Συνεχίζεται το πλούσιο πρόγραμμα του “Συρμού”, με το μήνα αυτό να είναι αφιερωμένος στους αγώνες της αγροτιάς και στην ανάγκη της συμμαχίας της με την εργατική τάξη και τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους.

Σάββατο 6/2

21.30: Εκδήλωση για τους αγώνες

Κυριακή 7/2

21.30: Συναυλία ροκ μουσικής

Δευτέρα 8/2

21.30: Προβολή ταινίας, “Η απεργία”

Πέμπτη 11/2

21.30: Προβολή ταινίας,

“Η γη” του Ντοβζένκο

Παρασκευή 12/2

22.30: Αποκριάτικο πάρτυ

Σάββατο 13/2

21.30: Κοπή πίτας της Οργάνωσης Αττικής με το λαϊκό-ρεμπέτικο συγκρότημα της ΚΝΕ

Κυριακή 14/2

11.00: Παιδικό πρόγραμμα, Γαϊτανάκι και άλλα αποκριάτικα παιχνίδια

Παρασκευή 19/2

22.30: Γλέντι Οργάνωσης ΤΕΙ

Σάββατο 20/2

22.00: Συναυλία ροκ μουσικής

με τους “Κυνηγούς ονείρων”

Κυριακή 21/2

21.30: Συναυλία κλασσικής μουσικής,

από τα μουσικά σύνολα της ΚΝΕ

Δευτέρα 22/2

21.30: Αφιέρωμα στο πολιτικό-

Πέμπτη 25/2

21.30: Προβολή ταινίας,

Παρασκευή 26/2

22.30: Λαϊκό γλέντι

Τ.Ο. ΦΛΣ, ΦΜΣ, ΝΟΠΕ, ΥΓΕΙΑΣ

Σάββατο 27/2

21.30: Αφιέρωμα

στο εργατικό-πολιτικό τραγούδι,

Κυριακή 28/2

21.00: Αφιέρωμα

στο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

Οταν ένας εκκολαπτόμενος μεγιστάνας του πετρελαίου πληροφορείται ότι σε μια μικρή πόλη κάπου στις δυτικές ΗΠΑ, αναβλύζουν τόνοι μαύρου χρυσού, αποφασίζει να μετακομίσει στην επαρχιακή πόλη Little Boston. Στην πόλη αυτή, όπου οι κάτοικοι ζουν μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία, ο ήρωας θα επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι των κατοίκων προκειμένου πότε με την εξαπάτηση και πότε με τον εκβιασμό να εξαγοράσει τα χωράφια τους και ν’ αρχίσει τις γεωτρήσεις για το “κοινό” πάντα συμφέρον.

Η ταινία δίνει με πολύ γλαφυρό τρόπο τη διαδικασία της δημιουργίας του μονοπωλίου στο χώρο του πετρελαίου, στις ΗΠΑ των αρχών του 20^ου αιώνα ενώ παράλληλα περιγράφει ολόπλευρα τις συνθήκες ζωής και δουλειάς στον καπιταλισμό: Η άγρια εκμετάλλευση, τα συγκαλλημένα εργατικά “ατυχήματα”, οι εξαπατημένοι λαϊκοί άνθρωποι που ελπίζουν στην “κοινή” πρόοδο ταυτίζοντας το συμφέρον τους με το συμφέρον του εργοδότη τους, ο ρόλος της εκκλησίας, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στους καπιταλιστές, η πλήρης ισοπέδωση των κοινωνικών σχέσεων, συνθέτουν το σκηνικό αυτής της πολύ σημαντικής ταινίας.

Πρόκειται για ένα κλασσικό μυθιστόρημα, γραμμένο με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός, την κατάρρευση της τράπεζας “Γουνιόν Ζενεράλ” (1881 - 82) και τον οικονομικό εκμηδενισμό του άλλοτε “κραταιού” τραπεζίτη Ευγένιου Μποντού.

Στο έργο αυτό του Ζολά, που αποτελεί μια έξοχη περιγραφή των συγκρούσεων και των συνεπειών τους στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών και των χρηματιστών, το χρήμα παρουσιάζεται όχι γενικά, αλλά μέσα από το πρίσμα της λειτουργίας του ως κεφάλαιο, της λειτουργίας της μετοχικής εταιρείας και του χρηματιστηρίου. Ο συγγραφέας εμβαθύνει στην αντικειμενική ερμηνεία του χρηματιστηρίου και καταρρίπτει το μύθο για την υποτιθέμενη δυνατότητα αύξησης των λαϊκών εισοδημάτων μέσω του τζόγου στο χρηματηστήριο.

Είναι χαρακτηριστικό πως το έργο γράφτηκε αφού είχε κυκλοφορήσει το “Κεφάλαιο” του Μαρξ. Μάλιστα ο συγγραφέας μέσω ενός από τους ήρωές του, του σοσιαλιστή Σιγισμόντ, παρουσιάζει την επιστημονική ερμηνεία του “Κεφαλαίου” για τον καπιταλισμό, και υπερασπίζεται την ανάγκη της αντικατάστασής του από το σοσιαλισμό.

Ένα βιβλίο ιδιαίτερα επίκαιρο, ιδίως αν λάβουμε υπ’ όψιν την εκδηλωμένη κρίση υπερπαραγωγής των τελευταίων χρόνων, αλλά και τις διάφορες αντιεπιστημονικές θεωρίες που “κυκλοφορούν” για την ερμηνεία της, με πρώτες αυτές του “καζινοκαπιταλισμού”, και της “χρηματιστηριακής” κρίσης που προκάλεσαν τα “goldenboys”.

Το “CantoGeneral” είναι ένα ορατόριο για συμφωνική ορχήστρα, λαϊκά όργανα και χορωδία. Βασισμένο στην ποίηση του μεγάλου Χιλιανού κομμουνιστή ποιητή Πάμπλο Νερούντα, είναι ένας ύμνος στα οράματα, τους πόθους και τους αγώνες των λατινοαμερικάνικων λαών ενάντια στην εξάρτηση και την κατοχή από το βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους συνεργάτες του. Ο Θεοδωράκης συνέθεσε το “Canto General” το 1972 στη Γαλλία και συνέπεσε, τότε, να είναι πρέσβης της Χιλής στο Παρίσι ο ίδιος, ο Πάμπλο Νερούντα ο οποίος και παρακολούθησε και κάποιες από τις πρόβες μαζί με τη σύζυγο του.

Η αρχική του μορφή (τα επτά πρώτα μέρη) ήταν προγραμματισμένη να εκτελεστεί για πρώτη φορά στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο της Χιλής το Σεπτέμβρη του 1973. Ωστόσο, λίγες μέρες πριν τη συναυλία πραγματοποιείται το αιματοβαμμένο πραξικόπημα του Πινοσέτ και το Εθνικό Στάδιο μετατρέπεται από τόπο συναυλίας σε τόπο μαρτυρίου και εκτελέσεων. Οι πρώτες ζωντανές ηχογραφήσεις του έργου, έγιναν στο Στάδιο Καραϊσκάκη και στο γήπεδο του Παναθηναϊκού από τις 13 έως τις 16/8/1975. Συνολικά, 125.000 άτομα παρακολούθησαν τις τέσσερις συναυλίες, που προλόγιζε ο Μάνος Κατράκης, με σολίστ τη Μαρία Φαραντούρη και τον Πέτρο Πανδή.

Στο κύκνειο άσμα του μεγάλου Ρώσου θεατρικού συγγραφέα Άντον Τσέχοφ, “Ο Βυσσινόκηπος”,σκιαγραφείται η παρακμή και η σήψη της αστικής κοινωνίας λίγα χρόνια πριν τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση. Παρακολουθούμε την ιστορία μιας μικροαστικής οικογένειας γαιοκτημόνων που αποδέχεται παθητικά τη χρεοκοπία της ελπίζοντας σε ένα “θαύμα” που θα την επαναφέρει στην προηγούμενη καλοπέραση. Ανύμπορη να ανατρέψει τις εξελίξεις, αναγκάζεται να πουλήσει την ιδιοκησία της, το κτήμα του βυσσινόκηπου, σε έναν έξυπνο επιχειρηματία, του οποίου ο πατέρας και ο παππούς ήταν σκλάβοι της οικογένειας μέχρι το 1861, χρονιά κατάργησης της δουλοπαροικίας στη Ρωσία. Ο βυσσινόκηπος, σύμβολο καταπίεσης και δουλείας για τον διανοούμενο Τροφίμοφ και σύμβολο της χαμένης ευημέριας για την αστή Αντρέγεβνα ξεριζώνεται οριστικά, προμηνύοντας την ανατροπή της αστικής τάξης στη Ρωσία.

(Ποίηση: Πάμπλο Νερούντα, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

“Δημοκρατίες της Μπανάνας”, ή κοινώς “μπανανίες”. Έτσι ονομάστηκαν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής στις οποίες επιβλήθηκε κατά το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα το μεγάλο βορειοαμερικανικό μονοπώλιο τροφίμων “UnitedFruitCompany”. Σήμερα, η ονομασία αυτή έχει καθιερωθεί για όποια χώρα γίνεται “ξέφραγο αμπέλι” στο ξένο κεφάλαιο…

la Compañía Frutera Inc.

Η Λατινική Αμερική θεωρούταν πάντα ως η “πίσω αυλή” των Ηνωμένων Πολιτειών. Μάλιστα, αυτό κατοχυρώθηκε ως βασική αρχή της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής το 1826, με το περίφημο “Δόγμα Μονρόε”.

Η στρατηγική είναι απλή: Εγκαθίδρυση υποτελών κυβερνήσεων, καταλήστευση του φυσικού πλούτου από το μονοπωλιακό κεφάλαιο, πλήρης έλεγχος της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής από τα ξένα μονοπώλια και άμεση καταστολή όποιου από τους λαούς ξεσηκωθεί, είτε με στρατιωτικά πραξικοπήματα, είτε με άμεση στρατιωτική επέμβαση. 

Η πολιτική ιστορία της Λατινικής Αμερικής είναι πράγματι γεμάτη από τις “αιμοβόρες μύγες” του ιμπεριαλισμού. Πραξικοπήματα σε Ονδούρα και Παραγουάη (1954), Γουατεμάλα (1963), Βραζιλία (1964), Περού (1968), Βολιβία (1971), Ουρουγουάη (1972), Χιλή (1973), Αργεντινή (1976). Σαλβαδόρ, Νικαράγουα και Γουατεμάλα τη δεκαετία του 1980. Επέμβαση στη Γρενάδα το 1983. Στον Παναμά το 1991. Απόπειρα πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα το 2005. Ξανά πραξικόπημα στην Ονδούρα το καλοκαίρι του 2009. Και ο κατάλογος συνεχίζεται…