Πλειοψηφίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ
Συνέταιροι των βιομηχάνων, υπουργoί χωρίς χαρτοφυλάκιο
Οι κεφαλαιοκράτες είχαν πολλούς λόγους να χαμογελούν με ανακούφιση το βράδυ της 4ης Οκτώβρη. Οι εργοδοτικές οργανώσεις δεν έκρυψαν την ικανοποίηση τους αφού το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ καλύπτει πλήρως τις αξιώσεις τους για ταχύτατη υλοποίηση του «σχεδίου εξόδου από την κρίση» σε όφελος του κεφαλαίου με σάρωμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Η εφαρμογή αυτού του σχεδίου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις αντιδράσεις που θα αντιμετωπίσει από το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ετσι οι εργοδότες ποντάρουν πολλά στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ώστε οι εργαζόμενοι να δεχτούν το κύμα των νέων μέτρων αδιαμαρτύρητα και με κατεβασμένα χέρια. Στο πλαίσιο αυτό τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που απαρτίζουν τις πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αναλαμβάνουν από τη νέα κυβέρνηση ένα από τα πιο σημαντικά “χαρτοφυλάκια”. Εργο τους το επόμενο διάστημα θα είναι να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου στο εργατικό κίνημα. Ο ίδιος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Παναγόπουλος δήλωσε «χαρούμενος και ικανοποιημένος για τη μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου», ενώ πρόσθεσε ότι «χωρίς καθυστερήσεις και δολιχοδρομίες πρέπει οι δεσμεύσεις απέναντι στους εργαζομένους να υλοποιηθούν». Με λίγα λόγια εγγυήθηκε ότι θα στηρίξει τις αυξήσεις των 30 λεπτών, τις επιδοτήσεις προς τους βιομηχάνους και όλο το αντεργατικό “πακέτο” που το ΠΑΣΟΚ λάνσαρε προεκλογικά.
Ταγμένοι στον αντιλαϊκό μονόδρομο
Ωστόσο, θα ήμασταν άδικοι αν αποδίδαμε τις ευθύνες των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών μόνο στην ταύτισή τους με το ΠΑΣΟΚ. Στην πραγματικότητα υπάρχουν και πολύ βαθύτερα αίτια. Δεν είναι τυχαίο ότι είτε με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, είτε με ΝΔ οι ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ δεν έπαψαν να λαμβάνουν τα συγχαρητήρια των βιομηχάνων.
Εδώ και πολλά χρόνια ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός κινείται με βάση την αρχή του “κοινωνικού εταιρισμού”. Προβάλλει δηλαδή ότι εργαζόμενοι και εργοδότες έχουν κοινά συμφέροντα και ότι με “κοινωνικό διάλογο” μπορούν να βρουν λύσεις που να συμφέρουν και τους δύο.
Εχουν αποδεχτεί το πλαίσιο της ανταγωνιστικότητας, της ΕΕ και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Εχουν προσαρμόσει τις “διεκδικήσεις” τους σε πλαίσια που δεν θίγουν την κερδοφορία των επιχειρήσεων και εμποδίζουν τους εργαζομένους να δουν τους αντιπάλους τους στο κεφάλαιο, τις ενώσεις του (όπως η ΕΕ) και τα κόμματά του.
Ακόμα και οι αγώνες που κάνουν δεν είναι παρά τουφεκιές στον αέρα άλλοτε προκειμένου να φθείρουν το ένα κόμμα σε βάρος του άλλου με “αντιδεξιές” κορόνες και άλλοτε για να εκτονώσουν τις αντιδράσεις και να ξεφουσκώσουν τη λαϊκή οργή.
Συνειδητή αδιαφορία για τους νέους εργαζομένους
Ποτέ ο νέος εργάτης και υπάλληλος δεν είδε τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ στο πλευρό του στην απεργία εκεί όπου οργιάζει η τρομοκρατία των εργοδοτών με την απόλυση, τη δυσμενή μετάθεση κλπ. Φέρουν βαριές ευθύνες που η συντριπτική πλειοψηφία των νέων εργαζομένων είναι ασυνδικάλιστοι, ανοργάνωτοι και ως εκ τούτου αδύναμοι απέναντι στην εργοδοσία. Σαν να μην έφτανε αυτό, σε πολλές περιπτώσεις χωρίζουν τους εργαζομένους σε “νέους” και “παλιούς”, σε “μόνιμους” και “προσωρινούς”, διασπώντας την ταξική ενότητα, τη σπουδαιότερη πηγή δύναμης των εργαζομένων. Το χειρότερο όλων είναι ότι με τα πεπραγμένα τους έχουν κάνει την πλειοψηφία των εργαζομένων και ιδιαίτερα τους νέους που έχουν μικρότερη πείρα από εργατικούς αγώνες να αποστρέφονται το συνδικαλισμό ή να πέφτουν στη μοιρολατρία του “δεν αλλάζει τίποτα”.
Οι ταξικοί αγώνες φέρνουν αποτελέσματα!
Τα μονοπώλια με τη φόρα της «νωπής λαϊκής εντολής» στη νέα τους κυβέρνηση εξαπολύουν ήδη ολομέτωπη επίθεση στην εργατική τάξη. Το σχέδιο έχει ήδη εκπονηθεί στα επιτελεία των Βρυξελλών. Πρέπει άμεσα όλοι αυτοί να νιώσουν στο πετσί τους τη δύναμη του λαού. Ολο το προηγούμενο διάστημα και παρά τον αρνητικό συσχετισμό με πρωτοβουλία των ταξικών δυνάμεων αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες, φάνηκαν οι δυνατότητες της εργατικής τάξης να ματαιώσει μέτρα, να αποσπάσει κατακτήσεις. Καταγράφουμε πρόχειρα τα εξής:
> Στην πολυεθνική “Wind” ανακλήθηκε μετά από κινητοποιήσεις των εργαζομένων, με τη συμπαράσταση του ΣΕΤΗΠ, η απόλυση της συνδικαλίστριας Ολγας Κολιούση.
> Στο εργοστάσιο “Παπουτσάνης” του ομίλου ΔΑΥΙΔ η εργοδοσία προχώρησε σε 9 απολύσεις, με πρόσχημα την κρίση. Οι απολύσεις ανακλήθηκαν μετά από μαχητικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων με μπροστάρη το ταξικό κλαδικό τους συνδικάτο.
> Στη Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη υπογράφτηκαν αυξήσεις στα μεροκάματα της τάξης του 10%, σχεδόν 3πλάσιες από αυτές που υπέγραψε η ΓΣΕΕ. Επίσης κατάκτησαν έκτακτο επίδομα 1.000 ευρώ για τη στήριξη των ανέργων της Ζώνης.
> Στο εργοστάσιο “Καρυπίδης” μαζί Ελληνες και μετανάστες εργάτες έδωσαν πολύμηνη μάχη και ανάγκασαν την εργοδοσία να καταβάλλει τα δεδουλευμένα τους και να ανακαλέσει τις απολύσεις.
> Στον κλάδο του Γάλακτος, των Τροφίμων και των Ποτών εν μέσω θέρους πραγματοποιήθηκε μεγάλη απεργία με πολλά εργοστάσια να κλείνουν. Οι εργάτες έκαμψαν την αδιαλλαξία των εργοδοτών που αρχικά πρότειναν μηδενικές αυξήσεις.
> Στο Καζίνο της Πάρνηθας η εργοδοσία αναγκάστηκε να ανακαλέσει απολύσεις και την εκ περιτροπής εργασία που είχε επιβάλλει σε αρκετούς εργαζομένους και να δώσει αυξήσεις έως και 9,5%.
“Εργα και ημέρες” του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού
> Το 1997 ΓΣΕΕ, εργοδότες και κυβέρνηση έδωσαν τα χέρια στον πρώτο κοινωνικό διάλογο εγκρίνοντας το «Σύμφωνο Εμπιστοσύνης κυβέρνησης και κοινωνικών εταίρων στην πορεία προς το 2000». Αυτό το σύμφωνο επικαλείται στο προοίμιο του ο νόμος 2639/98 που -ανάμεσα στα άλλα- καθιέρωσε την εκ περιτροπής απασχόληση, τα “stage” και τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης.
> Το 2001 η ΠΑΣΚιτικη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (με τη συνδρομή της ΔΑΚΕ και της παράταξης του ΣΥΝ που συμμετείχαν στο “διάλογο”) έδωσε χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στηρίζοντας ουσιαστικά τον αντιασφαλιστικό νόμο Ρέππα.
> Από το 2004 μέχρι σήμερα η ΓΣΕΕ έχει υπογράψει κατά σειρά 3 εθνικές γενικές συλλογικές συμβάσεις διετούς διάρκειας με αυξήσεις της τάξης των 0,77 λεπτών και 1 ευρώ την ημέρα η κάθε μία καταδικάζοντας χιλιάδες εργαζομένους στη φτώχεια.
> Με το ξέσπασμα της κρίσης η ΓΣΕΕ συμφώνησε με τους βιομήχανους σε «11 σημεία σύγκλισης»-μνημείο υποτέλειας και υποταγής των συμφερόντων των εργαζομένων σε αυτά των εργοδοτών. Στα 11 σημεία περιλαμβάνονται μαζικές απολύσεις (αλλά με “κοινωνικά” κριτήρια), μείωση έως και απαλλαγή των εργοδοτών από ασφαλιστικές εισφορές (πρόταση που έκανε σημαία του το ΠΑΣΟΚ…) κα. Σε επιστέγασμα της συμφωνίας οι “κοινωνικοί εταίροι” ανέλαβαν επίσης να ξεκοκαλίσουν 60 εκατομμύρια ευρώ από το «πρόγραμμα ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού 2007-2013» με το οποίο υλοποιείται το πακέτο των αντεργατικών μέτρων της ΕΕ. Παρεπιμπτόντως η… λάβρα ΓΣΕΕ απασχολεί εργαζομένους με “stage”…
> Η ξεφτίλα των συμβιβασμένων ηγεσιών έχει φτάσει σε σημείο να καλούν ανοιχτά τους εργαζομένους να παλέψουν για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών τους! Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εξελίξεις στην Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία του Λαναρά όπου από κοινού ΓΣΕΕ, συνδικαλιστές του ΣΥΝ από τα εργοστάσια της Θεσσαλονίκης και στελέχη της επιχείρησης κατέβασαν τους εργάτες στο δρόμο με αίτημα την κρατική ενίσχυση του ομίλου με 35 εκατομμύρια ευρώ ώστε να εφαρμοστεί το “πρόγραμμα εξυγίανσης”. Με βάση αυτό το πρόγραμμα ήδη δρομολογούνται εκατοντάδες απολύσεις στη “ΦΑΝΚΟ” και σε άλλα εργοστάσια του ομίλου.
> Αξιέπαινο έργο έχουν να επιδείξουν οι συμβιβασμένοι συνδικαλιστές και στη διάσπαση των εργαζομένων. Για παράδειγμα στην ομοσπονδία των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση (ΠΟΕ-ΟΤΑ) η πλειοψηφία των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ (με τη συνενοχή και της ΑΠ) αποκλείουν τους συμβασιούχους εργαζομένους από τα συνδικάτα! Επίσης πολλές φορές έχουν δεχτεί προγράμματα «εθελούσιας εξόδου» αποδεχόμενοι το βάρβαρο καθεστώς των εργασιακών σχέσεων των νεοπροσλαμβανόμενων.
Τι κίνημα χρειάζεται;
Οι μάχες που έδωσαν όλο το προηγούμενο διάστημα τα ταξικά συνδικάτα και το ΠΑΜΕ προσφέρεται για να βγουν σοβαρά συμπεράσματα. Δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρό εργατικό κίνημα όταν μόλις 1 στους 5 εργαζομένους (και 1 στους 10 όταν μιλάμε για νέους) είναι οργανωμένος στο συνδικάτο του. Οι αγώνες θα είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί όταν συσπειρώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, όταν βασίζονται στην ενεργή και δραστήρια συμμετοχή τους και αξιοποιούν όλες τις μορφές πάλης. Χρειάζεται να ενισχυθεί η εργατική και συναδελφική αλληλεγγύη. Κάθε αγώνας που αναπτύσσεται σε ένα εργοστάσιο, σε μια επιχείρηση ή σε έναν κλάδο πρέπει να βρίσκει την άμεση και αμέριστη αλληλεγγύη των άλλων επιχειρήσεων και κλάδων. Οι εργαζόμενοι πρέπει να στρέψουν την πλάτη τους και στις διάφορες φωνές που προσπαθούν να τους χωρίσουν σε κατηγορίες (“ρετιρέ” και “υπόγεια”, Ελληνες και μετανάστες κλπ). Ετσι θα νιώσουν την τεράστια δύναμη της τάξης τους. Ο πολιτικός προσανατολισμός, το πλαίσιο των αιτημάτων έχει καίρια σημασία για την αποτελεσματικότητα του αγώνα, για τη δημιουργία ενός εργατικού κινήματος χειραφετημένου και ριζοσπαστικού. Δεν μπορεί για παράδειγμα σε περίοδο κρίσης να αποσπαστούν ουσιαστικές κατακτήσεις, να ματαιωθούν μέτρα αν ο εργαζόμενος ξεκινά από την αντίληψη που προβάλλει η αστική τάξη: ότι δηλαδή η κρίση “μας θίγει όλους” και ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να κάνουν και αυτοί θυσίες. Τι κατακτήσεις μπορεί να σώσει ο εργάτης αν δεχτεί ότι πρέπει να μειώσει τις απαιτήσεις του για να γίνει “ανταγωνιστικός” ο εργοδότης του όπως τον θέλει η ΓΣΕΕ; Τι διέξοδο μπορεί να δει το κίνημα της εργατικής τάξης αν δεχτεί εκ προοιμίου ότι θα κινείται στα πλαίσια του συστήματος που βασίζεται στη μέγιστη κερδοφορία του κεφαλαίου; Το πλαίσιο και τα αιτήματα πάλης πρέπει να χαράσσουν μια βαθιά διαχωριστική γραμμή: από τη μία βρίσκεται ο εργάτης, ο αγρότης, ο αυτοαπασχολούμενος, οι σύγχρονες και ώριμες ανάγκες του και από την άλλη τα μονοπώλια, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα κέρδη τους μαζί με όσους τους υπηρετούν.
Ούτε ώρα χαμένη, όλοι στον αγώνα!
Γι’ αυτό δεν πρέπει να χαθεί ούτε ώρα στην οργάνωση της πάλης. Η νέα κυβέρνηση δεν αξίζει καμία «δοκιμαστική περίοδο», είναι αντιλαϊκή και “σπρώχτηκε” από το μεγάλο κεφάλαιο ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Οι εργαζόμενοι μπορούν και πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Με τη συσπείρωση στα ταξικά συνδικάτα, τη δημιουργία επιτροπών σε χώρους δουλιάς που θα οργανώνουν την πάλη εκεί όπου η κυριαρχία των συμβιβασμένων ηγεσιών θέλει να βάλει ταφόπλακα στις εργατικές διεκδικήσεις. Κάθε εργαζόμενος μπορεί να έχει τη δική του συμβολή στο να συζητιούνται τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο, στη λήψη των αποφάσεων, στην κινητοποίηση των συναδέλφων του, στην επιλογή των κατάλληλων μορφών δράσης. Εν τέλει πρέπει να παραμεριστούν, να σαρωθούν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και να ενισχυθεί αποφασιστικά το ΠΑΜΕ με χιλιάδες νέους αγωνιστές, εργάτες και υπάλληλους.
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Νέοι εργαζόμενοι