Το ΠΑΣΟΚ πρώτο στην κούρσα της παραπλάνησης
Χαρακτηριστικό της πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης, που τη διαφοροποιεί σε σχέση με τις προηγούμενες ήταν ότι έγινε εν μέσω διεθνούς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Η ίδια η προκήρυξη των εκλογών έχει άμεση σχέση με την κρίση και τις δυσκολίες του κεφαλαίου να περάσει τις αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη. «Η προϊούσα απαξίωση της πολιτικής κινδυνεύει να στερήσει τον τόπο από την ισχυρή διακυβέρνηση και από την πολιτική πνοή που σήμερα έχει ανάγκη», δήλωνε εύγλωττα ο εκπρόσωπος των βιομηχάνων πριν τη ΔΕΘ. Και εν ριπή οφθαλμού το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης έσπευσε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των αφεντικών του. Το πρόβλημα τους ήταν ότι παρά το κύμα αντιδραστικών μέτρων που πέρασε η ΝΔ (ασφαλιστικό, πετσόκομμα βαρέων και ανθυγιεινών, πάγωμα μισθών κλπ), έχασε την ικανότητα να παραπλανεί το λαό, να εξασφαλίζει με την ίδια άνεση τη συναίνεσή του θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την απρόσκοπτη συνέχεια της αντιλαϊκής λαίλαπας.

Εχουν στρώσει το έδαφος για τα χειρότερα
Υπό αυτές τις συνθήκες το ΠΑΣΟΚ προκρίθηκε από την άρχουσα τάξη ως καταλληλότερο για να προχωρήσει τις αναδιαρθρώσεις που απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ενωση και ικανότερο να εξαγοράσει χρόνο από το εργατικό κίνημα. Παράλληλα έβαλαν όλη τους την τέχνη μέσα από τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ ώστε να κάνουν ξανά το λαό “μπαλάκι” ανάμεσα στα 2 μεγάλα κόμματα.
Τα ίδια εκδοτικά συγκροτήματα, η φωνή του μεγάλου κεφαλαίου, μπορεί στα πρωτοσέλιδα να έδιναν τα ρέστα τους για την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, δεν έχαναν όμως τον κύριο στόχο τους. Παράλληλα με την αβάντα προς το δικομματισμό οργίαζε η καταστροφολογία για τα “άδεια ταμεία του κράτους” που όπου να ‘ναι δεν θα μπορεί να πληρώνει, τα τερατώδη ελλείμματα, τα “διαρθρωτικά προβλήματα” της ελληνικής οικονομίας. Η επιδίωξη τους είναι πολύ συγκεκριμένη. Θέλουν με πρόσχημα τα παραπάνω να πείσουν το λαό να σηκώσει τα χέρια ψηλά και να αφήσει τα αντιδραστικά μέτρα να περάσουν σαν οδοστρωτήρας πάνω από τα δικαιώματά του. Τη βρώμικη αυτή προπαγάνδα πρέπει αποφασιστικά να απορρίψει η εργατική τάξη. Κάθε εργάτης πρέπει να σκεφτεί:
Τα “ταμεία” τα άδειασαν οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, ασφάλιση, προστασία των ανέργων κλπ ή η πολιτική ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που μείωσε το συντελεστή φορολόγησης για το κεφάλαιο και τα κέρδη του από το 45 στο 20%; Στην τελική πώς γίνεται να ρέει άφθονο το κρατικό χρήμα (50 δις ευρώ μόνο μέσα στο 2009!) για τη στήριξη τραπεζιτών, βιομηχάνων, κατασκευαστών, ξενοδόχων κλπ και για παροχές στο λαό να μην υπάρχει σάλιο; Τώρα το ΠΑΣΟΚ τάζει νέα κονδύλια για “πράσινους επιχειρηματίες” με πράσινα κέρδη (αλλά μαύρη εργασία…), ρυθμίσεις χρεών και απαλλαγές από ασφαλιστικές εισφορές και φόρους για τα μονοπώλια. Το λογαριασμό θα στείλουν και πάλι στο λαό φορολογώντας άγρια το λαϊκό εισόδημα.
Ο εργάτης, ο παραγωγός όλου του πλούτου της κοινωνίας δεν είναι ούτε υπεύθυνος, ούτε συνυπεύθυνος για την κρίση. Χωρίς τους εργαζομένους δεν δουλεύει κανένα εργοστάσιο, καμία επιχείρηση, κανένα μαγαζί. Με την εκμετάλλευση των εργαζομένων όλα τα προηγούμενα χρόνια τα κέρδη της ελληνικής πλουτοκρατίας έφτασαν σε ύψη-ρεκόρ. Τότε μας καλούσαν να κάνουμε θυσίες για την ανταγωνιστικότητα. Τώρα για την κρίση!

Ξέρουμε ήδη τι να περιμένουμε
Οι εργαζόμενοι θα βρεθούν μπροστά σε νέα δεινά. Και η νέα κυβέρνηση θα συνεχίσει το αντιλαϊκό έργο της προηγούμενης. Πρόγραμμα της είναι το πρόγραμμα του Αλμούνια και δεσμεύεται απόλυτα στη στρατηγική της ΕΕ. Οι κατευθύνσεις είναι πολύ συγκεκριμένες:
>Γενικευμένη εφαρμογή των ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Περισσότερα 3ήμερα και 4ήμερα, μερική απασχόληση κλπ.
>Καθήλωση των μισθών με αυξήσεις που δεν φτάνουν ούτε για 2 γουλιές καφέ ή 30 λεπτά την ημέρα!
>“Ανοιγμα” του ασφαλιστικού. Μείωση των συντάξεων σε επίπεδο κοινωνικής ελεημοσύνης. Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης μέσω της “ενεργού γήρανσης” της δουλιάς δηλαδή μέχρι τα βαθιά γεράματα. Πρόκειται για διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και μετατροπή της σε ένα σύστημα όπου θα κυριαρχεί η ανταποδοτικότητα, το κεφαλαιοποιητικό-ιδιωτικό στοιχείο. Πιο επιτακτικά θα ωθήσουν τους εργαζομένους στην ιδιωτική ασφάλιση όπου  θα “ποντάρουν” τα χρήματά τους κινδυνεύοντας να βιώσουν καταστάσεις τύπου “ΑΣΠΙΣ”…
>Τροφοδότηση των εργοδοτών με τζάμπα εργατική δύναμη μέσω ΟΑΕΔ (βλέπε προγράμματα stage, “μια αρχή μια ευκαιρία”, πρακτικές σε προγράμματα μαθητείας κλπ).
>“Ελάφρυνση” του κεφαλαίου από ασφαλιστικές εισφορές, πετσόκομμα των βαρέων και ανθυγιεινών.

Καμία πίστωση χρόνου σε όσους χτυπάνε τα δικαιώματά μας!
Η νέα αντεργατική θύελλα είναι ήδη σε εξέλιξη. Τα μονοπώλια απαιτούν επιτάχυνση των αντιδραστικών μέτρων για να διαλύσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα και να βγουν από την κρίση με τα κέρδη τους αλώβητα. Στοχεύουν την επαύριο της κρίσης να βρίσκονται σε καλύτερες θέσεις για να συνεχίσουν την κερδοφορία τους πιο ορμητικά, με πιο βάρβαρη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Πρώτοι από όλους τα μέτρα αυτά θα δοκιμάσουν στο πετσί τους οι νέοι εργαζόμενοι. Θέλουν η γενιά μας να είναι αυτή που δεν θα γνωρίσει εργασιακά δικαιώματα, σύνταξη, κοινωνική ασφάλιση, πρόνοια. Αναμφίβολα τώρα θα χρησιμοποιήσουν ένα διαφορετικό κόλπο: με μια φωνή θα μας καλούν «να δώσουμε πίστωση χρόνου» στη νέα κυβέρνηση για να «υλοποιήσει το έργο της». Το πρόβλημα είναι ότι το έργο αυτό μόνο αντιλαϊκό θα είναι, θα φορτώσει νέα βάρη όχι για περιορισμένο διάστημα όπως ισχυρίζονται αλλά και για τις γενιές που θα έρθουν. Κάθε αναμονή λοιπόν δίνει χώρο στη νέα κυβέρνηση των μονοπωλίων να πάρει μέτρα σε βάρος της εργατικής τάξης. Κάθε ώρα που ο νέος εργάτης μένει έξω από το συνδικάτο του, έξω από την ταξική πάλη είναι ώρα χαμένη.

Η εργατική τάξη μπορεί να συντρίψει τα σχέδιά τους
Για τους εργαζομένους είναι ώρα πανστρατιάς. Ακόμα και όσοι στις εκλογές κατώ από πιέσεις και ιδεολογική τρομοκρατία ξόδεψαν την ψήφο τους στο δικομματισμό και στα συμπληρώματά του δεν πρέπει να περιμένουν για να γίνουν “κοψοχέρηδες”. Ξόδεψαν ένα βόλι άλλα έχουν ένα πολύ ισχυρό όπλο: το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ. Με σκληρούς ταξικούς αγώνες, με σύγκρουση με το κεφάλαιο και τα κόμματά του οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να αποτρέψουν τα χειρότερα, να βάλουν στον πάγο τα αντεργατικά σχέδια, να αποσπάσουν -γιατί όχι- και κατακτήσεις που θα ανακουφίσουν τα προβλήματά τους, να ανοίξουν το δρόμο για την εργατική-λαϊκή αντεπίθεση. Ο πήχης μπαίνει ψηλότερα για όλους. Από την πρώτη μέρα να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να μην μείνει κανένας νέος έξω από το συνδικάτο του, για να μετράμε κάθε μέρα περισσότερα σωματεία και επιτροπές αγώνα που θα δίνουν τη μάχη μαζί μας μέσα από το ΠΑΜΕ. Προχωράμε για να απλώσουμε αγωνιστικούς και πολιτικούς δεσμούς σε κάθε εργοστάσιο, κάθε επιχείρηση ώστε εκατοντάδες νέοι εργαζόμενοι να πυκνώσουν τις γραμμές της ΚΝΕ, με γερές ΟΒ και ΚΟΒ σε κάθε τόπο δουλιάς να δίνουν τον παλμό στην εργατική τάξη. Εχουμε μπροστά μας πεδίο δόξης λαμπρό: πεδίο αγώνων!

Η “άλλη πολιτική” του ΠΑΣΟΚ
Με εφόδιο το παρελθόν…

Το ΠΑΣΟΚ με το σιγοντάρισμα των συγκροτημάτων του τύπου σήκωσε σε αυτές τις εκλογές τη σημαία της δήθεν “διαφορετικής” και “φιλολαϊκής” πολιτικής. Οι κάλπικοι “φιλιππικοί” του Γ. Παπανδρέου και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ κατά του εργασιακού μεσαίωνα, των stage και της “ασύδοτης αγοράς” αποτελούν ωμή κοροϊδία προς τον εργαζόμενο λαό. Το ΠΑΣΟΚ ως (προηγούμενη) κυβέρνηση πήρε μέτρα που δημιούργησαν αυτό τον εργασιακό μεσαίωνα. Συγκεκριμένα:
>Με το νόμο 2639/98 ενίσχυσε τη μερική απασχόληση και εισήγαγε τα stage. Επίσης με αυτό το νόμο θεσμοθέτησε την εκ περιτροπής απασχόληση, την 3ήμερη και 4ήμερη εργασία με ανάλογη μείωση αποδοχών. Το ΠΑΣΟΚ αποδείχτηκε ότι ήταν 10 χρόνια μπροστά από τον εκπρόσωπο των μεγαλεμπόρων κ. Μίχαλο…
>Με το νόμο 2874/2000 κατάργησε το 8ωρο και θέσπισε τη “διευθέτηση” του εργάσιμου χρόνου
>Με το νόμο 2956/2001 νομιμοποίησε τα δουλεμπορικά «γραφεία ενοικίασης εργαζομένων»
>Με το νόμο 3174/2000 εισήγαγε τη μερική απασχόληση και στο δημόσιο
>Με το νόμο Ρέππα χτύπησε παραπέρα το ασφαλιστικό, άνοιξε το δρόμο για τον αποχαρακτηρισμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, μείωσε τις συντάξεις και αύξησε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια.
Η ΝΔ δεν κατάργησε ούτε ένα νόμο του ΠΑΣΟΚ. Συνέχισε το ξεθεμελίωμα επεκτείνοντας ακόμα περισσότερο τη “διευθέτηση”, εφαρμόζοντας νέα προγράμματα τζάμπα εργασίας (όπως το «μια αρχή, μια ευκαιρία»), συνέχισε την κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης με το νόμο Πετραλιά, έβαλε ένα ακόμα λιθάρι στην κατάργηση των ΒΑΕ. Το ίδιο ακριβώς θα κάνει τώρα το ΠΑΣΟΚ. Θα αποδειχτεί ακόμα πιο βάρβαρο από τη ΝΔ γιατί η τάξη που εκφράζει, οι καπιταλιστές έχουν ανάγκη την ταχύτατη προώθηση των αντεργατικών κατευθύνσεων ώστε να επανακάμψουν γρήγορα οι δείκτες κερδοφορίας τους και να βγουν άθικτοι από την κρίση.

…βαδίζει στο μέλλον!
Ακόμα πιο χοντρή κοροϊδία είναι το λεγόμενο πακέτο παροχών του ΠΑΣΟΚ που παρουσίασε στη ΔΕΘ ο κ. Παπανδρέου. Συγκεκριμένα πρότεινε:
>«Ριζική αναθεώρηση του καθεστώτος ενοικίασης εργαζομένων». Ωστόσο στο ντιμπέιτ παραδέχτηκε ότι δεν μπορεί να καταργήσει την ενοικίαση εργαζομένων γιατί αποτελεί «ευρωπαϊκή οδηγία»!
>«Κίνητρα πρόσληψης νέων με γενναίο πρόγραμμα επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών για νέους για 4 χρόνια». Δεσμεύτηκε δηλαδή ότι θα απαλλάξει τους εργοδότες από τις ασφαλιστικές εισφορές και θα τις φορτώσει στον κρατικό προϋπολογισμό και μέσω αυτού στο λαό που επωμίζεται το μεγαλύτερο φορολογικό βάρος.
>Κατάργηση των stage στο δημόσιο αλλά όχι και στον ιδιωτικό τομέα (λες και εκεί δεν αποτελούν εργασιακό μεσαίωνα). Στην πραγματικότητα τα stage και τα διάφορα προγράμματα ανάλογης έμπνευσης θα επεκταθούν γιατί αποτελούν ευρωενωσιακή κατεύθυνση (λέγε με “ευελφάλεια”) την οποία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χειροκροτούν με χέρια και πόδια. Κουβέντα επίσης δεν είπε για τις άλλες μορφές απασχόλησης στο δημόσιο που περιλαμβάνουν: συμβάσεις έργου (τα γνωστά “μπλοκάκια”), συμβάσεις ορισμένου χρόνου, απασχόληση μέσω εργολάβων κλπ…
>Δεσμεύτηκε επίσης ότι θα “διαπραγματευτεί” στην ΕΕ για ένα “μεταβατικό στάδιο” αναφορικά με την εξίσωση ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών. Δέχτηκε δηλαδή την εξίσωση και ομολόγησε ότι δεν θα πάει κόντρα στη βάρβαρη αυτή ευρωενωσιακή κατεύθυνση (όπως άλλωστε και σε καμία άλλη…)