κλπ. Άρα η λύση είναι ο ανυπόταχτος τρόπος ζωής, η ταξική πάλη για τη γέννηση του νέου συστήματος, ενός νέου κόσμου που ο νέος δεν θα χρειάζεται να ξεφεύγει μέσω αυτών των μέσων, αλλά θα έχει πραγματική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου του.

Γι’ αυτό καθίσταται πιο επιτακτική η ανάγκη της ανασύνταξης του φοιτητικού κινήματος για να περάσει στην αντεπίθεση, στην πάλη για να αλλάξει η κοινωνική και πολιτική κατάσταση που εμποδίζουν την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών της πλειοψηφίας των μαθητών-σπουδαστών φοιτητών, που ανήκουν στα λαϊκά στρώματα.

Τέλος, τα μέλη της ΚΝΕ δεν πρέπει να κάνουμε τα όνειρα μας “εργάτες” του δικού τους εργοστασίου. Ας τα κάνουμε χτίστες της νιάς ζωής. Έχουμε τον ίδιο πόνο για τη ζωή με τους εργάτες γονείς μας. Πρέπει να εκφράζουμε και ‘μείς τις κουμμουνιστικές μας αξίες. Παίρνοντας πρωτοβουλίες για μουσική, ζωγραφική, κινηματογράφο, θέατρο, ειδικά σε μέρη όπου οι νέοι δεν έχουν επιλογές, όχι μόνο από τους ταξικούς φραγμούς αλλά επειδή δεν υπάρχουν καν οι επιλογές αυτές. «Ο καπιταλισμός θα κληρονομήσει στο Σοσιαλισμό όχι μόνο κατεστραμμένα εργοστάσια, όχι μόνο μια διανόηση που θα φτάνει στην απελπισία αλλά και κατεστραμμένο πολιτισμό». Όμως όπως αναφέρει ο Λένιν στο προσχέδιο απόφασης για τον προλεταριακό πολιτισμό: «Όχι επινόηση νέου προλεταριακού πολιτισμού αλλά ανάπτυξη καλύτερων προτύπων, παραδόσεων, αποτελεσμάτων του υπάρχοντος πολιτισμού από την άποψη της κοσμοαντίληψης του μαρξισμού και των συνθηκών ζωής και πάλης του προλεταριάτου στην εποχή της δικτατορίας του.» Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν για τα μέλη της ΚΝΕ όπως λένε και οι Θέσεις να αναλάβουν την ευθύνη για την υλοποίηση πολιτιστικής αφύπνισης για την υπόθεση της εργατικής τάξης. Η ιστορία της εργατικής τάξης είναι μεγάλη Μπρεχτ, Ρίτσος, Βάρναλης, Σκαρίμπας, Αγγουλές.

Η ιστορία μας ανήκει!  

                                                                              Νικολέτα Γωνιάδη

μέλος του ΝΣ Χίου                                                                           

Στόχος ο Κομμουνισμός και ο Αγώνας του εμείς

Είναι σίγουρο πως κανείς μας δεν μπορεί να διαφωνήσει με τις θέσεις του 10^ου Συνεδρίου της ΚΝΕ.

Το πρώτο θέμα που πρέπει να εστιάσουμε είναι αυτό της στρατολόγησης. Πιστεύω πως πρέπει να δείξουμε ιδιαίτερη προσοχή στο ποιοι θα ονομάζονται ΚΝίτες και ΚΝίτισσες, καθώς αυτό αντιπροσωπεύει την πολιτική συμφωνία με την Οργάνωση και το Κόμμα μας, για το Σοσιαλισμό. Από δω και πέρα ας αναλύουμε ακόμα πιο πολύ και ουσιαστικά τις απορίες, τις απόψεις και τις θέσεις του κάθε νέου για να μη βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση διαγραφής κάποιου.

Ταυτόχρονα χρειάζεται να επιμείνουμε στον ιδεολογικό εξοπλισμό που μας έχει αποδείξει η ιστορία ότι είναι το σημαντικότερο όπλο του Κόμματός μας. Το βλέπουμε κάθε μέρα πως ο αντικομμουνισμός, βασικό όπλο στον πόλεμο που κήρυξαν στην εργατική τάξη και στο λαό, εντείνεται στα σχολεία, στους εργασιακούς χώρους, στα ΜΜΕ. Γι’ αυτό χρειάζεται παραπέρα ιδεολογική ατσάλωση από μας για να απαντάμε στα ψέματά τους και να δείχνουμε την επικαιρότητα και την αναγκαιότητα του Σοσιαλισμού. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που πηγαίνουν πίσω την Οργάνωση και τη δράση μας.

Όσον αφορά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι ανάγκη να τονίσουμε στο λαό και στη νεολαία που προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα, στους συμμαθητές μας, τη θέση μας για το σχολείο, για το 12χρονο βασικό υποχρεωτικό δημόσιο σχολείο και πως εμείς το αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Είμαστε κάθετοι στην εκπαίδευση που προσφέρει ο καπιταλισμός, εκπαίδευσης συνεχούς επανακατάρτισης, δεξιοτήτων, αποστήθισης και ταξικού διαχωρισμού (ΕΠΑΛ-ΓΕΛ), Δεν ανεχόμαστε το δρόμο της υποταγής στο κεφάλαιο. Δεν ανεχόμαστε να θεωρούνται ορισμένα παιδιά πιο έξυπνα από τα αλλά. Τα παιδιά της εργατικής τάξης ξαφνικά έγιναν “χαζοί” επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για το φροντιστήριο, τα παιδιά των μεταναστών έγιναν “χαζοί” γιατί θέλουν να βοηθήσουν οικονομικά την οικογένειά τους, τα παιδιά του λαού έγιναν οι “χαζοί” και της αστικής τάξης οι “έξυπνοι”. Ξεχνάνε πως σε όλη την παγκόσμια ιστορία, σε κάθε δικαίωμα και σε κάθε αγώνα που έχει δοθεί συμμετείχαν, συμμετέχουν και θα συμμετέχουν αυτά τα παιδιά που ξέρουν και διδάσκονται τη ζωή από μικρή ηλικία. Προσπαθούν μέσα από την έλλειψη Παιδείας και την έλλειψη προοπτικής να περάσουν όλα όσα ονειρεύονται, όλα όσα συμφέρουν τη δική μας τάξη.

 Ξαναγράφουν την ιστορία και εξισώνουν τον υπαρκτό Σοσιαλισμό με το φασισμό γιατί δεν θέλουν ο λαός με μπροστάρη την εργατική τάξη να παλέψει για τη Λαική Εξουσία-Λαϊκή Οικονομία, να συστρατευτούν με το μοναδικό κόμμα που παλεύει για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με το ΚΚΕ. Προσπαθούν να σπείρουν την έχθρα ανάμεσα σε μετανάστες και Έλληνες κρύβοντας τις πραγματικές αιτίες, κρύβοντας τα χιλιάδες μαρτύρια που τραβάει η σημερινή οικογένεια και πόσα ακόμα την περιμένουν αν δεν έρθει η ριζική αλλαγή, ο Σοσιαλισμός.

Είμαστε εδώ στην πρώτη γραμμή για να αγωνιστούμε, να παλέψουμε, για να ξέρουν πως θα είμαστε εκεί για να τους χαλάμε τα σχέδια και πως όσα εμείς θεωρούμε σωστά, όσα εμείς υποστηρίζουμε και αγωνιζόμαστε γι’ αυτά θα γίνουν πραγματικότητα. Φοβούνται πως αν ο κόσμος ενημερωθεί, πάψει να πιστεύει σε λαϊκισμούς και δει την αλήθεια, τότε θα χάσουν όσα τόσα χρόνια κλέβουν, θα χάσουν τα πάντα.

 Αυτό που πρέπει εμείς να κάνουμε είναι δύσκολο, χρειάζεται επιμονή, υπομονή και πάνω απ’ όλα ο στόχος που δεν μας λείπει. Στόχος ο Κομμουνισμός και ο Αγώνας του εμείς. Είμαστε εδώ ενωμένοι και συντεταγμένοι για να τους χαλάσουμε τα σχέδια και να υλοποιήσουμε τα δικά μας, για να καταλάβουν πως εμείς δεν είμαστε κάτι ουτοπικό απλά είμαστε η αλήθεια, η δικαιοσύνη ο απλός εργάτης.

Οπως πολύ σωστά προκύπτει από τις Θέσεις του Συνεδρίου, το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα, προκειμένου να αποχαυνώσει τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου και κυρίως της νεολαίας, προωθεί σαν πολιτισμό τη μαζική υποκουλτούρα και εκτόνωση, Γι’ αυτό ακριβώς οι δυνάμεις μας πρέπει να δώσουν βάρος στο μέτωπο του πολιτισμού, ώστε τα μέλη της Οργάνωσής μας να αποκτήσουν γνώση της πολιτιστικής δημιουργίας και να καλλιεργήσουν στον κόσμο άλλου τύπου ψυχαγωγία και πολιτισμό.

Άποψή μου είναι πως οφείλουμε να προβάλουμε έργα κομμουνιστών “στρατευμένων” καλλιτεχνών, ιδιαίτερα στις μέρες μας που η αστική τάξη κάνει κάθε προσπάθεια είτε να αποκρύψει τα έργα τους, είτε εκεί που δεν μπορεί να τα αποϊδεολογικοποιήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πώς παρουσιάστηκε στα σχολεία το έργο του Ρίτσου με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννησή του. Πιστεύω όμως πως δεν θα πρέπει να μείνουμε μόνο στους “στρατευμένους” καλλιτέχνες. Πρέπει να αναδείξουμε και έργα καλλιτεχνών τα οποία έχουν ιδιαίτερη ποιότητα και αισθητική όπως έγινε με το αφιέρωμα στο Μάνο Χατζηδάκι. Πρέπει να στηρίξουμε την ποιοτική δημιουργία και ιδιαίτερα αυτή των νέων καλλιτεχνών.

Μεγάλη ευθύνη στο να προβληθεί προς τον κόσμο αυτού του είδους ο πολιτισμός έχουν οι πολιτιστικές ομάδες της ΚΝΕ. Μέσω αυτών των ομάδων τα ίδια τα μέλη μας έρχονται σε επαφή με έργα ποιοτικά, με έργα που εμπνέουν και δημιουργούν επαναστατική αισιοδοξία. Στις πολιτιστικές ομάδες συμμετέχουν όμως εκτός από μέλη και πολλοί φίλοι της ΚΝΕ, οι οποίοι έχουν την ευκαιρία να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση και να γνωρίσουν και τη “στρατευμένη” τέχνη. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις φίλων της Οργάνωσης που μέσω των πολιτιστικών ομάδων γνώρισαν τις θέσεις της ΚΝΕ και στη συνέχεια γίνανε και οι ίδιοι μέλη της. Ακόμα, σύντροφοι οι οποίοι είχαν χαλαρή επαφή με την Οργάνωση βρήκαν χώρο δράσης μέσα στις πολιτιστικές ομάδες, γέμισαν με αισιοδοξία και μπήκαν ξανά στη δράση.  

Άποψή μου είναι πως πρέπει να δημιουργηθούν και πολιτιστικές ομάδες αμιγώς μαθητικές. Οι μαθητές, μέλη και φίλοι της ΚΝΕ, είναι αυτοί που είναι πιο ευάλωτοι προς την προβεβλημένη υποκουλτούρα άρα και στην ιδεολογική παρέμβαση του καπιταλισμού. Μέσω των πολιτιστικών ομάδων θα έχουν την ευκαιρία να ψάξουν την ιστορία, να απαντήσουν στον αντικομμουνισμό που επικρατεί στα σχολεία, να ψυχαγωγηθούν και ταυτόχρονα να διαμορφώσουν και υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Επίσης, μέσω των εκδηλώσεων που θα συμμετέχουν οι μαθητές, θα έρχεται σε επαφή με την ΚΝΕ και το ΚΚΕ και μια μερίδα κόσμου, όπως συμμαθητές και συγγενείς, που ως τώρα δεν γνώριζαν την άποψή μας για τον πολιτισμό και τις Θέσεις μας.

Πρέπει, λοιπόν, να αξιοποιήσουμε την ποιοτική δουλιά που γίνεται με τις πολιτιστικές ομάδες και τη δουλιά που γίνεται στην Αθήνα με το “Συρμό”. Όπως θέτουν οι Θέσεις να δημιουργηθεί ένα “πολιτιστικό εργαστήρι” του οποίου η δουλιά να μεταφερθεί σε όλη την Ελλάδα. Έτσι θα έχουμε κάνει ένα τεράστιο βήμα, ώστε οι σύντροφοί μας να συνδυάσουν τη μόρφωση με την τέχνη και να μπορέσουν να καλλιεργήσουν στον κόσμο τον επιθυμητό τύπο ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

Από το 9^ο Συνέδριο και τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, η Οργάνωση έχει κάνει σημαντικά βήματα ωρίμανσης και αυτό φαίνεται σε κάθε πτυχή της ζωής της, τόσο στην επαφή της με τη νεολαία, όπως φαίνεται μέσα από το μαζικό άνοιγμα, την άνοδο της ποιότητας των υλικών και του “Οδηγητή”, τις κουβέντες, πώς δηλαδή με μεγαλύτερη ικανότητα αναδεικνύουμε τις δυνατότητες που υπάρχουν για το λαό και τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που ανοίγεται, όσο και στην ωρίμανση της λειτουργίας των ΟΒ, στο επίπεδο συζήτησης των συνεδριάσεων, στο πως μεταφέρεται η εμπειρία αλλά και στο πώς μπαίνει καθημερινά περιεχόμενο στη δουλιά της.

Με δεδομένο αυτά τα βήματα ωρίμανσης που έχουν γίνει και τις νέες συνθήκες που επικρατούν σήμερα -μεγαλύτερος αντικομμουνισμός, μεγαλύτερη επιδεξιότητα στη διεξαγωγή ιδεολογικής αντιπαράθεσης αλλά και χειραγώγησης συνειδήσεων, καλλιέργεια απογοήτευσης, φόβου, ατομικής λύσης- θα ξεδιπλώσουμε τη δράση μας και θα καθορίσουμε τους στόχους και τις απαιτήσεις μας για το επόμενο διάστημα.

Προκύπτουν, λοιπόν, νέες ανάγκες και απαιτήσεις σε ό,τι αφορά την ωρίμανση της ιδεολογικής μας δουλιάς. Αν και έχουν γίνει σημαντικά βήματα, καλύτερο επίπεδο των κομματικών σχολών, ποιοι τις παρακολουθούν όπως επισημαίνεται και από τις Θέσεις, πιο σύνθετα θέματα συζητιούνται στις ΟΒ, παρ’ όλα αυτά πολλές αδυναμίες παραμένουν ενώ υπάρχουν και θα υπάρχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. 

Σημαντική πτυχή της ιδεολογικής δουλιάς η οποία μπορεί να αποτελέσει δείκτη για την ωρίμανση της Οργάνωσης σ’ αυτόν τον τομέα μέχρι και το επόμενο Συνέδριο, είναι κατά πόσο θα μπορέσουμε να διαμορφώσουμε ένα μαρξιστικό-λενινιστικό ρεύμα στις γραμμές μας το οποίο όμως δεν θα μένει μόνο στη βαθιά γνώση της θεωρίας (πράγμα πολύ σημαντικό) αλλά θα εστιάζει στη δημιουργική εφαρμογή της (πράγμα πολύ δύσκολο).

Αυτό προκύπτει, σύντροφοι, από τις ανάγκες που έχει το Κόμμα. Ανάγκες που δεν περιορίζονται μόνο στις καθημερινές υποχρεώσεις, αλλά ανάγκες για καταρτισμένα στελέχη και σε επιστημονικό επίπεδο ικανά να επεξεργάζονται σύνθετα ζητήματα και σύγχρονες εξελίξεις. Εδώ έγκειται η βοήθεια που πρέπει να δώσει το δυναμικό μας στις σχολές και αν θέλετε και η υποχρέωσή του και πρώτα και κύρια του στελεχικού δυναμικού, ανεξάρτητα από το τι θέλει να κάνει ο καθένας (αν θέλει να προχωρήσει στην επιστήμη του ή να βγει στην παραγωγή) θα πρέπει ως γνώστες του αντικειμένου τους και της κοσμοθεωρίας μας να μπορούν να το προσεγγίζουν από μαρξιστική–λενινιστική σκοπιά, να το εκλαϊκεύουν, χωρίς να το φτωχαίνουν και να το “καθαρίζουν” από τις αστικές προσεγγίσεις.

Βήματα σε ό,τι αφορά τη γνώση της κοσμοθεωρίας μας έχουν γίνει, χρειάζεται σε μεγαλύτερο βαθμό όμως να καλλιεργηθεί ένα ρεύμα αυτομόρφωσης στις γραμμές μας, ώστε η μελέτη να μην σταματάει όταν τελειώνουν οι σχολές ή τα μαθήματα στις ΟΒ. Εκεί που χωλαίνουμε όμως είναι στο κατά πόσο η θεωρία γίνεται πράξη. Είναι μια δύσκολη δουλιά και προφανώς το μεγαλύτερο κομμάτι ευθύνης (από τη σκοπιά της πείρας, των γνώσεων και της κατεύθυνσης) πέφτει στο Κόμμα. Η δουλιά η δική μας βρίσκεται στο κατά πόσο προετοιμάζουμε ένα δυναμικό. Για το λόγο αυτό πρέπει να κατανοηθεί ότι γνώση του μαρξισμού δεν σημαίνει και ικανότητα να προσεγγίζεις κάθε ζήτημα με μαρξιστικό τρόπο. Γιατί είναι άλλο πράγμα να γνωρίζεις και άλλο πράγμα να εφαρμόζεις το μαρξισμό κάθε μέρα στις πιο διαφορετικές συνθήκες, στα διαφορετικά αντικείμενα σπουδών, πιάνοντας το κάθε πρόβλημα στο σύνολό του, στην αλληλεπίδρασή του με άλλα φαινόμενα και αναλύοντας το περιεχόμενό του.

Προφανώς είναι μια δουλιά δύσκολη. Χρειάζεται μια τεράστια προκαταρκτική μαρξιστική μόρφωση, αλλά χρειάζεται επίσης μεγάλη και βαθιά γνώση του αντικειμένου του κάθε ΚΝίτη φοιτητή, που σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξει η τακτική που ακολουθείται σε ό,τι αφορά το μάθημα αλλά και το διάβασμα (χωρίς μηδενισμούς, έχουν γίνει μεγάλα βήματα σε αυτό το θέμα). Γιατί ας μην το δούμε τόσο σε επιστημονικό επίπεδο αλλά σε επίπεδο ιδεολογικής αντιπαράθεσης μέσα στις σχολές. 

Αν σε ιστορικές, οικονομικές, νομικές και κοινωνικές επιστήμες είναι εύκολο να αντιπαρατεθείς με τα ψεύδη των βιβλίων και το μάθημα αυτό καθ’ αυτό (χωρίς δηλαδή να παίρνεται υπ’ όψιν η πολιτική τοποθέτηση του καθηγητή) χωρίς κάποιες τρομερές γνώσεις, στις σχολές θετικών επιστημών για παράδειγμα, η αντιπαράθεση είναι πολύ πιο δύσκολη, γιατί χρειάζονται βαθύτερες γνώσεις φιλοσοφικών ζητημάτων της κοσμοθεωρίας μας, πρέπει να γνωρίζεις αρκετά καλά το διαλεκτικό υλισμό και να αντλείς μία μεθοδολογία απ’ αυτόν για την προσέγγιση διάφορων ζητημάτων (πχ ιδεαλιστικές θεωρίες στο θέμα της ύλης).

Πρέπει να δούμε λοιπόν πώς το επόμενο διάστημα θα βάλουμε στη ζωή της Οργάνωσης και στο καθημερινό σχεδιασμό αυτή την πτυχή της ιδεολογικής δουλιάς. Μια πτυχή που σήμερα είναι ιδιαίτερα αναγκαία, γιατί εκτός από το ότι δίνει στο Κόμμα ένα ικανό επιστημονικό δυναμικό, διαπαιδαγωγεί τούς συντρόφους μας για το ποια πρέπει να είναι η στάση μας μέσα στα αμφιθέατρα, πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε την κοσμοθεωρία μας, ως μια ζωντανή επιστήμη που συνεχώς εξελίσσεται και εμείς οφείλουμε να την εμπλουτίζουμε, αναδεικνύει ποιος είναι ο ρόλος της επιστήμης και του επιστήμονα σήμερα που βρίσκεται στη υπηρεσία του κέρδους και προβάλλει πως θα έπρεπε να ήταν η επιστήμη στην υπηρεσία του λαού για την ικανοποίηση των συνεχώς διευρυνόμενων αναγκών του και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Συντροφικά,

Αρχίζοντας θα ήθελα να δηλώσω την πλήρη συμφωνία μου τόσο με το γράμμα όσο και με το πνεύμα του κειμένου των Θέσεων της ΚΝΕ για το 10^ο Συνέδριό της. Η Οργάνωσή μας πράγματι, όπως επισημαίνεται, έρχεται πιο ώριμη πλάι στο Κόμμα της, το τιμημένο ΚΚΕ με τις ιστορικές αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου του. Στα πλαίσια του διαλόγου θα προσπαθήσω να εμπλουτίσω ορισμένες πλευρές της δουλιάς μας στους χώρους σπουδών και πιο συγκεκριμένα στις αρχιτεκτονικές σχολές. Ουσιαστικές εμπειρίες για τα παρακάτω μου προσέφερε η συμμετοχή μου σε πρόγραμμα “ERASMUS” σε ίδρυμα του Βερολίνου, όπου οι αναδιαρθρώσεις έχουν προχωρήσει ταχύτερα και ελλείψει γερού ταξικά προσανατολισμένου κινήματος, έχουν καταξιωθεί περισσότερο και στις συνειδήσεις των φοιτητών. Θα συνεχίσω με ορισμένα παραδείγματα και από τις δύο χώρες προκειμένου να κάνω πιο σαφή τα παραπάνω:

Στη θεματολογία των σπουδαστικών εργασιών κυριαρχούν δύο κατευθύνσεις που πολλές φορές βέβαια συναντιούνται σαν λογικές και αλληλοσυμπληρώνονται: από τη μία συμμόρφωση των λύσεων στα πλαίσια του εφικτού, αποκλειστικά με γνώμονα το τι μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να θιχτούν τα ιερά και τα όσια του συστήματος και η διατήρηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Εκεί συναντάται το επιχείρημα της πραγματοποιησιμότητας ενός έργου (υγιές με άλλο περιεχόμενο, λάθος όταν μπαίνει στα πλαίσιο του ωφελιμισμού). Από την άλλη, καλλιέργεια της αντίληψης για την απόλυτη ελευθερία της μορφής και την αποκοπή οποιασδήποτε σχέσης του με το περιεχόμενο και την πλατιά έννοια της λειτουργίας και της λειτουργικότητας- σύγχυση της έννοιας αυτής με την κακώς εννοούμενη ωφελιμότητα στα πλαίσια του συστήματος. Στη Γερμανία κυριαρχούν και οι δύο κατευθύνσεις, ανάλογα πάντα και το ίδρυμα.

Η ταξική διαστρωμάτωση σε βάρος των παιδιών από εργατικές και λαϊκές οικογένειες γίνεται πιο έντονη με το βάθεμα της ταξικότητας της εκπαίδευσης και στις δύο χώρες, ιδίως στη Γερμανία όπου το ταξικό ξεσκαρτάρισμα των μαθητών ξεκινά από τα δέκα χρόνια. Αυτό εντείνει τον επηρεασμό των τελευταίων από την κυρίαρχη ιδεολογία και τις μικροαστικές παραλλαγές της και δυσχεραίνει την αντίληψη του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα της αυριανής εργασιακής σχέσης, δημιουργεί αυταπάτες προς την ταξική ενότητα των εργαζομένων.

Με την καθιέρωση του ευρωπαϊκού συστήματος πιστωτικών μονάδων το περιεχόμενο του πτυχίου γίνεται ατομική υπόθεση του φοιτητή, κριτήριο ακαδημαϊκής αξίας γίνεται η συλλογή μονάδων -ασύνδετων θραυσμάτων γνώσης- μακριά από κάθε ανάγκη για επιστημονική συγκρότηση. Στις εν λόγω δεξιότητες περιλαμβάνεται και η εκμάθηση σχεδιαστικών προγραμμάτων τύπου CAD, για την οποία ο φοιτητής καλείται μόνος να εμπιστευτεί επί πληρωμή ιδιωτικά κέντρα εκμάθησης ή ακόμα και αμφίβολης ποιότητας ιστοσελίδες προκειμένου να μάθει το χειρισμό τους εντολή-εντολή, έξω από το γενικό πλαίσιο αρχών λειτουργίας τους και χωρίς τη γνώση βασικών αρχών που διέπουν το σχεδιασμό ανεξαρτήτως σχεδιαστικού μέσου. Την ίδια στιγμή αποθεώνεται και η άριστη χρήση σαν πεμπτουσία των αρχιτεκτονικών σπουδών, απλά και μόνο για να μπορεί ο φοιτητής πιο εύκολα να γίνει φθηνός εργαζόμενος σχεδιαστής.

Η διδασκαλία ιστορίας και θεωρίας είτε περιορίζεται στη στεγνή παράθεση και αποστήθιση γεγονότων, στοιχείων και αριθμών (μορφολογικά στοιχεία, τρόποι δόμησης και κτηριακές τυπολογίες) έξω από τις αιτίες που τη διαμόρφωσαν και το κοινωνικό τους περιεχόμενο, είτε υποτάσσεται στην κοσμοπολίτικη μεταμοντέρνα αντίληψη που στο όνομα μίας ψευδεπίγραφης κριτικής προς όλες τις κατευθύνσεις ισοπεδώνει το γνωσιολογικό υπόβαθρο που έχει σήμερα κατακτηθεί από την επιστήμη και ανάγει τον υποκειμενισμό στη διερεύνηση της αρχιτεκτονικής μορφής σε μεθοδολογία εξαγωγής “αντικειμενικών συμπερασμάτων”! Αποτέλεσμα του παραπάνω είναι οι αντικομμουνιστικοί συλλογισμοί του τύπου: “ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός ήταν μνημειώδης, η αρχιτεκτονική του Χίτλερ επίσης, άρα Σοβιετική Ένωση ίσον φασισμός”. Αντίστοιχη “κριτική” γίνεται και για την πρότυπη μαζική λαϊκή κατοικία των ανατολικών χωρών, όπου, ενώ αναδεικνύουν επιμέρους στοιχεία όπως την κατασκευαστική ειλικρίνεια και τις καθαρές γραμμές, στηλιτεύουν ότι ήταν πολυόροφες και λιτές στο σχεδιασμό τους σαν στοιχείο καταπίεσης της προσωπικότητας, λες και δεν ήταν άμεση η ανάγκη στέγασης τόσων ανθρώπων και τα παραπάνω ήταν αισθητική επιλογή.

Προώθηση όλων των παραπάνω συχνά με εμπλοκή εξωτερικών φορέων συχνά ιδιωτικού δικαίου, οι οποίοι διοργανώνουν φοιτητικούς διαγωνισμούς με χρηματικά έπαθλα και με κριτήρια επιβράβευσης αποκλειστικά την επιχειρηματική βιωσιμότητα της εκάστοτε λύσης, απογειώνοντας τις μικροαστικές φιλοδοξίες των συμμετεχόντων.

Θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμη για την πολιτική παρέμβαση της Οργάνωσής μας στους χώρους σπουδών την επεξεργασία και εξειδίκευση από το σύνολο του δυναμικού μας σε ένα χώρο της θέσης του ΚΚΕ για την Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση. Θεωρώ ότι όταν αυτή η εξειδίκευση γίνεται με σωστό τρόπο και βασίζεται στις κεντρικές πολιτικές μας αποφάσεις, μπορεί να προωθήσει τη δουλιά μας υπηρετώντας στο ακέραιο τον κεντρικό άξονα της πολιτικής μας.

Καλή επιτυχία στο Συνέδριό μας!

Τα μέτρα που εξήγγειλε το ΠΑΣΟΚ αποτελούν τη συνέχεια όλης της προηγούμενης πολιτικής που εφαρμόζεται σε διεθνές επίπεδο και είναι ένα επεισόδιο, και όχι απλά το τέλος της. Όλα αυτά τα μέτρα έχουνε άμεση σχέση με εμάς τους φοιτητές, μιας και το φοιτητικό κίνημα δεν είναι σε καμιά περίπτωση ξεκομμένο από το εργατικό. Δεν πρέπει να σταματάμε μόνο στα επιμέρους, σαφώς χρειάζονται και αυτά αλλά δεν πρέπει εμείς να εγκλωβίζουμε τον φοιτητόκοσμο σε λογικές ότι τα προβλήματα που μας απασχολούνε είναι ξεκομμένα από το γενικότερο πλαίσιο πάλης ενάντια στον καπιταλισμό. Η άρχουσα τάξη και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού μιλάνε για ακηδεμόνευτο κίνημα. Αλλά μπορεί να γίνει αυτό; Το ερώτημα αυτό από μόνο του αυτοαναιρείται αν σκεφτεί κανείς ότι το φοιτητικό κίνημα δεν είναι “αυθόρμητο”. Κανείς δεν σηκώθηκε μια ωραία πρωία να βγει στους δρόμους γιατί έτσι του ήρθε. Είναι οι ανάγκες που ώθησαν τους φοιτητές να αγωνιστούνε για τα προβλήματά τους, και εκεί είναι που πρέπει εμείς να πρωτοστατήσουμε μέσω τους ΜΑΣ ,των ΕΑ και του ψηφοδελτίου της ΠΚΣ, στην ανάδειξη των αιτιών των προβλημάτων αυτών. Οι αιτίες αυτές ακουμπάνε στις κυβερνήσεις του κεφαλαίου και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ, κλπ).Τα ΕΑΑΚ πχ πολλές φορές τα “έβαλαν” με το καθηγητικό κατεστημένο για αναβαθμολογήσεις κλπ αλλά την ίδια ώρα οι επιχειρήσεις έμπαιναν στα πανεπιστήμια και δεν έβγαλαν μιλιά (ηλεκτρολόγοι ΑΕΙ Πάτρας). Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίαζε την ΑΡΕΝ ως τη δύναμη που ανατρέπει νομοσχέδια όταν ο ίδιος ο ΣΥΝ ψήφισε τα ΚΕΣ. Είδαμε τι κίνημα θέλουν, το θέλουν έτσι που να αποκαλεί τα γεγονότα του Δεκέμβρη “εξέγερση” η οποία κάνει παύσεις για Χριστούγεννα και μιλάει για καταστολή ξεχνώντας για παράδειγμα τους εργάτες του Περάματος, που παίζουν καθημερινά τη ζωή τους κορώνα-γράμματα. Εδώ τίθεται εάν και κατά πόσο είναι διατεθειμένοι όλοι οι άλλοι να ανασυγκροτηθεί το ανώτατο όργανο των φοιτητών η ΕΦΕΕ. Και φάνηκε ότι ακόμα και όταν τους καλέσαμε (ΠΑΠΕΙ ) δεν ήρθαν, όχι μόνο αυτοί που αρνούνταν από πριν την ανασυγκρότηση (ΠΑΣΠ-ΕΑΑΚ) αλλά και αυτοί (ΔΑΠ-ΑΡΕΝ) που φαινομενικά συμφώνησαν. Ίσως τελικά να φταίει που δεν έχουνε μάτια να αντικρύσουνε τους σπουδαστές. Οι μεν καλούνε τους φοιτητές σε πάρτυ ενώ καταργούνται θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, οι δε σφυρίζουν αδιάφορα τρέχοντας πίσω από τις ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ. Έτσι πέφτει σε μας το βάρος να ανασυγκροτήσουμε το κίνημα ώστε αυτό να μπορέσει να τα βάλει μαζί τους και να συμπορευτεί με τα ταξικά συνδικάτα και το ΠΑΜΕ. Όλος αυτός ο εκφυλισμός μπορεί να φανεί συνοπτικά στα λόγια κάποιου υπουργού. Χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός της ΝΔ, Ανδρέας Ανδριανόπουλος δήλωνε την ημέρα των φοιτητικών εκλογών του 1980 στην εφημερίδα «Καθημερινή»: «Οι αναρχοαυτόνομοι είναι μια μεγάλη ελπίδα για την επανανακάλυψη των αξιών της ελευθερίας από την ελληνική νεολαία και τον απεγκλωβισμό της από τα μαρξιστικά δεσμά». Και αυτό γιατί ξέρουν ότι ο Σοσιαλισμός είναι η μοναδική απάντηση στην κρίση που δημιούργησαν το κεφάλαιο με τα κόμματα που το υπηρετούν.

 Πρέπει η δουλιά να οργανωθεί από τα κάτω και να δώσουμε χρεώσεις σε νέα παιδιά που μόλις τώρα έρχονται σε επαφή μαζί μας και να μη φοβηθούμε να κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα πολιτικοποιώντας τη συζήτηση. Πολλές φορές φτάνει στα αυτιά μας η εικόνα από πολλούς φοιτητές ότι τίποτα δε θα αλλάξει ή ότι πρέπει να ασχοληθούμε με τη σχολή μας και όσα θέματα την αφορούνε. Πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου φοιτητές βρέθηκαν από σπόντα κοντά σε κινητοποιήσεις του μετώπου και θέλησαν να συμμετάσχουν (πχ εκδήλωση του ΣΕΒ Θεσσαλίας με το τμήμα πληροφορικής του ΤΕΙ Λάρισας). Να δώσουμε βάση σε κινηματικές διαδικασίες, συνελεύσεις, μαζικά καλέσματα για συμμετοχή σε απεργίες και πάνω απ’ όλα να στοχοποιήσουμε τον αντίπαλο. Οι ανάγκες μας δεν χωρούν σε ένα σύστημα που βρίσκεται διαρκώς σε γενικευμένη κρίση. Αντίπαλός μας είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός!

 Το φοιτητικό κίνημα μπορεί να φέρει αποτελέσματα στο βαθμό που θα πατάει γερά στη βάση των φοιτητών, στις επιτροπές αγώνα ετών και εξαμήνων, το ΜΑΣ και το συντονισμό με βάση το πλαίσιο πάλης που εναντιώνεται στην επίθεση που έχει εξαπολύσει το κεφάλαιο, δεν παζαρεύει το τι θα χάσουμε. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί να συγκρουστεί, στο βαθμό που συνδέεται αποφασιστικά με τις δυνάμεις του ταξικού-ανυπότακτου εργατικού κινήματος. Εξάλλου είναι υπόθεση των εργαζομένων η πάλη για την εκπαίδευση των παιδιών τους και τους αφορά άμεσα. Αυτό φάνηκε και στο Μάη του ‘68 στη Γαλλία όπου χαρακτηριστικά άρχισε να γίνεται κάτι μόνο τη στιγμή που οι εργάτες ξεκίνησαν να κάνουν απεργίες και να εξεγείρονται. Αυτό είναι και μια ηχηρή απάντηση σε όλους εκείνους (σσ συνήθως οπορτουνιστές) που καλλιεργούν την εντύπωση ότι το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Πρέπει να καταρτιστούμε όλοι μας ιδεολογικά όλο και περισσότερο και να μην αμελούμε να διαβάζουμε τα έντυπα, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φέρουμε εις πέρας το στόχο για νέα στελέχη και μέλη, να είναι έτοιμα να απαντούν σε αντικομμουνισμό και οπορτουνισμό. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε καλά ότι από τη στιγμή που δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους δεν πρέπει και δεν θα πληρώσουμε και την κρίση τους. Και όπως είχε πει και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ:

«Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

Κι αφήνει άλλους ν’ αγωνιστούν για την υπόθεση του

Πρέπει προετοιμασμένος να ‘ναι: γιατί

Όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί

θα μοιραστεί την ήττα.»

Η επίθεση που δέχεται το Κόμμα και γενικότερα ο αντικομμουνισμός που καλλιεργείται σήμερα στα σχολεία δείχνουν ξεκάθαρα ποιον φοβάται περισσότερο απ’ όλους το αστικό κράτος, φοβάται το λαό, τους εργαζομένους, και ειδικότερα εμάς, την πρωτοπορία του κινήματος, τους κομμουνιστές. Γι’ αυτό, μέσα στα σχολεία, πολύμορφα είτε μέσα από εκδηλώσεις (Ανοιξη της Ευρώπης) είτε μέσα από προβολές ταινιών (“Ψυχή Βαθιά”, “Κατίν”) αλλά ακόμα και μέσα από τα ίδια τα σχολικά βιβλία ρίχνουν λάσπη και κατασυκοφαντούν το ΚΚΕ. Ενώ με μαεστρία διδάσκουν πάντα από την άλλη πλευρά, αυτή των νικητών, τον εμφύλιο, την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Ακόμη αποκρύπτουν τα επιτεύγματα του Σοσιαλισμού του 20^ου αιώνα, στάζουν φαρμάκι για την περίοδο όπου ο Στάλιν ήταν ΓΓ του ΚΚΣΕ και θεωρούν δεδομένη την ανωτερότητα και τη νομοτέλεια του καπιταλισμού σε σχέση με άλλα συστήματα που γνωρίσαμε εώς τώρα, και τον προβάλλουν ως “αιώνιο”.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα βιβλία κυρίως της Γ’ Λυκείου και της Γ’ Γυμνασίου όπου η αστική τάξη απευθυνόμενη στη γενιά που μεγαλώνει την περίοδο της αντεπανάστασης, προσπαθεί να πλάσει τη συνείδησή της μέσα από ψέματα που προβάλλει. Σε κεφάλαιο όπου εξισώνει το φασισμό με τον Κομμουνισμό, γίνεται λόγος για την περίοδο της “ηγεσίας” του Στάλιν στην ΕΣΣΔ όπου με “βίαιες μεθόδους” και «δίκες παρωδίες όπου διώκονταν όποιοι κρίνονταν ότι μπορούσαν αν απειλήσουν το καθεστώς». Δεν πρόκειται να μάθεις ότι μέσα σε λίγα χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση εξαφανίστηκε η ανεργία, ότι το ‘56 καθιερώθηκε η 7ώρη εργάσιμη μέρα αλλά σίγουρα θα διαβάσεις για την περεστρόικα όπου παρουσιάζεται σαν «αναγκαίο μέτρο για την κατάργηση του ανώτερου κρατικού ελέγχου της οικονομίας με τον εκδημοκρατισμό των πολιτικών διαδικασιών». Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και στα επόμενα κεφάλαια καθώς και στο βιβλίο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής.

Όλα αυτά τα ζητήματα απαιτούν την άμεση παρέμβασή μας μέσα στο μάθημα. Είναι γεγονός ότι δυσκολευόμαστε στο να απαντήσουμε σε αρκετά ιδεολογήματα του αντιπάλου. Είναι εμφανής, ειδικά στους μαθητές, η ανάγκη, όπως ειπώθηκε και στις Θέσεις του Συνέδριου, να μελετηθεί η Ιστορία του Κόμματος και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος για την ιδεολογικοπολιτική ατσάλωση των συντρόφων. Θα πρέπει να είμαστε εμείς που θα ανοίγουμε πρώτοι το ζήτημα και θα ξεμπροστιάζουμε τους καθηγητές που δέχονται να κάνουν τέτοιου είδους μάθημα, μπροστά στους συμμαθητές μας. Ειδικά στην Πάτρα έχουμε πολλούς καθηγητές που ανήκουν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και του οπορτουνισμού και έχουν δείξει ιδιαίτερο ζήλο στην προπαγάνδα κατά του ΚΚΕ ενώ την ίδια στιγμή καθ’ έδρας βροντοφωνάζουν “έξω τα κόμματα από τα σχολεία”, φοβούμενοι σαφώς τη δράση της ΚΝΕ και την απήχηση που έχει η ιδεολογία μας στη νέα γενιά. Είναι οι καθηγητές που φώναζαν στα διευθυντικά γραφεία τους συντρόφους μαθητές για τη δράση τους όλο το προηγούμενο διάστημα, ενώ ημέρα απεργίας χτύπαγαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που περιφρουρούσαν μαζί με μαθητές τα σχολεία. Χυδαία μίλησαν για “τη δημοκρατία (τη δημοκρατία της αστικής τάξης) και το δικαίωμα της απεργοσπασίας”. Όμως όσο και αν φώναξαν, οι μαθητές τους έδωσαν απάντηση με τη συμμετοχή τους στα μαζικά μπλοκ του συντονιστικού στις απεργιακές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ. Γεγονός που αντικατοπτρίζει την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία χρόνια στο ΣΑΣΠ, τόσο για τη μαζικοποίηση του όσο και για την έντονη διαπάλη που διεξάγεται στη συνείδηση των μαθητών, ώστε να κατανοήσουν ότι Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, εργασία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους και τους αφορούν άμεσα. Έγιναν αυτοί παράδειγμα μαζί με τους αγωνιστές καθηγητές όπου δεν δίδαξαν το μάθημα του συμβιβασμού και της υποταγής αλλά στους δρόμους, έδωσαν το μεγαλύτερο μάθημα, αυτό του αγώνα. Ήταν σταθμός για το κίνημα και την Οργάνωση εφοδιάζοντάς μας με μπόλικη πείρα για τη συνέχεια ενώ αποτελεί παράδειγμα για τον τρόπο που πρέπει να δουλέψουμε από εδώ και πέρα μέσα στα σχολεία.

Είμαστε υπερήφανοι για την Οργάνωσή μας και το Κόμμα μας. Υπερήφανοι για την ιδεολογία του και την πλούσια υπερενενηντάχρονη ιστορία του μέσα από την οποία μαθαίνουμε και εμπνεόμαστε. Μπορεί να είμαστε η γενιά που γεννήθηκε και μεγάλωσε μετά την αντεπανάσταση αλλά σίγουρα είμαστε και η γενιά που θα αντικρύσει και θα πρωταγωνιστήσει στις κοινωνικές ανατροπές του 21^ου αιώνα, πιο πέρα από τον καπιταλισμό στο νομοτελειακό επόμενο κοινωνικά-οικονομικό σύστημα το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Όποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί!

Όποιος χαμένος είναι, να παλέψει!

Όποιος την κατάστασή του έχει αναγνωρίσει, πώς να εμποδιστεί;

Γιατί οι νικημένοι του σήμερα είναι οι νικητές του αύριο και το ποτέ γίνεται: σήμερα ακόμα!

Λέμε ότι προσανατολιζόμαστε στην εργατική δουλιά. Δεν λέμε κάτι καινούργιο, ούτε κάναμε λάθος παλιότερα και ερχόμαστε να το διορθώσουμε ξαφνικά το 2010. Απλά η Οργάνωσή μας είναι πλέον πιο ώριμη να βάζει σε πρώτη προτεραιότητα τη δουλιά με κοινωνικοταξικό προσανατολισμό.

Όρος για την ανασύνταξη του μαθητικού-φοιτητικού κινήματος, η ανασύνταξη του εργατικού

Δεν προσανατολιζόμαστε στην εργατική δουλιά απλά επειδή είμαστε ΚΝΕ και πρέπει να παλεύουμε με νέους εργάτες. Έχουμε καταλάβει ότι δεν πρόκειται ποτέ το φοιτητικό-μαθητικό κίνημα να ανασυνταχθεί και να παλέψει σε ταξική κατεύθυνση αν δεν μπει μπροστά το εργατικό κίνημα. Ας δούμε λίγο τη δεκαετία του ‘80: Δεν υπήρχε φοιτητής που να μην είχε στη βιβλιοθήκη του έστω και ένα φιλοσοφικό ή επιστημονικό βιβλίο. Σήμερα το να έχεις βιβλίο είναι “ντεμοντέ”. Δεν έπαιζε ρόλο ότι τότε υπήρχε η Σοβιετική Ένωση, δεν έπαιζαν ρόλο το επίπεδο και οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα; Δεν βοηθούσε αυτό στην επαναστατικοποίηση της συνείδησης και του φοιτητή-μαθητή;

Ο λειψός προσανατολισμός στην εργατική δουλιά φαινόταν και στις οργανώσεις μας, όταν πχ οι ΚΝίτες μαθητές συχνά κάνουν “αμάν και πώς” να περάσουν στις Οργανώσεις Σπουδάζουσας, όπως τις φαντάζονται. Εμείς πρέπει να καταφέρουμε το “όνειρο” του κάθε ΚNίτη να είναι να δουλέψει στις εργατικές οργανώσεις. Εκεί δημιουργούνται στελέχη, ατσαλώνονται στην ταξική πάλη, καταλαβαίνουν τις δυσκολίες της. Εκεί φροντίζουν να φτιάξουν ατσαλωμένες οργανώσεις που δεν θα μπαίνει πχ το ζήτημα αν θα απεργήσει ο ΚΝίτης.

Η μάχη των ιδεών, μάχη με υψηλές απαιτήσεις

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις χαμηλές απαιτήσεις στην καθοδήγηση των μαθητών (λόγω ωραρίου σχολείου-φροντιστηρίου) και από την άλλη στους νέους εργαζομένους (λόγω κούρασης από τη δουλιά ή της αντίληψης ότι ο εργάτης δεν μπορεί επιστημονικά να επεξεργάζεται τον καπιταλισμό ή το Σοσιαλισμό).

Μεγάλη μάχη που δίνουμε είναι η μάχη των ιδεών. Δεν μπορούμε λοιπόν να μην απαιτούμε από το μαθητή να διαβάζει “Ριζοσπάστη” ή να αφομοιώνει τη στρατηγική μας.

Πώς μετά απαιτούμε από ένα μαθητή να πάει στα 5μελή-15μελή, να βάλει πχ το ζήτημα της απεργίας -ξεπερνώντας την αντίληψη ότι μέσα σ’ αυτά τα όργανα όλοι σκέφτονται μόνο τις εκδρομές- όταν δεν έχει κατανοήσει ποιος μπορεί και πρέπει να είναι ο ρόλος των μαθητικών οργάνων, ανεξάρτητα απ’ το σε τι κατάσταση είναι σήμερα; Είναι σαν να λέει ο εργάτης ότι δεν πάω στο αντιδραστικό σωματείο να βάλω το ζήτημα της απεργίας γιατί είναι αντιδραστικό, χωρίς να μπαίνει το ζήτημα της αποκάλυψης του ρόλου αυτών των σωματείων ή της αλλαγής των συσχετισμών.

Πώς μπορούν πχ μαθητικές οργανώσεις να δουλέψουν για το συντονιστικό απ’τη στιγμή που δεν έχουν κατανοήσει τη πολιτική πρόταση του Κόμματος;

Πώς του ζητάμε του μαθητή να βγει μπροστά στο σχολείο του και να απαντήσει σε ζητήματα αντικομμουνισμού απ’ τη στιγμή που δεν έχει καταλάβει το ρόλο του ως μέλος της ΚΝΕ;

Διαμορφώνουμε επαναστατική συνείδηση, σε μη επαναστατικές συνθήκες

Ο νέος σήμερα μεγαλώνει σε διαφορετικές συνθήκες απ’ ότι παλιότερα. Το internet, το facebook, ο αλκοολισμός, η ναρκωκουλτούρα, τα νέα πρότυπα ζωής που προβάλλουν από τη τηλεόραση-περιοδικά όλα αυτά προωθούν τον ατομισμό. Προωθούν το να φτάσει ο νέος να πει ότι “δεν εμπιστεύομαι κανένα σ’ αυτή τη ζωή”, ότι “δεν υπάρχει φιλία σήμερα”. Δεν χρειάζεται ο αντίπαλος να πει τα ψέματά του για το Κατίν για να απομακρύνει τους νέους από την οργανωμένη πάλη. Μόνο και μόνο που προωθεί την ατομικότητα ενάντια στη συλλογική πάλη ή το να μην εμπιστεύεται ο ένας εργάτης τον άλλο, δηλαδή να μην έχει εμπιστοσύνη στη δύναμή του, αυτό είναι αρκετό.

Εδώ ερχόμαστε πολλές φορές και λέμε στους ΚΝίτες μαθητές ότι είστε οι πρωτοπόροι και αυτό το τονίζουμε και το ξανατονίζουμε. Και παραξενευόμαστε όταν ένας σύντροφός μας έχει στάση ζωής που δεν αρμόζει σε κομμουνιστή. Ο νέος ΚΝίτης στην ανάγκη του να δείξει ότι είναι πρωτοπόρος, στην ανάγκη του να αναζητήσει αυτήν την “πρωτοπορία” νομίζει ότι είναι πρωτοπόρος αν είναι πχ και λίγο χούλιγκαν ομάδας ή βγαίνει στα ροκάδικα από τα 15. Αυτό είναι το δικό μας λάθος, δεν αναδεικνύουμε τι σημαίνει πρωτοπόρος, τι σημαίνει να έχεις επαναστατική συνείδηση σε μη επαναστατικές συνθήκες.

Τέλος, βάζουμε το ζήτημα να αναδεικνύουμε συνεχώς τον άλλο δρόμο ανάπτυξης. Αυτό δεν σημαίνει απλά ότι θα κολλάμε στις κουβέντες μας και τον όρο “λαϊκή εξουσία”. Σημαίνει να κάνουμε τα μέλη μας να έχουν αντίληψη για το Σοσιαλισμό, να φαντάζονται την αυριανή σοσιαλιστική Ελλάδα. Πώς θα είναι τα σχολεία στη σοσιαλιστική Ελλάδα; Ποιος θα είναι ο ρόλος της παιδείας; Να ποια είναι η απάντηση στον “Καλλικράτη”: το τι παιδεία θέλει ο αστός και τι πρέπει να θέλει ο εργάτης για τον ίδιο και το παιδί του. Και αυτό να περάσει στην καθοδηγητική μας δουλιά. Στη συνεργασία, στην τοποθέτηση στο όργανο. Δεν γίνεται ο ΚΝίτης μαθητής να μην ξέρει το ρόλο της επιστήμης και τη θέση μας για την Παιδεία. Δεν γίνεται αντίστοιχα ο ΚΝίτης εργάτης να μην ξέρει το νόμο της υπεραξίας, να μην ξέρει για ποιον δουλεύει στον καπιταλισμό και ποια θα είναι η προσφορά του στο Σοσιαλισμό.

Άρα χρειάζεται μεγαλύτερη καθοδηγητική φροντίδα. Να κατανοήσουν τα μέλη μας ότι παλεύουμε για το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό καθημερινά και ότι τις μεγαλύτερες μάχες με τον αντίπαλο δεν τις έχουμε ακόμα δώσει.

Με αφορμή το κείμενο των Θέσεων του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ, θα ήθελα να επιμείνω στα της ιδεολογίας μας θέματα, όντας φιλικά προσκείμενος σε αυτά και να εστιάσω στο κεφάλαιο των βασικών παραγόντων ισχυροποίησης της ΚΝΕ. Επικεντρωμένος στο θέμα της νεολαίας του ΚΚΕ ως βασικός αιμοδότης του (κείμενο Θέσεων, σελ.14-16), θέλω να σταθώ σε μία και μόνο φράση: «Η διαμόρφωση της κομμουνιστικής προσωπικότητας είναι καθήκον που απορρέει από τη βελτίωση της εσωτερικής ζωής της ΚΝΕ: Η εμπιστοσύνη και αγάπη για τους ανθρώπους του μόχθου, η δίψα για τη γνώση και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού, η πρωτοπόρα στάση στη δουλία, στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, στον αγώνα…». Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να πω πως στα πλαίσια της διαμόρφωσης της κομμουνιστικής προσωπικότητας, στην τελευταία εμπεριέχεται και οποιοδήποτε στοιχείο της ζωής του συντρόφου που την καλλιεργεί και οικοδομεί. Θέλω να πω πως, όπως αναφέρεται και στο καταστατικό, το μέλος της ΚΝΕ αντιπροσωπεύει την ΚΝΕ οπουδήποτε και αν βρεθεί. Το μέλος της ΚΝΕ την πρωτοπόρα δράση δεν την περιορίζει στο στενό πλαίσιο της εσωοργανωτικής ζωής ή στα γραφεία μα την προεκτείνει στα συνδικαλιστικά όργανα, στους χώρους δουλιάς, στο δρόμο και γενικά στις επάλξεις του αγώνα μα -και το τονίζω- όχι μόνο εκεί μα και στον πηγαιμό για ψώνια, στην αγορά, στο περίπτερο και ακόμα και στο πως κοιτάει. Για να εξηγούμαι, η πρωτοπόρα δράση πρέπει να απορρέει ακόμα και στον τρόπο που μιλάμε, που συμπεριφερόμαστε, τόσο μεταξύ μας, όσο και με τον κόσμο έξω από εμάς. Στον τρόπο που εξηγούμε, όχι μόνο τις διεργασίες του εξωτερικού κόσμου, αλλά και σε ό,τι έχει σχέση με εμάς αποκλειστικά, ως προσωπικότητες, προσωπικά ζητήματα, διαπροσωπικές σχέσεις. Θα χαρακτήριζα τον τομέα της προσωπικής μας ζωής ένα μάλλον θολό τοπίο, στο μέτρο που διακατεχόμαστε -άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο- ενδεχομένως, από μικροαστικά κατάλοιπα και αντιλήψεις που μας τα έχει εμφυσήσει το σύστημα. Θέλω να πω πως δεν είμαστε μέλη της ΚΝΕ μόνο επειδή μας το λέει το καταστατικό (άλλωστε το καταστατικό είναι ένα κομμάτι χαρτί από μόνο του και πρέπει να σκεφτούμε πως στην ουσία έχει γραφτεί με το αίμα μας 42 χρόνων αγώνα και θυσίας) αλλά γιατί έχουμε ένα κοινό στόχο: Το Σοσιαλισμό και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. Επίσης πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε ως πρωτοπόρα νεολαία του ΚΚΕ, όχι μόνο στη δουλιά, στην εκπαίδευση κλπ αλλά παντού και πάντα σε ό,τι αφορά σε εμάς. Διότι από τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε το πιο μικρό ζήτημα και προσωπικό έως το πιο μεγάλο και μαζικό είμαστε η πρωτοπόρα νεολαία και ως κομμουνιστές άνθρωποι διαφέρουμε στο πως και τι μέσα χρησιμοποιούμε για να πετύχουμε ένα στόχο είτε αυτό υπάγεται στο στρατηγικό μας στόχο, είτε όχι και αυτό γιατί έχουμε ως μέσο και εργαλείο την κοσμοθεωρία, μας το μαρξισμό-λενινισμό ο οποίος πρέπει να μας διαποτίσει και να μας συντροφεύει σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Όχι μόνο όταν πρέπει να επεξεργαστούμε θέματα καθημερινής πάλης (εξού και ο χαρακτηρισμός κοσμοθεωρία). Διότι όταν ερχόμαστε σε σύνδεση με τις μάζες της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων, με τις λαϊκές οικογένειες κρινόμαστε στα πάντα και από εκεί φαίνεται ο πρωτοπόρος ρόλος μας στην οργάνωση της ταξικής πάλης και η εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης στο Κόμμα της και στη νεολαία του.

Γιατί ο Κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου και σε κάθε νιότη υπάρχει και η απίστευτη ορμή και δυναμική που οφείλουμε και να διαφυλάξουμε και να τιθασεύσουμε με άξονα την κοσμοθεωρία μας αλλά και τα αμέτρητα χρόνια αγώνα, θυσίας και προσφοράς και να συνεχίσουμε με αισιοδοξία μαζί με την πρωτοπόρα δράση και την πρωτοπόρα θεωρία.

Ζήτω το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ!

Είναι πλέον γνωστό στους πάντες και ιδιαίτερα στους εργαζομένους ότι το μεγάλο κεφάλαιο και οι δυνάμεις που το εκπροσωπούν, έχουν περάσει σε μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

O κλάδος του τουρισμού–επισιτισμού είναι πρωτοπόρος στην υλοποίηση των κατευθύνσεων της ΕΕ για το ξεθεμελίωμα των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνικής ασφάλισης. Η ιδιαιτερότητα της “εποχικότητας” για ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων στο χώρο αυτό και μια σειρά άλλες ιδιαιτερότητες, που πηγάζουν από την ίδια τη φύση της δουλιάς αυτής, χρησιμοποιούνται για το πισωγύρισμα των εργασιακών σχέσεων και για τη δημιουργία συνθηκών δουλιάς που μόνο μεσαίωνα μας θυμίζουν. Η ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, που δρα στο χώρο αυτό και οι επιδιώξεις του για μεγαλύτερα κέρδη, έχει ήδη επιβάλλει ένα καθεστώς ασύδοτης υπερεκμετάλλευσης, τρομοκρατίας, εκφοβισμού και καταπάτησης των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ούτε για αστείο δεν μπορούμε να μιλάμε για εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και της εργατικής νομοθεσίας. Οι ευθύνες είναι καθαρά πολιτικές, Συστατικό στοιχείο των εξαγγελιών της κυβέρνησης για τον τουρισμό είναι η διασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και η γενίκευση της μερικής απασχόλησης στον κλάδο των ξενοδοχοϋπαλλήλων και του επισιτισμού. Οι εργαζόμενοι στον τουρισμό-επισιτισμό έχουν ήδη τις μικρότερες αμοιβές σε σχέση με τους εργαζόμενους σε άλλους κλάδους.

Μέχρι τώρα υπήρχε μια δυσκολία στη δουλιά μας στο χώρο αυτό γιατί οι περισσότεροι εργαζόμενοι τη δουλιά αυτή τη θεωρούν προσωρινή και δεν τους ενδιαφέρει να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω απ’ αυτό που παίρνουν. Τώρα όμως με τα νέα μέτρα αυτό έχει αλλάξει. Πλέον αντιλαμβάνονται ότι είναι συνολικότερα για όλους τους εργαζομένους και για όλους τους κλάδους. Τα ζητήματα που βάζουν είναι: “δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι” ή “είναι μονόδρομος ό,τι και να κάνουμε αυτοί θα κάνουν το δικό τους” κτλ. Είναι γνωστό ότι οι συνειδήσεις αυτών των εργαζομένων είναι επηρεασμένες από την αστική προπαγάνδα που μεταφέρεται μέσω των ΜΜΕ.

Αν πάρουμε υπ’ όψιν μας όλοι αυτήν την προπαγάνδα που δέχονται οι εργαζόμενοι και όλη την αντιλαϊκή επίθεση που δεχόμαστε, αντιλαμβανόμαστε ότι η δική μας δουλιά μέσα σ’ αυτούς θα πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερη. Είναι αναγκαίο να γίνεται πολιτική δουλιά στους εργαζομένους, είναι αναγκαία η προβολή του άλλου δρόμου ανάπτυξης. 

Στον τουρισμό, όπως και σε όλους τους τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας, η αναμέτρηση πρέπει να γίνει ανάμεσα σε δύο στρατηγικές.

Ανάμεσα στην πολιτική που στηρίζει τα κέρδη και τα κεφάλαια και στην πολιτική που υποστηρίζει αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα των εργαζομένων, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων των ΕΒΕ, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, της νεολαίας.

Πρέπει να προβάλλουμε τη δική μας πρόταση για τον τουρισμό.

Η μεγάλη ανάπτυξη της κοινωνικής εργασίας, η ικανοποίηση λαϊκών αναγκών δεν συμβιβάζεται με την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

Κοινωνική κρατική ιδιοκτησία και όχι καπιταλιστική στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Οι μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις και υποδομές να γίνουν κρατική κοινωνική ιδιοκτησία.

Χρειάζεται σχεδιασμός και ανάπτυξη του τουρισμού υπέρ των εργαζομένων και του λαού μέσα στα πλαίσια της λαϊκής οικονομίας, όπου και άλλοι βασικοί τομείς της οικονομίας θα είναι κρατική κοινωνική ιδιοκτησία, όπως οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια, βασικοί κλάδοι της μεταποίησης, ο ορυκτός πλούτος, οι ακτές και τα δάση.

Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η λύση του πολιτικού προβλήματος, η κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας. Μόνο με την προϋπόθεση της λαϊκής εξουσίας, που εξασφαλίζει την κοινωνική ιδιοκτησία και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, μπορεί η τουριστική οικονομική δραστηριότητα να σχεδιάζεται σε αναλογία με τη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή υπέρ των εργαζομένων, της φτωχομεσαίας αγροτιάς και των λαϊκών στρωμάτων.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, γιατί η γιγάντωση του κεφαλαίου, η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα προδιαγράφουν τη μαζική καταστροφή τους ιδιαίτερα σε συνθήκες των επαναλαμβανόμενων και αναπόφευκτων κρίσεων του καπιταλιστικού συστήματος. Η αντιμονοπωλιακή συσπείρωση και η συμμαχία των εργαζομένων και των μικρομεσαίων λαϊκών στρωμάτων αποτελεί την απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου και των πολυεθνικών.

Είναι ανάγκη πλέον να χειραφετηθούν τα λαϊκά στρώματα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Να ακολουθήσουν το δρόμο του μετώπου, της ρήξης με τα μονοπώλια, την ΕΕ και την αντιλαϊκή πολιτική. Για να δοθεί χτύπημα στη μοιρολατρία. Να χαράξουμε μια νικηφόρα πορεία για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.

Για τον ιμπεριαλισμό, όπως έλεγε και ο Έντουαρντ Ρόζενταλ «στόχος: είναι η φθορά των συνειδήσεων», η σπίλωση του Σοσιαλισμού που γνώρισε η ανθρωπότητα, το ξαναγράψιμο της ιστορίας. Εκτός από τα αστικά κόμματα, κάθε κρίκος που συνδέει την αλυσίδα αυτού του συστήματος μετατρέπεται σε εργαλείο χειραγώγησης του λαού, που σε συνθήκες κρίσης ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει επικίνδυνος.

Η πολιτική τους απορρίπτεται, ο καπιταλισμός δεν αλλάζει ανατρέπεται

Χρειάζεται να ανοίξουμε την κουβέντα με τους μαθητές πιο συγκεκριμένα. Γιατί, τι σημαίνει νέα αντιλαϊκή λαίλαπα μέτρων και πώς μεταφράζεται αυτή στη ζωή του μαθητή; Σημαίνει φτώχια και εξαθλίωση της λαϊκής οικογένειας, σημαίνει μείωση του κρατικού προϋπολογισμού για την Παιδεία, την ώρα που φτιάχνουν το “νέο σχολείο” έρμαιο των επιχειρήσεων γεμάτο ταξικούς φραγμούς. Ο χώρος της Παιδείας είναι στρατηγικός τομέας για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου ετοιμάζει ταυτόχρονα και μέσα από το μάθημα τους αυριανούς φτηνούς-ευέλικτους εργαζόμενους (πχ οι μαθητές των ΕΠΑΛ πρώτα απ’ όλα).

Γι΄ αυτό και ο αντικομμουνισμός τους μέσα στις σχολικές αίθουσες, με τα βιβλία τους, με καθηγητές απεργοσπάστες, φερέφωνα της πολιτικής τους και χυδαίους αντικομμουνιστές, με προγράμματα της ΕΕ (βασισμένα στην επιχειρηματικότητα, στο αντικομμουνιστικό μνημόνιο), με το αναποδογύρισμα της ιστορίας, την τρομοκρατία και την ποινικοποίηση των μαθητικών αγώνων.

Μαθητική Οργάνωση Βάσης, ικανός οργανωτής-διαφωτιστής στο χώρο της

Η Οργάνωσή μας το προηγούμενο διάστημα έδειξε ωριμότητα-αυτοθυσία και ότι μπορεί να παλεύει μέσα στις πιο δύσκολες και σύνθετες συνθήκες. Αυτό το συμπέρασμα μας κάνει πιο δυνατούς, μας γεμίζει ευθύνες. Οι σημερινές συνθήκες κάνουν επιτακτικό το πλατύ άνοιγμά μας στους μαθητές, στα όργανα του κινήματος (τα μαθητικά συμβούλια) σε γραμμή σύγκρουσης αντιιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή. Το προηγούμενο διάστημα ανοίξαμε την κουβέντα για το Σοσιαλισμό με συσκέψεις, πλευρές της ιστορίας του Κόμματος-του λαϊκού κινήματος σε συζητήσεις, εκδηλώσεις και παρεμβάσεις ακόμη και στις σχολικές αίθουσες. Να θυμηθούμε την εκδήλωση αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης του 15μελούς του 2^ου ΓΕΛ Λάρισας, τη συναυλία ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά από το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Τρικάλων, εκδήλωση για την 1^η Μάη από το Συντονιστικό του Βόλου, το καθιερωμένο μαθητικό Φεστιβάλ του Συντονιστικού της Λάρισας. Προβολές μέσα σε τάξεις για το Γ. Ρίτσο, με μαρτυρίες αγωνιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ακόμη και διάβασμα άρθρων από “Οδηγητή” – “Ριζοσπάστη”.

Δώσαμε άμεση απάντηση σε κρούσματα αντικομμουνισμού-αυταρχισμού και σε στοχοποιημένες επιθέσεις σε συντρόφους μας. Έτσι συνεχίζουμε, ατσαλωμένοι με την πολιτική του Κόμματός μας. Γιατί είναι λογικό, οι δυνάμεις του συστήματος βλέπουν τη δράση μας, τις κινητοποιήσεις, τις αποφάσεις των μαθητικών συμβουλίων με τα πλαίσια των Συντονιστικών και τους μαθητές να παλεύουν δίπλα στους γονείς τους στις απεργίες, εκτιμάνε και παίρνουν τα μέτρα τους. Μας το λένε στα ίσα “Τι θα γίνει; Κάθε εβδομάδα έχετε και από κάτι”. Καλούν τους ΚΝίτες μαθητές να “συνετιστούν”, να παραιτηθούν “γιατί δεν έχει νόημα, ο Σοσιαλισμός απέτυχε”, να σταματήσουν τον αγώνα και “να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάλογο” της κοινωνικής συναίνεσης, λένε ότι “αυτοί που διαδηλώνουν και απεργούν είναι αγράμματοι και τεμπέληδες…”

Το μέλος της ΚΝΕ, λοιπόν, μέσα στο σχολείο πρέπει να έχει ισχυρά αντανακλαστικά, σε κάθε κρούσμα που συναντάει, μαζί με το Kόμμα, με την ΟΒ σαν μια δυνατή γροθιά, να απαντάει σε κάθε αντιδραστική επίθεση για το Σοσιαλισμό και τους αγώνες του λαϊκού κινήματος. Σε κάθε πρόβλημα του σχολείου θα πρωτοστατεί για να οργανώνεται ο αγώνας. Τίποτα δεν θα αφήνουμε να περνάει έτσι, θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων ανοίγοντας την πολιτική αντιπαράθεση για να βγάζουν συμπεράσματα οι συμμαθητές μας για το ποιος ευθύνεται και γιατί, τι σχολείο θέλουμε και τι πρέπει να κάνουμε.

 Σ’ αυτήν την κατεύθυνση βάζουμε την προοπτική του Σοσιαλισμού, να προχωράμε ένα βήμα μπροστά την κουβέντα. Πρέπει μέσα στη δράση μας στο κίνημα να μπολιάζουμε ζητήματα ιστορίας και πολιτικής πείρας του λαού μας που εμπνέουν και διαπαιδαγωγούν, σπάνε αυταπάτες που μπορεί να υπάρχουν στις δυνάμεις μας. 

Πρώτοι στη μόρφωση – πρώτοι

για το κέρδισμα της συνείδησης

Επιθετικά ανοίγουμε παντού την πρότασή μας για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα λύσει το βασικό πολιτικό πρόβλημα της χώρας, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Η ΟΒ διαβάζει-εξοπλίζεται, θαρρετά το κάνει θέμα συζήτησης, στον κύκλο επιρροής, στο σχολείο, στην παρέα με κάθε τρόπο, παίρνοντας πρωτοβουλίες. Όσο περισσότερο θα κατανοείται από τις δυνάμεις μας ο στρατηγικός μας στόχος, τόσο θα κερδίζουμε, θα έχουμε αποτελέσματα.

Κομματικές και ΚΝίτικες δυνάμεις ενιαία δίνουμε τη μάχη σε όλα τα μέτωπα πάλης όπως αρμόζει στους κομμουνιστές, δεν “κομματιάζεται” η δουλιά μας. Διαμορφώνουμε νέους κομμουνιστές ικανούς οργανωτές και διαφωτιστές των μαζών, που διαπαιδαγωγούν και ετοιμάζουν το λαϊκό κίνημα για τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Αυτό επιτάσσει η ανάγκη των καιρών, αυτός είναι και ο χαρακτήρας της εποχής μας. Ο 21^ος αιώνας–εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο Σοσιαλισμό.