Ποίημα για το Πολυτεχνείο

 

Πολυτεχνείο

Λαός και  νιάτα, φοιτητές
Ενα με την ανάγκη
Η ματιά και σκέψη τους άστραψε
Λευτεριά για όλους!
Ψωμί, παιδεία για όλους!

Ηταν του καιρού τους η οργή
Χρόνια δοκιμασμένη πριν
Με τα ματωμένα στήθη τους
Πρόταξαν
Το σπόρο και τ’ ώριμο δέντρο μαζί
Σε ήδη οργωμένη γη
Τ’ ώριμο δέντρο του τότε
Εγινε ο σπόρος του σήμερα
Που ριζώνει και βαθαίνει
Πιο πολύ, πιο πλατιά
Ετοιμος να ξεπηδήσει
Με το δίκιο ν’ αναβράζει
Φάρος
Ανάγκης, αλήθειας
Και ζωής που αξίζει

Το πολυτεχνείο του ‘73
Δεκαετίες πιο πριν ξεκίνησε απ’ αυτό
Στο πολύμορφο φως του αγώνα
Και ταξιδεύει δεκαετίες μετά
Γαρύφαλλο στο αίμα τους
Στις καρδιές μας και τις πράξεις μας
Τιμή και παρακαταθήκη συνάμα
Ηταν του καιρού τους
Είναι του καιρού μας
Σύμβολο για εμπρός

Νικόλας Ελπινιώτης

Από μήνα σε μήνα | Αποστολή με email Αποστολή με email | Εκτυπώσιμη μορφή Εκτυπώσιμη μορφή

Προτείνετε το δημοσίευμα : Buzz : Cull : Baza : Bobit : Checkit : Digme : MindBlog : Shootme

Στήλες - Κατηγορίες: