ΛΑΡΚΟ: Τα γρανάζια του κέρδους δουλεύουν με αίμα εργατών
Το φετινό καλοκαίρι ήταν εφιαλτικό για την εργατική τάξη που από την αρχή του χρόνου θρηνεί 57 παιδιά της… Δεν πέρασε μέρα που να μη σημειώθηκε κάποιο εργοδοτικό έγκλημα. Βδομάδα με τη βδομάδα η λίστα των νεκρών μεγάλωνε. Στη Γενική Ανακύκλωση ΑΕ, στις οικοδομές. Πέρσι ήταν η ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα, φέτος η ΛΑΡΚΟ. Στο εργοστάσιό της σκοτώθηκαν 3 εργάτες και τραυματίστηκαν άλλοι 6, σε 2 μεγάλα εργοδοτικά εγκλήματα μέσα σε 25 μόλις ημέρες… Μελετώντας αυτό το εργοστάσιο φανερώνονται μία προς μία οι αιτίες αυτού του μακελειού και ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος: το κεφάλαιο και η δίψα του για κέρδη. Ο “Οδηγητής” βρέθηκε στη Λάρυμνα μια μέρα μετά το δεύτερο “ατύχημα” και συζήτησε με εργαζόμενους και συνδικαλιστές.
Στην εργατούπολη της Λάρυμνας…
Πλησιάζοντας στη Λάρυμνα το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι μεγάλες καμινάδες που δεσπόζουν πάνω από το βόρειο Ευβοϊκό. Σχηματίζεις την εντύπωση ότι ολόκληρη η πόλη ζει στη σκιά του εργοστασίου της ΛΑΡΚΟ. Στην πραγματικότητα όλη η γύρω περιοχή, η Λάρυμνα, το Μαρτίνο, η Μαλεσίνα έχουν γίνει ένα με το εργοστάσιο. Αναπνέουν τη δηλητηριώδη αποφορά του, δονούνται στο ρυθμό των μηχανών του. Οι εκρήξεις στα καζάνια του εργοστασίου ακούγονται μέχρι την παραλία της Λάρυμνας όπου στεκόμαστε λίγο πριν ξεκινήσει η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Το εργοστάσιο είναι κλειστό. Μόνο από μία καμινάδα φαίνονται κάποιες υποψίες καπνού. Οταν το εργοστάσιο δουλεύει, μας λένε οι ντόπιοι, ο θόρυβος είναι τόσο εκκωφαντικός ώστε στην παραλία της Λάρυμνας δεν μπορείς καν να μιλήσεις, πρέπει να φωνάζεις. Η συγκέντρωση καθυστερεί γιατί η κηδεία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Την ώρα που στο Νέο Κόκκινο κηδεύεται ο 25χρονος Κώστας Ντελής στις κολώνες βρίσκεις ακόμα κολλημένα κηδειόχαρτα για τον προηγούμενο νεκρό εργάτη της ΛΑΡΚΟ, τον 38χρονο Χρήστο Δόσκορη, πατέρα 3 παιδιών…
Οχι άλλο αίμα εργατών στο βωμό του κέρδους
Στη συγκέντρωση ο πόνος συγκρίνεται μόνο με την οργή. Η Αθηνά από το Μαρτίνο συνοψίζει σε λίγα λόγια το μαρτύριο του εργατόκοσμου της περιοχής. «Ως πότε θα περιμένουμε να μας χτυπήσουν την πόρτα και να μας πουν πως χάθηκε ο άντρας σου, ο πατέρας σου, ο αδερφός σου; Αν οι εργάτες έχουν δισταγμούς ας ξεσηκωθούμε πρώτες εμείς». Με την προσθήκη του Κώστα η θλιβερή λίστα των νεκρών στο κρεματόριο της ΛΑΡΚΟ φτάνει τους 16 μέσα στην τελευταία 20ετία. Το λόγο παίρνει ο Παναγιώτης Πολίτης, γραμματέας του συνδικάτου μετάλλου: «Συνάδελφοι δεν μπορεί να μαζευόμαστε κάθε φορά για να κολλάμε κηδειόχαρτα στις κολώνες. Να οργανωθούμε και στις κολώνες να κολλάμε τις διεκδικήσεις μας».
Κάποιος κοιτάζει κατά το εργοστάσιο και λέει: «με αίμα δουλεύουν καλύτερα τα γρανάζια». Μετά τη συγκέντρωση, τη συζήτηση στα πηγαδάκια των εργαζομένων μονοπωλεί η κατάσταση της υγείας του άλλου σοβαρά τραυματισμένου, ο οποίος υπέκυψε στα τρύματα του, λίγε μέρες μετά. Καθόμαστε στο καφενείο με τον Παναγιώτη Πολίτη και το Γιώργο Νυδριώτη, γραμματέα και πρόεδρο αντίστοιχα του συνδικάτου μετάλλου Φθιώτιδας. Ο Παναγιώτης Πολίτης είναι 26 χρονών άλλα έχει ήδη αρκετά χρόνια στη ΛΑΡΚΟ. Την ώρα της έκρηξης ήταν λίγα μέτρα μακριά. Η περιγραφή του ανατριχιαστική:
«Τρύπησε το καμίνι, έγινε το μπαμ. Εγώ ήμουν γύρω στα 150 μέτρα μακριά. Με το πρώτο μπαμ το καταλάβαμε ότι η ζημιά ήταν εκεί. Τρέξαμε. Ρωτάω τους συνάδελφους “βγήκατε όλοι έξω;”. Μου λένε “ψάχνουμε τον Κώστα…”. Ο ένας συνάδελφος έψαχνε τον άλλο, αρπάζαμε φωτιά… Ξέρεις, το υλικό που βγαίνει είναι υγρό μέταλλο στην πραγματικότητα. Εβραζε κάτω ο τόπος, πατάγαμε, παίρναμε φωτιά, προσπάθησαμε να σβήσουμε, να βρούμε φορτωτές να σπρώξουμε, τους συναδέλφους ήδη τους είχαμε μαζέψει… Ψάχναμε να βρούμε κι άλλους οι οποίοι μέσα στον πανικό φύγανε και δεν τους βρίσκαμε. Ευτυχώς δεν υπήρχαν άλλοι. Με το που σβήσαμε λίγο τη φωτιά και ήταν ανθρωπίνως δυνατό να ξαναπάμε στο σημείο βρήκαμε το συνάδελφό μας νεκρό και τον άλλο να χαροπαλεύει. Ετσι έγινε».
Και συνεχίζει: «Σας εύχομαι πραγματικά ποτέ να μη ζήσετε στιγμή να ψάξετε να βρείτε έναν άνθρωπο νεκρό, ένα συνάδελφο που πριν μια ώρα είπες καλημέρα, ήπιες καφέ. Δεν υπάρχει πιο ακραίο πράγμα, ρε παιδιά. Και να περιμένεις να ξεσηκωθεί, να μπει το συνδικάτο μπροστά (σ.σ. αναφέρεται στο ξεπουλημένο επιχειρησιακό συνδικάτο) και να μη βλέπεις τίποτα. Και η οργή σου να γίνεται δύο φορές οργή.»
«Οχι ατύχημα ρε γαμώτο, δολοφονία έγινε»
Οπως μας εξηγεί ο Παναγιώτης πρόκειται για ένα προαναγγελθέν έγκλημα. Το καμίνι Νο 5 όπου έγινε η έκρηξη επί 12 μέρες δεν έδινε μετάλλευμα. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, την 3η μέρα ερχόταν υπεύθυνος της επιχείρησης για να το ελέγξει. Αυτή τη φορά όχι μόνο δεν ήρθε αλλά συνέχιζαν να το τροφοδοτούν. Η επιχείρηση ήθελε πάση θυσία τους 50 τόνους νικέλιο αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ που περιείχε. Αξιζε γι’ αυτό να ρισκάρει ανθρώπινες ζωές. «Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πως θα πάρουν το μέταλλο από μέσα απ’ το καμίνι, τίποτα άλλο. Θα μπορούσε να είχε εκκενώσει το χώρο γύρω απ’ το καμίνι απ’ τα παιδιά κι ό,τι ήθελε ας γίνει, ας τρύπαγε να χυνόταν κάτω», λέει ένας παλιός εργάτης.
Τα αίτια: έλλειψη μέτρων ασφάλειας…
Τα ατυχήματα στο εργοστάσιο είναι καθημερινά. Η πυρασφάλεια είναι το λιγότερο ανεπαρκής. Οι λίγοι εργαζόμενοι που τη στελεχώνουν μαζί με τους υπόλοιπους εργάτες έδωσαν ηρωική μάχη για να μη φτάσει η φωτιά στις δεξαμενές προπανίου που αποτελούν πραγματική βόμβα. «Αν εκραγούν αυτές θα εξαφανιστεί Λάρυμνα. Μαρτίνο, Μαλεσίνα, και όλα τα περίχωρα» λένε οι εργάτες. Ο κίνδυνος είναι πανταχού παρών. Οπως μας λέει ο Γιώργος: «με το που πατάει το πόδι εκεί ο εργάτης η πρώτη ευχή που παίρνει είναι “σιδερένιος”». Οι εργαζόμενοι δουλεύουν με τις φωτιές να πετάγονται πάνω απ’ τα κεφάλια τους, ενίοτε και μέσα στα ρούχα τους. Ενστικτωδώς μαθαίνουν να προστατεύονται. Προσέχουν ακόμα και το σκαλί που πατάνε για να αποφύγουν τις χυμένες λάβες. Τόσο πολύ δένονται με το εργοστάσιο και τη δουλιά τους που έχουν βαφτίσει κάθε συμπεριφορά των καζανιών. Λένε ότι “μουλάρωσε”, “γκρινιάζει”, “πεισμώνει”.
…η απαξίωση…
Τα τελευταία χρόνια η ΛΑΡΚΟ έχει μπει στο δρόμο της απαξίωσης με τελικό προορισμό να πουληθεί όσο-όσο σε κάποιον ιδιώτη-“στρατηγικό επενδυτή”. Η εγκατάλειψη του εργοστασίου είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Αν δουλεύει ακόμα είναι χάρη στο φιλότιμο των εργατών. Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μέρα με τη μέρα φροντίζουν να ξεπαστρέψουν κάθε δικαίωμα για να κάνουν το φιλέτο της ΛΑΡΚΟ (μια από τις πρώτες επιχειρήσεις εξόρυξης νικελίου στον κόσμο και η πρώτη στην Ευρώπη…) πιο ελκυστικό για το μεγάλο κεφάλαιο. Τη δεκαετία του ’90 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ νομιμοποίησε τις εργολαβίες. Κομμάτι-κομμάτι μεγάλο μέρος της λειτουργίας του εργοστασίου εκχωρήθηκε σε ιδιώτες-εργολάβους. Σήμερα περίπου 200 εργαζόμενοι δουλεύουν μέσω εργολαβιών, όπως και ο Παναγιώτης. Αλλοι δουλεύουν και με “δελτίο παροχής υπηρεσιών” λες και είναι… εργολάβοι(!) και πληρώνουν μόνοι τους την ασφάλισή τους στο ΤΕΒΕ. Οι μισθοί και τα δικαιώματα είναι 5 ταχυτήτων: οι μόνιμοι οι “παλιοί”, οι μόνιμοι οι “καινούργιοι”, οι εργολαβικοί με τα 900 ευρώ… «Ετσι μας ξεχωρίζουν μέσα όπως τα πρόβατα, τα αρνιά και τα κατσίκια», λέει ο πατέρας του Γιώργου, εργάτης κι αυτός στη ΛΑΡΚΟ.
…ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός…
Το “επίτευγμα” αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στον εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ που ελέγχουν το επιχειρησιακό σωματείο. Οι δυνάμεις αυτές όχι μόνο δεν οργανώνουν τους εργάτες στις εργολαβίες αλλά τους υπονομεύουν κιόλας όταν αγωνίζονται. Τα αποτελέσματα της διάσπασης των εργατών περιγράφει ανάγλυφα ο Γιώργος: «έγιναν 120 μέρες απεργίας για να πάρουν το πριμ παραγωγής οι εργαζόμενοι. Στις εργολαβίες δεν το δίνανε. Τώρα πως τα ’φέραν από ‘δω, τα’ φέραν από ‘κει, να η οικονομική κρίση, το κόβουν και από τους μόνιμους. Λόγω της κρίσης είπαν αλλά σιγά μην τους το ξαναεπιστρέψουν τώρα…». Στη Λάρυμνα είναι πολύ συνηθισμένο πατέρας και γιος να δουλεύουν μαζί στη ΛΑΡΚΟ. Χάρη στον ξεπουλημένο συνδικαλισμό το είδαν κι αυτό: να απεργεί ο γιος και ο πατέρας να είναι απεργοσπάστης, να μην παλεύει για να έχει ο γιος του τα ίδια δικαιώματα. «Οι ταξικές δυνάμεις είχαν προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή», σχολιάζει ο Παναγιώτης.
Στα όρια της ανθρώπινης αντοχής
Η υποβάθμιση και η κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων δεν τελειώνει εκεί. Η εργοδοσία κοιτάει να βάζει τους μαθητευόμενους γρήγορα-γρήγορα στη δουλιά για να της αυξάνουν την παραγωγή. Το αποτέλεσμα: λιγότερη ειδίκευση για τους εργάτες και περισσότερη εντατικοποίηση. Οπως εξηγεί ο Γιώργος: «Το ’83-’84 η ΛΑΡΚΟ έβγαζε 900-1.100 τόνους παραγωγή το μήνα και δούλευαν 1.200 εργαζόμενοι. Τα μηχανήματα είναι τα ίδια, δεν έχουν αλλάξει. Οι εργαζόμενοι έχουν μειωθεί και έφτασε να βγάζει 1.900 τόνους με λιγότερους εργάτες. Αυξάνονταν οι τόνοι παραγωγής, αυξάνονταν και τα ατυχήματα». «Πιο παλιά για να γίνει κάποιος γερανιστής καθόταν 6 χρόνια βοηθός στο σκαμνάκι. Μόνο κοίταζε. Γι’ αυτό δεν είχαμε ατυχήματα», προσθέτει ο Παναγιώτης.
Υπό καθεστώς… ΛΑΡΚΟ
Φυσικά οι εργάτες δεν έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια. Το 2006 οι εργολαβικοί κατέβηκαν σε απεργία με μπροστάρη το ταξικό συνδικάτο μετάλλου. Ο Παναγιώτης θυμάται καλά εκείνο τον αγώνα: «Πριν την ίδρυση του συνδικάτου μετάλλου μας φωνάζαν 2-3 η ώρα τη νύχτα για δουλιά. Αν δεν πηγαίναμε την επόμενη μέρα μας δίνανε 10 μέρες αργία και δεν παίρναμε ούτε μισθό ούτε ένσημα. Μας κλέβανε τα δεδουλευμένα, τα ένσημα. Αυτά με το συνδικάτο μετάλλου τα καταπολεμήσαμε σε μεγάλο βαθμό. Από πολλούς εργολάβους κατορθώσαμε και πήραμε το παραγωγικό επίδομα.» Και ο Γιώργος και ο Παναγιώτης είχαν πρωτοστατήσει στην ίδρυση και στους αγώνες του συνδικάτου. Αυτό δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από την εργοδοσία… Προσπάθησαν να τους απολύσουν αλλά απέτυχαν. Ετσι κατέφυγαν σε άλλο “κόλπο”. Εδιωξαν τους εργολάβους που τους απασχολούσαν. Οι νέοι εργολάβοι σιγά-σιγά ξαναπήραν τους προηγούμενους εργάτες εκτός από αυτούς που πρωταγωνίστησαν στην πάλη του συνδικάτου. Σήμερα ο Γιώργος δε δουλεύει πια στη ΛΑΡΚΟ. Ο Παναγιώτης αν συνεχίζει το οφείλει στην αλληλεγγύη που του έδειξε το ταξικό εργατικό κίνημα και ιδιαίτερα τα σωματεία της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης.
Η ΛΑΡΚΟ μοιάζει περισσότερο με δερβέναγα. Πολλές φορές οι άνθρωποι της εργοδοσίας προσπάθησαν να “νουθετήσουν” ή να φοβίσουν το Γιώργο, τον Παναγιώτη και άλλα παιδιά σαν κι αυτούς που σήκωσαν κεφάλι. Ακόμα και στον ιδιοκτήτη του καφενείου που κάθονται “είπαν λόγια” επειδή είδαν να συχνάζουν εκεί μέλη του συνδικάτου μετάλλου. Προς μεγάλη τους απογοήτευση πολλοί εργάτες συνεχίζουν να κρατάνε στάση εργατικής αξιοπρέπειας και περηφάνιας. Γνωρίζουν άλλωστε ότι η εργατιά της περιοχής μόνο όταν συγκρούστηκε με την εργοδοσία είδε καλύτερες μέρες.
Στα χέρια των εργατών η υπόθεση υπεράσπισης της ζωής τους
«Εδώ υπάρχει ένα γκέτο. Ενα γκέτο που είχε σπάσει μόνο το ΄77-’82 που οι εργάτες μπήκαν νικηφόροι και είχαν άλλο αέρα», καταλήγει ο Παναγιώτης. Διδασκόμενη και εμπνεόμενη από εκείνον τον αγώνα: «Η εργατική τάξη πρέπει να εμπιστευτεί τη δύναμή της, να βγάλει πολιτικά και ταξικά συμπεράσματα, να ξεκόψει από τον εργοδοτικό δικομματικό συνδικαλισμό που της δένει τα χέρια, ψαλιδίζει τις διεκδικήσεις και υπονομεύει την ταξική συνείδηση και ενότητα. Να αντεπιτεθεί για να επιβάλει το δίκιο της, ανασυντάσσοντας το εργατικό ταξικό κίνημα, τα σωματεία, τα συνδικάτα της. Για να κατακτήσει τα δικαιώματά της στη σταθερή, ασφαλή εργασία με σύγχρονα εργασιακά-μισθολογικά δικαιώματα και κοινωνικές παροχές, πρέπει να αποδυναμώσει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα της ΕΕ και της πλουτοκρατίας, να ισχυροποιήσει το ΚΚΕ. Να τεθεί επικεφαλής μεγάλης λαϊκής αντιμονοπωλιακής συμμαχίας για τη λαϊκή εξουσία, για να γίνουν λαϊκή περιουσία οι μεγάλες επιχειρήσεις.» (Από την ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για το έγκλημα στη ΛΑΡΚΟ)
Κατά συρροή εγκληματίας το κεφάλαιο…
Η ΛΑΡΚΟ είναι ένα εργοστάσιο με τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες που θα μπορούσε να καλύψει ζωτικές ανάγκες του ελληνικού λαού. Λειτουργώντας όμως σαν καπιταλιστική επιχείρηση (είτε με αφεντικό το Μποδοσάκη είτε με το δημόσιο), ο πλούτος που παρήγαγαν και παράγουν οι χιλιάδες εργάτες της έγινε αντικείμενο λεηλασίας από τα μονοπώλια του μετάλλου που αγόραζαν το νικέλιο σε χαμηλές τιμές ενώ οι εκάστοτε ιδιοκτήτες θησαύριζαν. Δεν είναι τυχαίο ότι η κατασκευή μονάδας ανοξείδωτου χάλυβα (την οποία ζητούσαν οι εργάτες) δεν προχώρησε ποτέ αφού ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης και η (τότε) ΕΟΚ απέκλειαν κάθε δυνατότητα να αξιοποιηθεί ο πλούτος της ΛΑΡΚΟ για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.
Και πώς τα κατάφερε όλα αυτά η ΛΑΡΚΟ;
«Ολοι το βλέπουμε ότι δεν παίρνονται τα κατάλληλα προστατευτικά μέτρα. Βάζουν ανειδίκευτους να κάνουν δουλιές που δεν ξέρουν. Μας αναγκάζουν να δουλεύουμε ασταμάτητα. Οι συνθήκες δουλιάς είναι απαράδεχτες για ανθρώπους. Στα καμίνια της ΛΑΡΚΟ η θερμοκρασία φτάνει τους 1.500 βαθμούς. Ετσι και πεταχτεί κανένα μέταλλο δε σε σώζει τίποτα. Τα μεροκάματα βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Ανθρακόσκονη, σκουριά, διοξείδιο και μονοξείδιο του άνθρακα αρσενικό πλανιώνται «εν αφθονία» στην ατμόσφαιρα. Βήχας αρρώστιες του θώρακα, του πνεύμονα τα συναντάς καθημερινά στους εργάτες. Κάποτε ανέβαινα στο βουνό αυτό εκεί που βλέπεις, 10 φορές τη μέρα –μας λέει ένας νέος 22 χρονών- από τότε που δουλεύω εδώ ούτε τις σκάλες του σπιτιού μου δεν μπορώ ν’ ανέβω. Παλιά χαιρόμαστε και κανένα μπανάκι στη θάλασσα, τώρα μπαίνεις καθαρός και βγαίνεις κατάμαυρος. Η ΛΑΡΚΟ ρίχνει όλη τη σκουριά στη θάλασσα.
Η φύση καθημερινά νεκρώνεται, οι αρρώστιες πληθαίνουν και ο Μποδοσάκης όπως ο ίδιος δηλώνει κερδίζει 420 εκ. το χρόνο.»
Θα μπορούσε να έχει γραφτεί σήμερα αλλά δεν είναι παρά μια συρραφή από ρεπορτάζ του “Ο” την περίοδο της μεγάλης απεργίας του 1977…
«Κανένας δεν ξεχνάει αυτή την απεργία»
…μας λέει ο Γιώργος. Το 1977 στη ΛΑΡΚΟ ξέσπασε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες στην ελληνική ιστορία. Επι 120 μέρες οι εργάτες αναμετρήθηκαν με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της και πέτυχαν ολοκληρωτική νίκη αφού ανάγκασαν τον Μποδοσάκη να ικανοποιήσει σχεδόν πλήρως τα αιτήματά τους. Η εργοδοσία συνεπικουρούμενη από την κυβέρνηση επιστράτευσε όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή της: Αποπειράθηκε να στήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό, κατέβασε τα ΜΑΤ στην πόλη της Λάρυμνας και απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις, προσπάθησε με κατευθυνόμενα δημοσιεύματα στον αστικό τύπο να διασπάσει την ενότητα των εργατών και να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη τους στο συνδικάτο. Στο τέλος προσπάθησε να πάει στα δικαστήρια και τη διοίκηση του συνδικάτου. Ομως όπως έγραφε και ο “Ο” τότε: «το στιβαρό χέρι των 1.200 εργατών έβαλε φραγμό στα σχέδια της εργοδοσίας και των συμμάχων της. Τα γκλομπς και τα ρόπαλα δε φόβισαν, οι τραμπουκισμοί και οι προβοκάτσιες έπεσαν στο κενό. Στην όποια ύπουλη προσπάθεια του Μποδοσάκη οι απεργοί απαντούσαν πιο δυνατά, πιο ενωμένα.
Πράγματι, κανείς δεν ξεχνά τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ να περιφρουρούν την απεργία μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, τους εργάτες του “Πετζετάκη”, της “Πίτσος” και της Θήβας να διαδηλώνουν έξω από το εργοστάσιο και να προσφέρουν το μεροκάματό τους. Τους ΚΝίτες και τις ΚΝίτισσες να στήνουν “κουμπαράδες” για την ενίσχυση του απεργιακού ταμείου σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Κανείς δεν ξεχνά ότι το συνδικάτο τότε ήταν το καμάρι των εργατών: ταξικό, μαζικό με κάθε εργάτη δραστήριο μέλος του. Αυτά τα διδάγματα μένουν επίκαιρα σήμερα που οι εργάτες έχουν καθήκον να οργανώσουν την πάλη τους για να προστατέψουν την ίδια τη ζωή τους…
Αποστολή: Δημήτρης Τζόκας, Σωτήρης Παρίσης
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Νέοι εργαζόμενοι