Τέτοια ήταν, είναι και θα είναι τα παιδιά του ΚΚΕ. Τέτοιους ήρωες, επαναστάτες, Μπελογιάννηδες, μπορούσε να βγάλει και θα ξαναβγάλει μόνο το Κόμμα της εργατικής τάξης: πιστούς μέχρι τέλους στην υπόθεση της απελευθέρωσης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, εμπνευσμένους απ’ ό,τι πιο πρωτοπόρο γέννησε ποτέ η ανθρώπινη σκέψη, τον μαρξισμό-λενινισμό, πρωτοπόρους στη δράση και στη γνώση, αλύγιστους μπροστά στον ταξικό αντίπαλο… Τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του που δεν τους λύγισαν οι φυλακές, οι εξορίες αλλά και τα θέλγητρα και η εξαγορά του ταξικού εχθρού, τον Μπελογιάννη που πριν 58 χρόνια έπεφτε για να μάθει τους χιλιάδες που ακολούθησαν το δρόμο του «πώς να ζουν και πώς να πεθαίνουν», τους Μπελογιάννηδες που δεν έκαναν δήλωση μετανοίας ως την τελευταία ώρα, τολμάνε σήμερα να πιάνουν στο στόμα τους οι αστοί και η πέμπτη τους φάλλαγγα, οι οπορτουνιστές. Τολμάνε αυτοί, με το ανάστημα του νάνου, οι υπηρέτες του κεφαλαίου και οι προσκυνημένοι να κόβουν τον Μπελογιάννη στα μέτρα τους, για να τον παρουσιάσουν… δηλωσία, εκείνον που προτίμησε να αντικρίσει το εκτελεστικό απόσπασμα παρά να αποκηρύξει το Κόμμα του. Αφού προσπάθησαν ξανά και ξανά να πείσουν γενιές και γενιές κομμουνιστών να αποκηρύξουν το Κόμμα τους και τους ήρωες που γεννάει, αφού προσπάθησαν να παρουσιάσουν πως τάχα «άλλο το ΚΚΕ τότε και άλλο τώρα», αφού ξανά και ξανά έσπασαν τα μούτρα τους, τώρα, 58 χρόνια αφού τον εκτέλεσαν, παλεύουν να τον ξαναεκτελέσουν, για να… αποκηρύξει το ΚΚΕ!

Η αστική τάξη, οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, δεν είναι βέβαια αφελείς. Τη θλιβερότητα του αντικομμουνισμού τους στους τόπους δουλιάς και στα αμφιθέατρα, στις σχολικές αίθουσες και τις τηλεοράσεις τους, το ξαναγράψιμο της ιστορίας, δεν το κάνουν για να περνάει η ώρα. Το βλέμμα το έχουν κι εκείνοι στραμμένο στο σήμερα και στο αύριο, στη θωράκιση της αστικής εξουσίας και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Ειδικά σήμερα που η καπιταλιστική οικονομική κρίση αποκαλύπτει τα ιστορικά όρια και τη σαπίλα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και τσαλακώνει τον ένα πίσω απ’ τον άλλο τους μύθους και τα πανηγύρια τους για τον “αειφόρο καπιταλισμό”, τα “απάνεμα λιμάνια της ΕΕ” και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Ειδικά σήμερα που η έξοδος από την κρίση με αλώβητα τα κέρδη του κεφαλαίου απαιτεί να μη μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, απαιτεί όλο και πιο αποθρασυμένους τους ιμπεριαλιστές, ειδικά σήμερα είναι που πάση θυσία πρέπει να κρυφτεί, να θολωθεί, να πολεμηθεί η διέξοδος, ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, η προοπτική της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Ανησυχούν και προβληματίζονται. Παίρνουν τα μέτρα τους για να μην σηκώσει κεφάλι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία. Είναι αγκάθι γι’ αυτούς το Κόμμα και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Το Κόμμα που παλιότερα δεν τα δίπλωσε στα δύσκολα, που κήρυξε πόλεμο στον πόλεμο των καπιταλιστών, για να πτωχεύσει η πλουτοκρατία και όχι ο λαός. Που οργανώνει τον αγώνα των εργαζόμενων για το σήμερα και το αύριο, για να μην περάσουν τα μέτρα της βαρβαρότητας που φέρνει η στρατηγική του κεφαλαίου, για να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση, να διεκδικήσει η εργατική τάξη τις σύγχρονες ανάγκες της. Που δείχνει το δρόμο της ρήξης και της ανυπακοής, της ανατροπής για την ικανοποίησή τους. Που δείχνει τη διέξοδο για το λαό και τη νεολαία, που μπορούν να ζήσουν χωρίς τους καπιταλιστές. Με εργατική εξουσία, με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, με κοινωνικοποιημένα τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Σήμερα μετά το 18ο Συνέδριο το Κόμμα μας είναι ακόμα πιο έτοιμο, ιδεολογικά και πολιτικά, θεωρητικό εξοπλισμένο με τα βασικά συμπεράσματα από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, με εμπλουτισμένη τη στρατηγική του. Με περισσότερες προϋποθέσεις μετά και την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για την δουλιά στην εργατική τάξη, για να ανταποκριθεί στο βασικό καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος.

Το Κόμμα μας, έχει σήμερα ένα ακόμα όπλο. Τη νεολαία του, την ΚΝΕ, που βαδίζει προς το 10ο Συνέδριό της ακόμα πιο ώριμη, με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα για να ανταπεξέλθει στο βασικό της καθήκον, να διαπαιδαγωγήσει χιλιάδες νέους κομμουνιστές με τα ιδανικά του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, να προσελκύσει στην πάλη αυτή χιλιάδες ακόμα, προετοιμάζοντας τους να αποκτήσουν τον τιμημένο τίτλο του μέλους του Κόμματος, προετοιμάζοντας τους για τις αποφασιστικές μάχες της ταξικής πάλης. Η προσυνεδριακή δουλιά αναδεικνύει ήδη πως σήμερα υπάρχουν ακόμα περισσότερο οι δυνατότητες για τέτοιο βήμα στη δουλιά μας, για παραπέρα ωρίμανση των επαναστατικών χαρακτηριστικών της Οργάνωσής μας. Αποδεικνύει πως κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ μπορούν σήμερα να διαπαιδαγωγηθούν νέοι κομμουνιστές πιστοί στα ιδανικά του Κόμματος, με αγάπη στο λαό μας, με εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης, με πραγματική δίψα για μάθηση, για να γνωρίσουν την επαναστατική θεωρία και στρατηγική, την ιστορία του Κόμματος και του επαναστατικού κινήματος, την ανεξάντλητη αυτή πηγή διδαγμάτων για την επαναστατική πάλη στο σήμερα και το αύριο. Νέοι κομμουνιστές, πρωτοπόροι στους τόπους δουλιάς και εκπαίδευσης, δοκιμασμένοι στις ταξικές μάχες, στην απεργία και στη σύγκρουση με την καπιταλιστική εργοδοσία και τους μηχανισμούς της. Νέοι επαναστάτες-σημεία αναφοράς, έμπνευση για το συνάδελφο, το συμφοιτητή, το συμμαθητή. Που θα μπαίνουν μπροστά, με ικανότητα και επάρκεια να οργανώνουν τη μάχη.

Τέτοιες μάχες έχουμε ακόμα μπροστά μας πολλές. Και πρέπει να ανταποκριθούμε: στην απεργία με το ΠΑΜΕ στις 21 και 22 του μήνα, στην Πρωτομαγιά που φέτος είναι αφιερωμένη στη νεολαία. Στις εκδηλώσεις της Οργάνωσης για την καπιταλιστική κρίση και την πρόταση διεξόδου του Κόμματός μας. Στην προετοιμασία του Συνεδρίου μας. Εκεί και το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες…