Ποιήματα 2
τα παιδιά με τις κουκούλες….τα παιδιά με τις κουκούλες….
τα παιδιά με τις κουκούλες δεν είναι παιδιά….
είναι κουκούλες φορεμένες σε τίποτα….
γιατί κρύβεις το πρόσωπό σου τίποτα;
ποιός θέλεις να μή δεί το τίποτα που κρύβεις;
πόση ντροπή μπορεί κανείς να κουβαλάει
για να κρύβεται στις σκιές του κόσμου;
πόση οργή μπορεί κανείς να κουβαλάει,
αν αυτή χωράει μέσα σε ένα τόσο δα κομμάτι ύφασμα;
πώς ξεχειλίζει κανείς από οργή, μόνο κάποιες μέρες;
τις υπόλοιπες μέρες, πού ζούν οι οργισμένοι;
πώς δεν ακούγεται αλλού η βροντερή φωνή τους;
πώς ισορροπούν σε τέτοιες αντιφάσεις…..
και πού κρύβονται άραγε, μέχρι να έλθει ο καιρός, να βγούν απ’ τις κρυψώνες και την περισσή οργή τους να φροντίσουν να ξεράσουν πάνω μας….
τα παιδιά με τα καθάρια πρόσωπα….
τα παιδιά με τα καθάρια πρόσωπα….
την πράξη τη σωστή, τη δίκαιη,
την κάνει κανείς με το κεφάλι ψηλά,
σαν τα φώτα όλου του κόσμου να πέφτουν πάνω του και
το χειροκρότημα της γής να του χαϊδεύει την όψη….
άλλος με το γαρύφαλλο στο χέρι,
άλλος με τον μπερέ του φορεμένο,
στο χαμόγελό τους μπορείς να ζήσεις,
στο βλέμα τους να ονειρευτείς….
και ήσαν όλοι μόνο άνθρωποι…..
όχι θεοί για να το αποδώσεις στη θεία φώτισή τους,
στις τρομερές δυνάμεις τους….
Τισιφόνη
Από μήνα σε μήνα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: