Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχουν αποδείξει εδώ και χρόνια ότι είναι πολύ χρήσιμο όπλο στα χέρια του κεφαλαίου για την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Είτε με κυβέρνηση ΝΔ, είτε με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ο εργοδοτικός συνδικαλισμός έχει αναλάβει στο εργατικό κίνημα το ρόλο του πλασιέ της ανταγωνιστικότητας, του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, όλων όσων αποτελούν ομαδικό τάφο δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαίο πως μια σειρά σκληρών αντιλαϊκών μέτρων έχουν τη σφραγίδα, πέραν της ΕΕ και των κομμάτων της, και των ξεπουλημένων ηγεσιών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Τελευταίος σταθμός στον αντεργατικό κατήφορο που καταγράφει ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός είναι η ανοιχτή απεργοσπασία στην οποία προχώρησαν, τρομοκρατημένοι από την πανεργατική απεργία που οργάνωσε το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στις 17/12.

Η απεργιακή αναμέτρηση στις 17 Δεκέμβρη πρόσθεσε στην ηγεσία της ΓΣΕΕ το “παράσημο” του απεργοσπάστη. Η συγχορδία του εργατοπατερισμού έφτασε στο σημείο να βγάλει την απεργία του ΠΑΜΕ “παράνομη”, πριν ακόμα κι από τα αστικά δικαστήρια και την εργοδοσία. Η ανακοίνωση ανοιχτής απεργοσπασίας του γραφείου τύπου της ΓΣΕΕ, στις 16/12 ανέφερε «ότι για αύριο Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου, η ΓΣΕΕ ΔΕΝ έχει προκηρύξει απεργία» ενώ στο τέλος, ούτε λίγο ούτε πολύ, τόνιζε ότι μόνο με την άδεια της ηγεσίας της ΓΣΕΕ μπορούν να απεργούν οι εργαζόμενοι. Ηταν ουσιαστικά ανακοίνωση… πάσα στους εργοδότες για να απολύσουν όσους θέλουν επειδή απήργησαν.

Βέβαια, οι εργατοπατέρες στην προσπάθειά τους να χτυπήσουν τη γραμμή της ανυπακοής, βρήκαν δίπλα τους, εκτός από την κυβέρνηση, κάθε στήριγμα του κεφαλαίου. Η ΝΔ μέσω στελεχών της, όπως ο Κ. Μητσοτάκης, ισχυριζόταν ότι με καταλήψεις και “παράνομες” απεργίες το ΚΚΕ δοκιμάζει τα όρια της νομιμότητας, ο Στρατούλης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τους εργαζομένους «να αγνοήσουν τις κομματικές συγκεντρώσεις», το γραφείο τύπου του ΛΑΟΣ έλεγε ότι «κάποιοι πιστεύουν ότι όσο περισσότερες απεργίες κάνουν, τόσο πιο ανώδυνα και γρήγορα θα βγούμε από την κρίση».

Οι δυνάμεις του συμβιβασμού δεν έμειναν μόνο στα λόγια: σε ανοιχτή επικοινωνία με την εργοδοσία έστησαν απεργοσπαστικούς μηχανισμούς σε μια σειρά από χώρους, ενώ σε δεκάδες σωματεία το αντιΠΑΜΕ μέτωπο ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Αυτόνομης Παρέμβασης και αριστεριστών, έδωσε τα ρέστα του στην προσπάθεια να μην κηρυχτεί απεργία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, βέβαια, οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό από τη δράση του ΠΑΜΕ και τη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία και στην οργάνωσή της.

Οι ξεπουλημένοι όμως “Παναγοπουλαίοι” απέδιξαν για μια ακόμα φορά πως με κάθε τρόπο θα ανταποκριθούν στην αποστολή τους να γονατίσουν το εργατικό κίνημα.

Βέβαια, ήδη μετά την κυβερνητική εναλλαγή, είχε φανεί ότι η ηγεσία της ΓΣΕΕ θα ακολουθήσει στάση… “μηδενικής ανοχής” απέναντι στους αγώνες. Χάρηκε τόσο με την εκλογή του ΠΑΣΟΚ η ηγεσία της ΓΣΕΕ, που στην εισήγηση του Γενικού Συμβουλίου της στις 18/12 αναφέρει ξετσίπωτα ότι «η κοινωνική συνείδηση που διαμορφώθηκε (σ.σ. για να βγει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ) ήταν αποτέλεσμα της οργάνωσης και της δράσης των συνδικάτων και της ΓΣΕΕ». Ακόμα πιο απλά, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ έχει δηλώσει ότι «για μένα η πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί είναι αυτή που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός και από την υλοποίησή της θα κρίνουμε την κυβέρνηση» (συνέντευξη Παναγόπουλου στην “Ελευθεροτυπία”, 20/12/09). Θέλουν το εργατικό κίνημα εγκλωβισμένο στην αυταπάτη ότι δήθεν το ΠΑΣΟΚ είναι πιο φιλολαϊκό από τη ΝΔ, αποκρύπτοντας ότι και τα δύο είναι κόμματα της πλουτοκρατίας και αντίπαλοι των εργατών. Βέβαια το αντιλαϊκό πρόσωπο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ φάνηκε πολύ γρήγορα.

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ (αφού είχε ξεζουμίσει και στα γραφεία της εργαζομένους με τη μορφή των Stage) συμφώνησε με τις πάνω από 23.000 απολύσεις των εργαζομένων στα Stage που εξήγγειλε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Hδη, οι ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ συνδιαλέγονται με τους “κοινωνικούς εταίρους” για να ξεριζωθεί κάθε εργατική κατάκτηση που έχει απομείνει στο ασφαλιστικό και στις συλλογικές συμβάσεις.

Αυτήν την περίοδο, και μπροστά στην υπογραφή της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) η ηγεσία της ΓΣΕΕ, όπως φαίνεται και από το προσκλητήριο που έστειλε προς τους βιομηχάνους, ζητάει εκ νέου μισθούς μιζέριας που καμία σχέση δεν έχουν με τις ανάγκες της εργατικής τάξης. Άλλωστε, η ηγεσία της ΓΣΕΕ παρουσιάζει σαν «κορυφαίες κατακτήσεις» του προηγούμενου διαστήματος και «θετική αφετηρία» για την ΕΓΣΣΕ του 2010 τις Συλλογικές Συμβάσεις ντροπής, που έδιναν αύξηση λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα!

Το βασικότερο όμως για τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι ότι θέλουν να εκμαυλίσουν την έννοια της διεκδίκησης στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Θέλουν να πείσουν ότι οι κατακτήσεις δεν έρχονται από ταξικούς αγώνες, αλλά μέσα από “διαλόγους” και “συζητήσεις” με τους εργοδότες και τα κόμματά τους. Aλλωστε, η ίδια η ηγεσία της ΓΣΕΕ προσδιορίζει το ρόλο της ως «ο κεντρικός κοινωνικός διαπραγματευτής» (εισήγηση του Γενικού συμβουλίου, 18/12).

Οι “διάλογοι” και οι “διαβουλεύσεις” κύριο στόχο έχουν να δηλητηριάσουν το εργατικό κίνημα με την ιδέα της ταξικής συμφιλίωσης. Έτσι αξιοποιούσε και αξιοποιεί το κεφάλαιο την εργατική αριστοκρατία, που το ίδιο διαμορφώνει.

Ειδικά εν μέσω κρίσης, το κεφάλαιο για να θωρακίσει τα κέρδη του και την εξουσία του, θέλει ακόμα περισσότερο οι εργάτες να νιώσουν “συνέταιροι”, να σκύψουν κι άλλο το κεφάλι. Γι’ αυτό και η ηγεσία της ΓΣΕΕ προτείνει, σαν “διέξοδο” από την κρίση, νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο (π.χ. πράσινη ανάπτυξη) χωρίς βέβαια να λέει κουβέντα για την ουσία της κρίσης, ότι δηλαδή είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό και μόνη “διέξοδος” για τους εργάτες είναι η πάλη για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Το ταβάνι που βάζουν οι ξεπουλημένες ηγεσίες στο εργατικό κίνημα είναι η αυταπάτη για «εξισσοροπημένη ανάπτυξη των δυνάμεων του κεφαλαίου και της εργασίας». Με απλά λόγια, καλούν τους εργάτες να παλέψουν για να “εξανθρωπιστεί” δήθεν ο καπιταλισμός. Βαφτίζουν «υπερφίαλες και μη ρεαλιστικές απαιτήσεις» τα δίκαια αιτήματα για μόνιμη και σταθερή δουλιά, για 1400 ευρώ βασικό μισθό, για δημόσια δωρεάν καθολική κοινωνική ασφάλιση. Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι απέναντι από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και υποταγμένες στο “ρεαλισμό” της διόγκωσης των κερδών των καπιταλιστών.

Αξιοποιούν συνέχεια τον αντικομμουνισμό («έχω το δικαίωμα να είμαι αντιΚΚΕ», Γ. Παναγόπουλος, 18/12/09) γιατί τρέμουν τη στρατηγική του ΚΚΕ, την προοπτική του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Ο φόβος που τους πιάνει είναι φόβος της ίδιας της αστικής τάξης. Τους χαλάει τη σούπα της “κοινωνικής συναίνεσης”, ότι οι κομμουνιστές εμπνέουν και διαπαιδαγωγούν τους εργαζομένους στους χώρους δουλιάς, σε αντίθεση με τα μαθήματα απεργοσπασίας που δίνουν οι ξεπουλημένες ηγεσίες.

Η στάση των κομμουνιστών απαιτεί θυσίες και όχι μόνο δεν είναι «διασπαστική» ή «απομονωτική» (όπως κραύγαζαν μετά την απεργία στις 17/12 οι δυνάμεις των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και οι οπορτουνιστές στο εργατικό κίνημα), αλλά δείχνει τον τρόπο που πρέπει να δίνονται οι ταξικές μάχες, γι’ αυτό και αναγνωρίζεται από τους εργαζομένους.

Αναδεικνύεται πιο γλαφυρά από κάθε άλλη φορά ότι είναι όρος, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, οι εργάτες να διαχωριστούν από τις απεργοσπαστικές ηγεσίες, των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και τα κόμματα του κεφαλαίου.

Πιο επίμονα το επόμενο διάστημα πρέπει να κυριαρχήσει σε κάθε χώρο δουλιάς ότι η εργατική τάξη, με οδηγό της το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», πρέπει να συστρατευτεί με το ΚΚΕ και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, για να ανοίξει το δρόμο στη λαϊκή αντεπίθεση.

Ανοιξη 1997: Επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ξεκινάει ο “κοινωνικός διάλογος” με τη συμμετοχή της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, της Αυτόνομης Παρέμβασης, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των βιομηχάνων. Το πόρισμα του διαλόγου, που υπογράφεται από τον Πολυζωγόπουλο (τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ, στέλεχος τότε και τώρα του ΠΑΣΟΚ), χρησιμοποιήθηκε για να νομοθετήσει το 1998 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα stage και την ανασφάλιστη εργασία, την “εκ περιτροπής εργασία” και τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης που αποτελούν χτύπημα στις Συλλογικές Συμβάσεις. Στον πρόλογο του νόμου 2639/98 αναφέρεται ότι «Τα μέτρα του νομοσχεδίου αποτελούν προϊόν του κοινωνικού διαλόγου που κατέληξε στο “Σύμφωνο Εμπιστοσύνης προς το 2000”».

Γενάρης 2001: Οι εργατοπατέρες δηλώνουν τη συμφωνία τους με το νόμο 2956/01, που νομιμοποιεί την ενοικίαση των εργαζομένων. Η παρατήρηση τους αφορούσε μόνο τη μορφή του σύγχρονου δουλεμπορίου (“δανεισμό” τον ονόμασε η ηγεσία της ΓΣΕΕ) και όχι βέβαια την επιδίωξη του κεφαλαίου για φτηνότερη εργατική δύναμη.

2002: Η ηγεσία της ΓΣΕΕ σπεύδει να καταθέσει τις προτάσεις της για το νόμο Ρέππα. Χτυπάει το χέρι στο τραπέζι μαζί …με το ΣΕΒ και κατακτά για… τους βιομήχανους την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των εργαζομένων με τη μορφή «κινήτρων για την παραμονή στην εργασία» καθώς και τη θέσπιση των «επαγγελματικών ασφαλιστικών ταμείων».

Φλεβάρης 2009: Αφού έχει ξεσπάσει η καπιταλιστική κρίση, η ηγεσία της ΓΣΕΕ σπεύδει να “κουβεντιάσει” με το ΣΕΒ κατόπιν εντολής της κυβέρνησης της ΝΔ. Έτσι προκύπτουν τα «11 σημεία σύγκλισης για τη διαμόρφωση κοινού μετώπου των κοινωνικών εταίρων προς αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης».

Η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ συμφωνεί απόλυτα με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, όπως περιγράφονται στα 11 σημεία. Με το πόρισμα νομιμοποιούνται μέτρα όπως: οι ομαδικές απολύσεις, ότι ο εργοδότης δε θα καταβάλλει για τον εργαζόμενο τις ασφαλιστικές εισφορές που αντιστοιχούν στο πραγματικό ύψος του μισθού του αλλά στο ύψος του κατώτερου βασικού μισθού, η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών του εργοδότη, η μείωση της φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων. Το στίγμα της ΓΣΕΕ, και εν μέσω οικονομικής κρίσης, περιγράφεται ως εξής: “Τα κεφάλια μέσα-όχι αγώνες” και “Νόμος είναι τα κέρδη του κεφαλαίου”, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους όρους δουλιάς και ζωής για την εργατική τάξη.

Από το 2000 και μετά: Ολες οι Εθνικές Γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που έχει υπογράψει η ηγεσία της ΓΣΕΕ εξασφαλίζουν “αυξήσεις” λιγότερες του ενός ευρώ στα μεροκάματα.