Εφημερίδα “Οδηγητής” » Η υπογραφή της εργατικής τάξης & της νεολαίας είναι ΚΚΕ

Η υπογραφή της εργατικής τάξης & της νεολαίας είναι ΚΚΕ

ΕΕ: ιμπεριαλιστική ένωση για τα συμφέροντα των μονοπωλίων

Τι προηγήθηκε της ίδρυσης της ΕΕ
Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1945), η εργατική τάξη κατακτά την εξουσία σε μια σειρά χώρες, που γίνονται σοσιαλιστικές. Με αυτόν τον τρόπο αμφισβητείται η παγκόσμια κυριαρχία του καπιταλισμού, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται το γενικότερο λαϊκό και εργατικό κίνημα.
Την ίδια περίοδο, για να θωρακίσουν την ανάπτυξη του καπιταλισμού, βάζοντας ταυτόχρονα “πόδι” στην περιοχή, αλλά και για να περιορίσουν την ανάπτυξη των επαναστατικών κινημάτων, οι ΗΠΑ θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο Μάρσαλ, για τη λεγόμενη “ανασυγκρότηση της Ευρώπης”.
Ολα τα παραπάνω (αντιπαράθεση με σοσιαλιστικό σύστημα, ιδεολογική θωράκιση απέναντι στο εργατικό κίνημα, ώθηση από ΗΠΑ με το σχέδιο “Μάρσαλ”, ανταγωνισμός για την κυριαρχία έναντι των κεφαλαιοκρατών ΗΠΑ και Ιαπωνίας), συντέλεσαν στην ανάγκη συνένωσης των προσπαθειών πρώτα των ισχυρών καπιταλιστικών ευρωπαϊκών χωρών, για τους κοινούς τους στόχους.

Συνθήκες-σταθμοί
Ολο αυτό το διάστημα, με μια σειρά Συνθήκες, γίνονται σημαντικά βήματα για την παράλληλη ενοποίηση στο οικονομικό και στο πολιτικό πεδίο. Σε αυτές αποτυπώνεται όχι μόνο η θέληση για κοινή πορεία των κεφαλαιοκρατών, αλλά ταυτόχρονα εκφράζονται και οι εσωτερικές τους αντιθέσεις, τα αντικρουόμενα συμφέροντα που υπάρχουν μέσα στην Ενωση. Οι σημαντικότερες Συνθήκες είναι οι ακόλουθες:

>> Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992)
Είναι η βασική ιδρυτική συνθήκη με την οποία η ΕΟΚ μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ενωση και από την οποία απορρέει η σημερινή πολιτική της ΕΕ, όπως συγκεκριμενοποιήθηκε στη συνέχεια με άλλες συνθήκες, συνόδους κορυφής κ.τ.λ. Προέβλεπε την καθιέρωση ενιαίου νομίσματος για όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, ενώ ως μακροπρόθεσμο σκοπό έθετε την πολιτική ενοποίηση στην ΕΕ, η οποία δεν έχει προχωρήσει λόγω ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων. Με βάση αυτήν, για κάθε χώρα:
- Θεσπίστηκαν τα “κριτήρια του Μάαστριχτ”
- Εκχωρήθηκαν στα Κοινοτικά όργανα βασικοί μοχλοί χάραξης της πολιτικής
- Θεσπίστηκαν οι περιβόητες 4 ελευθερίες: διακίνησης κεφαλαίου, προϊόντων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού. Με βάση αυτές δημιουργείται η ενιαία αγορά για να αυγαταίνουν τα κέρδη των πολυεθνικών, επιτυγχάνεται η συγκέντρωση εργατικής δύναμης εκεί που τη θέλουν, ενώ οι εργαζόμενοι βιώνουν τις “αξίες” της “απασχολησιμότητας” και της “ελαστικοποίησης”…
Από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ εκπορεύεται η ολομέτωπη επίθεση που ζούμε σήμερα, η ένταση της εκμετάλλευσης, οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, οι εμπορευματοποιήσεις-ιδιωτικοποιήσεις, η πολιτική λιτότητας, το ξεκλήρισμα της αγροτιάς με την ΚΑΠ, οι κατασταλτικοί νόμοι, η ένταση της στρατιωτικοποίησης της ΕΕ κ.λ.π.

>> Συνθήκη του Άμστερνταμ (1997)
Τροποποιεί σημεία της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ενώ περιλαμβάνει και νέα στοιχεία, σημαντικότερα απ’ τα οποία είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας (που σχετίζεται με αντεργατικά μέτρα στο όνομα της “ανταγωνιστικότητας” της οικονομίας της ΕΕ) και τη Συμφωνία Σένγκεν (που δημιουργεί βάση δεδομένων για προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων).

>> Στρατηγική της Λισαβόνας (2000)
Καθορίζει-περιγράφει τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα πεδία: ασφαλιστικό, εμπορευματοποίηση υγείας, αναδιαρθρώσεις στην παιδεία, ιδιωτικοποιήσεις σε κομβικούς κλάδους φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο κ.α. Προβλέπει τον τεμαχισμό του χρόνου εργασίας σε “ενεργό” και “ανενεργό”, την κατάργηση του σταθερού χρόνου εργασίας, των συλλογικών συμβάσεων, τη μερική και προσωρινή απασχόληση κ.τ.λ. Το 2005 αποφασίστηκε η επιτάχυνση στην εφαρμογή της.

>> Συνθήκη της Νίκαιας (2001)
Ενισχύεται ο “σκληρός” πυρήνας της ΕΕ (ισχυρές χώρες εντός ΕΕ), επιφέρει αλλαγές στα όργανα λήψης αποφάσεων (κατάργηση του δικαιώματος του βέτο στις περισσότερες περιπτώσεις), αποτέλεσμα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που ανέκαθεν εκφράζονταν, ενώ διαμορφώνονται και μηχανισμοί ευρω-καταστολής.

>> Συνθήκη της Λισαβόνας (2007)
Μετά την απόρριψη του “Ευρωσυντάγματος” από τους λαούς της Ολλανδίας και της Γαλλίας, ήρθε η παραλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας, αν κι αυτή έχει προσωρινά κολλήσει στο “ΟΧΙ” του Ιρλανδικού λαού. Οπως και να ‘χει, αποτελεί κατοχύρωση και επέκταση της πολιτικής της ΕΕ, όλων των αντιδραστικών Συνθηκών και κειμένων της.

Ενιαία ενάντια στους εργαζομένους
Η ΕΕ αποτελεί μια ιμπεριαλιστική ένωση ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών στην Ευρώπη, με στόχο την προώθηση των κοινών στοχεύσεών τους: ενίσχυση των μονοπωλίων τους, ανάγκη να αντεπεξέλθουν στο διεθνή ανταγωνισμό. Παράλληλα, με τις κοινές στοχεύσεις, υπάρχουν ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στους κόλπους της ΕΕ, που πηγάζουν από την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη, διαφορετικά επιμέρους συμφέροντα λόγω ανισότητας μεταξύ των χωρών-μελών. Παρά τις αντιθέσεις όμως, το συνεκτικό στοιχείο, δεν είναι άλλο από την ενιαία πολιτική με στόχο τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Ολες οι προσπάθειες των οργάνων της ΕΕ, στοχεύουν επιγραμματικά:
- στη συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης
- στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και της “απελευθέρωσης” των αγορών
- στην ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής των λαϊκών κινημάτων και του αντικομμουνισμού
- στην προσαρμογή του πολιτικού συστήματος ανά κράτος-μέλος και σε επίπεδο ΕΕ
Αυτές οι πολιτικές ούτε αποτελούν ξέχωρη πολιτική του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος ή υπουργού (όπως συνήθως επιχειρείται να προβληθεί), ούτε απλά αποτελούν άνωθεν εντολές. Αντίθετα, συναποφασίζονται στην ΕΕ και προωθούνται στη συνέχεια μέσω των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών-μελών (π.χ. νομοσχέδια για το ασφαλιστικό), ενώ εκφράζουν τις τρέχουσες ανάγκες των ευρωπαϊκών και εγχώριων μονοπωλίων στη διεθνή κούρσα του ανταγωνισμού.

Η ΕΕ δεν παίρνει φτιασίδωμα, μόνο ανατροπή!
Εν κατακλείδι, μπορούμε να πούμε πως η ΕΕ αποτελεί μια προωθημένη μορφή συμμαχίας των καπιταλιστικών κρατών στην Ευρώπη, που σε όλα τα στάδια εξέλιξης και ανάπτυξής της, αποτελεί όχημα για τους κεφαλαιοκράτες της Ευρώπης, στην προσπάθεια της καλύτερης εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους, που σε ένα ανταγωνιστικό, ταξικό σύστημα, τίποτα κοινό δεν έχουν με τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Το οικοδόμημα της ΕΕ λοιπόν, έχει για θεμέλιά του την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Η ΕΕ ιδρύθηκε με διαχρονικό στόχο την ενίσχυση των μονοπωλίων της και όχι των εργαζομένων. Η ιστορία έχει αποδείξει έμπρακτα, ότι αυτά τα δύο δεν συμβιβάζονται.
Αυτό το οικοδόμημα, δεν παίρνει φτιασιδώματα, μόνο ανατροπή, διάλυση. Η ΕΕ, ως συμμαχία καπιταλιστικών κρατών, δεν διορθώνεται, δεν μπορεί να αλλάξει στόχους: θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών σε βάρος αυτών των εργατών.

Ενα σύντομο χρονικό…
Τα πρώτα βήματα έγιναν, όπως ήταν επόμενο, στο οικονομικό πεδίο:

Το 1951 ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), μεταξύ Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Ολλανδίας, Βελγίου και Λουξεμβούργου.
Το 1957 υπογράφεται από τις 6 παραπάνω χώρες η συνθήκη ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, της γνωστής μας ΕΟΚ. Ταυτόχρονα υπογράφεται η ΕΚΑΕ (Συνθήκες της Ρώμης), που μαζί με την ΕΟΚ και την ΕΚΑΧ καθιερώθηκαν ως Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ).
Η πρώτη διεύρυνση της ΕΟΚ γίνεται το 1972 με την προσχώρηση Αγγλίας, Ιρλανδίας και Δανίας.
Η διεύρυνση της ΕΟΚ συνεχίζεται με την Ελλάδα το 1981, την Ισπανία και την Πορτογαλία το 1986, και Αυστρία, Φινλανδία και Σουηδία το 1995.
Μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην Ανατολική Ευρώπη, ο ιμπεριαλισμός καταφέρνει να βάλει χέρι και σε νέες αγορές. Ετσι, το 2004 εντάσσονται στην καπιταλιστική ένωση μια σειρά από χώρες (Τσεχία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβενία, Σλοβακία, Κύπρος, Μάλτα), φτάνοντας συνολικά τα 27 μέλη.

“Η ΕΕ είναι δύναμη ειρήνης”
Πολλοί σπέρνουν αυταπάτες ότι η ΕΕ είναι παράγοντας ειρήνης και δημοκρατίας, αντίπαλο δέος απέναντι στις ΗΠΑ. Αλήθεια, πότε ακριβώς; Με το ρόλο της στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και στο βομβαρδισμό της Σερβίας ή με τη στάση των κρατών απέναντι στον πόλεμο και στην κατοχή στο Ιράκ; Οταν έβγαζε “φιρμάνι” ενάντια στην Κούβα, όταν επιδοκίμαζε το πραξικόπημα ενάντια στον Τσάβες ή όταν ευθυγραμμιζόταν με τον “αντι-τρομοκρατικό” αγώνα των ΗΠΑ, κατατάσσοντας στις τρομοκρατικές, οργανώσεις όπως οι FARC στην Κολομβία, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, το PKK και άλλες;
Οσο για τη δημοκρατία, περισσεύει… Ιδιαίτερα σε νέες χώρες-μέλη, που κομμάτι του λαού στερείται τα πολιτικά του δικαιώματα, που απαγορεύονται κομμουνιστικές νεολαίες και κόμματα, που ταυτίζεται ο φασισμός με τον κομμουνισμό.

Πλήρωσες την ανάπτυξή τους, μην πληρώσεις την κρίση τους
Απειθαρχία και ανυπακοή στην ΕΕ!

Έλεγαν πως θα φάμε “με χρυσά κουτάλια”. Ελεγαν “με το ευρώ καλύτερα”. Τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και από κοντά οι οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, μας έλεγαν ότι όταν γίνουμε “ανταγωνιστικοί”, όταν ο λαός και η νεολαία κάνουν δεύτερη φύση τους το “σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω” και δεχθούν ως “εθνικό συμφέρον” το συμφέρον των καπιταλιστών, θα βρουν στις αγκάλες της ΕΕ τον “επί γης παράδεισο”. Όλα αυτά κάποτε.

Σήμερα, εν μέσω καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, πολλοί περισσότεροι εργάτες και εργάτριες, νέοι και νέες, συνειδητοποιούν ότι η ΕΕ δεν είναι αυτό που τόσα χρόνια διαφήμιζαν οι θιασώτες του ευρωμονόδρομου. Σήμερα πολλοί περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και στην περίπτωση της “Αγίας Οικογένειας” των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Οσα ζει στην καθημερινότητά του ο εργαζόμενος, ο νέος, επιβεβαιώνουν αυτό που χρόνια τώρα έλεγε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, κόντρα στο ρεύμα: η ΕΕ χειρότερη γίνεται, φιλολαϊκή ποτέ! Κι ακόμα επιβεβαιώνουν πως η εργατική τάξη και η νεολαία, ένα δρόμο έχουν: αυτόν της Απειθαρχίας, της ανυπακοής, της ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ!

“Ευτυχείς και περήφανοι”…

«Γυρίζω ευτυχής και περήφανος. Στο Μάαστριχτ πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Πρώτα την ασφάλεια που εγγυάται η πολιτικά ενωμένη Ευρώπη και η συμμετοχή μας στην ΕΕ, την οποία πετύχαμε σε πείσμα πολλών αντιδράσεων».

Κ. Μητσοτάκης, πρωθυπουργός ΝΔ, 1992

«Ως γνωστόν το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει για την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι δείχτες-στόχοι συνιστούν το όραμα ενός Ευρωπαίου τραπεζίτη. Αυτά, δε, ανεξαρτήτως του ότι και πάλι θα έπρεπε να ψηφίσουμε για το Μάαστριχτ».

Α. Παπανδρέου, πρόεδρος ΠΑΣΟΚ, 1992

«Επειδή όμως ακούστηκε και από την παλαιοημερολογίτικη πλευρά του αριστερού κινήματος, που είναι αμετακίνητα προσδεδεμένη στο χτες, μία πρόκληση προς τις ζωντανές δυνάμεις του Κοινοβουλίου και τις ζωντανές δυνάμεις της Αριστεράς, να τροποποιήσουν τη στάση τους και να συνταχθούν "κατά", θα ήθελα να πω ότι εγώ σαν αριστερός πολίτης θα ψηφίσω το Μάαστριχτ».

Λ. Κύρκος, εκπρόσωπος ΣΥΝ, 1992

Ετσι πανηγύριζαν το 1992 ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ όταν ψήφιζαν τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Τότε έλεγαν ότι οι περίφημες “4 ελευθερίες” (μετακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, εργαζομένων και υπηρεσιών) εξασφάλιζαν την “αειφόρο ανάπτυξη”, τη “σύγκλιση” του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων εργαζόμενων με εκείνο των καπιταλιστικών χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Στην πραγματικότητα μίλαγαν για την “αειφόρο ανάπτυξη” των καπιταλιστικών κερδών.

Το μόνο που είχαν ο λαός και η νεολαία να “κερδίσουν” από τη δημιουργία της ΕΕ κι έπειτα ήταν:

Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων
Πάγωμα σε μισθούς και αυξήσεις πείνας, χρόνια σκληρής λιτότητας
Απελευθέρωση του ωραρίου, 65ωρο και 78ωρο και με το νόμο!
Ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, 3ωρα και 4ωρα, ενεργός και ανενεργός χρόνος εργασίας, μισή δουλιά και μισή ζωή χωρίς δικαιώματα για δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους κ.ο.κ.
Ανεργία για εκατοντάδες χιλιάδες νέους
Ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας
Γενικευμένες ιδωτικοποιήσεις, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, νέες φοροελαφρύνσεις για το κεφάλαιο

Ετσι πλήρωσαν οι εργαζόμενοι την “αειφόρο ανάπτυξη” του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών κερδών. Αυτά είναι μόνο ένα μικρό δείγμα από τις γενικευμένες αναδιαρθρώσεις-μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη το κεφάλαιο, για να ρίξει κι άλλο την τιμή της εργατικής δύναμης, να βαθύνει την καπιταλιστική εκμετάλλευση, να αυγατίσει κι άλλο τα τεράστια κέρδη του.

Τα μέτρα αυτά, όλα όσα σήμερα ζει ο εργαζόμενος, ο σπουδαστής των σχολών κατάρτισης, ο φοιτητής εξειδικεύτηκαν αργότερα και εμπλουτίστικαν μέσα από μια σειρά συνθήκες και συμφωνίες, τη στρατηγική της Λισσαβόνας, την “Πράσινη” και “Λευκή” Βίβλο, τη συνθήκη της Μπολόνια κ.α., που ήρθαν να σφραγίσουν τη “χρυσή εποχή” των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Την τρελή αυτή κούρσα των καπιταλιστικών κερδών, πήραν στις πλάτες τους και πλήρωσαν οι εργαζόμενοι.

“Η ασφάλεια του ευρώ και της ΟΝΕ”

«Μέσα στην ΟΝΕ έχουμε μια ασπίδα προστασίας από τους κραδασμούς της παγκοσμιοποίησης… Από το 2000 και μετά, οι Ελληνες, με το ΠΑΣΟΚ, θα δρέψουν όλους τους καρπούς των μόχθων και των προσπαθειών τους. Η Ελλάδα του 2000 και μετά θα αξιοποιήσει τα θεμέλια μιας μακράς ευημερίας, που θέτουμε».

Κ. Σημίτης, 2000

«Την πορεία προς την ΟΝΕ θα τη στηρίξουμε πέρα και πάνω από κομματικές σκοπιμότητες. Γιατί η πορεία αυτή, είναι η πορεία των πολιτών. Ετσι θα πιέσουμε την κυβέρνηση να περιορίσει τον αδηφάγο δημόσιο τομέα. Θα την πιέσουμε επίσης να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τα μεγάλα κοινωνικά αδιέξοδα».

Κ. Καραμανλής, 1999

«Η ανάγκη εθνικού σχεδίου διαπραγμάτευσης με πολιτικούς όρους εξακολουθεί να αποτελεί προτεραιότητα, κάτι που φαίνεται ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί ή δεν θέλει, προκειμένου να αποτραπεί ο ορατός κίνδυνος να μείνει η Ελλάδα μόνη και έκθετη έξω από την ΟΝΕ».

Απόφαση Διαρκούς Συνεδρίου του Συνασπισμού για τη συνθήκη του Αμστερνταμ, 1998

Μας έλεγαν ότι οι θυσίες που έκαναν οι εργαζόμενοι, είναι αναγκαίες, πως μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες γιατί μέσα στην “αγκαλιά” της ΟΝΕ η οικονομία “θωρακίζεται”. Και πράγματι: η οικονομία θωρακίστηκε για τους Ευρωπαίους καπιταλιστές στον ανταγωνισμό τους με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Οι εργαζόμενοι όμως όχι μόνο δεν είδαν “μακρά ευημερία”, αλλά είδαν κι άλλα δικαιώματα να κατεδαφίζονται στο όνομα της ανταγωνιστικότητας.

Η καπιταλιστική κρίση ήρθε να επιβεβαιώσει με τον καλύτερο τρόπο ότι η ΕΕ ούτε τόσο ενιαία, ούτε τόσο παντοδύναμη όσο την παρουσιάζουν είναι. Το αντίθετο μάλιστα: οι αντιθέσεις των καπιταλιστικών χωρών, αποτέλεσμα της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, μεγαλώνουν και οξύνονται. Οξύνονται ακόμα περισσότερο σε περιόδους κρίσης όπου οι καπιταλιστές κάθε χώρας κοιτάνε πώς θα περισώσουν την κερδοφορία του δικού τους κεφαλαίου, αλλά και πώς θα αρπάξουν περισσότερα από την πίτα της κερδοφορίας, κάνοντας πιο ανταγωνιστικό το δικό τους κεφάλαιο. Γι’ αυτό και οι διαμάχες στην ΕΕ, γι’ αυτό και τα διαφορετικά «σχέδια εξόδου από την κρίση». Στην πραγματικότητα η μόνη “αλληλεγγύη” που έδειχναν, δείχνουν και θα δείχνουν οι καπιταλιστές των διαφόρων χωρών και οι κυβερνήσεις τους είναι ενάντια στην εργατική τάξη και τα δικαιώματά της.

Να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές

«Οι στρατηγικοί στόχοι του σχεδίου ανάκαμψης πρόκεται (…) να βοηθήσουν την Ευρώπη να ετοιμαστεί για να επωφεληθεί ώστε όταν η ανάπτυξη επιστρέψει, η ευρωπαϊκή οικονομία να συντονιστεί με τις απαιτήσεις της ανταγωνιστικότητας και τις ανάγκες του μέλλοντος, όπως σκιαγραφήθηκαν στη Στρατηγική της Λισσαβόνας. Αυτό σημαίνει επιδίωξη των απαραίτητων δομικών μεταρρυθμίσεων…»

(Κείμενο της Κομισιόν, “Ευρωπαϊκό Οικονομικό Σχέδιο Ανάκαμψης”, 26/11/2008)

Σήμερα, με την καπιταλιστική οικονομική κρίση της υπερσυσσώρευσης τεράστιων κερδών, γνήσιο (και αναπόφευκτο) δημιούργημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής να χτυπάει ολόκληρη την ιμπεριαλιστική συμμαχία και την Ελλάδα, να αγκαλιάζει τους περισσότερους κλάδους και τομείς της οικονομίας, οι καπιταλιστές προσπαθούν και πάλι να φορτώσουν τα νέα βάρη που εκείνη φέρνει στις πλάτες του λαού και της νεολαίας.

Χαρίζουν δισεκατομμύρια ζεστού χρήματος -των εργαζομένων- στα μονοπώλια, στους βιομήχανους και τους τραπεζίτες, στους εφοπλιστές και μεγαλέμπορους. Προωθούν νέο κύκλο ιδιωτικοποιήσεων στις μεταφορές, στην ενέργεια, μειώνουν τη φορολογία του κεφαλαίου.
Φέρνουν ένα νέο κύμα μέτρων που θα ρίξουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση την τιμή της εργατικής δύναμης. Τα μέτρα της εκ περιτροπής εργασίας, για υποχρεωτικές άδειες και τις αντίστοιχες απολαβές, για απελευθέρωση του ορίου απολύσεων κ.ο.κ., δεν είναι μέτρα προσωρινά. Ηρθαν εδώ για να μείνουν, για να εξασφαλίσουν νέα τεράστια κέρδη στο κεφάλαιο στη φάση ανόδου που θα ακολουθήσει μετά την κρίση.
Ψάχνουν νέες διεξόδους για τα τεράστια συσσωρευμένα κέρδη του κεφαλαίου σε τομείς της λεγόμενης “πράσινης” οικονομίας, στις μπίζνες δηλαδή του κεφαλαίου με το περιβάλλον.

Αυτά τα μέτρα στηρίζουν και στη χώρα μας η κυβέρνηση της ΝΔ που τα εφαρμόζει, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ που τα χειροκρότησαν, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που επιμένει να σπέρνει αυταπάτες πως δήθεν η πολιτική του κεφαλαίου είναι θέμα προσώπων ή απλά κατάργησης κάποιων αντεργατικών εργαλείων της ΕΕ.

Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Τώρα πια έχουν πείρα.

Σήμερα να μην δεχθούν να πληρώσουν την κρίση του καπιταλισμού. Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία. Με ισχυρό ΚΚΕ να δώσουν απάντηση.

Η “ισχυρή Ελλάδα”!

1,5 εκατομμύρια μισθωτών ζουν με μηνιαίο εισόδημα γύρω στα 500 ευρώ.

900.000 εργαζόμενοι κολλάνε μόλις 100 ένσημα δουλειάς το χρόνο. Βάσει των ασφαλιστικών νόμων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα πάρουν σύνταξη σε… 90 χρόνια.

700.000 συνταξιούχοι αγρότες, παίρνουν μηνιαία σύνταξη της τάξης των 330 ευρώ.

Εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι του ΙΚΑ, εισπράττουν την κατώτερη σύνταξη των 400-500 ευρώ.

500.000 άνεργοι στοιβάζονται στις ουρές της εξαθλίωσης

42 (!) μορφές της λεγόμενης “ευέλικτης εργασίας”, που αφορούν σε περίπου 1.000.000 ανθρώπους, εφαρμόζονται στην Ελλάδα

7 στους 10 “επανακαταρτίσιμους” επέστρεψαν στην ανεργία

“Δεν υπάρχουν λεφτά”!

1,2 τρις ευρώ ήταν το περίφημο “πακέτο Σαρκοζί” που δόθηκε σε βιομήχανους, τραπεζίτες, κατασκευαστές και μεγαλέμπορους

200 δις ευρώ είναι το “πακέτο Μπαρόζο” που -μαντέψτε- πήγε πάλι στους ίδιους

28 δις ευρώ έδωσε η κυβέρνηση της ΝΔ στους τραπεζίτες. Εκατοντάδες εκατομμύρια ανακοίνωσε και για τους… αναξιοπαθούντες μεγαλοξενοδόχους, εφοπλιστές, μεγαλοκατασκευαστές.

1,2 δισ. ευρώ κέρδη ανακοίνωσε μια μόνο τράπεζα, η “Εθνική”, μέσα στο πρώτο 9μηνο του 2008

145.000 (!) ευρώ ανά εργαζόμενο υπολογιζόταν ότι κέρδιζαν οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις το 2004. Από τότε το ποσό αυτό μεγάλωσε με γεωμετρική πρόοδο.

Τα κόμματα του ευρωμονόδρομου δεν αλλάζουν
Εγκατάλειψέ τους τώρα!
Υπερασπίστηκαν την ΕΕ με νύχια και με δόντια. Συμφώνησαν και εξειδίκευσαν όλες τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Παραπλάνησαν για την πραγματική φύση και την πολιτική της ΕΕ ως ένωσης των μονοπωλίων, των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Πρωτοστάτησαν -με μοιρασμένους τους ρόλους- στην πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας, πάνω στην οποία βασίστηκε η τρελή κούρσα της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Σήμερα ζητάνε την κρίση να πληρώσει ξανά ο λαός, η εργατική τάξη.
Είναι τα κόμματα του ευρωμονόδρομου που οι εργαζόμενοι και η νεολαία πρέπει να εγκαταλείψουν αποφασιστικά κάνοντας το βήμα στις ερχόμενες Ευρωεκλογές, ενισχύοντας τη μόνη συνεπή, δοκιμασμένη δύναμη, δυναμώνοντας την προοπτική για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός και η νεολαία, αλλά και οι λαοί της Ευρώπης. Ισχυροποιώντας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζουν! Εγκατάλειψέ τους τώρα!
Τα δυο κόμματα του κεφαλαίου και της αστικής διαχείρισης, γαλάζιοι και πράσινοι, νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, είτε από τη θέση της κυβέρνησης, είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση, είτε στην ΕΕ, είτε στην Ελλάδα, στήριξαν με απόλυτη συνέπεια τους πόθους του κεφαλαίου για ακόμα πιο φτηνή εργατική δύναμη, για ακόμα μεγαλύτερα υπερκέρδη.

Είναι εκείνοι που:

Ψήφισαν και στήριξαν, συναποφάσισαν και υλοποίησαν κάθε αντιλαϊκή κατεύθυνση υπέρ της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ψήφισαν όλες τις επαίσχυντες Συνθήκες, ξεκινώντας από τη θεμελιακή Συνθήκη του Μάαστριχτ η οποία σήμανε την ολομέτωπη επίθεση του ευρωενωσιακού κεφαλαίου στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας. Εξειδίκευσαν την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, μέσα από τη Στρατηγική της Λισσαβόνας και τα Εθνικά Μεταρρυθμιστικά Προγράμματα.
Διαφήμισαν και διαφημίζουν στη νεολαία τη “ζωή χαρισάμενη” που τάχα έφερε η ένταξη στην ΕΕ, στην ΟΝΕ κ.ο.κ. Γάνωσαν τα μυαλά των παιδιών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων με τις “αξίες” και τα “ιδανικά” της “ανταγωνιστικότητας”, της “ευελιξίας” και του “κοινωνικού εταιρισμού”. Πίσω από αυτά βρίσκεται η ζωή-λάστιχο της 3ωρης και 4ωρης δουλιάς, των μεροκάματων πείνας, της ανασφάλιστης εργασίας, των χιλιάδων νέων άνεργων. Βρίσκεται το 65ωρο-75ωρο, η δουλιά μέχρι τα 60 και τα 65 χρόνια, το σπάσιμο του εργάσιμου χρόνου σε ενεργό και ανενεργό, όλα δηλαδή τα μέτρα που στήριξαν από κοινού στις Βρυξέλλες.
Στήριξαν και εξειδίκευσαν τη συνθήκη της Μπολόνια, τη “δια βίου κατάρτιση” και όλες τις αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις που στόχο έχουν την υποταγή της εκπαίδευσης στην ανάγκη του κεφαλαίου για φτηνούς και ευέλικτους εργαζόμενους. Ανοιξαν την πόρτα στη μορφωτική υποβάθμιση, στην ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της Παιδείας (βλέπε νόμο-πλαίσιο για ΑΕΙ-ΤΕΙ, ΚΕΣ, νομοσχέδια για έρευνα κ.ο.κ.) ως νέο πεδίο για την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Στήριξαν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και προώθησαν στην Ελλάδα κάθε μέτρο που στοχεύει στη θωράκιση της εξουσίας των μονοπωλίων από το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Συνυπέγραψαν τους ευρωτρομονόμους και τον Ευρωστρατό, τις συνθήκες Σέγκεν, υιοθέτησαν το δόγμα του “προληπτικού πολέμου” των ΗΠΑ, ενάντια και στον “εχθρό-λαό”. Δεν δίστασαν να καταστείλουν ωμά τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, να κρίνουν παράνομη και καταχρηστική σχεδόν κάθε απεργία, να στήσουν μαθητοδικεία και αγροτοδικεία.
Σήμερα δεν διστάζουν να ρίξουν και πάλι τα βάρη της κρίσης στους εργαζομένους, να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, να παραπλανήσουν. Με πρόσχημα την κρίση φέρνουν με μεγαλύτερη ένταση μέτρα για την παραπέρα ισοπέδωση εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, δίνουν νέες προκλητικές επιδοτήσεις στο κεφάλαιο (βλέπε πακέτα 28δισ. για τράπεζες, εκατομμύρια σε μεγαλοξενοδόχους, κατασκευαστές κ.ο.κ.), στήνουν νέες “πράσινες” μπίζνες και με το περιβάλλον.

Η πολιτική τους συμφωνία, η συμφωνία και στήριξη της στρατηγικής του κεφαλαίου δεν μπορούν να κρυφτούν. Πολύ περισσότερος κόσμος τους έχει πάρει χαμπάρι, ξέρει πως ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν έχουν καμιά ουσιαστική πολιτική διαφορά. Γι’ αυτό ξαναστήνουν τη χιλιοπαιγμένη φαρσοκωμωδία των δήθεν διαφορών, την κοκορομαχία. Γι’ αυτό τρομοκρατούν με τα ψευτοδιλήμματα που βάζουν μπροστά στο λαό και τη νεολαία (βλέπε “ακυβερνησία”, “ισχυρές κυβερνήσεις” κ.ο.κ.), γι’ αυτό αξιοποιούν τη σαπίλα που αναδίδουν τα δικά τους σκάνδαλα, τα σκάνδαλα που γεννάει το σάπιο σύστημα το οποίο στηρίζουν, για να εμφανιστούν σαν τιμητές της “διαφάνειας”. Γι’ αυτό, με πρωτεργάτη το ΠΑΣΟΚ και την κρυφή χαρά της ΝΔ, ξαναζωντανεύουν τον πιο ωμό και χυδαίο αντικομμουνισμό, τον αντικομμουνισμό της δεκαετίας του ’50 για να ξαναφέρουν στο δικομματικό “μαντρί” όσους από τους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα κοιτάνε προς τη μόνη πραγματική διέξοδο, αυτή που προβάλλει το ΚΚΕ.
Η ΝΔ παρουσίασε το πραγματικό, σκληρό, αντιλαϊκό πρόσωπο της πολιτικής της, ως εκφραστής του κεφαλαίου! Το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζει, είναι ίδιο με τη ΝΔ! Ψήφος σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, σημαίνει πράσινο φως για ακόμα χειρότερα μέτρα! Για τους νέους εργάτες και εργάτριες, τους φοιτητές και σπουδαστές, για τους μαθητές που ψηφίζουν φέτος για πρώτη φορά, για τους χιλιάδες σπουδαστές στο χώρο της κατάρτισης δεν υπάρχει άλλος δρόμος: πρέπει να τους τιμωρήσουν, εγκαταλείποντάς τους μαζικά!

Πες όχι στα αριστερά δεκανίκια του συστήματος
Οι οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ “υπερέβαλαν εαυτόν” όλα αυτά τα χρόνια για να βγάλουν λάδι την πολιτική και τη στρατηγική της ΕΕ, να εξωραΐσουν στα μάτια του λαού και της νεολαίας την Ενωση των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστών, σπέρνοντας αυταπάτες για τον πραγματικό χαρακτήρα της, βάζοντας εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και της νεολαίας. Εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει τάχα φιλολαϊκή με μια άλλη -σοσιαλδημοκρατικού τύπου- αστική διαχείριση ή αν αλλάξει… ο πρόεδρος της Κομισιόν. Μιλάει για την καπιταλιστική κρίση σαν κρίση του καζινοκαπιταλισμού(;!). Σπέρνει απλόχερα αυταπάτες ότι δήθεν ο καπιταλισμός μεταρρυθμίζεται μέσω μιας “αριστερής” διακυβέρνησης, χωρίς να ανατραπεί η οικονομική κυριαρχία της μεγάλης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, των μονοπωλίων και οι μηχανισμοί της πολιτικής εξουσίας τους.
Ο καιροσκοπισμός και η διπροσωπία του δεν έχουν όρια: την ίδια ώρα που στηρίζει ολόψυχα την ΕΕ, τάχα διαμαρτύρεται για τα αποτελέσματα της στρατηγικής της. Οι ίδιοι που ψήφιζαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που πανηγύριζαν για το ευρώ και την ΟΝΕ, που ψήφισαν το 65ωρο και 75ωρο, που οι ευρωβουλευτές τους εγκαλούσαν την κυβέρνηση γιατί καθυστερούσε να περάσει την Κοινοτική Οδηγία για τα ΚΕΣ, που εξίσωναν το θύτη και το θύμα όταν η ΕΕ μαζί με το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία, που στηρίζουν την περιβαλλοντική πολιτική της ΕΕ η οποία έχει για σημαία το “ο ρυπαίνων πληρώνει”, είναι οι ίδιοι που κλαψουρίζουν τάχα για τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Οι ίδιοι που στους Δήμους και τις Νομαρχίες στηρίζουν τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τα stage, που στο συνδικαλιστικό κίνημα κάνουν τις πλάτες στον “κοινωνικό εταιρισμό” του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, είναι οι ίδιοι που ξεθάβουν τώρα μπροστά και στις ευρωεκλογές το “αντικαπιταλιστικό” και “ευρωσκεπτικιστικό” κουστουμάκι της εξαπάτησης. Οι ίδιοι που ανεπιτυχώς προσπάθησαν τον περασμένο Δεκέμβρη να φορέσουν κουκούλα στο νεολαιίστικο κίνημα και σήμερα αποκηρύσσουν με βδελυγμία “κάθε μορφή βίας”. Είναι οι ίδιοι που καλλιεργούν στο λαό μοιρολατρία και αίσθημα φόβου απέναντι στην ΕΕ, που διαδίδουν ψέματα ότι αντίθεση με την ΕΕ σημαίνει εθνική απομόνωση. Είναι αυτοί που συμμετέχουν στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, της “αριστεράς” των ευρωπαϊκών κονδυλίων, του αντικομμουνισμού και της στήριξης των “ιδανικών’ των ιμπεριαλιστών. Του ΚΕΑ που ο πρόεδρός του τον περασμένο Γενάρη, όταν οι Ισραηλινοί ιμπεριαλιστές αιματοκυλούσαν ξανά τους Παλαιστίνιους, συμμετείχε σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους… Ισραηλινούς.
Είναι ξεκάθαρο σήμερα ότι ο ρόλος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι ύπουλος και επικίνδυνος για το λαϊκό κίνημα. Η ψήφος στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά χαμένη ψήφος, επιζήμια στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού.

Οχι στον εθνικισμό και το λαϊκισμό του ΛΑΟΣ
Ούτε μια ψήφος εργάτριας και εργάτη, νέας και νέου στο αντιδραστικό, ρατσιστικό και εθνικιστικό ΛΑΟΣ. Οσο κι αν προσπαθεί να κρύψει τις βαθιά αντιδραστικές και οπισθοδρομικές θέσεις του, δεν μπορεί να κρύψει την πολιτική της ουσιαστικής στήριξης του συστήματος, το ρόλο του ως ανάχωμα στην πραγματική λαϊκή ριζοσπαστικοποίηση. Είναι έτοιμο να πάει με όλους και με όλα, με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για τη διάσωση του αστικού συστήματος. Οσο κι αν παρουσιάζεται σαν “ευρωσκεπτικιστικό” κόμμα, στήριξε και στηρίζει όλες τις βασικές αντιδραστικές επιλογές της ΕΕ. Πρωτοστάτησε και πρωτοστατεί με “λάσπη” και “χυδαιότητες”, με καταμερισμό από το σύστημα, στον αντικομμουνισμό, απεχθάνεται το λαϊκό και εργατικό κίνημα.

Απόρριψε τους ψευτο-οικολόγους
Οσο κι αν η αστική τάξη και τα ΜΜΕ της προσπαθούν να σπρώξουν το κόμμα των ψευτο-οικολόγων, φουσκώνοντάς το στις δημοσκοπήσεις και ταυτίζοντάς το με αυθαίρετο τρόπο με τις περιβαλλοντικές ανησυχίες των εργαζομένων, δεν μπορούν να κρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα και αυτού του στηρίγματος του συστήματος. Πρόκειται για έναν ακόμα σχηματισμό που στηρίζει “με τα μπούνια” την καπιταλιστική κερδοφορία και την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Ακόμα και στο πρόβλημα του περιβάλλοντος αποκρύβει την πραγματική αιτία των προβλημάτων, που δεν είναι άλλη από το ανελέητο κυνήγι του κέρδους, στηρίζοντας την αντιπεριβαλλοντική πολιτική της ΕΕ που έχει για σημαία της την αρχή “ο ρυπαίνων πληρώνει”.
Αλλωστε οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Ευρώπης έχουν πλούσια πείρα απ’ τους περίφημους “πράσινους” και “οικολόγους”: πρόκειται για δυνάμεις που υπερασπίστηκαν με πάθος την ΕΕ των μονοπωλίων και όλες τις αντιδραστικές της συνθήκες, πρωτοστάτησαν στον αντικομμουνισμό αλλά και στο μακέλεμα λαών (π.χ. ο περίφημος Γ. Φίσερ στη Γερμανία).

Καμία ψήφος χαμένη!
Ο,τι κι αν σου λένε εκ του πονηρού τα κόμματα του ευρωμονόδρομου και τα παπαγαλάκια τους η ψήφος στις ευρωεκλογές, ούτε “χαλαρή”, ούτε αδιάφορη είναι. Στις ευρωεκλογές ψηφίζουμε για όλα: κριτήριο είναι η καθημερινή ζωή, αυτά που ζει ο εργαζόμενος, ο νέος και η νέα, ο φοιτητής και σπουδαστής, τα προβλήματα που η ίδια η πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Προφανώς η ψήφος από μόνη της δεν θα λύσει, όπως και κάθε εκλογική μάχη, όλα τα προβλήματα. Αλλά ούτε μια ψήφος δεν πρέπει να χαριστεί (και χαρίζεται με την αποχή) στα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείς σε όλα με το ΚΚΕ ισχυροποιώντας το η ψήφος σου πιάνει τόπο, δυναμώνει τη δική σου δύναμη, το αποκούμπι σου στους αγώνες σου, ανοίγει την προοπτική για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που συμφέρει το λαό και τη νεολαία, αυτόν της λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας, του Σοσιαλισμού!

Αφιερώματα | Αποστολή με email | Εκτυπώσιμη μορφή

Προτείνετε το δημοσίευμα : Buzz : Cull : Baza : Bobit : Checkit : Digme : MindBlog : Shootme

Στήλες - Κατηγορίες: Αφιερώματα