“Εξαρτημένο” από το σύστημα που γεννά τη σήψη…
Όπως αναδείξαμε και στο προηγούμενο φύλλο, τα αντιδραστικά σημεία του Εθνικού Σχεδίου Δράσης κατά των Ναρκωτικών (ΕΣΔΝ), είναι τόσο πολλά (ιδιωτικοποίηση, απαξίωση της πρόληψης, υποκατάστατα) που απαιτείται πάρα πολύς χώρος για μια ολοκληρωμένη κριτική. Ετσι, συνεχίζουμε την προσπάθειά μας θίγοντας τα υπόλοιπα αντιδραστικά στοιχεία, συνδέοντάς τα παράλληλα και με κάποιες προσεγγίσεις εκπροσώπων του ευρωμονόδρομου, χαρακτηριστικές για την απόλυτη συμπόρευσή τους με τις βαθιά αντιδραστικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Ο τοξικομανής ΔΕΝ είναι ασθενής!
Είναι χαρακτηριστικό το ότι ενώ στην εισαγωγή του το ΕΣΔΝ αποδέχεται πως η τοξικομανία δεν είναι ιατρικό πρόβλημα, στη συνέχεια εντάσσει όλες τις πρωτοβουλίες του στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ).
Προτείνεται η ένταξη όλων των θεραπευτικών δομών στο ΕΣΥ, μια πρόταση στην οποία έχουν αντιταχθεί όλοι οι επιστημονικοί φορείς όπως ο ΙΣΑ (Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών), η ΕΙΝΑΠ (Ενωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνα-Πειραιά) κ.ά., αφού μια καθαρά ιατρική αντιμετώπιση στην επικίνδυνη λογική που αντιμετωπίζει στενά την τοξικομανία σαν ιατρικό ζήτημα, οπωσδήποτε δεν αρκεί για μια οριστική λύση. Επιπλέον το ΕΣΥ βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια υπό κατάρρευση λόγω της υποχρηματοδότησης, των ελλείψεων στο προσωπικό, της ανεπάρκειας υλικοτεχνικής υποδομής κ.λπ.
Πέρα απ’ αυτό, είναι επιβεβαιωμένη απ’ τη ζωή η θέση της ΚΝΕ, σύμφωνα με την οποία η τοξικομανία δεν είναι κάποια χρόνια ασθένεια, αλλά ένα πολύπλοκο κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο, που γεννιέται από τον καπιταλισμό. Η ανεργία, η φτώχεια, οι κάθε λογής ταξικοί φραγμοί, αποτελούν τις βασικότερες αιτίες της τραγωδίας των ναρκωτικών. Δεν είναι τυχαίο το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τοξικομανών παγκοσμίως, προέρχονται από φτωχά λαϊκά στρώματα που πλήττονται με το χειρότερο τρόπο από τον καπιταλισμό (άστεγοι, άνεργοι, μετανάστες, παιδιά φτωχών οικογενειών κ.τ.λ.).1
Γίνεται λοιπόν σαφές πως η λύση για την τοξικομανία δεν βρίσκεται παρά στη ριζική ανατροπή των αιτιών που τη γεννούν. Κάθε προσπάθεια λύσης του προβλήματος ξεκομμένη από την κοινωνικοπολιτική του διάσταση, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Η σύνδεση των θεραπευτικών δομών με το ΕΣΥ έχει όμως και άλλες προεκτάσεις, αφού στο ΕΣΔΝ προβλέπεται η ενσωμάτωση και των κέντρων σωματικής αποτοξίνωσης, χωρίς ωστόσο να γίνεται λόγος για τη σύνδεσή τους με ένα συνολικό σύστημα θεραπείας που θα οδηγεί από την αποτοξίνωση στην απεξάρτηση και την επανένταξη.
Η αποτελεσματική αντιμετώπιση του τοξικομανούς προϋποθέτει μια πολυδιάστατη προσέγγιση και δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται στην αντιμετώπιση των στερητικών συνδρόμων. Ενα μέρος της θεραπείας, αφορά βέβαια στη σωματική αποτοξίνωση, αλλά το ουσιαστικότερο έχει να κάνει με την ολόπλευρη ψυχοκοινωνική στήριξη που αποσκοπεί στην ανασυγκρότηση της προσωπικότητας του χρήστη και στην ισότιμη κοινωνική του επανένταξη.
Επανένταξη στην καπιταλιστική βαρβαρότητα…
Κι όμως η ισότιμη αυτή επανένταξη μοιάζει μακρινό όνειρο, αφού μπορεί το ΕΣΔΝ να την αναγνωρίζει ως αναγκαία, αλλά μέσα στη γενικότερη αναντιστοιχία λόγων και έργων που χαρακτηρίζει τους συντάκτες του, κανένα συγκεκριμένο μέτρο δεν προβλέπεται που να εγγυάται κάτι τέτοιο. Απεναντίας, ακόμη και την εκπαίδευση του πρώην χρήστη -αφού πολλοί έχουν εγκαταλείψει από νωρίς το σχολείο- την αφήνουν στα “έμπειρα” χέρια των επιχειρηματιών:
«Σε συνεργασία με τις ενώσεις επιχειρηματιών, συνδιοργανώνουμε σεμινάρια κατάρτισης για τους απεξαρτημένους συνανθρώπους μας».2
Ετσι λοιπόν, και η εκπαίδευση των απεξαρτημένων παραδίδεται σαν ένα ακόμα πεδίο δραστηριότητας για το κεφάλαιο, όπως άλλωστε και όλες οι δομές πρόληψης και θεραπείας, στο όνομα πάντα της αγάπης για το συνάνθρωπο…
Ωστόσο, κάποιος που έχει ολοκληρώσει ένα πρόγραμμα απεξάρτησης διατρέχει πάντα τον κίνδυνο της υποτροπής όσο η κοινωνία δεν του παρέχει όλα τα εφόδια για να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια του. Τα κοινωνικοπολιτικά αίτια που τον οδήγησαν στη χρήση, εξακολουθούν πάντα να υφίστανται, επομένως είναι αναγκαίο να θεσπιστούν μέτρα που δεν θα τον οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά αντιθέτως, θα του παρέχουν μόνιμη εργασία με πλήρη δικαιώματα και θα εγγυώνται τη μόρφωσή του έτσι ώστε να αντιμετωπίζεται πράγματι ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας, και όχι σαν πρώην “απόβλητο”.
“Συνταγογραφημένη” υποταγή…
Θεωρούμε απαραίτητο να “ενισχύσουμε” την κριτική μας με ορισμένες εξελίξεις αποδεικτικές για την απόλυτη συμπόρευση των αστικών κομμάτων με τις επιταγές της ΕΕ, βάση των οποίων διαμορφώνεται εδώ και χρόνια αυτή η εγκληματική πολιτική στο ζήτημα των ναρκωτικών.
Ξεκινώντας από τη Νέα Δημοκρατία, αξίζει ν’ αναφέρουμε πως στα τέλη του περασμένου Φλεβάρη, είχαμε μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη, στον τομέα των υποκατάστατων. Σε συνεδρίαση της “Υποεπιτροπής για τη Μελέτη και Αντιμετώπιση του Προβλήματος των Ναρκωτικών” - τμήμα της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής – υπό την προεδρεία του βουλευτή της ΝΔ Π. Μελά, πραγματοποιήθηκε ενημέρωση των βουλευτών από τον πρόεδρο του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ) Γ. Φωτεινόπουλο.
Στην ενημέρωση αυτή, παρουσιάστηκε επίσημα για πρώτη φορά, η πρόταση για τη συνταγογράφηση των υποκατάστατων απευθείας από ιδιώτες γιατρούς συμβεβλημένους με τον ΟΚΑΝΑ. Συγκεκριμένα, προτείνεται για την αντιμετώπιση του τεράστιου αριθμού των τοξικομανών που περιμένουν στις λίστες αναμονής για μια δόση μεθαδόνης, η παροχή της από ιδιώτες μέσω μιας νεοσύστατης υπηρεσίας, του “Προγράμματος ελεγχόμενης δευτεροβάθμιας περίθαλψης ουσιοεξαρτημένων” (ΠΕΔΠΟ), που σύμφωνα με το Γ. Φωτεινόπουλο, θα λειτουργεί όπως το ΙΚΑ ή το ΤΕΒΕ (!) και μέσω ενός δικτύου υποκαταστημάτων και γιατρών, θα χορηγεί “εύκολα και γρήγορα” τα υποκατάστατα στους τοκιξομανείς.
Είναι χαρακτηριστικό το ότι, στο τέλος όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων συμφώνησαν με τις προτάσεις του Γ. Φωτεινόπουλου, εκτός φυσικά από τη βουλευτή του ΚΚΕ Λίλα Καφαντάρη, η οποία στην ομιλία της, κατήγγειλε τον επικίνδυνο χαρακτήρα αυτών των μέτρων, παραπέμποντας στην ετήσια έκθεση του ΟΗΕ για το 2008, σύμφωνα με την οποία στις ΗΠΑ, ο αριθμός των εξαρτημένων από συνταγογραφούμενα ναρκωτικά «είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των
χρηστών όλων των υπόλοιπων “παράνομων” ναρκωτικών μαζί, ενώ παγκοσμίως, τα συνταγογραφούμενα είναι η δεύτερη πιο διαδεδομένη κατηγορία ναρκωτικών μετά την κάνναβη».3
Ναρκωτικά στο δρόμο και στο σπίτι…
Είναι χαρακτηριστικές οι σκέψεις του Γ. Παπανδρέου πάνω στο ζήτημα των υποκατάστατων, που διατύπωσε δημόσια πριν ένα μήνα περίπου, κι έρχονται να συμπληρώσουν τις προτάσεις του Γ. Φωτεινόπουλου:
«Είχαμε φτάσει (σ.σ.: επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ) στο να είναι μόνο χίλιοι οι άνθρωποι στη λίστα αναμονής για μεθαδόνη (…) Ξέρετε που έχουμε φτάσει; Πέντε χιλιάδες περιμένουν σ’ αυτή τη λίστα».
«Εγκαταλείφθηκε ένα πρόγραμμα (σ. σ.: της υποκατάστασης) που θα μπορούσε να βοηθήσει αυτά τα παιδιά, ακόμα και να παίρνουν τη συνταγή τους, και να τους χορηγείται το υποκατάστατο στο σπίτι, μέσα από την επίβλεψη των αρμόδιων αρχών Υγείας»…
Κι όμως ειπώθηκε κι αυτό μετά την “οικιακή” καλλιέργεια χασίς (παλιότερη πρόταση του Γ. Παπανδρέου προς τους χρήστες προκειμένου να “χτυπηθούν” αμείλικτα οι έμποροι ναρκωτικών)!
Το θέμα λοιπόν δεν είναι η οριστική απεξάρτηση από κάθε ναρκωτικό -συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των υποκατάστατων- αλλά το πώς θα μειωθούν οι “αναμένοντες”, με τη δημιουργία υπηρεσίας “delivery” μεθαδόνης!
“Συνασπισμός της Αριστεράς και της Ναρκωκουλτούρας”…
Κι επειδή όπως βλέπουμε, τα υποκατάστατα, είναι πολύ της μόδας, καλό είναι να θυμηθούμε και τις απόψεις του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ:
«Αποποινικοποίηση της χρήσης».
«Προώθηση της συνταγογράφησης των υποκατάστατων».
«Ταχύτατη ανάπτυξη των προγραμμάτων υποκατάστατων».4
Τα παραπάνω αποτελούν μέρος των προτάσεων της “Επιτροπής κατά των Ναρκωτικών” του “Συνασπισμού” η οποία στο πλαίσιο του “θεραπευτικού πλουραλισμού” -άλλος “φωτισμένος” όρος κι αυτός- προτείνει την εκτεταμένη χορήγηση υποκατάστατων, ενώ στη συνέχεια, συμπληρώνει το πλαίσιο των “επιστημονικών” της στόχων:
«Στην πολιτική μας πρέπει να αντιπαρατεθούμε με τις παρωχημένες και αντιεπιστημονικές θέσεις του ΚΚΕ που τοποθετείται ενάντια στα υποκατάστατα. Οι θέσεις του αυτές (…) ανάγονται σε μια θρησκευτικού τύπου “ηθικιστική” αντιμετώπιση που παρομοιάζει με ευχολόγια της εκκλησίας».
Πάλι καλά δηλαδή, που υπάρχει κι ο αντίποδας ενάντια στους ιεροεξεταστές του ΚΚΕ που είναι τόσο συντηρητικοί ώστε ν’ αγωνίζονται για μια κοινωνία ελεύθερη απ’ όλα τα ναρκωτικά!
Το ΚΚΕ πάντα αναδείκνυε την ουσία του προβλήματος μέσα από τις κοινωνικές και πολιτικές του διαστάσεις, πάντα και με τον πιο επιστημονικό και τεκμηριωμένο τρόπο αντιπάλευε τις επικίνδυνες διαχειριστικές λογικές που συντηρούν αντί να χτυπούν οριστικά την τοξικομανία. Το ΚΚΕ δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφωνήσει με “μέτρα” όπως η χορήγηση υποκατάστατων και η ιδιωτικοποίηση των θεραπευτικών δομών. Απεναντίας, βρέθηκε πάντα στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των τοξικομανών στην απεξάρτηση και την επανένταξη, για μια ζωή ελεύθερη από κάθε εξάρτηση, έχοντας ολοκληρωμένη πρόταση για τις άμεσες ανάγκες και για την πάλη στο σήμερα. Ομως η σύνδεση αυτού του ολοκληρωμένου και αξιόπιστου πλαισίου με την ανάγκη για την ανατροπή αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, είναι προφανώς περιττή, για τους ευρωλάγνους υπηρέτες του, που έχουν ως πρωταρχικό τους στόχο, μακροημέρευσή του με κάθε κόστος.
Για μια ζωή ελεύθερη από κάθε εξάρτηση…
Το ΕΣΔΝ, εκφράζοντας την πολιτική θεώρηση των κομμάτων του ευρωμονόδρομου, δεν αφήνει περιθώρια για καμιά αυταπάτη. Οσο η τοξικομανία θα αντιμετωπίζεται με επικίνδυνα διαχειριστικού τύπου μέτρα που δεν την εξαφανίζουν αλλά τη διαιωνίζουν ως φαινόμενο, τα πράγματα θα πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο.
Αυτό που χρειάζεται είναι ένα μαζικό αντιναρκωτικό κίνημα, που σε συνεργασία με το ταξικό συνδικαλιστικό και το ευρύτερο ριζοσπαστικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, θα παλέψει με απόλυτα ξεκάθαρες θέσεις ενάντια σε κάθε μορφή τοξικοεξάρτησης, και θα διεκδικήσει:
> Δημιουργία Πανελλαδικού Δημόσιου Φορέα με αποκλειστικά δωρεάν παροχή υπηρεσιών πρόληψης, απεξάρτησης και επανένταξης, στο πλαίσιο του υπουργείου Υγείας, με πλήρη χρηματοδότηση από το κράτος και αποκλεισμό κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Επαρκής στελέχωσή του με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό μόνιμης, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.
> Θέσπιση προγράμματος για την εφαρμογή της πρωτογενούς πρόληψης που θα στοχεύει στα αίτια και όχι στα αποτελέσματα της τοξικομανίας (εκπαίδευση, εργασία, οικογένεια, πολιτισμός κ.τ.λ.).
> Πλήρη εργασιακή και κοινωνική επανένταξη των απεξαρτημένων.
> Εξοντωτικές ποινές για τους εμπόρους. Ειδικευμένο σώμα δικαστών για τα ναρκωτικά.
Ολα αυτά για ένα κίνημα βαθιά πολιτικοποιημένο το οποίο θα συνειδητοποιεί πως η οριστική λύση θα έρθει μόνο σε μια κοινωνία που θα προκύψει από την επαναστατική ανατροπή αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, και θα έχει στο επίκεντρό της τη συνολική ανάπτυξη με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες, και όχι το κέρδος. Σε ένα κόσμο νέο, όπου θα βασιλεύουν η λαϊκή εξουσία και η λαϊκή οικονομία, το Σοσιαλισμό.
Μάρκος Ηλιάδης
Παραπομπές:
1. Βλ. και τη σχετική αναφορά στο
προηγούμενο φύλλο για τα στατιστικά
στοιχεία πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.
2. Από το ΕΣΔΝ
3. Από την ετήσια έκθεση του ΟΗΕ.
Βλ. και τη σχετική αναφορά
στο προηγούμενο
φύλλο για τα υποκατάστατα
4. Από την επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΝ
Διαβάστε επίσης:
“Οδηγητής”, φ. 949,959,960
“Οι Θέσεις της ΚΝΕ για τα ναρκωτικά” (Αναζήτηση στην ιστοσελίδα της ΚΝΕ,www. kne.gr)
www.kethea.gr (Επίσημη ιστοσελίδα του ΚΕ.Θ.Ε.Α)
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Ναρκωτικά