ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝΙΟ ΝΤΕ ΝΙΓΚΡΙΣ - Ανύπαρκτη ιατρική μέριμνα σε επαγγελματικό και ερασιτεχνικό αθλητισμό
Το τραγικό συμβάν με τον πρόσφατο θάνατο του ποδοσφαιριστή της ΠΑΕ Λάρισας Αντόνιο Ντε Νίγκρις, σε ηλικία 31 ετών, φέρνει αντικειμενικά στην επιφάνεια το ζήτημα της ιατρικής μέριμνας που παρέχεται σε αθλητές τόσο στις επαγγελματικές κατηγορίες, όσο και στις ερασιτεχνικές.Το λυπηρό αυτό γεγονός, δυστυχώς μόνο τυχαίο ή μεμονωμένο δεν είναι. Τα στοιχεία που παρουσιάζονται κατά καιρούς σε αθλητιατρικά συνέδρια είναι ανατριχιαστικά καθώς «στη χώρα μας συμβαίνουν κάθε χρόνο 20 περιστατικά αιφνίδιου καρδιακού θανάτου», είτε πρόκειται για επαγγελματίες είτε για ερασιτέχνες αθλητές, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα θύματα είναι παιδιά!
Τι φταίει άραγε και τόσοι φαινομενικά υγιέστατοι αθλητές χάνουν τη ζωή τους τόσο πρόωρα και άδικα;
Στον επαγγελματικό αθλητισμό, η χαρά της συμμετοχής, η ευγενής άμιλλα, η άθληση, η ψυχαγωγία, έχουν αντικατασταθεί από τις “αξίες” και τα “ιδανικά” των πολυεθνικών: την πίεση για την επιτυχία με όποιο κόστος για την υγεία. Οι αθλητές αντιμετωπίζονται από τις Ανώνυμες Εταιρείες και τους χορηγούς σαν εμπορεύματα τα οποία φέρνουν κέρδη. Το “πρότυπο” που προβάλλεται και στη νεολαία, είναι αυτό του “υπεραθλητή” που δίνει υπερβολικά πολλούς αγώνες ανά σεζόν, ανεξάρτητα από τις συνέπειες, όντας και ο ίδιος τελικά “αναλώσιμος”.
Χαρακτηριστικό του ότι οι αθλητές αντιμετωπίζονται σαν εμπορεύματα, είναι ότι οι σύλλογοι ζητούν αποζημιώσεις από τις εθνικές ομοσπονδίες στην περίπτωση που κάποιος αθλητής τραυματιστεί στα πλαίσια αγώνων με την εθνική του ομάδα!
Το ότι ο αδικοχαμένος ποδοσφαιριστής φέρεται να γνώριζε το χρόνιο καρδιακό πρόβλημα που είχε, αλλά να το αψήφησε για τη συνέχιση της καριέρας του, δεν είναι καθόλου άσχετο με τα παραπάνω…
Παρατηρείται, λοιπόν, το εκ πρώτης όψεως οξύμωρο: πρωταθλητές που προσέχουν στο έπακρο τη διατροφή τους και προπονούνται κάθε μέρα, όντας σε άριστη φυσική κατάσταση, να πεθαίνουν από καρδιακή προσβολή, και μάλιστα σε τόσο νεαρή ηλικία!
Αιτία γι’ αυτό δεν είναι άλλη από το κυνήγι του κέρδους: δεν είναι εύλογο ότι το να επισπεύδει ένας αθλητής την αποθεραπεία του λόγω τραυματισμού για να προλάβει το επόμενο ματς, θα έχει μετέπειτα συνέπειες στην υγεία του και πιθανότατα θα ξανατραυματιστεί; Δεν είναι προφανές ότι όταν πιέζεις κάποιον πέρα από τα σωματικά του όρια, θα γίνει ευάλωτος σε τραυματισμούς τύπου θλάσεων;
Ολα τα παραπάνω συνηγορούν ότι η υγεία των επαγγελματιών αθλητών κάθε άλλο παρά άριστη είναι. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι προβλήματα υγείας (π.χ. μυοσκελετικές παθήσεις) εμφανίζονται σε επαγγελματίες αθλητές μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση.
Πολλά είναι τα προβλήματα για την υγεία των αθλητών και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Τα περισσότερα γήπεδα είναι πλημμελώς συντηρημένα, ακόμα και ακατάλληλα για χρήση, ενώ στα ελάχιστα γήπεδα που υπάρχουν προπονούνται πολλά σωματεία, μέχρι και τα μεσάνυχτα (βλ. “Οδηγητή”, φύλλο 959, “Αθλητικές υποδομές στο Δήμο Αθηναίων”).
Παρ’ ότι, ύστερα κι απ’ τα παραπάνω, καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντικές είναι οι ιατρικές εξετάσεις και η πρόληψη που λαμβάνεται για τους αθλητές, στην πράξη αποδεικνύονται μόνο τυπικές…
Τα παιδιά που γράφονται σε κάποιο ερασιτεχνικό αθλητικό σωματείο, αντί να περνάνε ειδικές ιατρικές εξετάσεις με σκοπό να δουν αρχικά αν πρέπει να αθλούνται ή αν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, κάνουν μια γενική -πολλές φορές εικονική- εξέταση από παθολόγο μια φορά το χρόνο…
Αλλά και στον επαγγελματικό αθλητισμό, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα: το ποιες, πότε και πώς θα γίνουν οι εξετάσεις είναι στη διακριτική ευχέρεια της κάθε Ανώνυμης Εταιρείας, και του συνεργαζόμενου με αυτήν γιατρού… Συνήθως, για να μπορέσει να εκδοθεί το δελτίο, γίνονται κάποιες κλασσικές εξετάσεις σε όλους τους αθλητές, και οποιαδήποτε παραπάνω εξέταση γίνεται μόνο αφού διαπιστωθούν ανησυχητικά συμπτώματα! Σε πολλές περιπτώσεις, όπως και αυτής του Ντε Νίγκρις, το πρόβλημα δεν κατέστη δυνατόν να διαγνωστεί από τις κλασσικές εξετάσεις και όταν εκδηλώθηκαν τα συμπτώματα, ήταν πια πολύ αργά για τη ζωή του αθλητή…
Το μέγεθος της αδιαφορίας και των ευθυνών των εκάστοτε κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), αλλά και της αθλητικής ηγεσίας, φαίνεται απ’ το ότι δεν είναι καθορισμένες ποιες και κάθε πότε είναι οι υποχρεωτικές εξετάσεις για ένα αθλητή. Οπως έχει αποκαλύψει ο “Ριζοσπάστης” (27/1/2008), η πιστοποίηση της υγείας των αθλητών είναι μεν υποχρεωτική για την εγγραφή τους σε ένα σωματείο, δεν υπάρχει όμως νομοθετική κατοχύρωση για το ποιες παθήσεις ή βλάβες είναι απαγορευτικές για άθληση!!! Με απλά λόγια, από νομικής πλευράς, δεν επιτρέπεται σε γιατρό να δώσει ιατρική βεβαίωση ικανότητας και υγείας για άθληση. Οι προϋποθέσεις και τα πλαίσια για τις ιατρικές πιστοποιήσεις πρέπει να καθοριστούν με Υπουργική απόφαση, όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος, η οποία όμως εκκρεμεί από το 1999…
Συνολικά, ο τομέας της αθλητιατρικής έχει παραδοθεί και αυτός στην επιχειρηματική δραστηριότητα, ενώ η λέξη πρόληψη είναι άγνωστη. Στις επαγγελματικές κατηγορίες τα οικονομικά συμφέροντα έχουν άλλες προτεραιότητες, ενώ στις ερασιτεχνικές η ελάχιστη κρατική επιχορήγηση οδηγεί τα σωματεία να έχουν ιδιωτικοοικονομική λειτουργία με αποτέλεσμα να φροντίζουν μόνο για τις λειτουργικές ανάγκες και όχι για την ιατρική μέριμνα, παρακολούθηση και φροντίδα.
Ενα άλλο ζήτημα είναι η απουσία γιατρού, αλλά και νοσηλευτή στους χώρους άθλησης για την παροχή των πρώτων βοηθειών. Ασθενοφόρο κατά τη διάρκεια των αγώνων σε ερασιτεχνικές κατηγορίες δεν παραβρίσκεται σχεδόν ποτέ…
Το ΚΚΕ είχε φέρει με ερώτησή του το θέμα στη Βουλή, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο 16χρονου αθλητή στις Σέρρες. Οπως αναφέρεται στην ερώτηση, «Η προστασία της υγείας όλου του λαού, άρα και των αθλουμένων, πρέπει να είναι ευθύνη του κράτους και όχι ατομική ευθύνη. Δεν μπορεί να ανατίθεται σε ιδιώτες, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, δήμους, ασφαλιστικά ταμεία, άλλους φορείς. Η πρόληψη στα θέματα υγείας και ασφάλειας όσων αθλούνται επιβάλλεται να καλυφθεί με επάρκεια και αποτελεσματικότητα με τη δημιουργία ενός αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν, ενιαίου και καθολικού συστήματος Υγείας και Πρόνοιας, με ανεπτυγμένη την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Με πυρήνα το δημόσιο Κέντρο Υγείας μπορούν να λειτουργήσουν υπηρεσίες με εξειδικευμένο προσωπικό και εργαστήρια, για τη συστηματική - περιοδική προληπτική παρακολούθηση της υγείας των αθλητών, την πρόληψη και έγκαιρη αντιμετώπιση των κινδύνων στους χώρους άθλησης, στο σχολείο, στις σχολές, στη γειτονιά, τα γυμναστήρια, την ενημέρωση και εκπαίδευση των αθλητών και γενικά των νέων σε θέματα υγείας-αθλητισμού».
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ
Στις 15-16 Νοέμβρη οι αμειβόμενοι καλαθοσφαιριστές προχώρησαν σε μια πετυχημένη απεργία μετά από κάλεσμα του ΠΣΑΚ (Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών). Αιτία τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει η μεγάλη πλειοψηφία των αθλητών, όπως το αβέβαιο μέλλον, η απλήρωτη εργασία, τα ασφαλιστικά δικαιώματα κα, που κρύβονται πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα. Για τις κινητοποιήσεις αυτές συζητήσαμε με τον καλαθοσφαιριστή του Πανελληνίου ΓΣ και ταμία του ΠΣΑΚ, Κώστα Χαραλαμπίδη.
“Ο”: Καλλιεργείται μια εικόνα ότι όλοι οι μπασκετμπολίστες απολαμβάνουν παχυλές αποδοχές. Ποια είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι αθλητές, ειδικά σε ό,τι αφορά την ασφάλισή τους;
Κώστας Χαραλαμπίδης: Κατ’ αρχάς στο μπάσκετ υπάρχει μεγάλη κατηγοριοποίηση των αθλητών, που με τη σειρά της δημιουργεί μεγάλη ανισότητα και στις αμοιβές. Τα πράγματα όμως για την πλειονότητα των αθλητών είναι μάλλον δύσκολα, ιδιαίτερα για τους παίκτες που παίζουν στις κατώτερες κατηγορίες οι οποίοι δεν έχουν σε καμιά περίπτωση το ευοίωνο μέλλον που φαντάζονται πολλοί. Ολοι οι αθλητές όμως είμαστε ενιαίο σύνολο και διεκδικούμε για τις ανάγκες όλων. Στην Α1 κάποιες ομάδες κολλάνε ένσημα στο ΙΚΑ, τα οποία όμως είναι της κατώτερης κατηγορίας και δεν επαρκούν για την έκδοση βιβλιαρίου υγείας ΙΚΑ. Από κει και πέρα υπάρχει ιδιωτική ασφάλιση για όλους τους παίκτες που παίζουν στην Α1 κατηγορία. Στην Α2 δεν υπάρχει ασφάλιση και κάθε χρόνο τα παιδιά με δικές τους ενέργειες ψάχνουν κάπου να ασφαλιστούν, κυρίως για την περίπτωση τραυματισμών.
“Ο”: Η απεργία αυτή ήταν η πρώτη που οργανώνουν οι καλαθοσφαιριστές εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ποια η ανταπόκριση των αθλητών σε αυτές τις κινητοποιήσεις;
Κ.Χ.: Η απόφαση πάρθηκε από μια γενική συνέλευση που έγινε πριν τρεις μήνες περίπου και η ανταπόκριση των αθλητών στην απεργία υπήρξε καθολική -δεν έγινε κανένα παιχνίδι στις 15-16 Νοέμβρη. Οι αθλητές έχουμε αντιληφθεί πως αν δεν κάνουμε κάτι, αν δεν πιέσουμε, η κατάσταση αυτή θα είναι χρονίζουσα και δεν πρόκειται να αλλάξει. Δυστυχώς, ο σύνδεσμος για πολλά χρόνια ήταν ανενεργός. Τα τελευταία χρόνια μαζευτήκαμε και συμφωνήσαμε ότι πρέπει να κινηθούμε πιο δραστικά αφού τα προβλήματα οξύνονταν και επιβαλλόταν καλύτερη οργάνωση και συσπείρωση των αθλητών. Από τότε ο σύνδεσμός μας κάνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση και τον τελευταίο χρόνο έχουν κινητοποιηθεί πολλοί αθλητές και ιδιαίτερα στην τελευταία απεργία η συσπείρωση των αθλητών ήταν πρωτοφανής για τα δεδομένα του αθλήματος.
“Ο”: Ποια η στάση του ΕΣΑΚΕ (Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών) απέναντι στις κινητοποιήσεις σας και τι βλέπετε για τη συνέχεια;
Κ.Χ.: Σίγουρα ο ΕΣΑΚΕ δεν επιθυμούσε την απεργία και ίσως να μην την περίμενε. Το θέμα είναι πως μετά απ’ αυτή φαίνεται να υπάρχει διάθεση να συζητήσουμε. Μετά από την εξαγγελία απεργίας από τη δική μας πλευρά στις αρχές του χρόνου, υπήρξε μια συμφωνία μεταξύ ΠΣΑΚ, ΕΣΑΚΕ και ΕΟΚ (Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης), έτσι ώστε οι αθλητές στην Α2 να χαρακτηρίζονται επαγγελματίες και όχι απλά αμειβόμενοι, ώστε να υποχρεώνονται οι πρόεδροι των ομάδων να τους κολλάνε ένσημα και να τους ασφαλίζουν. Παρά την αναγνώριση του δίκαιου των αιτημάτων μας, δεν υπήρχε η προθυμία για να ικανοποιηθούν. Μάλιστα, ιδιαίτερα μετά το καλοκαίρι, ο ΕΣΑΚΕ επικαλούταν ότι δεν προχωράει το θέμα από την πολιτεία, γιατί δεν υπάρχει υφυπουργός!
Ο νέος χρόνος θέλουμε να μας βρει σε καλύτερη θέση. Αν δεν ικανοποιηθούν μέχρι τότε τα αιτήματά μας, η απόφαση της γενικής συνέλευσης είναι να προσφύγουμε σε νέα απεργία επ’ αόριστο. Μέχρι τότε, αναλόγως της στάσης των συνομιλητών μας, δεν αποκλείεται να αποφασίσουμε και να προβούμε σε νέες ενέργειες. Εχω την αίσθηση όμως ότι θα υπάρξει πρόοδος και δεν θα φτάσουμε εκεί.
Συνέντευξη: Παναγιώτης Γιαννόπουλος
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Αθλητισμός