H συγκεκριμένη “δημοκρατικότατη” εγκύκλιος συντάχθηκε από τον κατά τα άλλα   “γέρο της δημοκρατίας” (των αστών), το Γεώργιο Παπανδρέου. Ο πολιτικός που πάντα έβαζε το χεράκι του στις δύσκολες στιγμές για την αστική τάξη της χώρας μας δεν θα δίσταζε φυσικά να στείλει τη συγκεκριμένη αντικομμουνιστική επιστολή προς τους διευθυντές των γυμνασίων. Πολλοί θα πουν ότι αυτές οι εποχές που το αστικό κράτος με τους μηχανισμούς του απέβαλε μαθητές, που ήταν μέλη της νεολαίας Λαμπράκη ή κυνηγούσε προοδευτικούς εκπαιδευτικούς έχουν περάσει προ πολλού. Μπορεί οι συνθήκες να άλλαξαν ως ένα βαθμό, αλλά μια πιο προσεκτική ματιά στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στους χώρους της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα στα σχολεία αποδεικνύει ότι η ιδεολογική και τρομοκρατική επίθεση στα μυαλά των νέων ανθρώπων δεν έχει τελειωμό και στις μέρες μας. Και δεν έχει τελειωμό γιατί το μέλημα για την άρχουσα τάξη παραμένει ίδιο, πώς δηλαδή μέσα στο σχολείο θα φυλακίσουν τα νεανικά μυαλά και πώς θα τους μάθουν την υποταγή ώστε αύριο να είναι υπάκουοι και χειραγωγήσιμοι εργαζόμενοι. 

Τον περασμένο Νοέμβρη ο σύλλογος καθηγητών του 15^ου Γυμνασίου Λάρισας μετά από σχετική “συμβουλή” του γραφείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού, αποφάσισε να λειτουργήσει κανονικά το σχολείο και να γίνει μάθημα την ημέρα του εορτασμού του Πολυτεχνείου (!) “ως αντίποινα” για τις διδακτικές ώρες που είχαν χαθεί εξαιτίας των κινητοποιήσεων των μαθητών. Η υπουργός παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου σε σχετική ερώτηση που υπέγραφαν βουλευτές του ΚΚΕ για το θέμα, απάντησε ότι δεν της πέφτει και λόγος από τη στιγμή που το αποφάσισαν οι καθηγητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δημοκρατίας που “ξεχειλίζει” στις σχολικές αίθουσες είναι ο σχολικός κανονισμός του 4^ου Γυμνασίου Ν. Ηρακλείου. Σύμφωνα με το συγκεκριμένο εσωτερικό σχολικό κανονισμό «εάν ο μαθητής χρησιμοποιήσει ή διακινήσει έντυπα εκτός απ’ τα σχολικά και τα εγκεκριμένα απ’ το υπουργείο Παιδείας τότε το σχολείο, αν το κρίνει αναγκαίο, μπορεί να καλέσει την αστυνομία».

…χέρι-χέρι με τον αντικομμουνισμό

Το σχολείο στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία    

Για να παρθούν τα αναγκαία μέτρα χρειαζόταν γενναία χρηματοδότηση από το σοσιαλιστικό κράτος. Πράγματι οι δαπάνες για την παιδεία το 1955 αυξήθηκαν σε σχέση με το 1950 κατά 110%! Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τριπλασιαστούν (!) μέσα σε λιγότερο από 5 έτη τα δεκατάξια σχολεία που αποτελούσαν τη βασική εκπαίδευση στη ΓΛΔ. Όσον αφορά την ιδεολογική διαπαιδαγώγηση έγινε κατορθωτό μέσα από μια σειρά πρωτοβουλιών της σοσιαλιστικής εξουσίας, η γενική εκπαίδευση να συνδέσει τη μαθητική νεολαία με τις βάσεις του μαρξισμού-λενινισμού και τα προοδευτικά επιτεύγματα της επιστήμης, να μεταδόσει στους μαθητές τον ενθουσιασμό ώστε να συμμετέχουν ενεργά στα μαθήματα και τις διάφορες επιμορφωτικές δραστηριότητες. Στη δεκαετία του 1960 και συγκεκριμένα στο 6^ο Συνέδριο του ΕΣΚΓ αποφασίστηκε να καθιερωθεί το ενιαίο σοσιαλιστικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η εκπαίδευση στη ΓΛΔ είχε ήδη αποκτήσει διεθνή φήμη, ωστόσο μια περαιτέρω προσπάθεια για διαπαιδαγώγηση της νεολαίας με τις αξίες του σοσιαλισμού και του προλεταριακού διεθνισμού είχε ιδιαίτερη σημασία. Η γερμανική λαϊκή βουλή ψήφισε το συγκεκριμένο νόμο το Φλεβάρη του 1965. Μετά την ψήφιση του νόμου οι δαπάνες για την εκπαίδευση αυξήθηκαν κατά 20%. Μέσα από όλες αυτές τις ενέργειες το επίπεδο της εκπαίδευσης ιδιαίτερα στα σχολεία βελτιώθηκε ακόμη περισσότερο. Τη σχολική χρονιά 1975-1976 το 92% των νέων ανθρώπων που έκλειναν τα 18 ολοκλήρωνε τη βασική πολυτεχνική μόρφωση (σκεφτείτε πόσο χαμηλότερα είναι τα ποσοστά των 18χρονων που τελείωναν το σχολείο στην Ελλάδα και τις άλλες καπιταλιστικές χώρες την ίδια εποχή αλλά και σήμερα).Στα σχολεία την ίδια περίοδο δινόταν ιδιαίτερη βαρύτητα στον τομέα του πολιτισμού. Υπήρχαν 62.000 χορωδίες και 3.500 μουσικά συγκροτήματα. Πάνω από το 70% των μαθητών ήταν τακτικοί αναγνώστες στις δημόσιες βιβλιοθήκες ενώ όλοι οι μαθητές είχαν επισκεφθεί μουσεία, μνημεία, ιστορικούς τόπους σε ολόκληρη την επικράτεια της ΓΛΔ. Επίσης δίπλα από τα σχολεία υπήρχαν διάφορα κέντρα για να ασχολούνται οι μαθητές στον ελεύθερο τους χρόνο (ναι, υπήρχε ελεύθερος χρόνος για τους μαθητές) όπως “τα σπίτια των πιονιέρων”, κέντρα νέων ερευνητών και κέντρα νέων τουριστών. Το 1973 στα κέντρα αυτά, που ήταν περίπου 300 σε όλη τη ΓΛΔ, απασχολούνταν 80.000 εργαζόμενοι. Ακόμη ιδιαίτερη ήταν η μέριμνα του κράτους για τα παιδιά στην προσχολική ηλικία. Το 1980 όλα τα βρέφη πήγαιναν σε βρεφονηπιακούς σταθμούς. Μέχρι την τετάρτη τάξη όλα τα παιδιά κρατούνταν στο σχολείο, στο οποίο έτρωγαν και μελετούσαν μέχρι να γυρίσουν από τη δουλειά στο σπίτι οι γονείς τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι για όλα τα παραπάνω δεν υπήρχε καμία οικονομική επιβάρυνση για τους εργαζομένους, τα παρείχε δωρεάν το σοσιαλιστικό κράτος.

Σε πρώτη προτεραιότητα για τους Aνατολικογερμανούς βρισκόταν ο λαϊκός μαζικός αθλητισμός, ο οποίος ήταν άρρηκτα συνδεμένος και με το σχολείο. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που βρίσκονταν στην προσχολική και σχολική ηλικία συμμετείχαν κάθε χρόνο στις “Σπαρτακιάδες”, που ξεκινούσαν στην αρχή της σχολικής χρονιάς σε επαρχιακό επίπεδο και κορυφώνονταν με την εθνική “Σπαρτακιάδα” στο τέλος του σχολικού έτους. Επίσης στις χιλιάδες αθλητικές κοινότητες που υπήρχαν, το 1977 υπολογίζεται ότι συμμετείχαν 1,4 εκατομμύρια μαθητές.

Το Σάββατο 23 Γενάρη το ΣΑΣΑ διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία εκδήλωση με θέμα “Έλληνες και μετανάστες μαθητές μαζί στην πάλη για το σχολείο με τη ζωή που μας αξίζει”, η οποία πραγματοποιήθηκε στο “Στέκι εργαζόμενων και νεολαίας”. Στην εκδήλωση, το δικό τους τόνο έδωσαν τα μουσικά συγκροτήματα DEVO (3^ο ΕΛ Ν.Ιωνίας) και Κύκλωμα+ΝΟΛΚ (Μαρούσι), ενώ το ΣΑΣΑ έκοψε και την πρωτοχρονιάτικη πίτα του με τους μαθητές να ανταλλάσουν ευχές μεταξύ τους για αγωνιστική και δημιουργική χρονιά.

Ψάξ’ το παραπάνω…..