Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την καθοδήγηση της ΕΕ και τη στήριξη από ΝΔ και ΛΑΟΣ, προωθεί αντιλαϊκά μέτρα με σκοπό να φορτώσει τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στους εργαζομένους. Οι θυσίες όντως… “θα πιάσουν τόπο” για την κερδοφορία του κεφαλαίου αφού τα μέτρα είναι μόνιμα, εντάσσονται στη στρατηγική του κεφαλαίου. Οι ανατροπές που προωθούνται στο ασφαλιστικό χτυπάνε κάθε εργαζόμενο και στοχεύουν ιδιαίτερα στη νέα βάρδια της εργατικής τάξης και στις γυναίκες. Η επέλαση της κυβέρνησης απαιτεί ισχυρή ταξική απάντηση αξιοποιώντας τη νέα πείρα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος.

Προαποφασισμένα τα μέτρα

Για να ξεθεμελιώσουν τώρα το ασφαλιστικό υπάρχει το απαραίτητο υπόβαθρο που έχει στηθεί από τους νόμους των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τη στήριξη των ηγεσιών σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και με τη στήριξη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Υπόβαθρο που συμφωνήθηκε και συνδιαμορφώθηκε στην ΕΕ με τη συνθήκη του Μάαστριχτ και της Λισαβόνα και επικαιροποιήθηκε πρόσφατα με τη στρατηγική “ΕΕ 2020”. Η επίθεση προχωράει τώρα με τέτοια ένταση γιατί για το κεφάλαιο και τα κόμματά του η κρίση είναι “ευκαιρία” για να προχωρήσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και να εξασφαλίσουν ότι μετά την κρίση, ο εργάτης θα είναι ακόμα πιο φτηνός με ακόμα λιγότερα δικαιώματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι με τη δραστική μείωση των εισφορών της εργοδοσίας που προβλέπεται από το κυβερνητικό σχέδιο για το ασφαλιστικό, ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη απαλλαγή των καπιταλιστών και του κράτους τους από τη “σπατάλη” των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία.

Βέβαια, όπως συμβαίνει με όλα τα πρόσφατα αντιλαϊκά μέτρα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αιφνιδιάστηκε(!), αφού καταγγέλλει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι «εν κρυπτώ» παρουσίασε τώρα το ασφαλιστικό (Αυγή 21/03/10). Αυτά λες όταν έχεις αποδεχτεί τον καπιταλιστικό μονόδρομο, όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ…

Σαρωτικό χτύπημα

Με το νέο ασφαλιστικό οι εργαζόμενοι ουσιαστικά δεν θα έχουν ούτε σύνταξη, ούτε Υγεία αφού αυτές οι κατακτήσεις μπαίνουν στη γκιλοτίνα της ανταποδοτικότητας. Έτσι, οι εισφορές που θα καταβάλουν οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν ανταπόκριση πέρα από το να μην πεθαίνουν στην ψάθα. Το όριο για την πλήρη συνταξιοδότηση χωρίς όριο ηλικίας εκτινάσσεται στα 40 χρόνια δουλιάς (από 37 που είναι σήμερα), ενώ με τα αντικίνητρα που θεσπίζονται στο νομοσχέδιο θα είναι απαγορευτικό για ένα εργαζόμενο να συνταξιοδοτηθεί πριν τα 65 χρόνια. Η πλήρης σύνταξη δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά ένα επίδομα πτωχοκομείου, που θα υπολογίζεται από το σύνολο του εργάσιμου βίου αντί της πενταετίας που ισχύει μέχρι τώρα. Έτσι, το μίγμα της σύνταξης πτωχοκομείου και των σκληρών συνθηκών ζωής θα επιβάλει εκ των πραγμάτων δουλιά μέχρι τα 70.

Το χτύπημα στο ασφαλιστικό ολοκληρώνεται με το πετσόκομμα στις υπηρεσίες Υγείας. Ελέω αντιμετώπισης των “υπέρογκων κρατικών δαπανών” κατακρεουργείται η σύνδεση της ασφάλισης με τις παροχές υγείας. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η εξασφάλιση ενός ελάχιστου υποβαθμισμένου επιπέδου παροχών υγείας για όλους τους εργαζομένους. Επιπλέον, με το πρόσχημα του “εκσυγχρονισμού του καταλόγου” σαρώνονται κυριολεκτικά τα Βαρέα και Ανθυγιεινά και στο βωμό της δήθεν “κοινωνικής ισότητας” σφαγιάζονται και οι αναπηρικές συντάξεις.

Στο στόχαστρο η νεολαία των λαϊκών στρωμάτων…

Το οριστικό ξεθεμελίωμα του ασφαλιστικού είναι χτύπημα που αφορά όλους τους εργαζομένους. Κύρια όμως στοχεύει είτε στην ήδη εργαζόμενη νεολαία που ζει από πρώτο χέρι την ανασφάλιστη δουλιά, είτε στο κομμάτι εκείνο της νεολαίας που αργά ή γρήγορα θα μπει στην παραγωγή χωρίς κανένα δικαίωμα. Ακόμα περισσότερο η επίθεση αφορά τις νέες γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων καθώς στο όνομα της “ισότητας” εξισώνονται τα όρια συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών. Με το σύνολο των μέτρων και με επιστέγασμα το ασφαλιστικό, ουσιαστικά το κεφάλαιο θέλει να “εξασφαλίζει” τα απολύτως αναγκαία, όχι μόνο για να ξεχειλίζει από κέρδη αυξάνοντας τους ρυθμούς εκμετάλλευσης (πακέτο με το ασφαλιστικό προχωράει άλλωστε και το χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις με γενίκευση της δουλιάς λάστιχο) αλλά και για να έχει εξασφαλισμένη την “κοινωνική συνοχή” με πρόσχημα την κατοχύρωση ενός ελάχιστου υποβαθμισμένου επιπέδου ζωής της εργατικής τάξης.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!

Σύγκρουση Ρήξη Ανατροπή!

Η αστική τάξη και τα κόμματά της αξιοποιούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια για να πείσουν τους εργαζομένους ότι αν ψάχνουν “λύσεις” πρέπει να τις αναζητήσουν σε κάποια διαχείριση του καπιταλισμού. Από κοντά και οι οπορτουνιστές. Κρύβουν όλοι τους ότι ο καπιταλισμός είτε με κρίση είτε με ανάπτυξη στέλνει πάντα το λογαριασμό στους εργάτες, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει να φουσκώνουν οι τσέπες για μία χούφτα παράσιτα, τους κεφαλαιοκράτες.

Οι αγώνες θα παίρνουν πνοή όσο πολιτικοποιούνται, όσο γίνεται συνείδηση ότι για παράδειγμα η μόνιμη και σταθερή δουλιά με πλήρη ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα δεν χωράει στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Όσο ακόμα περισσότεροι εργαζόμενοι κάνουν δική τους υπόθεση την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος ενισχύοντας το ΠΑΜΕ. Οι εργαζόμενοι πρέπει να απομονώσουν τα κόμματα της πλουτοκρατίας και όσους ελέω “ρεαλιστικότητας” και “κοινωνικής συνοχής” στρατεύονται στην αιωνιότητα του καπιταλισμού και να βρεθούν πλάι στο Κόμμα τους, το ΚΚΕ. Έτσι νικιέται η μοιρολατρία. Έτσι θα διαμορφώνεται ένα ισχυρό ρεύμα αντεπίθεσης, που θα βάζει στο επίκεντρο ότι χρειάζεται λαϊκή εξουσία και οικονομία για να γίνει νόμος το δίκιο του εργάτη.