Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η συμμαχία κυβέρνησης-ΝΔ-κεφαλαίου-ΕΕ ξεδιπλώνεται με ένταση της αντεργατικής επίθεσης και της ιδεολογικής τρομοκρατίας. Καλλιεργούν το φόβο για να δεχτούν οι εργάτες, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, προαποφασισμένα μέτρα στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο. Μέτρα μόνιμου χαρακτήρα που οδηγούν την εργατική τάξη στην κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση και αποδεικνύουν ότι είναι μονόδρομος ο ανυποχώρητος ταξικός αγώνας, η οργάνωση στους χώρους δουλιάς, η αποφασιστική αναμέτρηση με την εργοδοσία και η συμπόρευση με το ΠΑΜΕ στις απεργιακές μάχες στις 10 και 24 Φλεβάρη.

Ο πρωθυπουργός κατά την παρουσίαση του “Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης” (ΠΣΑ) στο υπουργικό συμβούλιο δήλωσε πώς «είναι απόφασή μας να μετατρέψουμε (…) την κρίση (…) σε μια μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα μας (και σ’ αυτήν την πορεία) το Πρόγραμμα Σταθερότητας, Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης είναι η μόνη μας επιλογή». Με αφορμή την “ευκαιρία” της καπιταλιστικής κρίσης μπαίνουν σε τροχιά μέτρα που είναι μονόδρομος για το κεφάλαιο. Το ΠΣΑ χτυπάει όλες τις πτυχές της ζωής της λαϊκής οικογένειας. Με αυτό κωδικοποιείται η προαποφασισμένη επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, στις εργασιακές σχέσεις με την παραπέρα ελαστικοποίησή τους, στη δημόσια υγεία που η λειτουργία της παραδίνεται στα χέρια μάνατζερ και στο λαϊκό εισόδημα με νέα φοροεπιδρομή.

Αναδεικνύεται γλαφυρά μέσα από το ΠΣΑ, ότι οι βιομήχανοι και τα κόμματά τους ξεθεμελιώνουν την κοινωνική ασφάλιση. Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ είχε δεσμευτεί για τέτοια μέτρα, με το Γ. Παπανδρέου να τονίζει ότι στόχος πρέπει να είναι «η καθιέρωση της βασικής σύνταξης ως κοινής αφετηρίας για όλες τις συντάξεις, όπου ανάλογα με τη δουλιά, ανάλογα με τις εισφορές, μπορεί να αυξηθεί η τελική σύνταξη». Με την “ασφαλιστική αναδιάρθρωση” καθιερώνεται μία κατώτατη σύνταξη πτωχοκομείου 340 ευρώ, ενώ η κύρια σύνταξη θα υπολογίζεται ανταποδοτικά, με βάση το ύψος των καταβαλλόμενων εισφορών. Πιο απλά, όποιος αντέχει για δουλιά μέχρι τα βαθιά γεράματα και μπορεί να πληρώνει για παροχές καλώς, οι υπόλοιποι… στον καιάδα της ανασφάλειας. Καταργείται ο κοινωνικός χαρακτήρας στην ασφάλιση και παράλληλα εισάγεται η λειτουργία με κεφαλοποιητικό σύστημα. Έτσι, ο εργαζόμενος θα κυνηγάει “επιδόματα” πλάι στο… αστρονομικό ποσό των 340 ευρώ. Επιταχύνεται η διαδικασία εμπορευματοποίησης της κοινωνικής ασφάλισης καθώς οι εργαζόμενοι ωθούνται στην ιδιωτική ασφάλιση, στον “τρίτο πυλώνα” δηλαδή του νέου ασφαλιστικού. Επιπλέον, θα μπει σε ισχύ και νέος φόρος ασφάλισης προκειμένου να επιταχυνθεί η απαλλαγή κράτους και εργοδοσίας από τις ασφαλιστικές εισφορές.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο ΠΣΑ και στο θετικό ρόλο της “κοινωνικής διαβούλευσης”. Αποδεικνύεται ότι οι “διαβουλεύσεις” και οι κάθε λογής “διάλογοι” λειτουργούν ως λαιμητόμος για τα εργατικά δικαιώματα.

Αφορμή για την ένταση της επίθεσης του κεφαλαίου αποτελεί η αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Εδώ ξεδιπλώνεται ακόμα πιο έντονα η ιδεολογική τρομοκρατία του κεφαλαίου. Αντί να μας πουν πόσα και πόσα χάρισαν στους μεγαλοεργοδότες, χαρακτηρίζουν ως “σπατάλες” τις επιχορηγήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, τους μισθούς στο δημόσιο. Έτσι, το “φάρμακο” που θα φέρει μείωση του ελλείμματος και θα γεμίσει τα κρατικά ταμεία δεν είναι πάρα η σκληρή φορολογία για το λαό, οι μειώσεις μισθών στο δημόσιο και η απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων. Είναι τουλάχιστον κοροϊδία να παρουσιάζεται σαν φταίχτης ο λαός, που κάθε χρόνο σφίγγει περισσότερο το ζωνάρι, την ίδια στιγμή που χαρίζονται ζεστά λεφτά στους καπιταλιστές. Δεν έχει περάσει ένας μήνας, από τότε που η κυβέρνηση εξήγγειλε νέες επιδοτήσεις με ζεστό κρατικό χρήμα στους μεγαλοεργοδότες για την ανεργία, που οι ίδιοι δημιουργούν.

Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να πιστέψει ότι η θυσία του με αφορμή την κρίση (που για τη δημιουργία της δεν έχει καμία ευθύνη) θα ανταμειφθεί με κάτι παραπάνω…από “κουπόνια” ντροπής ή αυξήσεις πτωχοκομείου. Τα γεμάτα κρατικά ταμεία τα θέλουν για να έχει το κεφάλαιο εξασφαλισμένες κρατικές επιδοτήσεις για τις επενδύσεις του, άρα για την κερδοφορία του.

Η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα δεν θα μπορούσε να μην εκφράζεται στη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ). Σε πνεύμα απόλυτης συνεννόησης ανάμεσα στο ΣΕΒ και στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για τη νέα ΕΓΣΣΕ. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έδειξε ότι συμμερίζεται τον πόνο των αφεντικών, γι’ αυτό και “απαιτεί” αυξήσεις ψίχουλα στους μισθούς και συμφώνησε με την προωθούμενη επιδότηση την ασφαλιστικών εισφορών της εργοδοσίας, όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Πώς να μην είχανε οι βιομήχανοι «θετική αντιμετώπιση», όπως είπε και ο Παναγόπουλος, όταν και εν μέσω κρίσης τα κέρδη τους ξεχειλίζουν από τη μία και από την άλλη η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ κάνει “σκόντο” τα εργατικά δικαιώματα για να σωθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου;

Επιστέγασμα της αντιλαϊκής επέλασης είναι το πρόσφατο διάγγελμα του Γ. Παπανδρέου. Επιβεβαιώνεται ότι τώρα είναι η ώρα που το κεφάλαιο θέλει να ξεμπερδεύει με κάθε εργατική κατάκτηση. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση, η ΝΔ, η ΕΕ και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου έχουν κηρύξει τον πόλεμο στην εργατική τάξη. Τρομοκρατούν για δήθεν “πτώχευση” και για “χρεοκοπία” γιατί φοβούνται. Με το όργιο ιδεολογικής τρομοκρατίας που εξαπολύουν τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου θέλουν να πείσουν ότι «είναι σκληρά τα μέτρα αλλά πρέπει να συναινέσουν “όλοι” για να μην οδηγηθούμε στην καταστροφή». Τα μέτρα είναι “μονόδρομος” για το κεφάλαιο και “μπουρλότο” για την εργατική τάξη, τη ζωή της, και τα δικαιώματά της. Γι’ αυτό οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να υπακούσουν στις σειρήνες της συναίνεσης. Αντίθετα, πρέπει να οργανωθούν, να σφυρηλατήσουν ατσάλινη ταξική ενότητα και να διεκδικήσουν όχι απλά να μην περάσει η χιονοστιβάδα των μέτρων αλλά συνολικά τον πλούτο που παράγουν.

Απέναντι στη συμμαχία κυβέρνησης-ΝΔ-ΕΕ-κεφαλαίου απαιτείται λαϊκό μέτωπο ανυπακοής και αντεπίθεσης. Στις 10 και στις 24 Φλεβάρη να νεκρώσουν γιαπιά και εργοστάσια. Με όπλο τη θετική πείρα από την απεργία στις 17/12, να δοθεί μήνυμα ότι η εργατική τάξη, απαλλαγμένη από το βαρίδι του εργοδοτικού συνδικαλισμού και με οδηγό ότι “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”, μπορεί και να αναμετριέται με την εργοδοσία με επιτυχία και να χτίζει τις προϋποθέσεις για την αντεπίθεση σε συμμαχία με τους φτωχούς αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους. Ο λαός πρέπει να αντιτάξει τη δική του συμμαχία και προοπτική απέναντι στη λυκοσυμμαχία του καπιταλιστικού μονόδρομου.

Νίκος Ρεμπάπης

Εδώ κι έναν περίπου μήνα, οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες της Μηχανιώνας δίνουν μια αποφασιστική μάχη με τους πλοιοκτήτες – εργοδότες τους και τους μηχανισμούς της κεντρικής και τοπικής εξουσίας που τους στηρίζουν. Μπροστάρης και οργανωτής του αγώνα τους από την πρώτη στιγμή ήταν οι ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

“Μαύρο” μέτωπο

απέναντι στους αλιεργάτες

Οι αλιεργάτες αντιμετώπιζαν το τελευταίο διάστημα την επιχείρηση δραστικής μείωσης του “εργατικού κόστους” από πλευράς μιας μεγάλης ομάδας των εργοδοτών - πλοιοκτητών αλιευτικών σκαφών που αποφάσισαν να μειώσουν το εισόδημα των εργατών στο 1/4, από τα 1.200-1.300 ευρώ στα 300-400 ευρώ. Τέτοια ψίχουλα θέλουν να δίνουν σ’ εργάτες που δουλεύουν πάνω στα σκάφη σε 24ωρη βάση, για μήνες, σε πολύ δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες.

Ενορχηστρωτής της σκληρής αντεργατικής επίθεσης, ήταν η ίδια η κυβέρνηση, η οποία, με τους μηχανισμούς της (Λιμενικό, Αστυνομία, κλπ), τους εκλεκτούς της εκπροσώπους στην τοπική εξουσία (δήμαρχος, κλπ.) και τους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ στα εργοδοτικά σωματεία και το ΕΚΘ, ζητούσε από τους αλιεργάτες να σκύψουν το κεφάλι και να αποδεχθούν τις αξιώσεις των εργοδοτών. Συμπαραστάτες είχαν στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. που καλούσαν το λαό της Μηχανιώνας να υπογράψει κείμενο για την εκδίωξη των Αιγυπτίων, ώστε να έρθουν νέες στρατιές “σκλάβων” από άλλες χώρες, καλλιεργώντας το ρατσισμό και τον εθνικισμό.

Στο πλάι των εργοδοτών, το Σωματείο Αλιεργατών Θεσσαλονίκης, που ελέγχεται από την ΠΑΣΚΕ και μόνο κατ’ όνομα είναι εργατικό σωματείο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι εργοδότες σε αυτό ανέθεσαν να υπολογίζει το μερτικό των Αιγυπτίων αλιεργατών και ότι σε συμφωνία που πρότειναν στους μετανάστες εργάτες, ζητούσαν οι εργάτες να προσλαμβάνονται μετά από έγκριση του Σωματείου δηλαδή των ξεπουλημένων της ΠΑΣΚΕ!

Στο μαύρο μέτωπο συντάχθηκε και η Δικαιοσύνη, που εκδίκασε σε χρόνο – ρεκόρ, το αίτημα της εργοδοσίας για να κηρυχθεί η απεργία παράνομη.

Η οργάνωση του αγώνα

Από τις πρώτες μέρες της απεργίας, το ΠΑΜΕ κάλεσε τους εργαζομένους και το λαό της Μηχανιώνας να σταθούν στο πλευρό των αλιεργατών, Ελλήνων και Αιγυπτίων, που παλεύουν για το δικαίωμα στη δουλιά με αξιοπρεπείς αμοιβές, ξεκαθαρίζοντας ότι ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων των εργατών, Ελλήνων και ξένων. Στο πλευρό τους, στην περιφρούρηση της απεργίας, σε κοινές αλυσίδες, στις πορείες βρέθηκαν εκατοντάδες νέοι κομμουνιστές, μέλη της ΚΝΕ, νέοι εργάτες, φοιτητές – σπουδαστές, μαθητές.

Η αγωνιστική τους συσπείρωση στο ΠΑΜΕ έστειλε ηχηρό μήνυμα: Δεν είναι μόνοι τους, έχουν στο πλευρό τους την τάξη τους. Οι εργαζόμενοι μετανάστες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας. Είναι διπλά θύματα του ίδιου ταξικού αντίπαλου που έχουν και οι Έλληνες εργάτες.

Η σκληρή αυτή μάχη και η παρέμβαση των κομμουνιστών, οδήγησε τους αλιεργάτες να βγάλουν ουσιαστικά συμπεράσματα με βάση το ταξικό τους συμφέρον. Απομόνωσαν το εργοδοτικό σωματείο που ανέλαβε εργολαβικά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγαλοπλοιοκτητών. Συντάχθηκαν με το ΠΑΜΕ και μαζί του σχεδίασαν τη στρατηγική του αγώνα τους. Προχώρησαν στη συγκρότηση του Συλλόγου Αιγυπτίων Αλιεργατών Μηχανιώνας. Δημιούργησαν, το δικό τους σωματείο προκειμένου να οργανώσουν την πάλη τους για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους.

Έλληνες και μετανάστες εργάτες:

Είναι επιτακτική ανάγκη Έλληνες και μετανάστες εργαζόμενοι μαζί να παλέψουν για την ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Η καλύτερη απάντηση στο ρατσισμό είναι να δυναμώσει η ταξική ενότητα και μαχητικότητα, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, θρησκεία. Για να μην πληρώσουν την καπιταλιστική κρίση οι Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι, για να συγκεντρώσουν δυνάμεις στην πάλη για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Είναι η καλύτερη απάντηση στο κλίμα που διαμορφώνεται από κόμματα, Τοπική Αυτοδιοίκηση και ΜΜΕ κατά των μεταναστών, σήμερα που γενικεύεται η επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα από την ΕΕ και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, που προσπαθούν να φορτώσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης.

Ένοχη αυτής της κατάστασης, είναι η πολιτική της ΕΕ, που την προωθούν πιστά η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑ.Ο.Σ. και στηρίζει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Απέναντι σ’ αυτήν την πολιτική, πρέπει να σταθεί η εργατική τάξη, παρά την προσπάθεια που γίνεται να δικαιολογηθεί ως “εθνικά αναγκαία” η νέα αντεργατική καταιγίδα αλλά και στην επιδίωξή τους να στρέψουν ένα κομμάτι της εργατικής τάξης απέναντι σε ένα άλλο.

Αυτοί που υποκριτικά διαμαρτύρονται για τη μαζική εισροή μεταναστών στη χώρα μας, στήριξαν και στηρίζουν τη δράση των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών που προκαλούν αυτό το φαινόμενο. Συμμετείχαν στους βομβαρδισμούς του Αφγανιστάν, στους δύο πολέμους στο Ιράκ, στηρίζουν την εκμετάλλευση από τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια του πλούτου ασιατικών και αφρικανικών χωρών, με αποτέλεσμα να οδηγούνται οι λαοί στην εξαθλίωση, στην πείνα, άρα και στη μετανάστευση. Αυτοί που ζητωκραύγαζαν για τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες μαζί με τους ιμπεριαλιστές και τα κέντρα τους, τώρα προβληματίζονται, τάχα, γιατί οι λαοί από αυτές τις χώρες έρχονται στη χώρα μας. Αυτοί δημιούργησαν το πρόβλημα και είναι οι ίδιοι που κερδίζουν από αυτό. Οι παράνομοι, οι τρομοκρατημένοι από τις δυνάμεις καταστολής και την εργοδοσία, ασυνδικάλιστοι εργάτες μετανάστες αποτελούν τα πιο εύκολα θύματα εκμετάλλευσης, το πιο φθηνό εργατικό δυναμικό.

Είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη η πάλη, η οργάνωση Ελλήνων και μεταναστών εργατών στα ταξικά σωματεία, η κοινή δράση για την ανασύνταξη και αντεπίθεση του κινήματος, η ισχυροποίηση του ΚΚΕ, η συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας, των εργατών Ελλήνων και μεταναστών, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, για τη Λαϊκή Εξουσία, για το σοσιαλισμό.