Το κείμενο των Θέσεων του Κ.Σ. για το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας είναι ένα κείμενο που φωτογραφίζει με τον καλύτερο τρόπο τις αδυναμίες, τα κουσούρια αλλά και τα βήματα που έγιναν στην πορεία μας από το 9^ο Συνέδριο μέχρι σήμερα. Επιμένει στην αφομοίωση της στρατηγικής του Κόμματος, της απόφασης του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματος για το σοσιαλισμό και καλά κάνει, γιατί στο βαθμό που δεν αφομοιώνεται από το σύνολο της ΚΝΕ η στρατηγική του Κόμματος δεν θα μπορούμε να μετράμε βήματα στην κατεύθυνση επίλυσης ζητημάτων.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε, γιατί ο σύντροφος δεν ανοίγεται σε κόσμο, γιατί στην ΟΒ δεν γίνεται πλούσια κουβέντα και άλλα τέτοια. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η κύρια αδυναμία μας που είναι να επιχειρηματολογούμε, να υπερασπιζόμαστε τον άλλο δρόμο ανάπτυξης με ενιαίο επιστημονικό τρόπο, να ανανεώνεται καθημερινά η πίστη μας για τον τελικό σκοπό και να μην τον ξεχνάμε στην καθημερινή τρεχάλα. Το κείμενο του ΚΣ καλύπτει όλο το φάσμα του παραπάνω θέματος. Θα ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο.

Ένας από τους βασικούς παράγοντες ισχυροποίησης των Οργανώσεών μας είναι και η δουλιά για τη γνώση της ιστορίας του Κόμματος και του επαναστατικού κινήματος. Ουσιαστικά μιλάμε για την ιστορία της στρατηγικής του Κόμματός μας που μπορεί να εμπνεύσει, να παραδειγματίσει, να δώσει εφόδια.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ότι όταν ανοίξαμε ζητήματα ιστορίας του Κόμματος από τη σκοπιά ανάδειξης της στρατηγικής μας, διαπαιδαγώγησε τις δυνάμεις μας, μαχητικοποίησε την Οργάνωση, βοήθησε πολλαπλασιαστικά μια σειρά νέα παιδιά να κάνουν το βήμα και να οργανωθούν στην ΚΝΕ, όπως επίσης και να προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον από οπαδούς του Κόμματος και της ΚΝΕ, αλλά και κόσμο που μας συμπαθεί και ψάχνεται γύρω από ζητήματα της ιστορίας του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος.

Τέτοια παραδείγματα είχαμε και στην Οργάνωση Περιοχής Πελοποννήσου, καθώς πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια 3ήμερες εκδηλώσεις σε Μαίναλο και Πάρνωνα, βουνά όπου βρίσκονταν αρχηγεία του ΔΣΕ και της 3^ης Μεραρχίας, καθώς και 2ήμερες εκδηλώσεις στη Σπάρτη για το ρόλο του Κόμματος την περίοδο που έδρασε ο ΔΣΕ, αλλά και για το ρόλο του Κόμματος στις σημερινές συνθήκες.

Η κουβέντα που άνοιξε σε όλη την ΚΝΕ με αφορμή τις εκδηλώσεις, τα ιστορικά στοιχεία, το σύγχρονο περιεχόμενο της διαπάλης, το σύγχρονο περιεχόμενο του ηρωισμού έφεραν την Οργάνωση πιο κοντά με τη ζωντανή ιστορία του Κόμματος.

Το γεγονός ότι οι μαχητές του ΔΣΕ έπεσαν μέχρι ενός, εξαντλώντας και την τελευταία τους σφαίρα, συμπεριλαμβανομένων των στελεχών, των διοικητών, ακόμα και του ίδιου του Γραμματέα της Επιτροπής Πόλης ανέδειξαν τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, το ότι σε κάθε εποχή το Κόμμα ήταν πρωτοπόρο γιατί τα μέλη και τα στελέχη του είχαν έντονο το αίσθημα της αυτοθυσίας.

Αναδείξαμε επίσης στις ΟΒ ότι η ΝΕ Λακωνίας εκείνα τα χρόνια παρ’ όλη την τρομοκρατία δεν διαλύθηκε και το Δεκέμβρη του ’46 δεν είχε κανένα κενό, μάθημα αναντικατάστατο για το ρόλο των Οργάνων του Κόμματος ακόμα και στη φωτιά της μάχης.

Με βάση το παραπάνω πολιτικό πλαίσιο συνεδρίασαν όλες οι ΟΒ, βάζοντας αισιόδοξα πλάνα στρατολογίας, μπροστά στις εκδηλώσεις, τα οποία κατά κύριο λόγο δουλεύτηκαν με μικροσυσκέψεις για το καταστατικό της ΚΝΕ, το πρόγραμμα του Κόμματος και με δουλιά άτομο το άτομο. Η όλη δραστηριότητα βοήθησε ακόμα και να πατήσουμε σε χώρους που το προηγούμενο διάστημα δεν περνάγαμε ούτε απ’ έξω (πχ ΟΑΕΔ Σπάρτης). Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ότι πάρα πολλοί ήταν οι σύντροφοι μαθητές που αυτή η δραστηριότητα τους βοήθησε να ανοιχτούν στο σχολείο, να ανοίξουν αντιπαράθεση, να ξεπεράσουν το φόβο και τις προκαταλήψεις, ότι τίποτα δεν αλλάζει. Για πρώτη φορά οι Οργανώσεις της Αρκαδίας και της Λακωνίας κινητοποίησαν τόση νεολαία, για εκδηλώσεις του Κόμματος. Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες άφησαν αποκρυστάλλωμα στην Οργάνωση, βοήθησαν όσο τίποτα άλλο να δώσουμε από καλύτερες θέσεις ακόμα και τις καθημερινές μάχες.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο αντίπαλος παρενέβη, μίλησε για γιορτές μίσους, για αδελφοκτόνους πολέμους που τιμάει το ΚΚΕ και η ΚΝΕ και άλλα τέτοια… Το ζήτημα της ιστορίας δεν αφορά τους ειδικούς. Αφορά πρώτα και κύρια τους εργάτες, τη νεολαία από τα φτωχά λαϊκά στρώματα που καθημερινά βομβαρδίζεται από αντικομμουνιστικά άρθρα καθηγητών του Γέιλ, ανιστόρητα σχολικά εγχειρίδια και άλλα.

Τα παραπάνω αποτελούν ένα μόνο παράδειγμα. Έχουμε σκέψεις, πρωτόβουλο πνεύμα, υλικό για να δουλέψουμε, Οργανώσεις που πραγματικά διψάνε. Χρειάζεται να δουλέψουμε πιο πολύ με το βιβλίο, με επετείους, με ιστορικά γεγονότα. Ειδικά στις μαθητικές μας οργανώσεις να δώσουμε περισσότερο βάρος τώρα που η αναθεώρηση και στρέβλωση της ιστορίας είναι κομμάτι της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής. Μπορούν και πρέπει να βάλουν πλάτη οι σύντροφοι εκπαιδευτικοί, αλλά πάνω απ’ όλα τα Όργανα του Κόμματος και της ΚΝΕ.

Γνωρίζοντας την Ιστορία του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τη στρατηγική μας, μπορούμε να ισχυροποιήσουμε την Οργάνωσή μας, μπορούμε να ανταποκριθούμε στα σύνθετα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας. 

 

Ολα τα προηγούμενα χρόνια το Κόμμα μας και η Οργάνωση βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ολομέτωπη επίθεση του συστήματος. Κύριος στόχος της επίθεσης αυτής ήταν να αμβλυνθούν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά μας, να επέμβουν στη στρατηγική μας. Η επίθεση εντεινόταν όσο πλησιάζαμε στο 18^ο Συνέδριο του Κόμματος και τότε εμφανίστηκαν πολλοί “καλοθελητές” σε εφημερίδες, ραδιόφωνα κλπ που μας καλούσαν δήθεν καλοπροαίρετα να βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας, για το καλό του λαού και της χώρας! Όταν είδαν ότι το ΚΚΕ δεν τσιμπάει από το καρότο, δοκίμασαν και το μαστίγιο. Καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, βουλευτές των αστικών κομμάτων και οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ανακάλυψαν ότι το ΚΚΕ κινείται στα όρια της νομιμότητας, ότι αποτελεί “πρόβλημα” για τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Το ΚΚΕ είναι πράγματι αγκάθι για τη “δημοκρατία” της φτώχειας, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ είναι πρόβλημα για την “ελευθερία” των απολύσεων, της ανασφάλιστης εργασίας, της ανεργίας, ήταν και είναι πρόβλημα για την αστική τάξη και τους πολιτικούς εκφραστές της.

Η ΚΝΕ, η Οργάνωσή μας, πάντα στο πλευρό του Κόμματος, έμαθε να αντέχει στις θύελλες. Στόχος της αντικομμουνιστικής εκστρατείας που συνεχίζεται, ήταν πρώτα και κύρια να χτυπήσει τον πυρήνα του λαϊκού κινήματος, τους κομμουνιστές. Να τους αποκόψει από τη μαζική προπαγανδιστική, διαφωτιστική και οργανωτική δράση στους χώρους δουλιάς, στα σχολεία και τις σχολές, να μας περιθωριοποιήσει.

Σήμερα ήμαστε πιο ικανοί να δουλεύουμε με το πρίσμα του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού. Εφόδιο και όπλο μας έχουμε τις δύο αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου του ΚΚΕ και στην ίδια κατεύθυνση κινούνται οι Θέσεις του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας.

Η αντοχή στις επιθέσεις του αντιπάλου, η επαναστατική αισιοδοξία, η αφοβία στους μηχανισμούς του ταξικού αντιπάλου και της εργοδοσίας θα ανεβαίνει όσο βελτιώνεται η λειτουργία της ΟΒ. Οι εκδηλώσεις για τα 60χρονα του ΔΣΕ, για τα 90χρονα του ΚΚΕ, οι επισκέψεις σε τόπους μαρτυρίου και θυσίας κομμουνιστών ήταν εντατικό μάθημα κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης.

Έχουμε όμως ακόμα πολύ δρόμο να βαδίσουμε για το ζήτημα βελτίωσης της λειτουργίας και δράσης της ΟΒ. Το πρόβλημα διαρροής δυνάμεων από την επαναστατική πάλη στα μεταβατικά στάδια της ζωής ενός νέου ανθρώπου, πρέπει να μας απασχολήσει. Ιδιαίτερα για το βήμα από τις σπουδές στην παραγωγή χρειάζεται να πάρουμε υπ’ όψιν τις δυσκολίες και ταλαντεύσεις που γεννιούνται από αυτό και μερικές φορές διογκώνονται από τις καθοδηγητικές μας αδυναμίες. Εκεί πατάει ο αντίπαλος και εγκλωβίζει δυνάμεις.

Χρειάζεται να γίνει κατανοητό πώς θα ανεβάσουμε το επίπεδο των συνεδριάσεων των οργάνων, έτσι ώστε να αγκαλιάζουν όλο το φάσμα της ζωής των συντρόφων μας. Να προετοιμάζεται και να αντιλαμβάνεται ο κάθε σύντροφος τις δυσκολίες που πρόκειται να συναντήσει στο υπόλοιπο της ζωής του, να είναι έτοιμος να κάνει θυσίες. Ταυτόχρονα χρειάζεται να ανέβει η καθοδηγητική φροντίδα, η συντροφικότητα σε αυτές τις περιόδους και σε πρακτικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως εν όψει της απεργίας στις 17/12, κάποιες ΟΒ πήγαν εξόρμηση στο χώρο δουλιάς των συντρόφων τους. Τα όποια βήματα έχουμε μετρήσει σε αυτό το ζήτημα οφείλονται και στην καλύτερη σύνδεση και συνεργασία της ΟΒ με την αντίστοιχη ΚΟΒ του χώρου, το προσωπικό παράδειγμα των κομματικών μελών αποτελεί φάρο για τους συντρόφους της ΚΝΕ.

Το ανέβασμα της εσωτερικής λειτουργίας των οργάνων σε αυτήν την κατεύθυνση, θα συμβάλλει και στην καλύτερη σύνδεση της ΟΒ με τις μάζες στο χώρο ευθύνης της. Γι’ αυτό η συνεδρίαση μίας ΟΒ πχ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, δεν μπορεί να αφορά μόνο τις εξελίξεις στο χώρο των Πανεπιστημίων και τη δράση που θα αναπτύξει στο χώρο των φοιτητών, αφού ο φοιτητής δεν είναι κλεισμένος στη γυάλα του Πανεπιστημίου. Δεν μπορούμε να υψώνουμε τείχη στην παρέμβασή μας, αφού οι δυσκολίες που έχουν οι φοιτητές-παιδιά εργατολαϊκών οικογενειών αντανακλούν τα προβλήματα της ίδιας της οικογένειάς τους. Πρέπει να παίρνουμε υπόψη ότι απευθυνόμαστε στην αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης και υπό αυτό το πρίσμα να δουλεύουμε μαζί τους.

Η αστική τάξη ξέρει πως η ένταση της εκμετάλλευσης, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε όξυνση της ταξικής πάλης, σε αγώνες. Προσπαθεί η αγανάκτηση και η οργή που νιώθουν οι νέοι άνθρωποι από την καταπίεση τη δική τους και της οικογένειάς τους, να εκφράζεται με περιοδικά ξεσπάσματα, τα οποία κάτω από την παρέμβαση της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού θα ενσωματώνονται γρήγορα, να εξασφαλίζει τη μη πολιτικοποίηση της πάλης της νεολαίας, τη μη σύνδεσή της με το ταξικό εργατικό κίνημα. Γι’ αυτό και συκοφαντεί το Σοσιαλισμό του 20^ου αιώνα, τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ, καλλιεργεί τη λογική του ατομικού δρόμου, τη μοιρολατρία, την ηττοπάθεια.

Εμείς από την άλλη θέλουμε το νεολαιίστικο κίνημα να βαδίζει χέρι-χέρι με τους εργάτες και να ενισχύεται η πολιτικοποίηση της πάλης του. Παίρνουμε υπ’ όψιν σε αυτήν την προσπάθεια που κάνουμε ότι η γενιά στην οποία απευθυνόμαστε γεννήθηκε, μεγάλωσε και διαπαιδαγωγήθηκε σε περίοδο νίκης της αντεπανάστασης, ύφεσης του λαϊκού κινήματος, επίθεσης του αντιπάλου σε δικαιώματα και κατακτήσεις του λαού, έντονης προσπάθειας ιδεολογικής χειραγώγησης από την αστική τάξη. Γι’ αυτό οι Θέσεις του ΚΣ εντοπίζουν την ανάγκη ανεβάσματος της ιδεολογικής δουλιάς, ως μονόδρομο για τη συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη για το Σοσιαλισμό. Έχουμε μαζί μας ένα επιπλέον όπλο από τις προηγούμενες γενιές ΚΝιτών, την Απόφαση του Κόμματος για το Σοσιαλισμό και τον εμπλουτισμό της προγραμματικής μας αντίληψης.

Όσο καλύτερα αφομοιώνουμε τη στρατηγική μας, τόσο θα γινόμαστε ικανότεροι στο να την εκλαϊκεύουμε, στο να μπολιάζουμε τη νεολαία με την επαναστατική προοπτική, τον άλλο δρόμο ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας. Ξέρουμε πως στο δρόμο για το 10^ο Συνέδριό μας θα βρούμε απέναντι μας το μπλοκ των άλλων δυνάμεων, τη συκοφαντία και την προβοκάτσια. Είμαστε όμως προετοιμασμένοι, ξέρουμε πως η μαζική διακίνηση και προπαγάνδιση των Θέσεων του 10^ου Συνεδρίου της ΚΝΕ, μαζί με την ένταση της δράσης μας μπροστά και στη μεγάλη απεργία στις 10/2 με το ΠΑΜΕ, θα συσπειρώσει χιλιάδες και χιλιάδες νέων ανθρώπων που στενάζουν κάτω από τα βάρη της αντιλαϊκής πολιτικής.

Είναι γεγονός πως η παρέμβασή μας στους χώρους των ΕΠΑΛ έχει βελτιωθεί το τελευταίο διάστημα. Χρήσιμο εργαλείο αποτέλεσε και η απόφαση της διευρυμένης συνόδου του ΚΣ για τη δουλιά μας στο μαθητικό κίνημα. Σήμερα κατανοείται καλύτερα από τα καθοδηγητικά όργανα η ανάγκη να στρέψουμε εκεί την προσοχή μας. Ζητούμενο παραμένει το εξής: τι περιεχόμενο δίνουμε, τι τελικά επιδιώκουμε από την παρέμβασή μας. Όπως αναφέρεται και στις θέσεις του ΚΣ παραμένει σε αυτούς τους χώρους η εξής αντίφαση: οι μαθητές των ΕΠΑΛ που συμμετέχουν στους αγώνες να είναι ελάχιστοι. Σωστά οι θέσεις εξετάζουν το ζήτημα αυτό από τη σκοπιά της δική μας ευθύνης, τους υποκειμενικούς παράγοντες δηλαδή που διαμορφώνουν αυτή την κατάσταση.

Άρα χρειάζεται να γίνουν καθοδηγητικά βήματα ώστε αυτή η παρέμβασή μας να φέρει αισθητά αποτέλεσμα. Επομένως χρειάζεται να ξεκαθαρίζουμε τα εξής: Τα σχολεία αυτά προορίζονται αποκλειστικά για τα παιδιά που προέρχονται από φτωχές, εργατικές οικογένειες και προετοιμάζονται να μπουν στην παραγωγή με χειρότερους όρους από τους γονείς τους. Παράλληλα, σημαντικό ποσοστό μαθητών εργάζεται, στηρίζει οικονομικά την οικογένειά του. Για την πλειοψηφία των παιδιών αυτών τα ΕΠΑΛ γίνονται μονόδρομος. Είναι δηλαδή σχολεία που λειτουργούν σαν “φυτώρια” των αυριανών στρατιών ανέργων, των “απασχολήσιμων”, των διαρκώς επανακαταρτιζόμενων. Είναι τα “σχολεία κατά παραγγελίαν” των επιχειρήσεων και των αναγκών της αγοράς. Άλλωστε στόχος είναι η Τεχνική Εκπαίδευση στην Ελλάδα να προσεγγίσει τον αντίστοιχο μέσο όρο στην ΕΕ.

Δεκάδες είναι τα ιδεολογήματα: «Η φοίτηση στα ΕΠΑΛ προετοιμάζει καλύτερα για την επαγγελματική ζωή», «από το ΕΠΑΛ μπορείς να συνεχίσεις στην Ανώτατη Εκπαίδευση όπως και τα παιδιά από τα γενικά λύκεια», «έλα στο ΕΠΑΛ να μάθεις μια τέχνη, τι θα σου χρειαστεί η γενική μόρφωση;». Παράλληλα παρεμβαίνουν και στο πρόγραμμά του, με προτάσεις όπως: λειτουργία Ολοήμερου Τεχνικού σχολείου, πρακτική άσκηση, πιστοποιητικό επιχειρηματικότητας. Εκεί εντάσσεται και το νομοσχέδιο για τη δια Βίου Μάθηση.

Έντονες είναι οι προσπάθειες ειδικότερα σε περιόδους κινητοποιήσεων (και στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν παραδείγματα), να συκοφαντηθούν οι αγώνες, να ταυτιστούν οι καταλήψεις με έκτροπα (καταστροφές από εξωσχολικούς στον Ευκλείδη). Επίσης προσπάθεια γίνεται για απαξίωση των μαθητικών κοινοτήτων, για τη διαστρέβλωση των κριτηρίων λειτουργίας τους (παραίτηση των 15μελών του Ευκλείδη γιατί δεν μπορούσαν να περιφρουρήσουν την κατάληψη), αυξάνεται ο βαθμός εξάρτησής τους από διευθυντάδες (κοινή απόφαση του 15μελούς των Αμπελοκήπων με το διευθυντή). Εντείνεται ο αυταρχισμός (μοίρασμα στη Σταυρούπολη της ανακοίνωσης του εισαγγελέα για τις ποινικές διώξεις). Ωστόσο συνυπάρχουν και ελπιδοφόρα παραδείγματα. Τα μαθητικά συμβούλια δεν είναι απαξιωμένα όταν με την παρέμβαση και των μελών της ΚΝΕ αναπτύσσουν δραστηριότητα, όπως στη Σταυρούπολη που πραγματοποίησαν τοπική κινητοποίηση, με πρωτοβουλία τους συγκρότησαν τοπικό συντονιστικό με τα υπόλοιπα σχολεία του δήμου. Φαίνεται ότι ενώ από τη μία υπάρχει χαμηλή πολιτικοποίηση, από την άλλη εκδηλώνονται αγώνες.

Σοβαρή προσπάθεια γίνεται από αναρχοαυτόνομες ομάδες να παρέμβουν σε αυτούς τους χώρους, έντονη παρέμβαση έχουν στο στυλ του απολιτίκ και του έξω τα κόμματα από τα σχολεία, καλλιεργούν αντικομμουνιστικές απόψεις (η ΚΝΕ συνεργάζεται με τα ΜΑΤ!!!). Επίσης βρίσκουν έδαφος μέσα στα ΕΠΑΛ εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις που καλλιεργούνται από Χρυσή Αυγή και ΛΑΟΣ, πατάνε πάνω στο γεγονός ότι σε αυτούς τους χώρους συγκεντρώνονται πολλά μεταναστόπουλα, στην άνοδο της ξενοφοβίας.

 Πιο συγκεκριμένα χρειάζεται μπροστά στις δυσκολίες που συναντάμε σε αυτούς τους χώρους :

Να απαντάμε στα ιδεολογήματα που αναπτύσσονται, να απαντάμε επιθετικά στον αντικομμουνισμό. Να προβάλλουμε την πολιτική μας πρόταση. Για παράδειγμα γίνονται συστηματικές προσπάθειες να περάσει στη συνείδηση των μαθητών η λογική του απολιτίκ, του έξω τα κόμματα από τα σχολεία, δηλαδή έξω η ΚΝΕ. Λογική που όσο καλλιεργείται στους μαθητές θα δημιουργεί αυταπάτες, θα οδηγεί σε συμβιβασμό και μοιρολατρία, σε ενσωμάτωση. Θα καταλήγει στο ότι τα προβλήματα που υπάρχουν δεν είναι πολιτικά άρα δεν χρειάζονται πολιτικοί αγώνες. Είναι μεγάλης σημασίας να φέρουμε τους μαθητές σε επαφή με την πολιτική μας πρόταση, να μπορούμε να πείσουμε με τις θέσεις μας, να αναδείξουμε το ρόλο του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία, το ρόλο της ΚΝΕ στους αγώνες της νεολαίας. Να δώσουμε τη μάχη για την προσέλκυση των μαθητών στην πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό, από τη σκοπιά του αντικειμενικού συμφέροντος, αφού είναι παιδιά που προέρχονται από την εργατική τάξη.

Είναι απαραίτητο να προσανατολιστεί η δουλιά της Οργάνωσης στην ανάπτυξη σε αυτούς τους χώρους, να οικοδομήσουμε νέες ΟΒ. Όρος για αυτό είναι η αισθητή βελτίωση του περιεχομένου των ΟΒ, η λειτουργία τους. Να αναδεικνύεται η ανάγκη για συμπόρευση με τα ταξικά συνδικάτα, με το ΠΑΜΕ. Να ανοίξουμε και ζητήματα που απασχολούν τους μαθητές, όπως το πρόβλημα των ναρκωτικών. Να αναδείξουμε για ποιο σχολείο παλεύουμε, την πρόταση μας για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο. Την πρόταση του ΚΚΕ για τις Δημόσιες Επαγγελματικές Σχολές. Σήμερα μπορούμε από καλύτερες θέσεις να σταθεροποιήσουμε τον προσανατολισμό μας στους χώρους των ΕΠΑΛ, έχουμε περισσότερα εφόδια ώστε να δώσουμε καλύτερο περιεχόμενο, να έχουμε σημαντικά αποτελέσματα στην παρέμβασή μας.

Οι εδαφικές ΟΒ χαρακτηρίζονται από αμορφία, αποτελούνται από εργαζομένους, άνεργους, φοιτητές πολλές φορές και από μαθητές. Χαρακτηρίζονται επίσης και από ηλικιακή ανομοιογένεια, αν πάρουμε υπ’ όψιν ότι στη συνοικιακή ΟΒ υπάρχουν σύντροφοι από 15 έως και 30 χρονών. Στις εδαφικές ΟΒ συγκεντρώνονται σύντροφοι που συνήθως είναι σε μεταβατικά στάδια της ζωής τους όπως το στάδιο ενηλικίωσης, της εξόδου στην παραγωγή μετά το σχολείο ή μετά το πανεπιστήμιο, η περίοδος απόλυσης από το στρατό ή ακόμα και το στάδιο της συμβίωσης και της οικογένειας.

Οι παραπάνω αντικειμενικοί παράγοντες σε συνδυασμό με τα καθοδηγητικά προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε έχουν, πολλές φορές, ως αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των εδαφικών ΟΒ και ως αποτέλεσμα ακόμα και τη διαρροή μελών από την Οργάνωση.

Το βάρος πρέπει να δοθεί στο περιεχόμενο λειτουργίας και στην εσωτερική ζωή της ΟΒ.

Κατ’ αρχάς το ζήτημα της ιδεολογικής δουλιάς στην ΟΒ είναι το βασικό καθήκον, είναι όρος για τα υπόλοιπα. Το κείμενο των Θέσεων πιάνει αναλυτικά αυτό το ζήτημα.

Σ’ αυτήν την προσπάθεια απαραίτητη είναι η συνεργασία και με την κομματική οργάνωση κάτι που μεταξύ εδαφικής ΟΒ και ΚΟΒ είναι αρκετά εύκολο να γίνει και υπάρχει και προηγούμενη θετική πείρα.

“Οι πρωτοπόροι κρίνονται στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις”

Στην εδαφική ΟΒ συγκεντρώνονται σύντροφοι που δουλεύουν συνήθως κάτω από καθεστώς ημιαπασχόλησης και σε δουλιές “παρτ-ταιμ” με μεγάλη κινητικότητα. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που πολλές φορές υποτιμάται το κύριο, που είναι η παρέμβαση του μέλους στο χώρο δουλιάς και ας ανήκει σε εδαφική ΟΒ.

 Πιο συχνό βέβαια είναι το φαινόμενο οι σύντροφοι να δουλεύουν σε εμπορομάγαζα, ή σε μικρές επιχειρήσεις που απασχολούν 2-3 εργαζομένους και δεν ανήκουν σε κλάδο, που συνήθως ο “συνάδελφος” στη δουλιά είναι και ιδιοκτήτης της μικρής επιχείρησης ή του μικρομάγαζου και έχει και αυτός κοινό συμφέρον με τους ίδιους τους εργαζομένους. Αυτό πολλές φορές δυσκολεύει το μέλος της ΚΝΕ να αποκτήσει παραπέρα κοινωνική συνείδηση, ταυτίζει τον εαυτό του με την επιχείρηση-μαγαζί και αδυνατίζει η δράση του.

Η λειτουργία της ΟΒ πρέπει να έχει στο επίκεντρο αυτά τα ζητήματα σταθερά και όχι μόνο μπροστά σε σταθμούς (όπως πχ μία απεργία). Βασικό ρόλο παίζει εδώ και η σχέση του μέλους με το σωματείο του που πρέπει να πάψει να είναι τυπική.

Για την παρέμβαση της εδαφικής ΟΒ…

Χρειάζεται να γίνει άμεσα καλή καταγραφή των χώρων που συγκεντρώνονται μαζικά εργαζόμενοι σε κάθε περιοχή, με στόχο τη σταθερή και σχεδιασμένη παρέμβαση της Οργάνωσης σε αυτούς τους χώρους. Είναι ανάγκη σήμερα να υπάρξει ιεράρχηση στο που θα εστιάσει την παρέμβασή της η κάθε ΟΒ. Συνήθως η έλλειψη σχεδιασμού και η προχειρότητα μας φέρνουν στο σημείο να χάνουμε το κύριο (που είναι και το πιο δύσκολο) που είναι η παρέμβαση μας στη βιομηχανία, ειδικά σε περιοχές που υπάρχουν βιομηχανικές ζώνες (πχ Νότιες συνοικίες). Έτσι η παρέμβαση της Οργάνωσης συνήθως εξαντλείται έξω από ένα σούπερ μάρκετ ή από ένα εμπορικό κέντρο.

Εδώ μπαίνει και το ζήτημα της παρέμβασής μας σε σχολές μαθητείας (ΟΑΕΔ, ΕΠΑΣ, ΙΕΚ κτλ) γιατί μιλάμε για κόσμο που είναι ήδη στην παραγωγή και μάλιστα με τους χειροτέρους όρους. Άρα πρέπει να ξεπεράσουμε την κακιά συνήθεια την ευθύνη για αυτούς τους χώρους να την έχει ένας μαθητικός υπεύθυνος ή μια μαθητική ΟΒ. Όπως μπαίνει και από το κείμενο των Θέσεων η παρέμβασή μας σε αυτούς τους χώρους είναι πρώτη προτεραιότητα για την ΚΝΕ, αφορά άμεσα την υπόθεση για ανανέωση των κομματικών γραμμών με νέους εργάτες.

Η αυτοτελής πολιτική-ιδεολογική παρέμβαση της ΟΒ στην περιοχή είναι ένα κύριο ζήτημα που μας έχει απασχολήσει αρκετά συχνά.

Εδώ χρειάζεται και πρωτοβουλία, δεν μπορούμε να αρκούμαστε στην υλοποίηση ενός γενικότερου σχεδιασμού που αφορά όλη την ΚΝΕ αλλά πρέπει η ΟΒ κάθε περιοχής να επεξεργάζεται τρόπους για το πώς θα παρέμβει πιο ολοκληρωμένα και αποτελεσματικά στο χώρο ευθύνης της. Βέβαια η παρέμβασή μας πρέπει να εξυπηρετεί το κύριο, πώς δηλαδή η νεολαία θα έρθει σε επαφή με την πολιτική του Κόμματός μας, με την ιστορία του, και με τις θέσεις του πάνω στα οξυμένα λαϊκά προβλήματα που απασχολούν σήμερα κάθε νέο.

Η δράση της ΟΒ σε μια περιοχή, πρέπει να λειτουργεί σαν ασπίδα στη λυσσαλέα επίθεση που δέχεται το Κόμμα μας, στην υπεράσπιση της κοσμοθεωρίας μας, στην προσπάθεια ξαναγραψίματος της ιστορίας. Πρέπει να προβάλλει την αντίληψή μας για τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τη θέση μας απέναντι στην ναρκοκουλτούρα και τον αλκοολισμό.

Θετική πείρα υπάρχει από το προηγούμενο διάστημα που όμως πρέπει να μονιμοποιηθεί και να γενικευτεί. Πείρα που προέκυψε από εκδηλώσεις ιδεολογικοπολιτικού αλλά και πολιτιστικού περιεχομένου που “σήκωσαν” εδαφικές ΟΒ (κυρίως μπροστά σε σταθμούς), αλλά και παρέμβαση σε ζητήματα όπως απολύσεις ή ακόμα και σε ζητήματα που αφορούν τη γειτονιά.

 Η εδαφική ΟΒ έχει σοβαρή ευθύνη για τη δουλιά μας στα σχολεία, που δεν έχει να κάνει μόνο με την πρωινή εξόρμηση έξω από το σχολείο.

 Η δράση της ΟΒ στη γειτονιά-περιοχή πρέπει να ανοίγει δρόμους στην παρέμβαση της υπόλοιπης Οργάνωσης, άρα και των μαθητικών οργανώσεων. Η επεξεργασμένη και πολύμορφη δράση της εδαφικής ΟΒ κάνουν γνωστή την πολιτική και τις Θέσεις του Κόμματος ευρύτερα στη νεολαία μιας περιοχής και στρώνουν το δρόμο για την αποτελεσματική παρέμβαση των νέων μας συντρόφων από τις μαθητικές ΟΒ. Άλλωστε η αντιπαράθεση που διεξάγεται σήμερα στο σχολείο γίνεται σε σχέση με τη στρατηγική μας, είναι βαθιά ιδεολογική και δεν αφορά απλά τη στάση μας απέναντι σε ένα νόμο.

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται

με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται

κάτου απ’ τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται

παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται

παρά μόνο στο δίκιο.

Γ. Ρίτσος-Ρωμιοσύνη

Πέτρος Μαρκομιχάλης

Μέλος του Γραφείου του ΣΠ Αθήνας

 

 

 

Συμφωνώ με τις Θέσεις, θέλω να σταθώ σε ένα από τα πιο κρίσιμα μέτωπα μάχης που είναι η δουλιά μας στην εργαζόμενη νεολαία. Ο πολιτικός και ιδεολογικός προσανατολισμός της, είναι δουλιά κρίσιμη και καθοριστική για το παρόν και το μέλλον του Κόμματός μας, για την υλοποίηση των στόχων του. Χρειάζεται να μην αποτελέσει η προσπάθειά μας μια τουφεκιά στον αέρα αλλά την αρχή μιας μόνιμης σταθερής ενασχόλησης με τα προβλήματά της που καθημερινά οξύνονται.

Σήμερα ο πήχης ανέβηκε ψηλότερα, η πάλη για την εργαζόμενη νεολαία γίνεται πιο δύσκολη. Στο μεγαλύτερο μέρος της είναι παιδιά της εργατικής λαϊκής οικογένειας, ζουν πιο έντονα τις συνέπειες του συστήματος αυτού, ζουν παράλληλα σε ένα περιβάλλον που πρόεκυψε μετά τις ανατροπές, σε μια περίοδο αφαίρεσης κατακτήσεων και δικαιωμάτων, έντονου αντικομμουνισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται συνολικότερα για τη διαμόρφωση της συνείδησης. Όλες αυτές τις δυσκολίες τις εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο η άρχουσα τάξη, στην προπαγάνδα ενάντια στην οργανωμένη δράση, στην καλλιέργεια του ατομισμού κλπ.

Χρειάζεται να εξηγούμε τη στάση των εργαζομένων από την αντικειμενική πλευρά, γιατί δεν υπάρχουν στους ανθρώπους έμφυτες ιδέες και συμπεριφορές. Είναι λάθος να μην παίρνουμε υπ’ όψιν πως υπάρχουν π.χ. περίοδοι της πολίτικης ζωής που η διάθεση για αγώνα ανεβαίνει και υπάρχουν ενδιάμεσες που τα πράγματα φαίνονται ακίνητα. Στην πραγματικότητα η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση φουντώνει, λιγοστεύουν οι αυταπάτες ότι αυτό που ζούμε είναι πρόσκαιρο. Υπάρχει κόσμος που αναγνωρίζει πως η ανατροπή του σοσιαλισμού ήταν πισωγύρισμα όπως και το θετικό ρόλο της ΚΝΕ και του Κόμματος.

Αυτό είναι ένα κομμάτι των εργαζομένων με ξεχωριστή σημασία που με την καθοδήγηση μας μπορεί να παίξει σοβαρό ρόλο στην προώθηση της πολιτικής μας, να συμπαρασύρει και άλλες δυνάμεις στο δρόμο του αγώνα. Πρέπει να είναι στόχος μας το επόμενο διάστημα η κινητοποίηση αυτού του κόσμου, η ανάπτυξη των αγωνιστικών δεσμών της Οργάνωσής μας με αυτούς. Η πείρα δείχνει πως οι νέοι εργαζόμενοι μπορεί να έχουν τις επιφυλάξεις τους, την ταλάντευσή τους είναι όμως σε θέση να κρίνουν την αξιοπιστία της Οργάνωσής μας αν την αισθάνονται δίπλα τους καθημερινά και ανυποχώρητα. Νομίζω πως στην υλοποίηση αυτού του στόχου πρέπει να προσαρμόσουμε την καθοδηγητική δουλιά. Γιατί ο λαός πείθεται από την ίδια του την πείρα και να φέρω ένα παράδειγμα που το έχουμε ζήσει: ο εργάτης, ο εργαζόμενος που θα πάρει μέρος σε μια απεργία, σε μια διαδήλωση αντικειμενικά θα ασχοληθεί, θα ενδιαφερθεί πχ για το τι λέει ο νόμος, ποια είναι η θέση των κομμάτων, τι λέει η κυβέρνηση και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, τι στάση κρατούν τα ΜΜΕ, θα γνωρίσει την ταξική αλληλεγγύη από τους άλλους εργαζομένους αν κατέβει στην κινητοποίηση. Αν η απεργία πετύχει θα αποτελέσει αφορμή να τραβηχτούν και άλλες οργανωμένες δυνάμεις στον αγώνα αλλά και αν όχι θα ανοίξει συζήτηση γιατί απέτυχε, για τη συνέχεια κλπ.

Όλη αυτή η προσπάθεια όμως απαιτεί από την Οργάνωση σχεδιασμένη πολιτική, ιδεολογική, οργανωτική δουλιά, μεγάλη υπομονή και αντοχή, ανυποχώρητη στάση μπροστά στις δυσκολίες, πρωτοβουλίες και ικανότητα να αντλούμε πείρα και δυνάμεις από τους νέους εργαζομένους που ερχόμαστε σε επαφή. Απαιτεί πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνη στους εργαζομένους, στο γεγονός ότι υπάρχουν δυνάμεις που μπορούν να αποτελέσουν γερά στηρίγματα στις προσπάθειές μας. Όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι καταδικασμένος στη ρουτίνα, στη μοιρολατρία, στο φόρτωμα των δικών του αδυναμιών προς τα κάτω.

Ο άξονας που μπορούμε να κινηθούμε είναι να σταματήσουμε να συζητάμε πρακτικά καθήκοντα στα όργανα αλλά να γίνει πιο καθαρό το ότι εμείς καθορίζουμε τη γραμμή μας με βάση τις ανάγκες της ταξικής πάλης, τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, η νεολαία, που οφείλονται, που βρίσκεται η λύση τους κλπ.

Αυτά θέλουμε να κουβεντιάσουμε, να βοηθήσουμε στην οργάνωση της πάλης με βάση την αντικειμενική πραγματικότητα και όχι με βάση την οργανωτική μας κατάσταση. Με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη δηλαδή να προσεγγίσουμε τα μέλη μας, τους οπαδούς, γενικότερα τους εργαζομένους και αυτό δείχνουν και οι αγώνες που έγιναν τελευταία. Τι συμπεράσματα βγαίνουν από π.χ. την απεργία στις 17/12, τον αγώνα των αλιεργατών στη Μηχανιώνα; Είχαν αποτέλεσμα; Αν το κρίνουμε με βάση το αν μπόρεσαν να ανατρέψουν αντιλαϊκές επιλογές της κυβέρνησης όχι, αλλά αν κρίνουμε μόνο έτσι κάνουμε λάθος, θα πρέπει να δούμε αν είχε δυσκολίες η κυβέρνηση, αν οι αγώνες έφεραν στην επιφάνεια μεγάλα ζητήματα, αν είχαμε επιμέρους κατακτήσεις κλπ.

Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης οι εργαζόμενοι μπορούν είτε να γίνουν περισσότερο συντηρητικοί, είτε να αντιδράσουν και να βγουν στους δρόμους και είναικαθήκον μας να τους προσανατολίσουμε ώστε ο καθημερινός αγώνας να κατευθύνεται στην πάλη για την ανατροπή της εξουσίας, στην πάλη για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία. Με βάση όλα τα παραπάνω πρέπει να ζει, να συζητά, να συμμετέχει η ΟΒ στους αγώνες ώστε να εμπιστεύονται οι σύντροφοι περισσότερο την πολιτική μας, τους εργαζομένους και έτσι να απαντούν πιο πειστικά στις θεωρίες περί αναποτελεσματικότητας των αγώνων. Παίρνοντας υπ’ όψιν αυτές τις σκέψεις να δούμε πώς θα κάνουμε βήματα στις μάχες που έχουμε άμεσα.

Μέλος του Γραφείου του ΣΠ

Η κατοχύρωση επαναστατικών χαρακτηριστικών είναι ένα σύνθετο καθήκον, διαπερνάει την καθημερινή μας δράση, δεν κατακτιούνται έξω από την οργανωμένη συλλογική δράση της πρωτοπορίας για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης σε όλα τα επίπεδά της, τόσο το οικονομικό, όσο το πολιτικό και ιδεολογικό.

Σημαντικό όπλο μας είναι οι αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, καθώς και οι ίδιες οι θέσεις του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ. Έχουμε πείρα και αποφάσεις.

Η αφομοίωση όμως αυτών των αποφάσεων και κυρίως η εφαρμογή τους στη ζωή της Οργάνωσης είναι ένα σύνθετο καθήκον στο οποίο τα στελέχη μας θα πρέπει να ανταποκριθούν με επάρκεια τα επόμενα χρόνια. Θέλω κύρια να αναφερθώ στην καθοδήγηση Οργανώσεων περιφερειακών, με εδαφική συγκρότηση. Υπάρχουν αρκετές ιδιαιτερότητες που πρέπει να παίρνονται υπ’ όψιν. Ιδιαιτερότητες που έχουν να κάνουν με τις δυσκολίες προσανατολισμού των οργανώσεων αυτών λόγω της γνωστής αμορφίας, από το επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην ύπαιθρο, από αντικειμενικές συνθήκες, όπως η αλλαγή της παραγωγικής βάσης της περιφέρειας με συγκέντρωση της εργατικής τάξης στις μεγάλες πόλεις, κά. Αποτέλεσμα, Οργανώσεις με πολύ μικρούς δείκτες κομματικής οικοδόμησης, χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης επαναστατικής δράσης.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση κάθε καθοδηγητής θα πέσει πάνω στις δυσκολίες, αποφασιστικά να τις λύσει με το παράδειγμά του. Αποδεικνύεται μακροπρόθεσμα ότι αυτό από μόνο του δεν φτάνει.

1) Καθοδήγηση δεν σημαίνει υποκατάσταση. Υπάρχουν Οργανώσεις που μπορεί μέχρι και να τριπλασιαστούν οι δείκτες οικοδόμησης αν ο καθοδηγητής μπει αποφασιστικά μπροστά στην υλοποίηση του σχεδίου. Αν όμως αυτό δεν συνδυάζεται με μέτρα ενίσχυσης της συλλογικής καθοδηγητικής ικανότητας του αντίστοιχου οργάνου (στο σχεδιασμό, τον έλεγχο, την πολιτική και ιδεολογική δουλειά προς τις ΟΒ), ή ακόμα χειρότερα αν αυτό γίνεται σε βάρος των παραπάνω, τότε τριγυρνάμε γύρω – γύρω στο γνωστό πρόβλημα των διαρροών που απορρέουν και από τον πρακτικισμό, όπως αναφέρεται και στις Θέσεις.

2) Άλλο ζήτημα είναι αυτό της πείρας. Σε χώρους που έχουν χρόνια να αναπτύξουν πάλη στο μαζικό κίνημα, είναι φυσιολογικό να μην έχουν ούτε οι ίδιες οι Οργανώσεις εκεί πείρα για την καθοδήγηση της πάλης στο μαζικό κίνημα και για την σε συνδυασμό ανάπτυξη της πολιτικής και ιδεολογικής πάλης. Η μεταφορά πείρας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντική παρακαταθήκη. Μέσω του “Οδηγητή”, από τα όργανα, μέσω του “Ριζοσπάστη”, να αποδεικνύεται η αποτελεσματικότητα της γραμμής συσπείρωσης του Κόμματος, τα αποτελέσματα που αυτή αφήνει, να δίνεται επιχειρηματολογία που να βοηθά στην ανάπτυξη δράσης από την Οργάνωση. Αλλά μεταφορά πείρας από μόνη της δεν φτάνει. Πρέπει πολύ πιο έντονα να σχεδιάζονται μέχρι το επίπεδο του κάθε μέλους, μέτρα για την απόκτηση ιδίας πείρας, προσωπικής, που θα ανταλλάσσεται και θα γίνεται συλλογική πείρα στα όργανα και τις ΟΒ. Θα βοηθιέται έτσι η ίδια η Οργάνωση στην κατανόηση του γενικού πολιτικού προβλήματος και πώς αυτό εκφράζεται στο χώρο ευθύνης μας, και στην εξειδίκευση του κεντρικού σχεδιασμού της δράσης μας, εξειδίκευσή που θα στοχεύει στην υλοποίησή του, όχι την υποκατάστασή του λόγω “δυσκολιών”.

3) Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σε αρκετές ΟΒ συνδέονται και με το ζήτημα της αμορφίας, που αντιμετωπίζουμε κυρίως σε εργατικοεδαφικές Οργανώσεις και που αντικειμενικά δυσκολεύει το σχέδιο. Αλλά υποκειμενικές αδυναμίες καμιά φορά δεν αποφεύγουμε να τις βαφτίζουμε αντικειμενικές. Η λειτουργία μιας ΟΒ πρέπει να βοηθά ώστε το νέο μέλος της ΚΝΕ να νιώθει την ανάγκη συλλογικής επεξεργασίας της δράσης μας, ώστε το ίδιο το μέλος να μεταφέρει πείρα. Να έρχεται στην ΟΒ όχι μόνο για να ακούσει αλλά και για να πει, να μοιραστεί τις δυσκολίες του χώρου του. ΟΒ με απαρτία, με καλή συζήτηση, προϋποθέτει συνεργασία με τον κάθε σύντροφο για το χώρο του, καθοδήγηση που δεν θα υποτάσσεται στις ιδιαιτερότητες αλλά θα τις παίρνει υπ’ όψιν, με στόχο τη βοήθεια στο μέλος της ΚΝΕ ώστε να αναπτύσσει δράση και να αναδεικνύεται σε πρωτοπόρο στο χώρο του. Που θα απαντάει στα ιδιαίτερα ιδεολογήματα που συνοδεύουν το χώρο αυτόν.

Για όλα τα παραπάνω την πιο αποφασιστική σημασία έχουν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά που αναπτύσσουν τα ίδια τα καθοδηγητικά όργανα των νομών (ΝΣ ή ΝΓ). Η ανάπτυξή τους είναι μία σύνθετη διαδικασία που απαιτεί μακροχρόνιο σχεδιασμό, υπομονή και επιμονή. Καμιά φορά μπροστά στην πίεση των τρεχόντων αμελείται η συνεδρίαση ή η ποιότητα της προετοιμασίας της. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου σπάνια υπάρχει γραπτή εισήγηση στις συνεδριάσεις των Οργάνων. Η επιμονή στο γράψιμο εισήγησης που να καταγράφει, να αποτυπώνει, να σχεδιάζει, να ελέγχει και να εξοπλίζει είναι επιμονή στην ίδια τη φύση της ΚΝΕ που δεν νοείται χωρίς επιτελικά καθοδηγητικά όργανα. Είναι από τις σημαντικότερες προτεραιότητες του καθοδηγητή να βοηθάει στην εξειδίκευση, χωρίς να υποκαθιστά το γραμματέα, ακόμα και όταν αυτό φαινομενικά απαιτεί περισσότερο χρόνο.

Μπροστά σε κάθε καθοδηγητικό όργανο και στέλεχος της Οργάνωσης αντικειμενικά μπαίνει το δίλλημα: προσαρμογή στις αδυναμίες μας ή πάλη για την ανατροπή τους; Με επαναστατική αισιοδοξία, όπως αναφέρουν και οι Θέσεις και με την καθοδήγηση του Κόμματος, ας γίνει το 10^ο Συνέδριο εφαλτήριο για αντεπίθεση.

Μέλος του Συμβουλίου Περιοχής

Η δωρεάν σίτιση και στέγαση είναι ένα από τα τελευταία κομμάτια της φοιτητικής μέριμνας που έχουν απομείνει. Σε μία συνολική επίθεση που έχει ανοίξει η αστική τάξη και ειδικά τα τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης, δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω και αυτό. Ο στόχος τους είναι ξεκάθαρος όπως δείχνει και η πολιτική που ακολουθεί το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας. Να τις ξεπουλήσουν! Ήδη μία-μία οι υποδομές έχουν παραδοθεί σε εργολαβίες (συντήρηση, φύλαξη, καθαριότητα, σίτιση κτλ) ενώ δεν είναι λίγες αυτές στις οποίες ζητούνται ενοίκια με βάση τους εσωτερικούς κανονισμούς του ΕΙΝ τη στιγμή που οι υπάρχουσες υποδομές καλύπτουν το “εξωφρενικό” ποσοστό του 2% των φοιτητών. (Πιο αναλυτικά βλέπε “Ο” Ιούλης 2009, Γενάρης, Απρίλης, Ιούλης 2008)

Η διαλυτική κατάσταση του φοιτητικού κινήματος εκφράζεται έντονα στους εστιακούς συλλόγους, όπως στη Φοιτητική Εστία Αθηνών όπου το δήθεν ανεξάρτητο ΔΣ (νεολαία ΠΑΣΟΚ και ΟΝΝΕΔ σε κοινό ψηφοδέλτιο) παίζει το ρόλο του διαχειριστή της εστίας, καθώς παλιότερα είχε φτάσει στο σημείο να μαζεύουν και τα νοίκια οι ίδιοι… Ίδια διαχειριστική κατάσταση και στους συλλόγους της ΦΕΠΑ (Πανεπιστήμιου Αθηνών) και της παλιάς ΦΕΕΜΠ (Πολυτεχνείου), εκεί βεβαίως με αυτοδύναμες πλειοψηφίες των ΕΑΑΚ. Για παράδειγμα στην ΦΕΕΜΠ όχι μόνο δεν είπαν λέξη για την εργολαβία της εταιρείας security αλλά ζήτησαν από το φύλακα να φοράει και στολή..! Όμοια είναι και η κατάσταση στο σύλλογο της νέας ΦΕΕΜΠ όπου πάλι μια δήθεν ανεξάρτητη παράταξη είναι αυτοδύναμη, προβάλλοντας μάλιστα και τη διαχειριστική λογική της και διαμορφώνοντας ένα τέτοιο κριτήριο στους ψηφοφόρους της. Πρόσφατα είναι και τα παραδείγματα απεργοσπαστικής δράσης της συγκεκριμένης ομάδας, όπου ζητούσαν να “πάρουν τηλέφωνο τους εργολάβους, για να γυρίσουν πίσω οι εργαζόμενοι”.

Φαίνεται λοιπόν αυτό που εκτιμάμε καιρό τώρα, ότι δηλαδή οι φοιτητές και ιδίως οι φοιτητές από φτωχά στρώματα έχουν σιχαθεί την κατάντια του φοιτητικού κινήματος, τον εκφυλισμό των μαζικών διεργασιών, γενικότερα τη διαλυτική κατάστασή του. Επικίνδυνες λογικές καλλιεργούνται. Λογικές διαχείρισης, μοιρολατρίας, συμβιβασμού, λογικές του “εφικτού”. Τέτοιες ομάδες (“ανεξάρτητες”) εγκλωβίζουν πολύ εύκολα συνειδήσεις, παιδιά που ίσως έχουν και καλές προθέσεις, εκεί όπου η παρέμβασή μας είναι χαμηλή ή μηδενική.

Οι φοιτητικές εστίες μπορούν να αποτελέσουν, απλά και μόνο λόγω ταξικής καταγωγής των οικότροφων, χώρους άντλησης δυνάμεων για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Μπορούν να αποτελέσουν χώρους διαπαιδαγώγησης νέων αγωνιστών που θα συναντηθούν με τις ταξικές δυνάμεις, με το ΠΑΜΕ στους χώρους εργασίας. Οι δυνατότητες είναι τεράστιες, φάνηκε και στη συγκρότηση της Επιτροπής Αγώνα της ΝΦΕΕΜΠ στις 22/1, όπου μπήκαν στη μάχη για την ίδρυση και την ενδυνάμωσή της καινούριες δυνάμεις, που καλά καλά δεν ξέραμε ότι υπάρχουν.

Οι αδυναμίες της παρέμβασής μας δεν είναι κάτι το διαφορετικό από αυτά που εκτιμούν οι Θέσεις. Πολλές φορές αφήνουμε πίσω αυτή τη δουλιά κάτω από το βάρος των καθηκόντων στους χώρους δράσης μας. Λάθος! Πρέπει να γίνουμε πιο ικανοί, να συνδυάζουμε τα καθήκοντα, όπως πχ Οργανώσεις της Σπουδάζουσας παρεμβαίνουν σε χώρους εργασίας ή βοηθάνε τη δουλιά στις συνοικίες. Από την ίδια την ΟΒ πρέπει να ξεκινήσει η προσπάθεια, είτε έχει είτε δεν έχει στο δυναμικό της εστιακό φοιτητή. Να σχεδιάσει τη δράση της με βάση τους εστιακούς που έχει στον περίγυρό της, να πάρει πρωτοβουλίες, να βοηθήσει τα μέλη της, που μένουν σε εστία, να εκτεθούν ως νέοι κομμουνιστές στο χώρο. Η εμπειρία που έχει να μαζέψει (και ο σύντροφος και η ΟΒ) είναι πλούσια και πολύτιμη. Μην ξεχνάμε ότι εκεί κατά μεγάλη πλειοψηφία βρίσκονται παιδιά που προέρχονται από την εργατική τάξη, νέοι εργαζόμενοι που θέλουμε δίπλα μας στην πάλη για το σοσιαλισμό.

Άμεσα πρέπει να ρίξουμε τις δυνάμεις μας ώστε να στήσει τα πόδια του το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών στις εστίες. Να μπούμε μπροστά ώστε να δημιουργηθούν επιτροπές αγώνα όπου δεν υπάρχουν και να μαζικοποιηθούν εκεί που έχουν στηθεί. Το ΜΑΣ να επεξεργαστεί ειδικά αιτήματα και στόχους πάλης όπου κάθε επιτροπή θα εξειδικεύσει ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της εστίας της. Να οργανωθούν τοπικές ή ακόμα και “παν-εστιακές” κινητοποιήσεις με αιχμή τα ιδιαίτερα προβλήματα. Οι χώροι, ως χώροι στέγασης παιδιών της εργατικής τάξης, μπορούν να αξιοποιηθούν για μία σειρά από πρωτοβουλίες των επιτροπών που θα αγγίζουν όλη τη ζωή και τα βιώματα των οικότροφων (αθλητικές, μουσικές, θεατρικές, κινηματογραφικές ομάδες, συναντήσεις με σωματεία, διοργανώσεις φεστιβάλ κτλ). Σε βάθος χρόνου μπορεί το ΜΑΣ να συγκροτήσει και γραμματεία εστιών ή γραμματεία σίτισης-στέγασης για να επεξεργάζεται και να συντονίζει τη δράση καλύτερα.

Είναι πολλές οι δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά στην Οργάνωσή μας, είναι και πολλές οι απαιτήσεις των καιρών όμως. Κάτω από τη σκοπιά που χαρακτηρίζει ολόκληρη τη δράση μας, από τη σκοπιά της νέας κοινωνίας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και με πίστη στην καθοδήγηση του Κόμματός μας μπορούμε και θα πάμε καλά, σε κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη που δίνουμε, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου μας, σύντροφοι.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς,

Μέλος του ΔΣ του Συλλόγου

Οικότροφων-Φοιτητών Νέας ΦΕΕΜΠ

Στις Θέσεις πιάνονται οι πλευρές που πρέπει να αναπτύξουμε τα επόμενα 4 χρόνια ώστε η Οργάνωσή μας να γίνει ανθεκτική στο χρόνο, ατσαλωμένη απέναντι σε αστικά ιδεολογήματα όπως και ο κύκλος επιρροής της. Μπαίνει πολύ σωστά η μεγάλης σημασίας ισχυροποίηση της ΚΝΕ στο πλευρό του Κόμματός μας για την προσέλκυση της νεολαίας στην πάλη για το σοσιαλισμό.

Οι περισσότεροι νέοι τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται πως έχουν αλλάξει. Έχουν αλλάξει πολύ στις συνήθειές τους, στη συμμετοχή των συλλογικών διαδικασιών αλλά και στο πώς αντιλαμβάνονται την κοινωνία. Η επιρροή της αστικής ιδεολογίας και η στάση ζωής των νέων δεν ήταν ίδια. ήταν ίσως αντίστοιχη. Από παλιά ακούγεται «αυτή η κοινωνία είναι άδικη», «πως ο πλούσιος γίνεται πλουσιότερος και ο φτωχός φτωχότερος», «όλα βαδίζουν προς το χειρότερο» και άλλα τέτοια. Ταυτόχρονα ακούμε πως «δεν θα αλλάξει τίποτα», «καλά τα λέτε αλλά αυτά δεν γίνονται», «καλά τα λέτε αλλά αυτά έγιναν και έπεσαν». Αυτό δείχνει ότι η νεολαία χρειάζεται να έχει ένα άρτιο καλά εξοπλισμένο-μορφωμένο και μπροστάρη ανυπότακτο καθοδηγητή.

Αυτή είναι η ΚΝΕ. Καθοδηγητής που θα δίνει τη διέξοδο εκεί που δεν μπορεί να τη δει από μόνος του ο νέος. Τη μόνη διέξοδο που μπορεί να λύσει το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας, το ποια τάξη έχει στα χέρια της την εξουσία. Η αφομοίωση της στρατηγικής του ΚΚΕ, της αντίληψής μας για το σοσιαλισμό, η γνώση της ιστορίας του Κόμματός μας σε συνδυασμό με την άνοδο της ιδεολογικής μας δουλιάς μας κάνει ετοιμοπόλεμους και καλλιεργεί θέληση για ζωή, κάνει τα μέλη μας αλλά και τους φίλους της ΚΝΕ να συνειδητοποιούν πως είναι απόλυτα ρεαλιστική και αναγκαία η πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό, ότι μπορεί και πρέπει να υπάρχει η κοινωνία αυτή. Έτσι και η καθημερινή στάση ζωής και “φιλοσοφία” που θα αναπτύσσεται θα έρχεται σε σύγκρουση με αυτήν που καλλιεργεί ο ταξικός εχθρός και οι φορείς του και θα αναδεικνύονται πιο εύκολα στα μάτια του κόσμου ποιοι είναι αυτοί που το κάνουν και που στοχεύουν.

Η νεολαία ζει σε μια καθημερινότητα όπου είναι μεσ’ το τρέξιμο για να ζήσει. Και όταν χρειάζεται να διασκεδάσει να βρίσκει τρόπους εκτόνωσης ή αποβλάκωσης. Εμείς λοιπόν είναι αναγκαίο να δούμε αυτό που μπαίνει και σε ένα άλλο κομμάτι των Θέσεων ότι η κάθε ΟΒ πρέπει να αναπτύσσει τέτοια δράση και πρωτοβουλίες ώστε να χειραφετεί τον κύκλο επιρροής της από τον αστικό τρόπο ζωής που προωθείται από τον καπιταλισμό, αξιοποιώντας όσο το δυνατόν περισσότερες πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις της Οργάνωσής μας αλλά και το πρόγραμμα του “Συρμού”.

Στο Β’ θέμα θα ξεχωρίσω την προετοιμασία της ένταξης στην ΚΝΕ. Από το 9^ο Συνέδριο στο 10^ο έγινε σημαντική άνοδος της Οργάνωσης στο θέμα της στρατολόγησης και δουλεύτηκε σε καλό βαθμό αλλά όχι σε αυτόν που θα μπορούσε να είναι. Γι’ αυτό που μπαίνει στο 11^ο κομμάτι για “σφιχτά ή χαλαρά κριτήρια” πιστεύω πως θα πρέπει να δείχνουμε λίγο μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο στρατολογούμε νέα μέλη. Ισχύει πως θα πρέπει να απευθυνόμαστε πλατιά, με αισιοδοξία και πίστη στη δυνατότητα να πολλαπλασιαστούν οι νέοι κομμουνιστές και ταυτόχρονα να δίνουμε βάρος στην προετοιμασία των δυνάμεων αυτών. Φάνηκε πως με τον καιρό, όσοι οργανώθηκαν και είχαν αταλάντευτη δράση και πίστη στο σοσιαλισμό οδηγήθηκαν στο να γίνουν στελέχη της ΚΝΕ και κομματικά μέλη.

Είναι ζήτημα λοιπόν κατά πόσο ανθεκτική είναι η Οργάνωση σε απότομη όξυνση της ταξικής πάλης. Χρειάζεται ένας νεολαίος να εμπνέεται από την πάλη για το σοσιαλισμό, να έρχεται στην ΚΝΕ ζητώντας τη στράτευσή του, κατανοώντας βαθιά ότι είναι η ανώτερη μορφή οργάνωσης του εργάτη. Χρειάζεται να αναπτύξουμε τέτοια ικανότητα, σε τέτοιο βαθμό που να ξεσηκώνουμε τη νεολαία με θέληση για ταξική πάλη. Η νεολαία που έχει αντικειμενικό συμφέρον είναι η προερχόμενη από την εργατική τάξη και τα άλλα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα και πρέπει να ανασκουμπωθεί. Χρειάζεται εμείς να τη βλέπουμε ως εκείνο το κομμάτι της εργατικής τάξης που θα συμβάλλει στην εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής, που μπορεί να είναι βάρδια της λαϊκής εξουσίας και θα πρέπει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να εμπνέεται από το δικό μας παράδειγμα, να μάθει από την ιστορική εξέλιξη όπως μπαίνει και από τις αποφάσεις του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματός μας και να οικοδομήσει το σοσιαλισμό αξιοποιώντας τα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ αλλά και τις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες.

Από το 9^ο Συνέδριο φάνηκε πως αν ένας στόχος που βάζουμε δουλευτεί με χαλαρότητα ή αναβλητικότητα, φρενάρει προσωρινά η εκπλήρωσή του. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφήνουμε κενά. Μερικά ίσως είναι και αντικειμενικό ότι δεν μπορούν να καλυφθούν ακόμα. Όπως είχε πει και η συντρόφισσα Αλέκα Παπαρήγα στο 9^ο Συνέδριο της ΚΝΕ, ιδεολογικά κενά δεν υπάρχουν, ό,τι αφήνεις εσύ έρχεται και το καλύπτει ο ταξικός εχθρός σου. Και ο αντίπαλος έχει πάρα πολλές ευκαιρίες για να τα καλύψει, εμείς όχι τόσες. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να δουλεύουμε στη συνείδηση του νέου πιο αποτελεσματικά, να λειτουργούμε πιο επιτελικά και να μην ξεχωρίζουμε από αυτόν.

Από το 10^ο Συνέδριο είμαι αισιόδοξος ότι η ΚΝΕ θα βγει πιο γερή και δυνατή, γιατί είμαστε πιο ώριμοι, πιο έμπειροι και μπορούμε να λειτουργούμε πιο αποτελεσματικά και πιο επιτελικά. Αν δουλέψουμε σωστά έτσι όπως τα βάζουν οι Θέσεις του ΚΣ και εμπλουτίσουμε με τον προσυνεδριακό διάλογο είμαι βέβαιος ότι η ΚΝΕ θα μπορεί να σταθεί δίπλα στο Κόμμα της για την αντεπίθεση. Ζήτω το 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ!

Μιχάλης Γαρδικλής

Μέλος του ΣΠ ΤΕΙ Λεκανοπεδίου

Οι θέσεις του ΚΣ για το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσης με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και πιστεύω πως τα συμπεράσματα που βγαίνουν είναι βαθιά ριζωμένα στη δράση της ΚΝΕ τα τελευταία 4 τουλάχιστον χρόνια. Το βασικό θέμα της ολόπλευρης ισχυροποίησης της Οργάνωσης, είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει το κάθε μέλος και όχι μόνο. Θα ήθελα απλά να εστιάσω σε ορισμένα σημεία που κατά τη γνώμη μου χρήζουν έμφασης.

Καθοριστικής σημασίας είναι η θέση 11, που αναφέρεται στην προετοιμασία της ένταξης του νέου στις γραμμές της Οργάνωσης. Πράγματι, σήμερα μπαίνουν μεγαλύτερα εμπόδια στη στρατολογία, αντικειμενικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραλείπουμε τις υποκειμενικές μας αδυναμίες. Το βλέπουμε στα ιδεολογήματα που καλούμαστε να σπάσουμε στην προσπάθεια μας να στρατολογήσουμε. Πιο πριν απαντούσαμε ως επί το πλείστον σε απολιτίκ αντιλήψεις, στη μη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας της οργανωμένης δράσης, κ.α. Βέβαια και αντικομμουνισμό αντιμετωπίζαμε, όμως τώρα έχει πάρει διαστάσεις. Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, ο Στάλιν κλπ, που με αφορμή την απόφαση του 18^ου Συνεδρίου, ο αντίπαλος ενέτεινε την προπαγάνδα του. Χαρακτηριστικό, κατά τη γνώμη μου, ότι είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στο πρώτο έτος. Αυτονόητη σε αυτό και η συμβολή των δυνάμεων του οπορτουνισμού που προσφέρει “αριστερό άλλοθι”.

Σωστά η θέση αναφέρει ότι πρέπει να απευθυνόμαστε πλατιά αλλά ταυτόχρονα να δίνουμε και βάρος στην προετοιμασία των δυνάμεων αυτών. Πιστεύω, πως αυτό πρέπει να κατανοηθεί πλήρως, διότι δυστυχώς δεν ξεφύγαμε από δογματικές αντιλήψεις που δημιουργούνται ενίοτε στις γραμμές μας, με κύρια ευθύνη αυτή της αντίστοιχης καθοδήγησης, που θεωρεί πως το να κάνουμε συνεχώς προτάσεις σε έναν νέο, χωρίς να φροντίζουμε αυτός να μπαίνει σε δράση, να του σπάμε σχεδιασμένα τις τυχόν αντιλήψεις, αρκεί για να καταφέρουμε να τον στρατολογήσουμε. Πέρα από αυτό, όπως επισημαίνεται δεν διαμορφώνονται έτσι οι καλύτεροι όροι για αφομοίωση και σταθερή πορεία στη μετέπειτα οργανωμένη ζωή.

Κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να δώσουμε βάρος και στη μοιρολατρία που φαίνεται να παίρνει διαστάσεις. Φαίνεται να ακουμπά και σε συνειδήσεις νέων, που ενώ προβληματίζονται, ακόμη μερικές φορές να δηλώνουν και οι ίδιοι κομμουνιστές ή αριστεροί, δεν συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα. Συχνά μάλιστα είναι τα παραδείγματα που τέτοιοι νέοι αποτραβιούνται συνειδητά και αποφεύγουν να αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη. Η έντονη ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση, η πολυμορφία, η αξιοποίηση της τέχνης και του πολιτισμού είναι στοιχεία που βοηθούν.

Η θέση 13 για την παρέμβασή μας στις μικρότερες ηλικίες αποτελεί δείκτη ωριμότητας κατά τη γνώμη μου. Είναι απόλυτα συνετό να έχουμε μια τέτοια έγνοια, που αν δεν πάρουμε από τώρα μέτρα σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, θα έπρεπε πιστεύω να εξηγηθεί περισσότερο ο σύγχρονος τρόπος παρέμβασης της αστικής τάξης, πράγμα που θα βοηθήσει και στην καλύτερη επεξεργασία και κατανόηση της επιχειρηματολογίας μας.

Άρρηκτα συνδεδεμένο με το προηγούμενο είναι και το ζήτημα που αναφέρει η θέση 15: «το σύστημα στιγματίζει τους νέους αυτούς (ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ-μαθητεία) με τη λογική ότι είναι “χαζοί”, ότι “δεν παίρνουν τα γράμματα”, “δεν περνάνε τη βάση του 10”. Διαμορφώνει την ψυχολογία ότι φταίνε οι ίδιοι, ότι έχουν αποτύχει. Θέλουν να κρύψουν και με αυτόν τον τρόπο τους ταξικούς φραγμούς.» Εδώ, νομίζω ότι ενίοτε παρουσιάζουμε αδυναμίες να επιχειρηματολογήσουμε πειστικά. Είναι και αυτό ένα θέμα, όπως αυτό της ταξικής προέλευσης του γυναικείου ζητήματος, το οποίο δεν κατανοείται πάντα πλήρως. Πολλοί σύντροφοι υποστηρίζουν τη θέση της Oργάνωσης από ηθική σκοπιά, χωρίς να στιγματίζουν την αντιεπιστημονική αυτή αντίληψη που προωθεί η αστική τάξη. Είναι ταυτόχρονα και ζήτημα υπεράσπισης του διαλεκτικού υλισμού, που ιδιαίτερα στον τομέα της παιδαγωγικής πρέπει να αντεπιτεθεί. Από προσωπική πείρα, θεωρώ ότι η αντιπαράθεση σε αυτό το ζήτημα είναι ιδιαίτερη δύσκολη και απαιτητική, καθώς φορείς αυτής της αντίληψης είναι ακόμη και εκπαιδευτικοί που θεωρούνται προοδευτικοί. Μια πιο συγκεκριμένη και ιδιαίτερη επεξεργασία που πρέπει να απασχολήσει τις γραμμές μας, νομίζω είναι αναγκαία.

Τα συμπεράσματα που αναφέρονται στη θέση 16 για τις φοιτητικές και σπουδαστικές κινητοποιήσεις και το ΜΑΣ είναι πέρα για πέρα σωστά και νομίζω πως όλοι όσοι τα ζήσαμε συμφωνούμε. Όμως, σε συνδυασμό με την απαίτηση η ΚΝΕ να μπορεί να ανταπεξέλθει στα καθήκοντα της κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, προκύπτει ότι η πολύτιμη αυτή πείρα πρέπει άμεσα να μεταφερθεί στους νέους συντρόφους. Δυστυχώς, εντοπίζεται και είναι καθοδηγητική αδυναμία, οι νέοι σύντροφοι να επιχειρηματολογούν π.χ. ενάντια στη Μπολόνια χωρίς να γνωρίζουν βασικά πράγματα, απλά λέγοντας ότι “μετατρέπει την παιδεία σε εμπόρευμα”. Αυτό δεν βοηθάει στο να είμαστε πειστικοί αλλά και να μπορούμε να εξειδικεύουμε. Ακόμη, τα “μαθήματα” που πήραμε για το πώς ενσωματώνονται οι συνειδήσεις των νέων που μπορεί να ήταν δίπλα μας στις κινητοποιήσεις δεν πρέπει να μείνουν μόνο σε μας, ούτε απλά να λέμε σαν ατάκα “ενσωματώθηκαν”.

Το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας με τη μεγάλη δυναμική που εσωκλείει, όπως και το 18^ο Συνέδριο του ΚΚΕ, πρέπει και μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για την περεταίρω ισχυροποίηση της ΚΝΕ. Με επαναστατική αισιοδοξία λοιπόν, στον αγώνα για το Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό.

Κωνσταντίνος Πυρίντσος,

μέλος του ΣΠ Σπουδάζουσας

Στο 10^ο Συνέδριο της ΚΝΕ, βάζουμε στο επίκεντρο του προβληματισμού την αποφασιστική ισχυροποίηση της Οργάνωσής μας, ώστε πιο ικανά και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να μάχεται στο πλευρό του Κόμματος, για την προσέλκυση της νεολαίας στην πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Η ΚΝΕ στην προσπάθειά της αυτή, έχει βασικό όπλο την απόφαση του 18^ου Συνεδρίου του ΚΚΕ που εμπλουτίζει την προγραμματική του αντίληψη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Πρέπει να παίρνουμε υπ’ όψιν ότι η στράτευση ενός νεολαίου στην οργανωμένη, επαναστατική πάλη είναι μια πιο σύνθετη και δύσκολη υπόθεση σήμερα, σε σχέση με το παρελθόν. Η γενιά μας, είναι η γενιά που μεγάλωσε στην αντεπανάσταση και έχει μεγάλη άγνοια για τις κατακτήσεις των σοσιαλιστικών χωρών. Η αστική τάξη και τα επιτελεία της διεξάγουν την πιο καλά σχεδιασμένη αντικομμουνιστική εκστρατεία για να σβήσουν απ’ τη συνείδηση της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης το όραμα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Από πολύ μικρή ηλικία, απ’ τα πρώτα σχολικά χρόνια κιόλας, θέλουν να βάλουν στο χέρι τη νεολαία, να την υποτάξουν. Σπέρνουν το φόβο και το συμβιβασμό, εγκλωβίζουν στην ατομική λύση, στη λογική του μικρότερου κακού.

Βέβαια, και η ίδια η πείρα της Οργάνωσης απ’ το 9^ο Συνέδριο μέχρι σήμερα έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που να απασχολεί τη νεολαία και να μην είναι δεμένο με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, την ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Είναι επομένως αναγκαίο να επικεντρώσουμε στο πώς θα πείσουμε ότι η πάλη για τα οξυμένα προβλήματα πρέπει να εξελιχθεί σε πάλη κατά της εξουσίας των μονοπωλίων. Πρέπει η μαζική, ιδεολογικοπολιτική μας παρέμβαση να αναδεικνύει ότι σκοπός της ταξικής πάλης πρέπει να είναι ν’ αλλάξει η τάξη που έχει στα χέρια της την εξουσία, να νικήσει η εργατική τάξη σε επίπεδο εξουσίας. Η δράση μας να συμβάλλει ώστε να γίνει ευρύτερη συνείδηση ότι υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης για το λαό, ότι πρέπει να υπάρξει αλλαγή στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας.

Σε κάθε χώρο δουλιάς, σε κάθε σχολή και σχολείο πρέπει να εμπνεύσουμε και να συσπειρώσουμε στην πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ένα καθήκον που έβαλε το 18^ο Συνέδριο του Κόμματος είναι να αποκαταστήσουμε το όραμα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη συνείδηση της εργατικής τάξης, κάτι που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναζωογόνηση του κινήματος και την άνοδο της ταξικής πάλης.

Η πλούσια συζήτηση στην ΚΝΕ των θέσεων του 18^ου Συνεδρίου, η πλατιά εξόρμηση Κόμματος-ΚΝΕ στην εργατική τάξη και οι πολύμορφες εκδηλώσεις-συζητήσεις ωρίμασαν την Οργάνωσή μας, έδωσαν προσανατολισμό στη δράση της, την έκαναν πιο ικανή στην προβολή του άλλου δρόμου ανάπτυξης. Το επόμενο διάστημα στη βάση των αποφάσεων του 18^ου Συνεδρίου του Κόμματος πρέπει να γίνουμε πιο διαφωτιστικοί. Να συζητήσουμε πλατιά για τα αίτια των ανατροπών, για τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού, να απαντήσουμε αποφασιστικά στον εμετικό αντικομμουνισμό που δηλητηριάζει συνειδήσεις. Είναι πρώτιστο καθήκον η καθημερινή μέριμνα ώστε το μέλος της ΚΝΕ να αφομοιώνει τη στρατηγική του ΚΚΕ, την αντίληψή μας για το σοσιαλισμό, την ιστορία του Κόμματος και παράγοντας που ισχυροποιεί τα επαναστατικά-κομμουνιστικά χαρακτηριστικά της Οργάνωσής μας.

Ιδιαίτερο βάρος πρέπει να ρίξουμε, με βάση τα παραπάνω, στο δυνάμωμα της ΟΒ. Απ’ τη σκοπιά της καθοδηγητικής φροντίδας που χρειάζεται να αναβαθμιστεί η συζήτηση στην ΟΒ, να γίνεται πλούσια πολιτική συζήτηση και γερός ιδεολογικός εξοπλισμός αντίστοιχος της απειρίας που υπάρχει στα νέα μέλη της ΚΝΕ. Ώστε να μπορέσει η ΟΒ πολύμορφα να αναπτύσσει τη δράση της, να αγγίζει όλα τα ζητήματα που απασχολούν τη νεολαία, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα και ρεαλιστικότητα του άλλου δρόμου ανάπτυξης. Χρειάζεται προσήλωση στην ιδεολογικοπολιτική επάρκεια της ΟΒ, για να απαντάει στον αντικομμουνισμό, να ανταποκρίνεται στην αντιπαράθεση με την αστική ιδεολογία και τον οπορτουνισμό, να οικοδομεί γερούς δεσμούς με την εργατική και εργαζόμενη νεολαία, να κερδίζει νέες συνειδήσεις στην πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και σ’ αυτόν το άξονα να στρατολογεί.

Ακόμα, πρέπει να μας απασχολήσει το ζήτημα των ναρκωτικών ουσιών και του αλκοολισμού. Καλλιεργείται ανοχή πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Τα ποσοστά είναι υψηλά σε εργατογειτονιές, στα σχολεία, στις επαγγελματικές σχολές, στις μικρές ηλικίες εκεί δηλαδή που επικεντρώνουμε ως Οργάνωση τη δράση μας. Δεν είναι τυχαίο. Είναι επίθεση στο μυαλό της νέας βάρδιας εργατών, θέλει η αστική τάξη να υποτάξει, και έτσι, τον αυριανό της νεκροθάφτη. Το μέτωπο με τον “εναλλακτικό” τρόπο ζωής πρέπει να το αναπτύξουμε όχι μόνο καμπανιακά αλλά ως βασικό συστατικό της καθημερινής μας παρέμβασης και να αντιτάξουμε την αγωνιστική, την κομμουνιστική στάση ζωής.

Έτσι λοιπόν, βαδίζουμε με επαναστατική αισιοδοξία με ένα όπλο που καμιά γενιά ΚΝιτών δεν είχε, τον εμπλουτισμό της αντίληψής μας για το σοσιαλισμό. Έχοντας το Κόμμα μας διαρκώς στο πλευρό μας, την καθοδηγητική του φροντίδα, την υπερενενηντάχρονη πείρα του και τις επαναστατικές του αρετές ευελπιστούμε καλύτερα να ανταποκριθούμε στα σύνθετα καθήκοντα που έρχονται.

Πάρις Πανόπουλος

Οργάνωση Σπουδάζουσας Αθήνας

«Η επόμενη επανάσταση θα γίνει μέσω internet»

«Στο internet υπάρχει άμεση δημοκρατία και μπορούν όλοι να πουν τη γνώμη τους ελεύθερα χωρίς φόβο»

«Μπορούμε να οργανώνουμε κινήματα μέσω internet»

«Στο internet δεν υπάρχει καπιταλισμός γιατί όλα προσφέρονται δωρεάν»

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ιδεολογήματα που αφορούν το internet και η αστική τάξη προβάλλει στο λαό και τη νεολαία θέλοντας να αποπροσανατολίσει.

Πολλά λέγονται για το “φαινόμενο” αυτό και τις δυνατότητές του ακόμη και μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ένα είναι σίγουρο, η χρήση του internet συμφέρει τον καπιταλισμό όσο συνέφερε τους Αμερικάνους η 11^η Σεπτεμβρίου. Είναι οικονομικός νόμος η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και προϊόντων με απώτερο σκοπό τη συντήρηση του ίδιου του συστήματος. Η οργάνωση, ο έλεγχος και η υλοποίηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής γίνεται με μοναδικό γνώμονα το μέγιστο κέρδος του ιδιοκτήτη του μέσου παραγωγής. Άρα κεντρικό ζήτημα της πάλης μας πρέπει να είναι η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό η οργάνωση, ο έλεγχος, η υλοποίηση της παραγωγής, η κατανομή των προϊόντων γίνεται για την ικανοποίηση των συνεχώς διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών. Επίσης δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τα οποία είναι κοινωνική ιδιοκτησία.

 Το να οργανώνονται και να δραστηριοποιούνται “κινήματα” σε ψηφιακή μορφή, όπως το second life όπου πραγματοποιήθηκαν ψηφιακές διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις από την ομάδα “Second Life Left Unity” για την δολοφονία του 16χρονου μαθητή, είναι τόσο προβληματικό για το σύστημα όσο το να απεργούμε πηγαίνοντας στη δουλιά φορώντας ένα κόκκινο περιβραχιόνιο στο χέρι. Αλλά οι αστοί όπου δεν μπορούν να συγκρατήσουν τη διαμαρτυρία, την οργή, τη διοχετεύουν σε δρόμους ακίνδυνους. Αν δεν θέλεις να “δουλέψεις” υπέρ του συστήματος, τουλάχιστον να μη δουλεύεις εναντίον του. Να μην επέρχεται η ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης, η κοινωνικοποίηση, να μην μπαίνει μπροστά στο λαό και την νεολαία το κυρίαρχο δίλλημα. Τα μέσα παραγωγής κοινωνικοποιημένα ή στους καπιταλιστές; Παραγωγή για το κέρδος των λίγων ή για τις κοινωνικές ανάγκες;

Στον καπιταλισμό κάτι που φτάνει δωρεάν σε εμάς δεν σημαίνει πως δεν είναι αποτέλεσμα καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αξίζει να παραθέσουμε μερικά στοιχεία από την κερδοφορία των εταιρειών που επιχειρούν στο internet για να καταλάβουμε τα μεγέθη. Στο internet το έμμεσο κέρδος είναι πολύ μεγαλύτερο από το άμεσο και έχει πολλές πλευρές. Δεν είναι μόνο η διαφήμιση, υπάρχει κάτι πιο έμμεσο αλλά σε βάθος, που έχει πολύ σημαντικότερα αποτελέσματα για την ίδια τη διατήρηση του συστήματος.

Ο εθισμός σε ουσίες είναι κοινωνικό φαινόμενο που αξιοποιεί το σύστημα για να κρατήσει το λαό και την νεολαία με σκυμμένο το κεφάλι βγάζοντας γιγαντιαία κέρδη. Παράλληλα όμως δημιουργούν κοινωνικές ανωμαλίες και λούμπεν στοιχεία ανίκανα να παράγουν κι άλλο καπιταλιστικό κέρδος. Το σύστημα αναγκάζεται να επιστρέφει κάποια από τα κέρδη του για να διατηρήσει τα φαινόμενα αυτά υπό υποτυπώδη περιορισμό.

Ο εθισμός στο internet προκαλεί παρόμοια χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα του εθισμένου από ουσίες. Αποξένωση, απονέκρωση της ικανότητας για αντίδραση σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, πλήρης αδιαφορία για το τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο, πλήρης αποδόμηση της προσωπικότητας. Επίσης, τα χαρακτηριστικά εμφανίζονται και σε αυτόν που είναι στο όριο ή κοντά στο όριο του εθισμού. Σε αντίθεση με τον εθισμό σε ουσίες, δεν υπάρχουν τα ίδια έντονα λούμπεν χαρακτηριστικά, διάδοση ασθενειών, οι σωματικές συνέπειες είναι μικρότερες. Άρα λιγότερη επιστροφή κέρδους από το σύστημα. Επίσης ο εθισμένος και αυτός που είναι κοντά στον εθισμό διατηρεί την ικανότητά του να παράγει κέρδος έχοντας όμως απολέσει την ικανότητά του για οργάνωση της πάλης του.

Το σχέδιο αυτό είναι σε εμβρυακό ακόμη στάδιο σε παγκόσμιο επίπεδο γιατί δεν υπάρχουν ακόμη οι υλικές προϋποθέσεις, τα στοιχεία όμως είναι χαρακτηριστικά.

Είναι γεγονός πως στα πλαίσια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, το internet και συνολικά οι νέες τεχνολογίες μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Να μειώσουν τον εργάσιμο χρόνο και να αυξήσουν κατακόρυφα την παραγωγή για την εξυπηρέτηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών.

Μέχρι τότε όμως πρέπει να έχουμε καθαρό πως το internet και η χρήση του δεν ανατρέπουν τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τη βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας. Μόνο η οργανωμένη ταξική πάλη του προλεταριάτου που θα βάζει το ζήτημα της ανατροπής, του άλλου δρόμου ανάπτυξης, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού μπορεί να την ανατρέψει. Μπορούμε να αξιοποιούμε όλα τα μέσα που διαθέτουμε, μαζί και το internet, χωρίς όμως να θεωρούμε ότι μπορεί να υποκαταστήσει την πάλη μας και την άμεση επαφή με το λαό και την νεολαία στο χώρο δουλιάς, στο σχολείο, στη γειτονιά.

Η Οργάνωσή μας μπορεί, έχει την πολιτική και ιδεολογική ικανότητα και ωριμότητα να απαντήσει σε όλα αυτά τα ιδεολογήματα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και αφορούν συνολικά τη χρήση των νέων τεχνολογιών. Η απόφαση του 10^ο Συνέδριου της Οργάνωσης μας μπορεί να εμπεριέχει και ένα ξεχωριστό κομμάτι για τις νέες τεχνολογίες και το διαδίκτυο. Το επόμενο ΚΣ μπορεί σε συνεργασία με την αντίστοιχη επιτροπή της ΚΕ να διατυπώσει ολοκληρωμένα τις θέσεις μας για το κοινωνικό αυτό φαινόμενο.

ΤΟ Χαλκιδικής

Οι συνέπειες της κρίσης

στη σπουδάζουσα νεολαία

Εδώ και πάνω από ένα χρόνο οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Είναι βέβαιο πως οι επιπτώσεις της θα γίνουν ιδιαίτερα αισθητές στο διάστημα που θα ακολουθήσει το 10^ο Συνέδριο της Οργάνωσής μας.

Η οικονομική κρίση και τα “μέτρα” που παίρνονται για το ξεπέρασμά της, σε συνδυασμό με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που προωθούνταν όλο το προηγούμενο διάστημα και που τώρα παίρνουν καταιγιστικό χαρακτήρα, δεν επιδείνωσαν απλά τη θέση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων αλλά ώθησαν πλατιά τμήματα του λαού μας στην εξαθλίωση.

Τα παιδιά των εργατικών και λαϊκών οικογενειών που σπουδάζουν, άσχετα με το αν εργάζονται και τα ίδια ή όχι, βιώνουν με τον πιο άμεσο τρόπο τις συνέπειες της κρίσης, καθώς πολλοί γονείς φτάνουν στο σημείο όχι μόνο να μην μπορούν να σπουδάσουν αλλά ούτε καν να φροντίσουν τα παιδιά τους.

Γι’ αυτό και η δράση της ΚΝΕ, ακριβώς επειδή η νεολαία δεν αποτελεί ξεχωριστή τάξη ή στρώμα αλλά είναι αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικοταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας, προσανατολίζεται στα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, στα παιδιά που είναι σάρκα από τη σάρκα της εργατικής τάξης. Για τους νέους αυτούς που φοιτούν στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ γίνεται συνεχώς όλο και πιο δύσκολο να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα καθώς καταγράφουν ότι το 60% των σπουδαστών εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του, με το 50% από αυτούς να αναγκάζεται να τις εγκαταλείψει. Και ταυτόχρονα αυξάνεται συνεχώς το ποσοστό φοιτητών και σπουδαστών που εργάζονται από το 1^ο κιόλας έτος.

Από την άλλη όμως, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική για τους καπιταλιστές και τα κέρδη τους παρ΄όλο το ξέσπασμα της κρίσης. Οι Έλληνες εφοπλιστές τη χρονιά που πέρασε αναδείχθηκαν σε “πρωταθλητές κόσμου” στην αγορά μεταχειρισμένων πλοίων διαθέτοντας 3,16 δισ. δολάρια, ενώ ναυπήγησαν 777 πλοία αξίας 30,1 δισ. δολαρίων! Εξίσου προκλητικά είναι και τα κέρδη τραπεζικών ομίλων όπως η Εθνική αλλά και οι Τράπεζες Πειραιώς και Αγροτική με τα 245 εκατ. ευρώ που μάζεψαν μόνο το α’ εξάμηνο του 2009, ενώ η ΑΤΕ Ασφαλιστική το 2009 πενταπλασίασε τα κέρδη της!!

Η αστική τάξη γνωρίζει καλά πως τα μέτρα που προωθούν οι πολιτικοί της υπηρέτες, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη σύμφωνη γνώμη της ΝΔ και των υπόλοιπων κομμάτων του ευρωμονόδρομου ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ, δεν αποσκοπούν μόνο στο ξεπέρασμα της κρίσης και το φόρτωμα αυτής στις πλάτες των εργαζομένων. Στόχος της είναι μετά την κρίση η εργατική τάξη να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, χωρίς δικαιώματα, χωρίς κατακτήσεις. Να συμπιεστεί όσο το δυνατόν προς τα κάτω η τιμή της εργατικής δύναμης και ταυτόχρονα με την κυριαρχία των ελαστικών μορφών απασχόλησης να εκτιναχτεί ο ημερήσιος χρόνος εργασίας, προκειμένου το κεφάλαιο να εκτινάσσει την κερδοφορία του.

Η απάντηση και της σπουδάζουσας νεολαίας δεν μπορεί να είναι αμυντική απέναντι σε μια τέτοια επίθεση. Απαντάμε επιθετικά στην προσπάθεια να κοντύνουν το μπόι της τάξης μας και οργανώνουμε την πάλη μας στο πλευρό του ταξικού εργατικού κινήματος. Είναι αναγκαία η συστράτευση και της αυριανής βάρδιας της εργατικής τάξης στον αντικαπιταλιστικό-αντιμονοπωλιακό αγώνα.  

Να υψώσουμε μέτωπο απέναντι στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό που μας καταδικάζουν σε μισή δουλιά, μισή ζωή, στην εξαθλίωση. Δεν θα επιτρέψουμε σε μια χούφτα παράσιτα να καταβροχθίζουν υπέρογκα ποσά, όπως τα 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες και οι παραγωγοί του πλούτου να ζουν με ψίχουλα! Να γυρίσουμε την πλάτη και στους πολιτικούς τους υπηρέτες και στις νεολαίες τους στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, που προσπαθούν να μας κάνουν ουρά στα σχέδιά τους και χειροκροτητές στις πολιτικές τους. Να συντρίψουμε τον οπορτουνισμό και το ρεφορμισμό που καραδοκεί ανά πάσα στιγμή να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια, όχι μόνο του εργατικού αλλά και του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος και να το ρίξει στο συμβιβασμό και την υποταγή.

Με την ίδια επιθετικότητα απαντάμε και στον αντικομμουνισμό που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις καθώς οι καπιταλιστές ξέρουν πολύ καλά ποιον έχουν απέναντί τους. Σήμερα που περισσότερο από ποτέ ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιμονοπωλιακός αγώνας συνδέεται με την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού δεν θα επιτρέψουμε στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα να συνθλίψει τη συνείδηση τη νεολαίας. Μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα να πάρει απάντηση ο αντικομμουνισμός με την έντονη προβολή της ανωτερότητας του σοσιαλισμού, των τεράστιων κατακτήσεων του για την ανθρωπότητα κατά την 70χρονη οικοδόμησή του στην ΕΣΣΔ.

Η κρίση και οι συνέπειές της αποδεικνύουν αυτά ακριβώς τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού. Είναι αναγκαίο και επίκαιρο όσο ποτέ λοιπόν η αντικαπιταλιστική πάλη να συνδεθεί με την πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, την οικοδόμηση της κοινωνίας όπου ο λαός θα είναι αφεντικό στον τόπο του, της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας.

Με μπροστάρη το Κόμμα μας, βαδίζουμε στο 10^ο Συνέδριό μας με επαναστατική αισιοδοξία και περηφάνια ως η νεολαία του ΚΚΕ, με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι έχουμε δίκιο. Και γι’ αυτό θα νικήσουμε!

Μαρίνα Λαβράνου

Μέλος του Γραφείου του ΣΠ

Σπουδάζουσας Αθήνας