Με όπλο τις Θέσεις του 10ου Συνεδρίου, με αποφασιστικότητα στις μάχες που έρχονται











Η μέχρι τώρα συζήτηση στα Όργανα και τις ΟΒ για τις Θέσεις του 10^ου Συνεδρίου της ΚΝΕ επιβεβαιώνει την απόφαση του ΚΣ να βάλει στο επίκεντρο του προβληματισμού την ισχυροποίηση της Οργάνωσής μας. Αναδεικνύει τις δυνατότητες να σταθούμε σήμερα με μεγαλύτερη επάρκεια στο πλευρό του Κόμματος και στο ύψος των σύγχρονων αναγκών της ταξικής πάλης που έχει ως κύριο περιεχόμενο την πάλη για το σοσιαλισμό–κομμουνισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι εορτασμοί για την 20^η επέτειο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου δεν βρήκαν σοβαρή απήχηση στη νεολαία καμιάς ευρωπαϊκής χώρας, ούτε καν στην ίδια τη Γερμανία, παρά το γεγονός ότι γι’ αυτές τις φιέστες δαπανήθηκαν τεράστια ποσά και επιστρατεύθηκαν οι πάντες, από αρχηγούς κρατών, μετανοημένους πρώην κομμουνιστές και ΜΚΟ, μέχρι τους χώρους εκπαίδευσης. 20 χρόνια μετά είναι φανερό ότι έχουν ξεθωριάσει τα συνθήματα για “ελευθερία”, “δημοκρατία” και “ευημερία” που δήθεν θα εξασφάλιζε η “αιωνιότητα” του καπιταλισμού. Αντικαταστάθηκαν από την ανεργία, τη μορφωτική υποβάθμιση, την ψευτοδουλιά χωρίς δικαιώματα, την εξάπλωση των ναρκωτικών, από όλα τα προβλήματα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας εξαιτίας της κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Απέναντι στην αντιλαϊκή επέλαση και την αφαίρεση δικαιωμάτων που έχει προηγηθεί, την τελευταία τουλάχιστον 20ετία και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές της περιόδου ’89–’91, το περιεχόμενο της πάλης δεν μπορεί να είναι η περιφρούρηση των λιγοστών δικαιωμάτων που έχουν απομείνει. Πολύ περισσότερο που και αυτά, ιδιαίτερα σήμερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, ανατρέπονται. Όσο περιοριζόμαστε μόνο σε έναν αγώνα αποτροπής των αντιλαϊκών μέτρων, η κατάσταση θα χειροτερεύει. Τα παιδιά της εργατικής τάξης, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, που ξεκληρίζεται, των αυτοαπασχολουμένων θα ζήσουν πολύ χειρότερα από τους γονείς τους.

Συνεπώς, η συμβολή της ΚΝΕ στην προσπάθεια του Κόμματός μας για την ανασύνταξη του εργατικού–λαϊκού κινήματος δεν αφορά μόνο την προετοιμασία και οργάνωση της πάλης. Αφορά πρώτα και κύρια το ίδιο το περιεχόμενο του αγώνα. Σήμερα η πάλη της νεολαίας για τα οξυμμένα προβλήματά της πρέπει να βλέπει πιο μπροστά. Να βάζει στο επίκεντρο το σύνολο των σύγχρονων αναγκών που μπορούν σήμερα να ικανοποιηθούν με την παραγωγικότητα της εργασίας, με τον πλούτο που ο ίδιος ο εργάτης παράγει με το νου και τα χέρια του. Να εξελιχθεί σε πάλη ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων, να κερδίζει έδαφος ο άλλος δρόμος ανάπτυξης. Ο αγώνας π.χ. ενάντια στην ανεργία δεν μπορεί παρά να αναδεικνύει την ανάγκη κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Ο αγώνας ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις χρειάζεται να αναδεικνύει την ταξικότητα της εκπαίδευσης, την ανάγκη η εκπαίδευση, η επιστήμη και η έρευνα να συνδεθούν με μια οικονομία που θα αναπτύσσεται με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες κι όχι το καπιταλιστικό κέρδος, που είναι μόνο η σοσιαλιστική οικονομία.   

Η ανασύνταξη προϋποθέτει την αποφασιστική αντιπαράθεση με τα ιδεολογήματα του «μονοδρόμου της ΕΕ», «της συνεργασίας εργατών–κεφαλαιοκρατών μπροστά στην κρίση», «του εξανθρωπισμένου καπιταλισμού» που βαραίνουν στη συνείδηση νέων ανθρώπων και τους καθηλώνουν στην αδράνεια και την παθητικότητα ή ακόμη χειρότερα σπρώχνουν ορισμένους σε ενεργητική στήριξη των αντιλαϊκών πολιτικών. Άλλωστε αποτελεί εμπεδωμένη πείρα της Οργάνωσης ότι η απήχηση των αιτημάτων του Κόμματος, του ΠΑΜΕ για τους μισθούς, το ωράριο, τη σταθερή δουλιά κ.α. δεν μετατρέπεται αυτόματα σε αγωνιστική διάθεση και πολύ περισσότερο σε δράση. Χρειάζεται να αναδειχθεί ότι η κρίση είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Ότι οι εργαζόμενοι θα είναι τα θύματα και σε συνθήκες ανάπτυξης και σε συνθήκες κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας. Επιβεβαιώνονται οι Θέσεις του ΚΣ που σημειώνουν «ότι η ιδεολογική και πολιτική δουλιά, κυρίως στην εργατική νεολαία, έχει και οργανωτικό ρόλο».

Η ανασύνταξη συνδέεται και με την προσπάθεια για την προσέλκυση στον αγώνα νέων εργατικών μαζών και κυρίως από τις γραμμές της εργατικής νεολαίας, νέων που βρίσκονται σήμερα στη μαθητεία, στην επαγγελματική εκπαίδευση. Άλλωστε οι ίδιες οι Θέσεις του ΚΣ διαπιστώνουν ότι «τη δουλιά μας στους νέους εργαζομένους τη βλέπουμε από τη σκοπιά της στρατηγικής του Κόμματος, αλλά και από το επείγον καθήκον να συμβάλουμε στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος».  

Η γραμμή συσπείρωσης και πάλης σε αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, σε συνδυασμό με τη δική μας επίμονη ιδεολογική και πολιτική ζύμωση, είναι η μόνη που μπορεί να απελευθερώσει και να βάλει σε κίνηση χιλιάδες νέους εργάτες, παιδιά εργατικών–λαϊκών οικογενειών, που σήμερα βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο φόβο και τη μοιρολατρία, δεν βλέπουν ρεαλιστική διέξοδο στα οξυμμένα προβλήματά τους. Που αντιλαμβάνονται την πολιτική αλλαγή ως εναλλαγή κομμάτων στην αστική διακυβέρνηση.

Υπάρχει άλλωστε πλούσια πείρα από αγώνες στην Ευρώπη, οι οποίοι γρήγορα ενσωματώθηκαν από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού στις λογικές των μεταρρυθμίσεων, του μικρότερου κακού, των εύκολων και ανώδυνων αλλαγών, της συνύπαρξης μονοπωλίων και δικαιωμάτων, οδηγώντας στην πλήρη υποταγή. Το προηγούμενο διάστημα μεγάλες –από άποψης μαζικότητας– κινητοποιήσεις της νεολαίας, που αναπτύχθηκαν με αφορμή την επίθεση στα εργασιακά και μορφωτικά δικαιώματα σε διάφορες χώρες, κατέληξαν να αποτελούν εκλογική “δεξαμενή” για τη σοσιαλδημοκρατία και τα οπορτουνιστικά μορφώματα τύπου Die Linke (κύρια δύναμη στο ΚΕΑ και πρότυπο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), τα οποία όπου συγκυβερνούν (π.χ. σε 3 γερμανικά ομόσπονδα κράτη) εφαρμόζουν μέχρι κεραίας τη στρατηγική του κεφαλαίου και πρωταγωνιστούν στον αντικομμουνισμό. Στις αρχές τις δεκαετίας τα “Κοινωνικά Φόρουμ” διαφημίστηκαν, ιδιαίτερα στη νεολαία, ως το νέο ελπιδοφόρο “επαναστατικό υποκείμενο” για να εξελιχθούν σε βασικά στηρίγματα της ΕΕ και των πολιτικών του κεφαλαίου. Σήμερα, το αστικό κράτος μοιράζει απλόχερα πιστοποιητικά και πιστωτικές μονάδες σε φοιτητές που παρακολουθούν διαλέξεις, που δίνουν με το αζημίωτο διάφοροι εκπρόσωποι των “Φόρουμ” σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.

Το επόμενο διάστημα χρειάζεται να ενταθεί η ιδεολογική και πολιτική παρέμβασή μας στη νεολαία παράλληλα με την προσπάθεια για την οργάνωση της πάλης. Πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζεται να πάρει μια σειρά μέτρα στην ασφάλιση, τις εργασιακές σχέσεις, την παιδεία, που αν υλοποιηθούν θα έχουν δραματικές συνέπειες για τη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας. Προτεραιότητα αποκτά η δράση μας στους χώρους δουλιάς και επαγγελματικής εκπαίδευσης, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η επέκταση της μαθητείας είναι ένας από τους βασικότερους κρίκους της κυβερνητικής πολιτικής για την υπερεκμετάλλευση της νέας γενιάς. Η ισχυροποίηση των επιτροπών αγώνα σε κάθε σχολή μπορεί να συμβάλλει στην κατοχύρωση του ΜΑΣ, ως οργανωτή της πάλης των σπουδαστών σε αντιμονοπωλιακή–αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, στη συμπόρευση με το ταξικό εργατικό κίνημα. 

Σήμερα χρειάζεται να απορριφθούν από τη νεολαία οι λογικές της “εθνικής ομοψυχίας” για την αντιμετώπιση της κρίσης, για την ανταγωνιστικότητα που θα φέρει την ευημερία. Είναι ψέμα. Πολλά από τα μέτρα, που προωθεί η κυβέρνηση σήμερα, έχουν υλοποιηθεί εδώ και χρόνια σε χώρες που είναι σε ανταγωνιστικότερη θέση από την Ελλάδα, όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, όπου το εργατικό και κυρίως το κομμουνιστικό κίνημα είναι πολύ αδύναμο. Να πέσουν στο κενό οι πρακτικές του κοινωνικού αυτοματισμού, στον οποίο πρωτοστατούν η κυβέρνηση, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ μαζί με τα γνωστά ΜΜΕ, που έχουν αναγορεύσει σε κριτή και δικαστή των αγώνων τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ και άλλους εκπροσώπους του κεφαλαίου, με στόχο την ποινικοποίηση των αγώνων της εργατικής τάξης, της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Οι εργαζόμενοι να απορρίψουν τις προκλητικές εξαγγελίες της κυβέρνησης που παρουσιάζει σαν “φιλολαϊκή πολιτική” την ελεημοσύνη των κουπονιών στους ανέργους, τη στιγμή που επιδοτούνται οι εργοδότες με εκατομμύρια ευρώ για να προσλαμβάνουν νέους εργάτες χωρίς δικαιώματα.

Σημαντικοί σταθμοί σε αυτήν την προσπάθεια θα είναι οι απεργίες στις 10 και στις 24 του Φλεβάρη. Σε αυτές τις μάχες χρειάζεται να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, έτσι ώστε οι απεργίες να πάρουν παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Θα αντιμετωπίσουμε τη σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης και του κεφαλαίου που θορυβήθηκαν από τη μαζικότητα και επιτυχία της απεργίας στις 17 του Δεκέμβρη. Θα αντιμετωπίσουμε την υπονομευτική και απεργοσπαστική τακτική του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Θα δυναμώσει ο αντικομμουνισμός, η επίθεση στο Κόμμα, στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Έχουμε ωστόσο αποκτήσει σημαντική πείρα όλο το προηγούμενο διάστημα με την πρωτοπόρα δράση ΚNιτών σε χώρους δουλιάς που αποτελέσαν φάρους αγωνιστικότητας, παράδειγμα για τους συναδέλφους τους. Το απεργιακό κάλεσμα χρειάζεται να φτάσει παντού σε τόπους δουλιάς και χώρους εκπαίδευσης. Να συμμετέχουν στις απεργιακές φρουρές, στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ ακόμη περισσότεροι νέοι.

 Μέσα από αυτές τις μάχες χρειάζεται να δεχθεί πλήγμα η λογική της “νομοταγούς διεκδίκησης”, που προβάλλουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου και οι δυνάμεις τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, να κατανοηθεί πιο βαθιά και ολόπλευρα το ουσιαστικό περιεχόμενο του συνθήματος «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», που στην απεργία στις 17 του Δεκέμβρη ακούστηκε από περισσότερα χείλη νέων εργατών και εργατριών. Το σύνθημα αυτό δεν αναδεικνύει μόνο το δίκιο των αιτημάτων της εργατικής τάξης για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της. Καθορίζει και το δίκιο του αγώνα της, των μορφών πάλης που αυτή επιλέγει κάθε φορά για να τα διεκδικήσει. Σημαδεύει στο βάθος του αγώνα που είναι η εργατική εξουσία. Άλλωστε η αγωνιστική απάντηση στην ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου και των κομμάτων του δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν αυτή είναι νόμιμη ή ανεκτή από κάποιον αστικό νόμο, από θεσμικές διαδικασίες ή τις διαθέσεις των απεργοσπαστικών μηχανισμών του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Μέσα από αυτούς τους αγώνες μπορούμε να κάνουμε σημαντικά βήματα στην αφομοίωση του περιεχομένου των Θέσεων του 10^ου Συνεδρίου, να κάνουμε σημαντικά βήματα στην ισχυροποίηση της ΚΝΕ και στη συμβολή της για την ανασύνταξη του εργατικού–λαϊκού κινήματος. 

Δημοσίευση των Θέσεων του ΚΣ της ΚΝΕ για το 10^ο Συνέδριο

Η δημοσίευση των Θέσεων του Κεντρικού Συμβουλίου για το Συνέδριο της ΚΝΕ αποτελεί πάντα σημαντική στιγμή στη ζωή της Οργάνωσής μας. Σε όλη την Ελλάδα, οι Οργανώσεις έβαλαν φιλόδοξα πλάνα και δούλεψαν με σχέδιο και επιμονή ώστε ο “Οδηγητής” με τις Θέσεις να φτάσει παντού, να ανοίξει πλατιά συζήτηση στη νεολαία, παράλληλα με τη συζήτηση στις Οργανώσεις. Στη μάχη της διακίνησης, που έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο μετά και την αυτοτελή κυκλοφορία του “Ο”, πολλές Οργανώσεις υπερκάλυψαν τα μεγάλα πλάνα τους και έκαναν στους χώρους τους τον “Οδηγητή” ανάρπαστο, αποκαλύπτοντας και τις μεγάλες δυνατότητες. Για τη μάχη αυτή μιλήσαμε με την σ. Ειρήνη Κρανιά, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και την σ. Εύα Κωνσταντινίδου, στέλεχος της Οργάνωσης στην ΑΣΟΕΕ.

«Η αποδοχή των Θέσεων ήταν μεγάλη»

Σημαντικό ρόλο στην επιτυχημένη διακίνηση του “Ο” και των Θέσεων έπαιξε η καλή προετοιμασία, όπως μας λέει η σ. Ειρήνη Κρανιά: «Η πλατιά διακίνηση του “Ο” και το μεγάλο άνοιγμα στη νεολαία της Πάτρας προήλθε από την καλή προετοιμασία στα Όργανα, τις Οργανώσεις Βάσης της ΚΝΕ, στη δουλιά με τον κύκλο επιρροής της Οργάνωσης.

Είχαμε συζητήσει από νωρίς για την αξία διακίνησης των Θέσεων και για την αξία του ίδιου του κείμενου, με αποτέλεσμα να περιμένουν οι δυνάμεις μας τη δημοσίευση των Θέσεων με αγωνία και ενθουσιασμό. Το ίδιο ισχύει και για φίλους της Οργάνωσης που περίμεναν τόσο για να τις διαβάσουν όσο και για να γίνουν και οι ίδιοι διακινητές των Θέσεων.

Πριν την έκδοση των Θέσεων έγινε μια προετοιμασία σε σχέση με τους χώρους εξόρμησης. Είτε πρόκειται για χώρους εκπαίδευσης (πρωινά και νυχτερινά σχολεία), κατάρτισης (ΙΕΚ, ΟΑΕΔ) είτε χώρους δουλιάς είχαμε ανακοινώσει ότι θα πάμε, είχαμε συγκεκριμένο πρόγραμμα περιοδειών και εξορμήσεων με τις Θέσεις και αυτό βοήθησε. Όλο αυτό είχε μπει στο χαρτί, είχε ανακοινωθεί, είχε γίνει μια προεργασία κι αυτό εκφράστηκε και με τη δημοσίευση των Θέσεων και μετά.»

Για την αποδοχή των Θέσεων και τους χώρους όπου η διακίνηση ήταν ιδιαίτερα υψηλή, η Ειρήνη μας είπε:

«Η Οργάνωση δούλεψε με σταθερό πρόγραμμα και επιμονή. Η αποδοχή των Θέσεων ήταν μεγάλη κυρίως σε εργασιακούς χώρους. Ξεχωριστό παράδειγμα, ο χώρος του επισιτισμού, όπου εκεί πραγματικά ο “Οδηγητής” έγινε ανάρπαστος, καθώς επίσης και στα νυχτερινά σχολεία. Σε αυτούς τους δυο χώρους, η διακίνηση ήταν ξεχωριστή. Πολύ καλά πήγε και η διακίνηση στην ύπαιθρο.

Ιδιαίτερη στιγμή ήταν και η διακίνηση σε φροντιστήρια. Εκεί είχες παραπάνω χρόνο να κουβεντιάσεις σε σύγκριση με το σχολείο και τα πηγαδάκια ήταν συνεχόμενα, εναλλασσόμενα.

Ξεχωριστή δουλιά κάναμε και με ένα κόσμο που έχει “περάσει” από την ΚΝΕ, ανεξαρτήτως ηλικίας. Βρήκαμε αυτούς τους ανθρώπους με τις Θέσεις του Συνεδρίου, ξαναπιάσαμε επαφή και αυτό βοήθησε και στην Οικονομική Εξόρμηση.»

Ο στόχος να φτάσουν παντού οι Θέσεις του Συνεδρίου, είναι στο συνεχή προσανατολισμό της Οργάνωσης: «Όλη αυτή η διαδικασία δεν έχει σταματήσει, μπορεί σιγά–σιγά να κλείνουμε το φύλλο του Γενάρη, αλλά η διακίνηση συνεχίζεται. Υπάρχει κόσμος που έρχεται ακόμα στα γραφεία μας και ζητάει τις Θέσεις.»

Για το άνοιγμα της Οργάνωσης στο χώρο της ΑΣΟΕΕ και την ανταπόκριση του κόσμου, η Εύα Κωνσταντινίδου μας είπε: «Από την πρώτη μέρα δημοσίευσης των Θέσεων του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ, το κλίμα ενθουσιασμού στα μέλη και τους φίλους της Οργάνωσης ήταν διάχυτο. Τα φύλλα του “Ο” που χρεώθηκε η ΤΟ της ΑΣΟΕΕ εξαντλήθηκαν από τις πρώτες κιόλας μέρες, αφού η αποδοχή από τον κόσμο ήταν πολύ μεγάλη. Χαρακτηριστικά ανοίχθηκαν κουβέντες με εργαζομένους και φοιτητές οι οποίοι για πρώτη φορά πήραν τον “Οδηγητή”, ενώ υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις Θέσεις του Συνεδρίου αφ’ ενός από ανθρώπους που έδιναν τη μάχη στο πλευρό της ΚΝΕ το προηγούμενο διάστημα μέσα από τις απεργιακές κινητοποιήσεις, αφ’ ετέρου από εκείνους που έχουν απογοητευτεί από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου και αναζητούν διέξοδο για τα προβλήματά τους. Τόσο οι φοιτητές όσο και οι εργαζόμενοι στους οποίους απευθυνθήκαμε έδειχναν να αντιλαμβάνονται γιατί πρέπει και οι ίδιοι να συμμετέχουν στη μάχη του Συνεδρίου, μελετώντας το κείμενο των Θέσεων και συμμετέχοντας κι εκείνοι στην προσυνεδριακή διαδικασία, κάτι που στους νεότερους προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού για πρώτη φορά τους ζητήθηκε να εκφράσουν γνώμη πάνω στις θέσεις μιας πολιτικής νεολαίας.»

Η διακίνηση των Θέσεων ανοίγει την κουβέντα μέσα στα αμφιθέατρα, για πολλά ζητήματα, όπως μας λέει η Εύα: «Η διάδοση των Θέσεων ήταν και είναι στην καθημερινή μέριμνα της Οργάνωσης.Οι περισσότερες συζητήσεις στα αμφιθέατρα αφορούν στο Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, πώς θα σταθεί η νεολαία πλάι στην εργατική τάξη, αλλά και σε θέματα που έχουν να κάνουν με το αντικείμενο των σπουδών. Για παράδειγμα πώς μέσα στην καπιταλιστική οικονομική κρίση όπου γίνεται ακόμη πιο φανερή η βαρβαρότητα αυτού του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, αναδεικνύεται η ανωτερότητα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού ως μια ανώτερη βαθμίδα κοινωνικής οργάνωσης, πώς ο καπιταλισμός είναι συνυφασμένος με τις κρίσεις του λόγω της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, πώς θα αντισταθούμε στο να πληρώσουμε εμείς την κρίση που δημιούργησε το ίδιο το κεφάλαιο.»

Η μάχη βέβαια, αυτή δεν σταματά, με το “κλείσιμο” του “Οδηγητή” του Γενάρη: «Συνεχίζουμε να δίνουμε τη μάχη για την επιτυχία του Συνεδρίου, οργανώνοντας συσκέψεις εργαζόμενων φοιτητών, συσκέψεις με παιδιά εργατικών-λαϊκών οικογενειών, ώστε να κουβεντιάσουμε πάνω στις Θέσεις για το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ για το πώς συμβάλλουμε στη γραμμή αντεπίθεσης για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.»