Ξημέρωμα Κυριακής, 30 Μάρτη 1952. Η αστική τάξη και οι ξένοι ιμπεριαλιστές λογάριαζαν με μερικές ριπές να “ξεμπερδεύουν” με το Μπελογιάννη και το Κόμμα του, να τρομοκρατήσουν την εργατική τάξη και τους κομμουνιστές. Μα, τα βόλια που πέσαν στα κορμιά του Μπελογιάννη και των συντρόφων του, δεν βρήκαν στόχο: ο Μπελογιάννης δεν έπεσε ποτέ, το ΚΚΕ συνέχισε αλύγιστο, συνεχίζει 92 χρόνια τώρα, την πρωτοπόρα δράση για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης απ΄ τα καπιταλιστικά δεσμά, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Για να τιμήσει τα 58 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, η ΚΟΑ του ΚΚΕ διοργάνωσε στις 31 Μάρτη μεγάλη εκδήλωση στον τόπο εκτέλεσής τους (στρατόπεδο Γουδή), όπου μίλησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα και από τα μαθητικά του χρόνια, οργανώθηκε στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), πρωτοστάτησε σε δυο μαθητικές απεργίες ενώ διώχθηκε και για τη συμμετοχή του σε αγροτική κινητοποίηση. Στα 1932, φοιτητής στη Νομική της Αθήνας, γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Για την πολιτική του δράση και την ιδεολογία, διώχνεται από το Πανεπιστήμιο. Ακολουθεί μακρύς κατάλογος διώξεων: φυλακίζεται και εξορίζεται σε Ιο, Αίγινα και Ακροναυπλία.

Στα 1941-1943 μεταφέρεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανοϊταλών Κατούνας, Βόνιτσας και Κέρκυρας. Με τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, καταφέρνει και φεύγει για την Πάτρα όπου από το 1943 ως το 1945 είναι καπετάνιος του 8ου Συντάγματος της 3ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και αργότερα πολιτικός επίτροπος του ΔΣΕ μέχρι το τέλος του Εμφυλίου.

Μετά τον εμφύλιο, καταφεύγει, όπως και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές, στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ευρώπης. Λίγους μήνες μετά, τον Ιούνη του ’50, γυρίζει παράνομα στην Ελλάδα, για να δουλέψει στην ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων και για την ανάπτυξη της παράνομης δουλιάς του Κόμματος. Στις 20 του Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου, ο Μπελογιάννης συλλαμβάνεται.

Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του δικάστηκαν δυο φορές, πριν την εκτέλεσή τους. Με την απολογία του, ο Μπελογιάννης γκρέμισε όλες τις ελπίδες των αστών, να σπιλώσουν το ΚΚΕ. Κάθε λέξη του Μπελογιάννη, μπροστά στο στημένο δικαστήριο, σμπαράλιαζε κάθε στημένη κατηγορία.

«Είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας». Με αυτά τα λόγια, ο Μπελογιάννης, ξεκαθάριζε στους δικαστές τους, πως στο πρόσωπο του, δικαζόταν η κομμουνιστική ιδεολογία και το ΚΚΕ που «έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα».

Απέναντι στις κατηγορίες για προδοσία των κομμουνιστών, ο Νίκος Μπελογιάννης προέταξε το γνήσιο πατριωτισμό της εργατικής τάξης και τους Κόμματός της: «Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας».

Παρά την κατακραυγή του παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος, η κυβέρνηση Πλαστήρα, έβαλε στην άκρη τις “δημοκρατικές” επιφάσεις και φανέρωσε το πραγματικό πρόσωπο της αστικής τάξης, εκτελώντας το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση. Αγέρωχος και την ύστατη ώρα, ο Μπελογιάννης είπε στους συντρόφους του: «Πάμε για καθαρό αέρα!»

Ο λαϊκός ήρωας, Νίκος Μπελογιάννης, ήταν γέννημα του κόμματος της εργατικής τάξης, παιδί του ΚΚΕ. «Η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του» έγραψε και ο ίδιος.

Ο Μπελογιάννης έκανε το καθήκον του ως το τέλος, ανυποχώρητος, αλύγιστος, συνδύασε την πρακτική με τη θεωρητική δουλιά. «Έδειξε με έργα και με το λόγο ότι ο κομμουνιστής πρέπει να είναι πολύπλευρος, να συνδέει την επαναστατική θεωρία με την επαναστατική δράση. Δηλαδή, να κατακτά τη γνώση βάζοντάς την σε δοκιμασία στα βαθιά νερά της πράξης και να βελτιώνει την ποιότητα της επαναστατικής πράξης αφομοιώνοντας συνεχώς νέες γνώσεις.»

Η θυσία του Νίκου Μπελογιάννη όπως και των χιλιάδων ακόμα “ανώνυμων” και “επώνυμων” ηρώων του Κόμματός μας, δεν πήγαζε από κάποιες υπερφυσικές δυνατότητες ή ιδιαιτερότητες. «Οι Μπελογιάννηδες έφτασαν μέχρι την υπέρτατη θυσία, γιατί είχαν ανεξάντλητη αγάπη για την εργατική τάξη, το λαό, γιατί είχαν ακλόνητη πίστη στο Κόμμα τους και στο ρεαλισμό της πάλης για μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία αληθινής ελευθερίας.», όπως υπογράμμισε η Αλέκα Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκδήλωση της ΚΟΑ.

Η ζωοδότρα πηγή της θυσίας, του ηρωισμού είναι η πίστη και η αγάπη στην εργατική τάξη, αυτή μπορεί να “μεταμορφώσει” κάθε εργάτη και εργάτρια σε ήρωα, σε παλικάρι: «Αντλείς όμως απέραντες δυνάμεις από την πίστη σου στο Κόμμα και τη νίκη» ήταν τα λόγια του Μπελογιάννη.

Το παράδειγμα του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ήρωα Νίκου Μπελογιάννη, μένει παντοτινό. Στο δρόμο του, συνεχίζουμε ακούραστα, αταλάντευτα.