Οι εκμεταλλευτές να χάσουν το χρώμα τους
ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπερθεματίζουν πάλι στις διακηρύξεις τους με προτάσεις που ξεκινούν και τελειώνουν με τη χιλιοειπωμένη ατάκα «για το καλό της χώρας». Δε μας λενε όμως αν αυτό το καλό, είναι το ίδιο για τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές και το ίδιο για τους εργάτες.
Αυτό είναι το σημείο που χρειάζεται να απαντηθεί και μπροστά στις εκλογές: το ερώτημα “ποιος είναι με ποιον”. Να δουν καθαρά οι νέοι εργάτες την αλήθεια. Από τη μία το ΚΚΕ, που στοχεύει να πάρει πίσω από την τσέπη του αφεντικού τον πλούτο που παράγει ο εργάτης, απ’ την άλλη το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης που γεμίζει συνεχώς με “νόμιμα” και παράνομα δώρα, τα θησαυροφυλάκια της πλουτοκρατίας.
Καλούμε τον καθένα που τον πνίγει η αγανάκτηση για την πολιτική που συμπιέζει και γκρεμίζει δικαιώματα, να κάνει το βήμα για πρώτη φορά, να ρίξει κόκκινη ψήφο.
Κάθε έναν που βλέπει στο ΚΚΕ τον πρωτοπόρο συνάδελφο στην αλυσίδα της απεργίας, στην πρώτη γραμμή κάθε μικρής και μεγάλης μάχης για τους μισθούς, για το ωράριο, για την κοινωνική ασφάλιση, για τα εργατικά ατυχήματα, για το δικαίωμα στην ανάπαυση, να έρθει μαζί μας.
Καλούμε όποιον αντιλαμβάνεται ότι η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση ώστε να αντιμετωπίζεται με όρους κάλπικους, εφήμερους και καιροσκοπικούς, που αγωνιά και ανησυχεί ειλικρινά για το πώς οι αγώνες θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί, για το πώς θα δημιουργηθούν ρυάκια, πιο ριζοσπαστικά, πιο ελπιδοφόρα, που θα φτάνουν μέχρι την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, να πάρει τη θέση του δίπλα στο ΚΚΕ.
Τι μας λενε σήμερα και τι θέλουν να ξεχάσουμε…
Είκοσι τουλάχιστον χρόνια αρνητικής πείρας είναι αρκετά, για να μην υπάρχει καμία αυταπάτη. Ειδικά οι νέες γενιές εργατών, πρέπει να βρεθούν στην κεφαλή ενός ρεύματος που θα τιμωρήσει συνειδητά αυτήν την πολιτική. Οταν το ΚΚΕ αναφέρει πως πρέπει να βγουν συμπεράσματα από την εμπειρία και τη ζωή, δεν το λεει γενικά και αόριστα ή στην τύχη.
Καλεί τον κάθε νέο εργάτη να θυμηθεί αν δουλεύει και με τι όρους, τι ωράριο έχει, τι μισθούς και τι δικαιώματα. Να φρεσκάρει στο μυαλό του τις συμφωνίες για αυξήσεις-ψίχουλα σε συνθήκες που οργιάζει η ακρίβεια. Να αθροίσει και να μην αγνοήσει την εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας που χτυπάει ακόμα περισσότερο το εισόδημα της οικογένειάς του. Να σκεφτεί το άγχος που είχε για το αν θα πάει διακοπές και πόσο, το χτύπημα του δικαιώματος στην ξεκούραση, στον ελεύθερο χρόνο.
Να θυμηθούν οι νέοι εργαζόμενοι που έκαναν το βήμα να συγκρουστούν με την εργοδοσία, να απεργήσουν ή να σταθούν αλληλέγγυοι σε συνάδελφους τους, τι πιέσεις και απειλές συνάντησαν αργότερα, μέσα στους χώρους δουλιάς. Να μην ξεχάσουν και το ξεπούλημα των αγώνων, τις συμφωνίες πάνω και κάτω από το τραπέζι της ΓΣΕΕ, το χτύπημα των κινητοποιήσεων, την πολεμική που αναπτύχθηκε από τις δυνάμεις αυτές στο ενοχλητικό για τους βιομηχάνους σύνθημα, «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».
Η νέα βάρδια της εργατικής τάξης, πρέπει να τιμωρήσει αυτούς που θέλουν να ξεχάσουμε πως η ανεργία στις μικρές ηλικίες “σπάει κόκκαλα”, πως τα ελαστικά ωράρια και τα stage “δίνουν και παίρνουν”, η κακοπληρωμένη ή απλήρωτη πρακτική αποτελεί καθεστώς, η ανασφάλιστη εργασία οργιάζει.
Υπάρχει πλούσια αρνητική εμπειρία για να μπορεί ο κάθε νέος εργάτης να κρίνει πως όταν του μιλάνε για κοινωνικούς διάλογους την ίδια στιγμή διαγράφουν ένα ακόμα από τα δικαιώματά του, πως πέφτει ακόμα περισσότερο ο πήχης της ποιότητας ζωής του και της οικογένειάς του.
Οι «αντοχές της οικονομίας» που είναι το σταθερό επιχείρημα για την επιδείνωση της ζωής του κάθε εργάτη, πρέπει να απαντηθεί στην πράξη. Για τα κόμματα των βιομηχάνων αλλά και για την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, η οικονομία έχει στομάχι για να αντέχει τα κέρδη της πλουτοκρατίας, αντέχει τα κίνητρα και τα προνόμια που δίνουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στους επιχειρηματίες, όμως δεν αντέχει ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, που είναι σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα και κάτω από τις ανάγκες μας.
Με βάση τα μέτρα που θα επιβληθούν το επόμενο διάστημα και πηγάζουν από τις δεσμεύσεις της χώρας μας στις καπιταλιστικές διακρατικές ενώσεις και συμφωνίες της ΕΕ, προκύπτουν ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει ο κάθε νέος που βρίσκεται στην παραγωγή.
Ποιο θα είναι το όφελος αν οι μισθοί που βρίσκονται μακριά από τις ανάγκες, θα έχουν μπλε ή πράσινο διαχειριστή, αν η ανεργία θα έχει μπλε ή πράσινο χρώμα; Θα υπάρχει διαφορά στη ζωή της εργατικής νεολαίας, όταν η απόλυση, το κλείσιμο επιχειρήσεων, θα έχουν τη μπλε ή πράσινη σφραγίδα; Θα υπάρχει διαφορά στη ζωή σου, όταν τα 4ωρα, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή τη μαύρη εργασία, τα υλοποιεί η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ;
Κανένας νέος εργάτης να μην παραπλανηθεί από κορώνες, ωραία λόγια και υποσχέσεις που θα δώσουν απλόχερα τα δύο κόμματα των επιχειρηματιών. Ο θεός που πιστεύουν είναι ο ίδιος, το κέρδος. Προσκυνούν τους επιχειρηματίες και την εξουσία του κεφαλαίου. Εστρωσαν εξίσου το έδαφος ώστε ο πλούτος μιας χούφτας καπιταλιστών συνεχώς να γιγαντώνεται και παράλληλα η ζωή των εργαζομένων να επιδεινώνεται. Η μετάγγιση ψήφων ανάμεσα τους, ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αποτελέσει οριστικό παρελθόν.
Αλλά και στο ΣΥΡΙΖΑ κάθε νέος εργάτης, να δώσει αυτό που του αξίζει. Τα ρίχτερ που τον τραντάζουν αυτήν περίοδο θα πρέπει να μοιάζουν απαλά χάδια μπροστά στο χαστούκι που πρέπει να φάει από τους νέους εργαζόμενους. Ενα κόμμα που επένδυσε συνθηματικά στη γενιά των 700€, θα πρέπει να εξηγήσει πώς μπορούν οι εκμεταλλευτές να γίνουν… φιλεργατικοί, η ΕΕ να φορά φωτοστέφανο και το πολιτικό προσωπικό της να συναναστρέφεται με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στα ίδια σαλόνια και στις ίδιες αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Κανένας νέος εργάτης, δεν πρέπει να ξεγελαστεί από το ΛΑΟΣ. Ενα κόμμα με αντιδραστικές θέσεις, που έχει δηλωμένο στόχο να κάτσει σε κυβερνητικές καρέκλες, να στηρίξει το σύστημα είτε έχοντας παρέα τη ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να αποκρουστεί ένα κόμμα που στέκεται εχθρικά σε ένα μεγάλο κομμάτι της τάξης μας, που δημιουργεί και οξύνει διαφορές ανάμεσα σε Ελληνες και μετανάστες εργάτες, δίνοντας παράλληλα άλλοθι στον καπιταλισμό. Το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», δεν καταλαβαίνει από εθνικότητες, θρησκείες, χρώμα και φύλο.
Κριτήριο ψήφου ποιος θα χαμογελάει την επόμενη μέρα…
Θα είναι οι εργαζόμενοι ή οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες και το πολιτικό προσωπικό τους;
Είναι σαφές πως το παρασιτικό σύνολο των εκμεταλλευτών, που ζει και επιβιώνει από τον ιδρώτα των εργατών, δουλεύει καθημερινά για ένα εκλογικό αποτέλεσμα-“λουκούμι”, στα μέτρα του. Ενα αποτέλεσμα-λάφυρο που από τη μια θα είναι εισιτήριο για τη νέα επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και από την άλλη φρένο σε διεκδικήσεις και αγώνες.
Η ψήφος των εργατικών οικογενειών και της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης, είναι αυτή που θα καθορίσει ποιος θα χαίρεται την επόμενη των εκλογών. Είναι κυριολεκτικά στο χέρι του κάθε νέου εργάτη να πικράνει με την ψήφο του και να τρομάξει, όλους όσους κλέβουν τον ιδρώτα του.
Είτε με αυτοδυναμία, είτε με συνεργασίες, είτε μετά από διαδικασία διπλών εκλογών οι βιομήχανοι και οι εφοπλιστές θα έχουν και το επόμενο διάστημα την κυβέρνηση που θέλουν. Το ερώτημα είναι αν θα έχει ο εργάτης την αντιπολίτευση που του χρειάζεται, την ίδια στιγμή που η συμμαχία των προθύμων από αλλά κόμματα, από συνδικαλιστικές οργανώσεις και παράγοντες, μεγαλώνει και δηλώνει “παρών”.
Είναι ώρα επιλογής… Ο,τι φοβίζει τους βιομηχάνους, ό,τι τους αγχώνει, αυτό θα πρέπει να είναι η επιλογή του κάθε νέου εργάτη. Και πρέπει να ‘ναι καθαρό πως δεν τους τρομάζουν ούτε οι άναρθρες κραυγές, ούτε τα σπασίματα της βιτρίνας, ούτε τα ωραία επιθετικά συνθήματα που συνδέονται με κούφιες δράσεις. Αυτό που τρέμουν είναι η συνείδηση των εργατών ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς αφεντικά. Αυτό που έχει σημασία για την πλουτοκρατία είναι η ψήφος των εργατών να μην πάει στο ΚΚΕ.
Να είσαι εργάτης και στην επιλογή σου
Γι’ αυτό και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια το κεφάλαιο σταθερά και με προσοχή στήνει “κινήματα” ενάντια στο κίνημα. Από τις “αγνές” φιλανθρωπίες των όψιμα φιλανθρωπικών ΜΚΟ στους άπορους, μέχρι το πατρονάρισμα σε “νέα” υποκείμενα τύπου φόρουμ ή κινημάτων blogs και sms, το σύστημα στηρίζει οποιοδήποτε μόρφωμα αρνείται την ταξική πάλη.
Ξέρουν καλά πως τους κομμουνιστές δεν μπορούν να τους ενσωματώσουν. Το ΚΚΕ δεν κοροϊδεύει κανέναν, λέγοντάς του ότι τάχα είναι κόμμα “πολυσυλλεκτικό” ή πως απευθύνεται σε όλους. Εχουμε ξεκάθαρο πως ή θα είσαι με τους βιομηχάνους ή με τους εργαζομένους, ή θα είσαι με τα μονοπώλια ή με το λαό. Κοκτέιλ με ολίγο απ’ όλα δε γίνεται.
Οι νέοι που βρίσκονται στην παραγωγή χρειάζεται να κρίνουν με βάση το συμφέρον τους, την ταξική τους θέση, να μπει σε λειτουργία το ταξικό ένστικτο… Να σκεφτούν πως το να ψηφίζουν εργάτης κι αφεντικό το ίδιο κόμμα, είναι αυτογκόλ. Το αφεντικό ξέρει τι πρέπει να επιλέξει για να περιφρουρήσει την κυριαρχία του, τα κέρδη του, τις σχέσεις εκμετάλλευσης. Το κεφαλαίο σε τέτοιες επιλογές, δεν λαθεύει, άρα δεν πρέπει να λαθέψει κι ο εργάτης. Να οπλίσει και να στρέψει τις σφαίρες του, εκεί που πρέπει.
Μπροστά στην επίθεση που θα δεχτούν οι εργαζόμενοι το επόμενο διάστημα, δεν χωρά καμιά αναμονή. Αντιθέτως, χρειάζεται οργάνωση του αγώνα, αντοχή, αιτήματα που να απαντούν στην επίθεση, ανάδειξη του άλλου δρόμου ανάπτυξης που θα πετάει τους εκμεταλλευτές στο περιθώριο. Η ψήφος στο ΚΚΕ, προφανώς δε θα φέρει από μόνη της την οριστική λύτρωση. Θα είναι όμως ανάσα. Ανάσα αγώνα, ενίσχυση των αντιστάσεων και της δύναμης κάθε εργάτη.
Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν επιτρέπεται καμιά αστοχία στις εκλογές. Αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ ισοδυναμεί με σταθμό για την ανασύνταξη ενός γέρου λαϊκού κινήματος, ισοδυναμεί με θαρραλέο βήμα ενάντια στη δικομματική εναλλαγή. Με δυνατό ΚΚΕ, οι εκμεταλλευτές του λαού μας, θα χάσουν το χρώμα τους. Με δυνατό ΚΚΕ, ο λαός θα είναι πιο δυνατός.
Θανάσης Γκώγκος, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Νέοι εργαζόμενοι