Στις 22 Απριλίου συμπληρώνονται τα 140 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου επαναστάτη Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, θεμελιωτή μαζί με τους Μαρξ - Ένγκελς της κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης. Το έργο του Λένιν είναι τεράστιο, πραγματικό όπλο στην επαναστατική πάλη σήμερα. Η μελέτη του έργου του Λένιν είναι αδήριτη ανάγκη για κάθε νέο κομμουνιστή προκειμένου να ατσαλωθεί ιδεολογικά, να θωρακιστεί στη διαπάλη με την αστική ιδεολογία και τις οπορτουνιστικές παραλλαγές της. Η ζωή και η δράση του είναι αρκετά γνωστά.

Αντί για κάποιο βιογραφικό του, επιλέξαμε να δώσουμε μερικά αποσπάσματα από τις περίφημες “Θέσεις του ΙΙ Συνεδρίου της ΚΔ” ειδικά αυτές που αφορούν τον κοινοβουλευτισμό και που έχουν γραφτεί ουσιαστικά από τον ίδιο τον Λένιν. Ελπίζουμε να λειτουργήσουν και ως παρότρυνση για να διαβαστεί ολόκληρο το πολύ σημαντικό αυτό έργο, που είναι γραμμένο με επαναστατικό πάθος και θεωρητική αρτιότητα. Το κείμενο είναι υπό μορφή θέσεων και επιδιώκει να βοηθήσει τα νεαρά Κομμουνιστικά Κόμματα, που είχαν δημιουργηθεί σε μια σειρά χώρες, να λύσουν σωστά τα ζητήματα της ταξικής πάλης.

«…1. Ο κοινοβουλευτισμός, ως κυβερνητικό σύστημα, είναι μια δημοκρατική μορφή της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Σε μια ορισμένη στιγμή της ανάπτυξής του έχει ανάγκη από μια ψευτολαϊκή αντιπροσωπεία, που μολονότι παρουσιάζεται σαν οργάνωση της κοινωνικής θέλησης ανεξαρτήτως τάξεων, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μηχανή καταναγκασμού και καταπίεσης στα χέρια του κυρίαρχου κεφαλαίου.

2. Ο κοινοβουλευτισμός είναι ορισμένη μορφή του κυβερνητικού συστήματος. Γι’ αυτό ποτέ δεν ταιριάζει στην κομμουνιστική κοινωνία, που δεν ξέρει ούτε τάξεις ούτε πάλη των τάξεων ούτε κανενός είδους κυβερνητικής εξουσίας.

3. Ο κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να είναι ούτε η μορφή της κυβέρνησης του προλεταριακού κράτους στην μεταβατική περίοδο που πάει από την δικτατορία της αστικής τάξης στην δικτατορία του προλεταριάτου. Στο πιο οξύ σημείο της πάλης των τάξεων, όταν η πάλη αυτή μεταβάλλεται σε εμφύλιο πόλεμο, το προλεταριάτο πρέπει κατά ανάγκη να δημιουργήσει την κυβερνητική του οργάνωση ως οργάνωση “μάχης”, στην οποία δεν θα αφήσει να χωθεί κανένας αντιπρόσωπος των παλιών κυρίαρχων τάξεων. κάθε δήθεν λαϊκή θέληση, κατά την διάρκεια αυτής της φάσης, είναι βλαβερή για το προλεταριάτο· το προλεταριάτο δεν έχει ανάγκη από τον κοινοβουλευτικό χωρισμό των εξουσιών, που μπορεί να είναι ολέθριος. η σοβιετική δημοκρατία είναι η μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου.

4. Τα αστικά κοινοβούλια, που αποτελούν ένα από τα κυριότερα ελατήρια της κυβερνητικής μηχανής της αστικής τάξης, δεν μπορούν να κατακτηθούν, όπως γενικά το αστικό κράτος δεν μπορεί να κατακτηθεί από το προλεταριάτο. Το καθήκον του προλεταριάτου είναι να σπάσει και να καταστρέψει την αστική κυβερνητική μηχανή, στην οποία περιλαμβάνονται και τα κοινοβουλευτικά σώματα, είτε είναι δημοκρατικά είτε είναι συνταγματικά μοναρχικά.

5. Το ίδιο θα γίνει και για τους δημοτικούς και κοινοτικούς οργανισμούς που δεν είναι σωστό να τους θεωρούμε αντίθετους θεωρητικώς προς τα κυβερνητικά όργανα. Πράγματι ο μηχανισμός τους είναι απαράλλακτος με τον κυβερνητικό μηχανισμό της αστικής τάξης. και οι οργανισμοί αυτοί πρέπει να καταστραφούν από το προλεταριάτο και να αντικατασταθούν από τα τοπικά Σοβιέτ αντιπροσώπων εργατών.

6. Ο κομμουνισμός, λοιπόν, αρνείται κάθε μέλλον στον κοινοβουλευτισμό. δεν το δέχεται ως μορφή της δικτατορίας της τάξης του προλεταριάτου. δεν παραδέχεται πως είναι δυνατόν να κατακτηθούν τα κοινοβούλια. έχει ως σκοπό την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού. Γι’ αυτό δεν μπορεί να υπάρχει ζήτημα χρησιμοποίησης των αστικών κυβερνητικών οργανισμών παρά μόνο με τον σκοπό της καταστροφής τους. Με αυτή και μόνο με αυτήν την έννοια μπορεί να τεθεί το ζήτημα.

7. Κάθε αγώνας των τάξεων είναι αγώνας πολιτικός, γιατί στο τέλος είναι αγώνας για την εξουσία. Κάθε απεργία που απλώνεται σε όλη την χώρα, γίνεται απειλή για την αστική κυβέρνηση, και γι’ αυτό ακριβώς αποκτάει πολιτικό χαρακτήρα. Η προσπάθεια για ανατροπή της αστικής τάξης και το τσάκισμα του αστικού κράτους με κάθε μέσο, είναι υποστήριξη πολιτικού αγώνα. Η δημιουργία ενός κυβερνητικού μηχανισμού καταναγκασμού “τάξης” εναντίον της ανυπότακτης αστικής τάξης, οποιοσδήποτε και αν είναι ο μηχανισμός αυτός, είναι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας.

8. Ο πολιτικός, λοιπόν, αγώνας δεν συνοψίζεται καθόλου στο ζήτημα της στάσης μας έναντι του κοινοβουλευτισμού. Περιλαμβάνει ολόκληρο τον αγώνα της τάξης του προλεταριάτου, εφόσον ο αγώνας αυτός παύει να είναι τοπικός και μερικός, και τείνει στην ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος.

9. Η βασική μέθοδος της πάλης του προλεταριάτου εναντίον της αστικής τάξης, δηλαδή εναντίον της κυβερνητικής εξουσίας, είναι πρώτα η μέθοδος της δράσης κατά μάζες. Η δράση αυτή οργανώνεται και διευθύνεται από τις οργανώσεις των μαζών του προλεταριάτου (Σωματεία, κόμματα, Σοβιέτ) υπό την γενική οδηγία του στέρεα ενωμένου, πειθαρχικού και συγκεντρωτικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι πόλεμος. Στον πόλεμο αυτό, το προλεταριάτο πρέπει να έχει σώμα πολιτικών αξιωματικών, ένα καλό πολιτικό επιτελείο, που διευθύνει όλες τις επιχειρήσεις σε όλους τους κλάδους της δράσης.

10. Ο αγώνας των μαζών αντιπροσωπεύει ολόκληρο σύστημα ενεργειών, που αναπτύσσονται, ζωογονούνται από την ίδια την μορφή τους και οδηγούν λογικά στην επανάσταση κατά του καπιταλιστικού κράτους. Στον αγώνα αυτό των μαζών, που μοιραίως μεταβάλλεται σε εμφύλιο πόλεμο, το κόμμα που διευθύνει το προλεταριάτο πρέπει, κατά γενικό κανόνα, να ενισχυσεί πίσω του όλες τις νόμιμες θέσεις, να τις κάνει στέρεα στηρίγματα της επαναστατικής του δράσης και να τις υποτάσσει στο κύριο σχέδιο της εκστρατείας, δηλαδή στον αγώνα των μαζών.

11. Ένα τέτοιο στήριγμα είναι το βήμα του αστικού κοινοβουλίου. Δεν πρέπει να προβάλλουμε εναντίον της συμμετοχής στην κοινοβουλευτική δράση την αστική ιδιότητα του κυβερνητικού οργανισμού. Το κομμουνιστικό κόμμα μπαίνει μέσα στη βουλή, όχι να κάνει δράση οργανωτική, αλλά να υποσκάψει από τα μέσα την κυβερνητική μηχανή και την ίδια τη βουλή. (Παραδείγματα: Η δράση του Λίκμπνεχτ στην Γερμανία, των μπολσεβίκων στην τσαρική Δούμα, στη “Δημοκρατική συνέλευση”, στο “προκοινοβούλιο του Κερένσκι” και τέλος στην “Συντακτική εθνοσυνέλευση” καθώς και στους δήμους.)

12. Η κοινοβουλευτική αυτή δράση, που κυρίως συνίσταται στη χρησιμοποίηση του κοινοβουλευτικού βήματος για το σκοπό της επαναστατική προπαγάνδας για την καταγγελία των στρατηγημάτων του αντίπαλου, για την πολιτική συγκέντρωση των μαζών κλπ πρέπει να υποτάσσεται τελείως στους σκοπούς και τα έργα του ομαδικού αγώνα που γίνεται έξω από το κοινοβούλιο.

13. Αν οι κομμουνιστές πάρουν την πλειοψηφία στους κοινοτικούς οργανισμούς, πρέπει: α) να αντιπολιτεύονται την κεντρική εξουσία, β) να κάνουν ότι μπορούν για να εξυπηρετούν το φτωχότερο μέρος του πληθυσμού (οικονομικά μέτρα, εισαγωγή ή προσπάθεια εισαγωγής οπλισμένης εργατικής εθνοφρουράς κλπ,) γ) να δείχνουν σε κάθε ευκαιρία τα εμπόδια που βάζει το αστικό κράτος για τις ριζικές μεταρρυθμίσεις, δ) πάνω σε αυτήν την βάση να αναπτύξουν επαναστατική προπαγάνδα όσο το δυνατό έντονη, χωρίς να φοβηθούν την σύγκρουση με την κεντρική εξουσία, ε) να αντικαταστήσουν σε ορισμένες περιπτώσεις τα τοπικά όργανα με τοπικά εργατικά Σοβιέτ. Όλη, λοιπόν η δράση των κομμουνιστών να αποτελεί μέρος του γενικού έργου της καταστροφής του καπιταλιστικού συστήματος.

14. Και η προεκλογική δράση πρέπει να γίνεται όχι με το πνεύμα της επιτυχίας όσο το δυνατόν περισσότερων βουλευτικών θέσεων, αλλά με το πνεύμα της κινητοποίησης των μαζών με τα συνθήματα της προλεταριακής επανάστασης. Η προεκλογική δράση δεν μπορεί να γίνεται μόνο από τους κορυφαίους του κόμματος, αλλά από το σύνολο των μελών του κόμματος. κάθε κίνημα των μαζών πρέπει να χρησιμοποιείται (απεργίες, διαδηλώσεις, ταραχές μέσα στους στρατώνες και τους ναύτες κλπ). Όλες οι προλεταριακές οργανώσεις πρέπει να σπρώχνονται σε μια ζωηρή δράση.

 15. Υπό τέτοιους όρους η προεκλογική δράση βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την σιχαμένη κοινοβουλευτική δράση που κάνουν τα σοσιαλιστικά κόμματα όλων των χωρών, των οποίων οι βουλευτές μπαίνουν στην βουλή για να υποστηρίζουν ένα “δημοκρατικό” Σύνταγμα ή το πολύ πολύ, για να το “κατακτήσουν”. Το κομμουνιστικό Κόμμα δεν μπορεί να δεχτεί παρά μόνο την επαναστατική χρησιμοποίηση του κοινοβουλευτισμού, όπως μας έδειξαν ο Καρλ Λίκμπνεχτ και οι μπολσεβίκοι.

16. Ο καταρχήν, λοιπόν αντικοινοβουλευτισμός, δηλαδή η απόλυτη και κατηγορηματική άρνηση της συμμετοχής στις εκλογές και στην επαναστατική κοινοβουλευτική δράση, είναι παιδιάστικη και απλοϊκή αντίληψη, που δεν μπορεί να αντισταθεί στην κριτική. Προέρχεται από μια βαθιά αποστροφή για τους κοινοβουλευτικούς πολιτευόμενους, αποστροφή που δημιουργείται γιατί υποθέτουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικός κοινοβουλευτισμός. Εκτός τούτου η γνώμη αυτή βασίζεται πάνω σε μια εντελώς εσφαλμένη αντίληψη για το ρόλο του κόμματος, που στην περίπτωση αυτή δε θεωρείται, ως η συγκεντρωτική εργατική πρωτοπορία στον αγώνα, αλλά ως μια αποκεντρωτική οργάνωση αποτελούμενη από επαναστατικά τμήματα που δεν συνδέονται μεταξύ τους.

17. Εξάλλου, η ανάγκη της πραγματικής συμμετοχής στις κοινοβουλευτικές συνελεύσεις δεν προέρχεται καθόλου από την καταρχήν αναγνώριση της επαναστατικής δράσης στο κοινοβούλιο. Στο ζήτημα αυτό, όλα εξαρτώνται από ένα σωρό ειδικούς όρους. Σε μια ορισμένη στιγμή μπορεί να είναι ανάγκη να φύγουν οι κομμουνιστές από την βουλή. Αυτό κάνανε οι μπολσεβίκοι όταν άφησαν το προκοινοβούλιο του Κερένσκι, για να το καταστρέψουν, για να του αφαιρέσουν κάθε δύναμη και να του αντιτάξουν πιο ζωηρά το Σοβιέτ της Πετρούπολης μια μέρα πριν τεθούν επικεφαλής της επανάστασης. το ίδιο κάνανε στην συντακτική εθνοσυνέλευση τη ημέρα της διάλυσής της, φεύγοντας από αυτήν και πηγαίνοντας στο Τρίτο συνέδριο των Σοβιέτ. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι ανάγκη να μποϊκοταριστούν οι εκλογές ή να γίνει αμέσως επίθεση εναντίον της αστικής κοινοβουλευτικής κλίκας, ή να λάβουμε μέρος στις εκλογές, αλλά να μην πάμε στην Βουλή κ.λπ.

18. Έτσι μολονότι αναγνωρίζει κατά γενικό κανόνα την ανάγκη συμμετοχής στις εκλογές, τόσο για την Βουλή όσο και για τα όργανα της τοπικής εξουσίας, καθώς και την ανάγκη να κάνει κομμουνιστική δράση μέσα σε αυτά τα σώματα, το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να παίρνει αυτό το ζήτημα συγκεκριμένα και να λαβαίνει υπόψη του τους ιδιαίτερους όρους κάθε στιγμής. Το μποϊκοτάζ των εκλογών ή της Βουλής καθώς και η αποχώρηση από τη Βουλή, είναι μέσα στα οποία μπορεί να είναι χρήσιμο να καταφύγουμε, προπάντων όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σύνολο όρων που μας επιτρέπουν να αρχίσουμε αμέσως τον ένοπλο αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας.

19. Είναι απαραίτητο να έχουμε σταθερά υπόψη μας τη μικρή σχετική σημασία του ζητήματος αυτού. Αν το κέντρο του βάρους βρίσκεται στον αγώνα για την κυβερνητική εξουσία που γίνεται έξω από το κοινοβούλιο, είναι φανερό ότι η προλεταριακή δικτατορία και ο αγώνας των μαζών για την πραγματοποίηση της δικτατορίας αυτής δεν έχουν τίποτα να κάνουν με το ιδιαίτερο ζήτημα της χρησιμοποίησης του κοινοβουλευτισμού.

20. Γι’ αυτό η Κομμουνιστική Διεθνής βεβαιώνει με τον κατηγορηματικότερο τρόπο ότι θεωρεί έγκλημα προς το εργατικό κίνημα κάθε σχίσμα ή απόπειρα σχίσματος μέσα στα κομμουνιστικά κόμματα που ακολουθούν αυτό το δρόμο. Το συνέδριο κάνει έκκληση σε όλους εκείνους που παραδέχονται τον αγώνα των μαζών υπέρ της δικτατορίας του συγκεντρωτικά οργανωμένου επαναστατικού προλεταριάτου που θα χρησιμοποιήσει όλη του την επιρροή μέσα σε όλες τις οργανώσεις της εργατικής τάξης, για να πραγματοποιήσει την τέλεια ενότητα των κομμουνιστικών στοιχείων, παρόλες τις ασυμφωνίες που μπορούν να υπάρξουν για το ζήτημα του κοινοβουλευτισμού.»