Αντικομμουνισμός που γράφει… Ιστορία

Tο σχολείο δεν είναι ουδέτερο, είναι το σχολείο της αστικής τάξης. Κομμάτι της αστικής ιδεολογίας είναι ο αντικομμουνισμός. Το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων είναι πεδίο στο οποίο γίνεται μία από τις σημαντικότερες προσπάθειες υποταγής των νέων μυαλών. Σ’ αυτό το επίπεδο διεξάγεται έντονη ιδεολογική διαπάλη, συνήθως με επίκεντρο το μάθημα της ιστορίας. Το κεφάλαιο συνειδητά επιλέγει να παρέμβει στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων, εκμεταλλευόμενο την έλλειψη ιστορικής πείρας που αντικειμενικά έχουν οι νέοι. Οι αστοί φτάνουν στο σημείο να εξισώνουν το σοσιαλισμό με το φασισμό. Χτυπούν την ταξική πάλη, η οποία όπως λένε εμπεριέχει “αίμα και βία” γιατί φοβούνται “όπως ο διάολος το λιβάνι” την προοπτική που γεννά η πάλη των τάξεων, δηλαδή το γκρέμισμα του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. 

Ξεφυλλίζοντας κανείς τα σχολικά βιβλία αντιλαμβάνεται ότι “βγάζει μάτι” η αντιεπιστημονικότητα και ο ανορθολογισμός… Οι ιστορικοί της αστικής τάξης όταν γράφουν ιστορία, εσκεμμένα εξαφανίζουν τα ταξικά συμφέροντα που διέπουν τις κοινωνίες. Παρουσιάζουν τον καπιταλισμό σαν αιώνιο σύστημα το οποίο… παίρνει διορθώσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ανατρέπεται. Εντονότατο όμως είναι και το στοιχείο του αντικομμουνισμού στα δύο βιβλία της Ιστορίας της Γ’ Λυκείου (κατεύθυνσης και γενικής παιδείας). Yπάρχουν δύο κύριοι άξονες που εκφράζουν τον αντικομμουνισμό: Από τη μία, η αποσιώπηση της ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και του λαϊκού κινήματος καθώς και η επίθεση σ’ αυτήν και απ’ την άλλη, η επίθεση στο σοσιαλισμό και τη Σοβιετική Ενωση. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα βιβλία διέπονται από την εμφανή θέληση για εξωραϊσμό του ιμπεριαλισμού και των εγκλημάτων του.

Αρχικά η ιστορία του ΚΚΕ “λάμπει” στις σελίδες των εν λόγω βιβλίων δια της απουσίας της, παρ’ όλο που η ενενηντάχρονη διαδρομή του ΚΚΕ είναι δεμένη με την ιστορία του τόπου, δεν υπάρχει αγώνας του λαού μας που να μη συνεισέφεραν οι κομμουνιστές. Ακριβώς αυτό δεν θέλουν οι αστοί να αναδειχτεί, γι’ αυτό και αποσιωπούν ή παραχαράσουν την ιστορία. Το Υπουργείο Παιδείας και οι ιστορικοί του δεν αναφέρουν το ΚΚΕ όταν γράφουν για την Εθνική Αντίσταση, ίσως γιατί οι πολιτικοί πρόγονοί τους εκείνη την περίοδο βρίσκονταν στο Κάιρο, ενώ οι κομμουνιστές στην κατεχόμενη Ελλάδα έδιναν τη ζωή τους για την αποτίναξη του ναζιστικού ζυγού.

Αλλωστε στο βιβλίο της γενικής παιδείας παρατίθεται απόσπασμα όπου ο Αντονυ Ιντεν (υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας) αναγνωρίζει τον ηρωισμό των αντιστασιακών αγωνιστών, δηλαδή αυτών που μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς σφάχθηκαν από τους Αγγλους ιμπεριαλιστές. Αντίθετα το γράμμα που έγραψε μέσα από τη φυλακή στις 31 Οκτώβρη του 1940 ο Νίκος Ζαχαριάδης,    στο οποίο καλούσε «ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα», δεν χωράει στις σελίδες του βιβλίου. Με αυτές τις πρακτικές θέλουν να κρύψουν από τους νέους, που μελετούν την ιστορία ότι ο αγώνας που διεξήγαγε ο λαός μας εκείνη την περίοδο εναντιονόταν στους ντόπιους και στους ξένους εκμεταλλευτές, με σκοπό να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του. Επίσης αποκρύπτουν ότι το μέλημα των Αγγλων και των Αμερικάνων “συμμάχων” ήταν να συνεχίσει να υφίσταται η εξουσία της αστικής τάξης στον τόπο και να μην έρθει η εργατική τάξη στην εξουσία. Γι’ αυτό οι ιμπεριαλιστές αιματοκύλισαν το λαό της Αθήνας το Δεκέμβρη του 1944 και δοκίμασαν για πρώτη φορά τις βόμβες “ναπάλμ” στο Γράμμο ενάντια στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Ολα αυτά πουθενά δεν αναφέρονται στις σχετικές ενότητες των σχολικών βιβλίων.  

Αλλά και όταν ασχολούνται με την ιστορία του ΚΚΕ, φροντίζουν να την παραχαράξουν επιμελώς. Για παράδειγμα αν και γνωρίζουν ότι το 1936 ο Μεταξάς στηρίχθηκε από τα αστικά κόμματα και ότι με το που ανήλθε στην εξουσία προχώρησε σε διώξεις κατά των κομμουνιστών, αφήνουν επίτηδες υπονοούμενα για τάχα ευθύνες του ΚΚΕ! Οι διώξεις και η λευκή τρομοκρατία εναντίον των κομμουνιστών κατά την περίοδο 1945-1946 αναφέρονται ως «πράξεις αντιεκδικήσεως, ιδίως στην ύπαιθρο, όπου η παρουσία του κράτους ήταν εξ’ αρχής σκιώδης». «Σκιώδη» λοιπόν η παρουσία του αστικού κράτους και η συνειδητή επιλογή της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών να συντρίψουν το πρωτοπόρο τμήμα του ελληνικού λαού. Κατά τα “ιστορικά βιβλία” για τη διεξαγωγή του εμφύλιου πολέμου -λίγο πολύ- έφταιγαν και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές (η γνωστή αντίληψη για την περίοδο 1946-1949 που προβάλει η αστική τάξη στις μέρες μας). Επίσης για τους εκπροσώπους της αστικής τάξης οι δολοφονίες, οι εξορίες και οι φυλακίσεις ουσιαστικά ξεκίνησαν με την εγκαθίδρυση του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Τα γεγονότα της μετεμφυλιακής περιόδου και μέχρι τη χούντα αλλά και οι δολοφονίες του Νίκου Μπελογιάννη και του Γρηγόρη Λαμπράκη χαρακτηρίζονται απλά ως «πληγές του εμφυλίου που δεν επουλώθηκαν τα επόμενα χρόνια».

Ακόμη σημαντικό έργο επιτελούν οι αστοί ιστορικοί στις σελίδες που αναφέρονται στην αντιδικτατορική πάλη του ελληνικού λαού.

Ενδεικτικό είναι το απόσπασμα από το βιβλίο ιστορίας γενικής παιδείας που παραθέτουμε παρακάτω: «Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος αντιτάχθηκε έντονα και αντιστάθηκε στη δικτατορία, με πρωτοστάτες τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Γεώργιο Μαύρο, τον Γεώργιο Ράλλη. Ο Καραμανλής αυτοεξόριστος στο Παρίσι κατήγγειλε τη δικτατορία. Στο εξωτερικό, επίσης ανέπτυξε αντιστασιακή δράση ο Ανδρέας Παπανδρέου.» Εκτός από την εμφανή θέληση να εξιδανικεύσουν στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων τις “εξέχουσες προσωπικότητες” του αστικού πολιτικού κόσμου κρύβεται και μια αντιεπιστημονική αντίληψη για το ρόλο των προσωπικοτήτων στην ιστορία. Προσπαθούν να διδάξουν στα παιδιά ότι η ιστορία γράφεται από κάποιους μεγάλους ηγέτες. Η ιστορία όμως γράφεται από τους ίδιους τους λαούς. Η ταξική πάλη είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Παντού και σε όλες τις εποχές, οι μάζες ήταν αυτές που έσπρωχναν την ιστορία προς τα μπροστά. Ετσι και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ο ελληνικός λαός ήταν αυτός που την αντιπάλεψε, οι χιλιάδες δολοφονημένοι και βασανισμένοι. Θα ήταν μάλλον παράξενο πάντως να διδασκόταν στο σημερινό σχολείο, που είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας για την αστική τάξη, μια τέτοια προσέγγιση της ιστορίας.

Οσον αφορά το σοσιαλισμό και τη Σοβιετική Ενωση οι ιστοριογράφοι… της “χαλιμάς” δίνουν τα ρέστα τους. Ξεκινώντας από την εποχή των πρώτων χρόνων του σοβιετικού κράτους, αναφέρονται στη συνθήκη μεταξύ του Κεμάλ Ατατούρκ και των μπολσεβίκων, που υπογράφτηκε το Μάρτιο του 1921 και τις επιπτώσεις που είχε για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής του Πόντου. Η απάντηση έρχεται στους “ιστορικούς” από την ίδια την ιστορία όπως πχ από το μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο, που μόνο κομμουνιστής δεν ήταν, ο οποίος είχε πει: «Η νέα σοβιετική εξουσία δεν εγκατέλειψε τον ελληνισμό του Πόντου στο έλεος των τσέτηδων. Τον βοήθησε και πάλι να αμυνθεί. Οι άθεοι κομμουνιστές εφάνησαν περισσότερον χριστιανοί από τους “χριστιανούς” Αγγλογάλλους». Με τέτοια συνειδητά ψέματα προσπαθούν να δείξουν πως τάχα η εξουσία της εργατικής τάξης είναι ίδια με αυτήν της αστικής. Αφαιρούν το δικαίωμα από το πρώτο στην ιστορία εργατικό κράτος να υπερασπίζεται την κυριαρχία του και να εκμεταλλεύεται το τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

 Ιδιαίτερη είναι η αναφορά στο βιβλίο της ιστορίας σχετικά με τη Σοβιετική Ενωση στη δεκαετία του 1930, κατά την οποία μπήκαν τα θεμέλια για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού αλλά και σε διάφορα γεγονότα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι αναφορές είναι πάρα πολλές: Στο βιβλίο της γενικής παιδείας γίνεται λόγος για «αυταρχικά καθεστώτα που είχαν μόλις επικρατήσει στη Σοβιετική Ενωση και την Ιταλία». Αυτόν το χυδαίο αντικομμουνισμό έρχονται να το δέσουν και με την παραφιλολογία για το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ και την ανύπαρκτη μυστική συμφωνία Χιτλερ-Στάλιν, τάχα για παράδωση της Πολωνίας στους Ναζί. Την ίδια στιγμή το γεγονός ότι οι Αγγλογάλλοι είχαν χαρίσει νωρίτερα στη Συνθήκη του Μονάχου στους Ναζί την Τσεχοσλοβακία, το παρουσιάζει σαν …αναγκαία υποχώρηση. Εσκεμμένα αποκρύπτουν ότι η Σοβιετική Ενωση και οι κομμουνιστές σε όλον τον κόσμο μαζί με τους λαούς τσάκισαν το ναζισμό. Η χυδαιότητα τους ωστόσο προχωρά κι άλλο. Σε κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Η γερμανική εισβολή και η μάχη της Κρήτης» αναφέρουν κατά λέξη: «ο Χίτλερ διαρρηγνύοντας τις φιλικές έως τότε σχέσεις του με το Στάλιν …είχε καταρτίσει το σχέδιο «Μπαρμπαρόσα» για την εισβολή στη Σοβιετική Ενωση». Η προσπάθεια που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της γελοιότητας, έχει σαφή προσανατολισμό, ο οποίος είναι να συνδέσουν οι νέοι άνθρωποι το σοσιαλισμό με ό,τι πιο μαύρο έχει γεννήσει ο ίδιος ο καπιταλισμός, το φασισμό. Τρέμουν στο ενδεχόμενο οι νέοι να γνωρίσουν τα επιτεύγματα του σοσιαλιστικού συστήματος. Με αυτές τις μεθοδεύσεις οι αστοί δεν θίγουν μόνο την πρώτη προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού, αλλά πολύ περισσότερο χτυπούν τη σοσιαλιστική προοπτική…

Την ώρα που οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ καθώς και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού εισηγούνται την παραχάραξη της ιστορίας και πρωτοστατούν στον αντικομμουνισμό, οι μαθητές που προέρχονται από φτωχά λαϊκά στρώματα χρειάζεται να αντιληφθούν ποιοι είναι μαζί τους και με τους εργαζόμενους γονείς τους και ποιοι είναι απέναντι τους και χτυπούν τα δικαιώματα τους. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αρνηθούν να διδάξουν ιστορία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του συστήματος να καταδικάσουν την επιχείρηση χειραγώγησης των νέων μυαλών. Πρώτα απ’ όλα όμως οι εργαζόμενοι που πλήττονται από την πολιτική του δικομματισμού πρέπει να αντιπαλέψουν την αντικομμουνιστική προπαγάνδα που γίνεται μέσω και της εκπαίδευσης. Ολοι αυτοί που είδαν τα εργασιακά τους δικαιώματα να συρρικνώνονται μετά τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και αναγνωρίζουν τη συμβολή του ΚΚΕ και των κομμουνιστών, να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα. Χρειάζεται οι ΚΝίτες μαθητές μέσα στα σχολεία να προχωρήσουν σε ιδεολογική αντεπίθεση. Να προβάλουν την ιστορία του ΚΚΕ επιθετικά, με σκοπό να εμπνεύσουν τους συμμαθητές τους με τα ιδανικά της πάλης για το σοσιαλισμό.

Από τη μία οι καπιταλιστές, τα μεγάλα συγκροτήματα του τύπου και τα κόμματά τους καλούσαν τη νεολαία να …εξεγερθεί με αφορμή την επέτειο ενός χρόνου από τη δολοφονία του 16χρονου μαθητή. Ηθελαν τους μαθητές στις 6 και 7 Δεκέμβρη “εξεγερμένους” αλλά πάνω απ’ όλα στις 17 στην απεργία… προσκυνημένους. Έτσι οι φανταχτεροί ψευτοεπαναστάτες ανέλαβαν ρόλο απεργοσπάστη μπροστά στην απεργία καλώντας τον κόσμο να μην συμμετάσχει σε “κομματικές” απεργίες και συγκεντρώσεις. Από την άλλη μεριά όμως βρισκόταν το οργανωμένο ταξικό κίνημα, των μαθητών, των φοιτητών και των εργατών που τους χάλασε τα σχέδια! Χιλιάδες νεολαίοι διαδήλωσαν στις 10 Δεκέμβρη στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια των Συντονιστικών Αγώνα Σχολείων και του ΜΑΣ σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην απεργία του ΠΑΜΕ μετατρέποντας την αγανάκτησή σε οργανωμένο και ταξικά προσανατολισμένο αγώνα. Εστειλαν ηχηρό μήνυμα σε όσους τους θέλουν υποταγμένους, δείχνοντας ότι ακόμη και μία ώρα ταξικής πάλης αρκεί για να “ξεφτίσουν” τα ιδεολογήματα των συγκροτημάτων.

- Μάκης Μαΐλης, Απ’την 4η Αυγούστου στις μέρες μας, εκδόσεις “Σύγχρονη Εποχή”

Εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ο αιώνα, με επίκεντρο την ΕΣΣΔ. Η αντίληψη του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό.