Αντικομμουνιστική από τα γεννοφάσκια της
Ο αντικομμουνισμός αποτελεί πάγια πολιτική κατεύθυνση της ΕΕ και των κυβερνήσεων πολλών χωρών που αποτελούν «τη μεγάλη δημοκρατική Ευρωπαϊκή οικογένεια». Από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της, η ΕΟΚ ακολούθησε επιθετική πολιτική ενάντια στην ΕΣΣΔ και τις χώρες του σοσιαλιστικού συστήματος. Σήμερα, και μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές του 1989-1991 σε μια σειρά από χώρες της ΕΕ οι αναφορές στην κομμουνιστική ιδεολογία και τα σύμβολά της απαγορεύονται, ενώ κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις είναι στην παρανομία. Τέτοιο παράδειγμα είχαμε πριν λίγα χρόνια στην Τσέχικη Δημοκρατία με την απαγόρευση της Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας (KSM), επειδή στο πρόγραμμά της αναφέρει ότι επιδιώκει την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Επίσης, στις Βαλτικές χώρες βετεράνοι του κόκκινου στρατού και κομμουνιστές που δεν αποκήρυξαν το παρελθόν τους στερήθηκαν τα πολιτικά τους δικαιώματα για χρόνια, σύρθηκαν στις φυλακές, την ώρα που οι συνεργάτες των Ναζί την περίοδο του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου τιμώνται σαν «ήρωες της ελευθερίας»!!

Παραποιούν το παρελθόν, στοχεύουν στο μέλλον
Τελευταίο κρούσμα της αντικομμουνιστικής επίθεσης της ΕΕ είναι το χυδαίο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (το οποίο υπερψήφισαν οι ευρωομάδες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος -ευρωομάδας της ΝΔ, των Σοσιαλιστών -ευρωομάδας του ΠΑΣΟΚ, των Φιλελεύθερων, της UEN και των Πράσινων) με τον εύγλωττο τίτλο “Ευρωπαϊκή συνείδηση και ολοκληρωτισμός”*. Η αντικομμουνιστική εκστρατεία που αναζωογονήθηκε τα τελευταία χρόνια με το “Αντικομμουνιστικό Μνημόνιο” του Συμβούλιου της Ευρώπης και των διάφορων ακόμα αντικομμουνιστικών δραστηριοτήτων και διακηρύξεων που προώθησαν κυβερνήσεις χωρών της ΕΕ (όπως η περσινή “Διακήρυξη της Πράγας”) κατέληξαν στο συγκεκριμένο ψήφισμα, στο οποίο ο κομμουνισμός χαρακτηρίζεται “ολοκληρωτικό καθεστώς” και ο σοσιαλισμός που οικοδομήθηκε στις χώρες της Ευρώπης και την ΕΣΣΔ κατηγορείται για “εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας” και εξισώνεται με το φασισμό. Οπως αναφέρει και το ψήφισμα: «ιστορική εμπειρία της Δυτικής Ευρώπης ήταν ο ναζισμός, ενώ τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είχαν την εμπειρία τόσο του κομμουνισμού όσο και του ναζισμού. Πρέπει να προωθηθεί η κατανόηση για το διπλό παρελθόν δικτατορίας στις χώρες αυτές». Ενα «κοινό παρελθόν», που σαν ελπίδα θα έχει το «κοινό μέλλον της Ευρωπαϊκής ενοποίησης», δηλαδή την αέναη επιβίωση του καπιταλιστικού συστήματος στην Ευρώπη…

Την ιστορία τη γράφουν οι λαοί
Παρ’ όλο που το ψήφισμα σίγουρα δεν αποτελεί «εγχειρίδιο ευρωπαϊκής ιστορίας» και αναγνωρίζει -υποτίθεται- ότι «οι επίσημες πολιτικές ερμηνείες ιστορικών γεγονότων δεν θα πρέπει να επιβάλλονται με αποφάσεις της πλειοψηφίας στα κοινοβούλια», εντούτοις επιχειρεί με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο να ξαναγράψει την ιστορία, αξιοποιώντας την για τη θωράκιση της εξουσίας των μονοπωλίων. Γι’ αυτό και πλαστογραφούν την ιστορία που έχουν υπογράψει οι λαοί με το αίμα τους, ώστε να αμφισβητήσουν τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού, με κυριότερο αυτό της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Τέτοιους σκοπούς υπηρετεί και ο ορισμός της 23ης Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού». Επιπλέον, στις πρόνοιες του ψηφίσματος είναι το κάλεσμα του Ευρωκοινοβούλιου στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποστηρίξουν τις δραστηριότητες των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στις χώρες της ΕΕ και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, οι οποίες «δραστηριοποιούνται στην έρευνα και τη συλλογή εγγράφων σχετικά με εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου». Επιπλέον ζητεί την «καθιέρωση βήματος Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης που να στηρίζει τη δικτύωση και τη συνεργασία των εθνικών ερευνητικών ιδρυμάτων που ειδικεύονται στον τομέα της ιστορίας του ολοκληρωτισμού, και τη δημιουργία πανευρωπαϊκού κέντρου/μνημείου τεκμηρίωσης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων», καθώς και την «ενίσχυση των υπαρχόντων σχετικών χρηματοοικονομικών μέσων, ώστε να υποστηριχτεί η επαγγελματική ιστορική έρευνα για τα ανωτέρω θέματα». Τέτοιες προσπάθειες, οικονομικής και άλλης ενίσχυσης προγραμμάτων που θεσμοθετούν την παραχάραξη της ιστορίας πρέπει να πέσουν στο κενό.

Τα ελληνικά κόμματα
Χαρακτηριστική ήταν η στάση των ελληνικών κομμάτων κατά την ψηφοφορία στο Ευρωκοινοβούλιο. Συνασπισμός και ΛΑΟΣ φρόντισαν να μη συμμετέχουν στη διαδικασία, ενώ η ΝΔ δήλωσε ότι “απήχε”. Το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το ψήφισμα, λέγοντας πως «η καθιέρωση κοινής ημέρας μνήμης εξομοιώνει κατά απαράδεκτο τρόπο δύο ανόμοια κομμάτια της Ιστορίας, που το καθένα είχε διαφορετική αφετηρία και που για διαφορετικούς λόγους έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του πολίτη», ενώ παράλληλα στην Ελλάδα έχει συνειδητά επιλέξει τον αντικομμουνισμό στην αντιπαράθεσή του με το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ καταψήφισε ηχηρά και χωρίς περιστροφές το κατάπτυστο κείμενο, σημειώνοντας πως «Κανένα κοινοβούλιο που αποτελείται από τους εκπροσώπους και υπηρέτες του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, δεν μπορεί με τη συκοφαντία, το ψέμα και την πλαστογραφία να διαγράψει την ιστορία των κοινωνικών επαναστάσεων. Την έχουν γράψει και υπογράψει οι λαοί με το αίμα τους. Κανένα μαύρο αντικομμουνιστικό μέτωπο δεν μπορεί να σβήσει τη μεγάλη προσφορά του σοσιαλισμού, τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις του και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο». Η στάση των ελληνικών κομμάτων δείχνει ότι λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τους τη στάση του ΚΚΕ και τη συνεπή ιδεολογική του πάλη μέσα στην Ελλάδα.

Στο στόχαστρο το λαϊκό κίνημα
Η απαράδεκτη εξίσωση από μέρους της ΕΕ της κομμουνιστικής ιδεολογίας, του σοσιαλισμού που γνώρισαν οι χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης με το φασισμό έχει στόχο το εργατικό-λαϊκό κίνημα και ιδιαίτερα την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές. Λίγο νοιάζονται οι “μεγάλοι” της ευρωπαϊκής αστικής τάξης για τις δήθεν “εκατόμβες θυμάτων του κομμουνισμού”. Το ζήτημα που καίει είναι το γεγονός ότι οι λαοί των πρώην σοσιαλιστικών χωρών τσάκισαν με τους αγώνες τους την εξουσία των καπιταλιστών και έχτισαν τη δική τους σοσιαλιστική κοινωνία, στην οποία δεν είχαν θέση τα διεθνή μονοπώλια. Ο “αντικομμουνιστικός μπαμπούλας”, που αποτέλεσε στήριγμα των πιο αντιδραστικών καθεστώτων που γνώρισε η Ευρώπη και ο κόσμος, επιστρατεύεται για να σβήσουν μονοκοντυλιά από τη μνήμη των λαών της Ευρώπης τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Τους ζητάνε να απορρίψουν τον αγώνα ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, να ξεγράψουν την προοπτική της οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας: της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής. Ας σημειωθεί, εδώ, ότι όλα αυτά γίνονται σε μια περίοδο που η παγκόσμια οικονομική κρίση κάνει πιο φανερή από ποτέ στους εργαζομένους τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Προσπαθούν να χειραγωγήσουν και να αφοπλίσουν τις συνειδήσεις των νέων δυνάμεων που εντάσσονται στην πάλη, προκειμένου να μη συναντηθούν ποτέ με τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική. Να εμπεδώσουν , δηλαδή την ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αιώνιος.

Καθήκον η αντίσταση
Οπως σημείωσε και στο Ευρωκοινοβούλιο το ΚΚΕ :«οι κομμουνιστές δεν πρόκειται να σκύψουν το κεφάλι. Δεν πρόκειται να υπογράψουν δήλωση μετάνοιας στον ιμπεριαλισμό. Η ανατροπή του είναι κοινωνική ανάγκη και θα την υπηρετήσουν με συνέπεια». Η απαράδεκτη εξίσωση του κομμουνισμού με το φασισμό, που στόχο έχει το ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα στα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα των λαών, δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από κανένα προοδευτικό και δημοκρατικό άνθρωπο. Η αντικομμουνιστική υστερία της ΕΕ και η στάση των κομμάτων του ευρωμονόδρομου πρέπει να αποτελέσουν κριτήριο για το λαό και τη νεολαία τόσο στην πάλη τους, όσο και στην επικείμενη μάχη των ευρωεκλογών.

*το κείμενο του ψηφίσματος μπορεί να βρει κανείς στη διεύθυνση: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2009-0213+0+DOC+XML+V0//EL

Επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα
Χέρι-χέρι με την αντικομμουνιστική επίθεση της ΕΕ στους λαούς, πηγαίνει και η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η ΕΕ μπορεί να φαίνεται “ευαίσθητη” για το παρελθόν, όμως παρουσιάζεται στυγνή όσον αφορά το παρόν και το μέλλον των πολιτών της. Η περίφημη Συμφωνία Σένγκεν δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας τεράστιας κοινής βάσης δεδομένων στην οποία συγκεντρώνονται όλες οι πληροφορίες από τις αρχές ασφαλείας των κρατών-μελών, που περιλαμβάνουν και προσωπικά δεδομένα κάθε πολίτη. Επιπλέον, με το πρόσχημα της “τρομοκρατίας”, ο λεγόμενος “ευρωτρομονόμος” περιορίζει την έκφραση γνώμης και την ελευθερία του τύπου, ενώ εντείνει την καταστολή, τιμωρώντας διοργανωτές ομαδικών κινητοποιήσεων. Παράλληλα, ανοίγει το παράθυρο για να απαγορευτούν καταλήψεις δημόσιων κτηρίων κι ανάλογες μορφές πάλης. Κι αυτά είναι μόνο λίγα από τα κατασταλτικά κατορθώματα της κατά τ’ άλλα “δημοκρατικής” ΕΕ…

ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Μοναδική σου ελπίδα για δημόσια δωρεάν Παιδεία
Δέκα χρόνια από την υπογραφή της διακήρυξης της Μπολόνια δεν στάθηκαν αρκετά ώστε οι σοσιαλδημοκρατικές και συντηρητικές κυβερνήσεις των 46 κρατών-μελών, που συμμετέχουν σε αυτήν τη διαδικασία, να υλοποιήσουν ολοκληρωμένα τους στρατηγικούς στόχους που είχαν συναποφασίσει τότε.
Μπορούμε να πούμε ότι μεταξύ άλλων και η στάση του νεολαιίστικου κινήματος αλλά και οι έντονες αντιδράσεις των νέων στην πολιτική της ΕΕ συνέβαλαν σε αυτήν την “καθυστέρηση”.
Ωστόσο, σήμερα, δέκα χρόνια μετά, οι αντιλαϊκές και αντιεκπαιδευτικές συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ στην παιδεία είναι, ήδη, περισσότερο από εμφανείς στη ζωή και τις σπουδές των νέων της Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας. Τα στοιχεία που παρουσιάζουμε δίπλα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Ανανέωση των αντιλαϊκών “όρκων”
Πιστές στο αντιλαϊκό τους καθήκον οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών δεσμεύτηκαν πριν μερικές ημέρες στη Σύνοδο του Βελγίου να συνεχίσουν με περισσότερη ορμή και αποφασιστικότητα την προσπάθεια εφαρμογής των ανανεωμένων στόχων που έθεσαν για τον “Ενιαίο Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης” (της ενιαίας “αγοράς” της γνώσης), με νέο χρονικό ορίζοντα υλοποίησης ως το 2020.
Η λογική που κυριαρχεί στην ΕΕ είναι αυτή του εναρμονισμού της Ανώτατης Εκπαίδευσης με τις αλλαγές που προωθούνται στις εργασιακές σχέσεις και την οικονομία, δηλαδή με τις σύγχρονες ανάγκες και τις απαιτήσεις του κεφαλαίου.
Σήμερα ειδικά, για τα μονοπώλια και τις πολιτικές δυνάμεις που τα υπηρετούν, η παιδεία αποτελεί “βαρύ πυροβολικό” για να βγουν από την καπιταλιστική κρίση. Είναι κι αυτή ένα άρμα που θα οδηγήσει στο “επιθυμητό” αποτέλεσμα στις εργασιακές σχέσεις-λάστιχο που προωθούν αλλά και στη διαμόρφωση του φθηνού, ευέλικτου και συνεχώς επανακαταρτίσιμου εργατικού δυναμικού που επιδιώκουν. Μάλιστα, η διαδικασία αυτή ξεκινά από νωρίς αφού “το σχολείο του 21ου αιώνα” που προωθεί η ΕΕ δεν είναι άλλο από το άνοιγμα της πόρτας των σχολείων στις επιχειρήσεις, στην αμορφωσιά των 8 δεξιοτήτων, στην ανισότητα, την κατηγοριοποίηση των σχολείων αλλά και στην πρόωρη τεχνική εκπαίδευση.
Στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, επίσης, τους ενδιαφέρει να προχωρήσει με πιο γοργούς ρυθμούς η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και η επένδυση των επιχειρήσεων σε αυτό τον χώρο.
Αν τα πρώτα χειροπιαστά δείγματα της πολιτικής της ΕΕ και των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην παιδεία είναι ήδη εδώ: η όξυνση των ταξικών φραγμών, η μεταφορά του βάρους της εκπαίδευσης στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας, η παράδοση της έρευνας στις επιχειρήσεις και τις ανάγκες της για κερδοσκοπία, η υποβάθμιση της παιδείας με το σπάσιμο των σπουδών σε κύκλους, η κατάρτιση που αντικαθιστά την ουσιαστική μόρφωση… δεν δυσκολευόμαστε να φανταστούμε τι σημαίνει το ότι με περισσότερη “ορμή και δέσμευση” θα προχωρήσουν σε αυτές τις κατευθύνσεις!

Χάλασε τους τα σχέδια!
Οι νέοι της χώρας μας που ανήκουν σε λαϊκές οικογένειες έχουν μοναδική ελπίδα και στήριγμά τους το ΚΚΕ. Στηρίζοντάς το στις ευρωεκλογές τα βάζουν κατά μέτωπο με την ΕΕ, βάζουν εμπόδια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της, τιμωρούν τα κόμματα που υλοποιούν αυτή την πολιτική στη χώρα μας, που ψήφισαν και στήριξαν την Μπολόνια, που ζητωκραύγασαν για τα ΚΕΣ, που αποπροσανατολίζουν από τους πραγματικούς στόχους αυτής της πολιτικής.
Με το να ξεσηκωθούν και να οργανώσουν τον αγώνα τους πλάι στο ΚΚΕ και την εργατική τάξη, μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές μπορούν να διεκδικήσουν μια αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία υψηλού επιπέδου, ενταγμένη σε μια Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία. Γιατί όταν οικοδομήσεις ένα σύστημα που θα έχει στόχο του την εκπλήρωση των συνεχώς διευρυνόμενων αναγκών του λαού και της νεολαίας, τότε το εκπαιδευτικό σύστημα θα είναι υποχρεωμένο να παράγει επιστήμονες και ειδικευμένο εργατικό δυναμικό αντάξιο αυτών των προσδοκιών, ενώ η έρευνα θα έχει στόχο της τη βελτίωση των όρων ζωής του λαού.

Στην ΕΕ των μονοπωλίων
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους:
Σε 18 από τις 27 χώρες της ΕΕ η φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν θεωρείται ούτε τυπικά δωρεάν
Λιγότεροι από 1 στους 7 νέους (από 18-24) έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση
Η σχολική διαρροή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση φτάνει το 14,8%
Μόνο το 1/3 (ηλικίας 25-29) έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση
Λιγότερο από το 1/3 των νέων ηλικίας 25-34 που κατάγονται από φτωχές οικογένειες έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση
Η ανεργία στους νέους (15-24) ξεπερνά το 15,4%
*Στοιχεία που καταγράφονται στο 1ο “EU Youth Report”, 27/04/2009

ΕΕ και εργασια
Το “ευρωπαϊκό οικοδόμημα” έχει θεμέλιο την εκμετάλλευση
Aπό την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ δεν υπήρξε αγώνας, αίτημα, διεκδίκηση των εργατών που να μην βρήκε “πόρτα” στις ευρωπαϊκές συνθήκες και οδηγίες. «Δεν μπορούμε να παραβούμε τις ευρωπαϊκές μας δεσμεύσεις», ήταν η μόνιμη επωδός των κομμάτων της πλουτοκρατίας. 30 περίπου χρόνια μετά από τα “χρυσά κουτάλια” φτάσαμε στο “και μη χειρότερα”.

Η Ευρωπαϊκη ένωση της ανεργίας:
Η συνθήκη του Μάαστριχτ υπήρξε το σύνθημα της γενικευμένης αντεργατικής επίθεσης. Στη συνέχεια ήρθαν οι “Λευκές Βίβλοι” και η ΟΝΕ της λιτότητας. Το 2000 η στρατηγική της Λισαβόνας υποσχόταν στους ευρωπαίους εργαζομένους περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας, εξάλειψη της ανεργίας και άλλα χαριτωμένα. Παρόλα αυτά η στρατιά των ανέργων στην ΕΕ αριθμεί εκατομμύρια.
*1 στους 5 εργαζομένους ηλικίας 15-24 ετών ήταν άνεργος το 2008*
*15% έφτανε η ανεργία στο σύνολο των εργαζομένων
*Κι όλα αυτά πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση που εκτοξεύει την ανεργία, όπως στην Ισπανία όπου οι άνεργοι φτάνουν τα 3,5 εκατομμύρια και το 17,4%!
Της δουλιάς μέχρι τα γεράματα
Στα πλαίσια της παράτασης του εργάσιμου βίου, του ασφαλιστικού των 3 πυλώνων, τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται και οι παροχές χτυπιούνται.
*Μόνο στα τελευταία 7 χρόνια η μέση ηλικία εξόδου από την εργασία αυξήθηκε κατά 1,5 χρόνο.
*Πρωτοπόρα η Σουηδία με το πολυδιαφημισμένο μοντέλο της όπου ο εργαζόμενος συνταξιοδοτείται στα 64 χρόνια κατά μέσο όρο!
*Αυτοί όμως που θα ζήσουν τα χειρότερα από τις αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις είναι οι σημερινοί νέοι εργαζόμενοι, η νέα βάρδια της εργατικής τάξης. Μόνο την τελευταία δεκαετία ζήσαμε 2 “ασφαλιστικά”,τη διάλυση των βαρέων και ανθυγιεινών και την πρόσφατη απόφαση του ευρωδικαστηρίου για τα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών, όλα βάσει των ευρωενωσιακών κατευθυντήριων γραμμών.

Της ζωής-λάστιχο
Στην “Πράσινη Βίβλο” και σε άλλα μανιφέστα της διάλυσης του εργατικού δικαίου και της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, η ΕΕ περιγράφει τον νέου τύπου εργαζόμενο που απαιτούν οι ανάγκες της κερδοφορίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Για την ΕΕ οι εργαζόμενοι δεν είναι αρκετά “ευέλικτοι”. Οι συμβάσεις αορίστου χρόνου θεωρούνται πλέον ξεπερασμένες για τις ανάγκες κερδοφορίας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Αντ’ αυτών προωθείται η πάσης φύσεως ευέλικτη μορφή εργασίας, προσωρινή και μερική απασχόληση, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων ώστε μέσω ατομικής διαπραγμάτευσης ο εργαζόμενος να υποτάσσεται ευκολότερα στις αξιώσεις των εργοδοτών.
Με την κοινοτική οδηγία 2003/88 και τις “τροπολογίες Σέρκας” διαλύεται ο σταθερός ημερήσιος χρόνος και προωθείται η διευθέτηση που μεταφράζεται σε 65ωρα και 70ωρα.
Στα πλαίσια της “κινητικότητας” επιδιώκουν τη μεταφορά φτηνών εργατικών χεριών από τις χώρες της ΕΕ με χαμηλότερα μεροκάματα. Οι εργαζόμενοι αυτοί θα αμείβονται με τους όρους της χώρας προέλευσης και όχι με βάση τις συλλογικές συμβάσεις της χώρας που δουλεύουν. Έτσι επιδιώκουν να ισοπεδώσουν τα δικαιώματα της εργατικής τάξης προς τα κάτω σε όλες τις χώρες της ΕΕ.
*Το 2007 το 15% των εργαζομένων στην ΕΕ δούλευε με σύμβαση ορισμένου χρόνου (από 12% το 1996)
*17,5% φτάνει αυτό το ποσοστό στην (πρωτοπόρα και πάλι) Σουηδία
*21% των εργαζομένων στις ίδιες χώρες (οπού ανήκει και η Ελλάδα) δούλευε part-time.
*1 στις 3 γυναίκες δούλευε part-time
*Στην Ολλανδία σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι δουλεύουν part-time ενώ από τα υψηλότερα ποσοστά συναντάμε στην “ατμομηχανή” Γερμανία (26%)

Της φτώχειας
*Το 8% των εργαζομένων στην Ευρώπη κατατάσσονται ως “φτωχοί εργαζόμενοι”!
*Σε αυτή την κατηγορία ανήκει το 13% των Ελλήνων εργαζομένων. Οταν το όριο φτώχειας τοποθετείται στα 500 περίπου ευρώ καταλαβαίνει κανείς ότι… και λίγα λέμε!
*0,4% μείωση στους μισθούς είχαν οι εργαζόμενοι σε χώρες της Ευρωζώνης το 2007
*Σχεδόν 6,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην ΕΕ των 15 κάνουν δεύτερη δουλειά

Χτισμένη με το αίμα των εργατών
*8.900 θανατηφόρα εργατικά “ατυχήματα” το χρόνο καταγράφει η διεθνής οργάνωση εργασίας
*142.400 νεκρούς το χρόνο θρηνεί η εργατική τάξη από επαγγελματικές ασθένειες
*Συνολικά στην ΕΕ κάθε 3,5 λεπτά ένας εργάτης χάνει τη ζωή του…
>Τα στοιχεία είναι από τη Eurostat

Μπροστά στην κάλπη… μονοκούκι ΚΚΕ!
Αυτά είναι τα “ευρωπαϊκά οράματα” και οι “εθνικοί στόχοι” που μας διαφήμιζαν τόσο καιρό. Σίγουρα όμως δεν είναι αυτά τα όνειρα των νέων εργαζομένων, δεν τους πρέπει αυτή η ζωή. Μπροστά τους οι εργαζόμενοι έχουν νέες φουρτούνες, την καπιταλιστική οικονομική κρίση, ένα νέο κύμα επίθεσης ενάντια στα δικαιώματά τους. Υπάρχει όμως ο δρόμος της ελπίδας. Δυναμώνοντας τους αγώνες τους μέσα από ένα αναγεννημένο ταξικό εργατικό κίνημα οι εργαζόμενοι μπορούν να χαλάσουν τα σχέδια του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ είναι εγγύηση και δύναμη γι’ αυτό πρέπει να βγεί ενισχυμένο και μέσα από τις κάλπες των ευρωεκλογών. Οι νέοι εργάτες της Ελλάδας μπορούν με την ψήφο τους να στείλουν μήνυμα:
Οτι δεν οφείλουν καμία υπακοή και καμία πειθαρχία στην ΕΕ, στα αντεργατικά μέτρα που προώθησαν και σ’ αυτά που ετοιμάζουν. Να καταδικάσουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που τόσα χρόνια συνδιαμορφώνουν και υλοποιούν αυτά τα μέτρα. Να προσπεράσουν τους ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ που τους λένε φτηνά ψέματα ότι τάχα η ΕΕ μπορεί να αλλάξει χαρακτήρα και να γίνει ξάφνου φιλολαϊκή.
Οτι ο δρόμος της ανάπτυξης σε όφελος του λαού σε μια κοινωνία όπου όλο τον πλούτο θα καρπώνονται αυτοί που τον παράγουν, με ειρηνική συνεργασία μεταξύ των λαών περνάει μέσα από τη ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ των μονοπωλίων.

Υπάρχουν δύο δρόμοι ανάπτυξης…
Διάλεξε το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής!
Xρόνια τώρα, από το 1992 που η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ επικύρωσαν στην ελληνική Βουλή τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η ΕΕ προβάλλεται απ’ όλα τα κόμματα ως “μονόδρομος” που πρέπει να τον ακολουθούμε.
Στον αντίποδα το ΚΚΕ, από τη πρώτη στιγμή της δημιουργίας της ΕΟΚ και μετέπειτα της ΕΕ αποκάλυψε τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της, πρόβαλλε το αίτημα της αποδέσμευσης και ανέδειξε τον άλλο δρόμο ανάπτυξης της κοινωνίας που συμφέρει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Δεν υπάρχουν μονόδρομοι για τους λαούς
Εχει υπερωριμάσει σήμερα η αναγκαιότητα συζήτησης για το αν υπάρχει άλλος δρόμος εξέλιξης και ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας, για το αν υπάρχει διέξοδος στα οξυμένα προβλήματα που βιώνει ο λαός και η νεολαία.
Ο ένας δρόμος ανάπτυξης είναι ο καπιταλιστικός, όσα ζουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία χρόνια τώρα. Ο δρόμος όπου απόλυτος νόμος είναι το ανελέητο κυνήγι του κέρδους, όπου μια χούφτα καπιταλιστών καρπώνεται όλο τον πλούτο που παράγει η εργατική τάξη. Γι΄αυτό «η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση δεν είναι μονόδρομος για το λαό, γιατί ο καπιταλισμός δεν είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Δεν μπορεί να επιζήσει επ’ αόριστον. Η Ευρώπη θα είναι ενωμένη είτε με έναν καπιταλιστικό τρόπο είτε με έναν σοσιαλιστικό τρόπο. Δεν υπάρχει τρίτος ή ενδιάμεσος δρόμος!»1

Ελπιδοφόρος ο δρόμος που προτείνει το ΚΚΕ
Ο δρόμος που λέει ότι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής πρέπει να είναι ο εργαζόμενος λαός και σκοπός της ανάπτυξης να είναι η συνεχής ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, είναι ο δρόμος που προτείνει το ΚΚΕ. Είναι ο δρόμος της συγκρότησης μια μεγάλης λαϊκής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, για τη διεκδίκηση της εξουσίας.
Πρόοδος και κοινωνική εξέλιξη σημαίνει βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, του λαού ανάλογα με τα επιτεύγματα της εργασίας, της επιστήμης και της τεχνικής. Εμπόδιο σ’ αυτή την κοινωνική εξέλιξη είναι η ατομική-καπιταλιστική ιδιοκτησία στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.
Σήμερα, υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για να βελτιωθεί ριζικά η ζωή των εργαζομένων. Ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι είναι τεράστιος, η παραγωγικότητα της εργασίας επίσης. Είναι ρεαλιστική και αναγκαία η μείωση του εργάσιμου χρόνου, η βελτίωση των συνθηκών δουλιάς, η σημαντική αύξηση των μισθών. Υπάρχουν αντικειμενικά τα μέσα και οι δυνατότητες για σύγχρονη δωρεάν παιδεία, υγεία, πρόληψη, πρόνοια, για εξασφαλισμένη στέγη, υγιεινό περιβάλλον, διακοπές για όλους.
«Η Ελλάδα σήμερα:
» Διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγής, των μέσων παραγωγής, του εμπορικού δικτύου και ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης σύγχρονης τεχνολογίας.
» Διαθέτει έμπειρο και πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, με βελτιωμένο μορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση σε σύγκριση με το παρελθόν, καθώς και πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.
» Διαθέτει αξιόλογες πλουτοπαραγωγικές πηγές, σημαντικά αποθέματα ορυκτού πλούτου, που είναι σημαντικό πλεονέκτημα για την παραγωγή βιομηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.
» Εχει το μεγάλο πλεονέκτημα, να μπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές ανάγκες, αλλά και για το εξωτερικό εμπόριο.
» Διαθέτει δυνατότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, μηχανών, εργαλείων και συσκευών.»2
Επομένως είναι ρεαλιστική η πρόταση του ΚΚΕ, για κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής στην ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, στον ορυκτό πλούτο και τα ορυχεία, στη βιομηχανία, στις μεταφορές, στην ύδρευση, στο τραπεζικό σύστημα, το εξωτερικό εμπόριο, στην έρευνα και την πληροφόρηση. Ρεαλιστικά και εφικτά είναι τα αιτήματα για αποκλειστικά δημόσιο, καθολικό, ενιαίο, δωρεάν σύστημα εκπαίδευσης, υγείας, πρόνοιας, ασφάλισης.
Μια τέτοια προοπτική όμως προϋποθέτει ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Ρεαλιστική ρήξη με την ΕΕ…
Στην ανάγκη για αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που προβάλλει το ΚΚΕ, οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις μιλάνε για μη ρεαλιστικές προτάσεις, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα θα απομονωθεί. Είναι ψέμα!
«… Στην πολιτική ο ρεαλισμός είναι κατά βάση δύο ειδών, είτε αφορά τα συμφέροντα του κεφαλαίου είτε τα συμφέροντα των εργαζομένων. Είναι πολύ περισσότερο ρεαλιστικό να πιστεύεις στη δύναμη της ταξικής πάλης, της κοινωνικής συμμαχίας, στη δύναμη του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου, γιατί αυτό εξαρτάται από τη θέληση του λαού. Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει το ορμητικό λαϊκό ποτάμι που θα ξεχυθεί τα επόμενα χρόνια. Ρεαλιστικό για μας είναι ό,τι συμφέρει το λαό. Δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένεις κατάργηση και χτύπημα της ανεργίας όταν στην οικονομία, αλλά και στην κοινωνική πολιτική κυριαρχούν τα μονοπώλια. Ρεαλιστικό δεν είναι να υποστηρίζεις ότι η πολιτική της ΕΕ είναι μονόδρομος για το λαό. Είναι πραγματικά μονόδρομος μόνο για το κεφάλαιο.»
Είναι ψεύτικο το σκιάχτρο της “απομόνωσης” που προβάλει και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Τόσα χρόνια στην ΕΕ, απομονωμένος και χαμένος είναι ο λαός. Ο ελληνικός λαός και όλοι οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν να χάσουν τίποτα από την “απομόνωση” από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, ίσα ίσα έχουν να κερδίσουν πολλά. Ας ρωτήσουν, τους αγρότες που κάθε χρόνο η ΚΑΠ τους υποχρεώνει να καταστρέφουν τόνους προϊόντων για το πόσο τους ωφέλησε η ΕΕ.
«Η αποδέσμευση από την ΕΕ δεν συνεπάγεται εθνική απομόνωση ή τη διάρρηξη των διεθνών οικονομικών σχέσεων. Πρόκειται για αποδέσμευση και ταυτόχρονα αναζήτηση οικονομικών σχέσεων στη βάση του αμοιβαίου οφέλους.
Παράλληλα με την τάση αποδέσμευσης από την ΕΕ θα αναπτύσσεται η τάση αμοιβαίας συνεργασίας των χωρών που έχουν αποδεσμευτεί, συνεργασίας και δεσμών με άλλες χώρες που θα κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Οι τάσεις αυτές εξασφαλίζονται από τη διεθνοποίηση της ταξικής πάλης.»3

Με ισχυρό ΚΚΕ, στο δρόμο της αντεπίθεσης
Το ΚΚΕ δεν προτείνει “εύκολες” λύσεις. Ξεκαθαρίζει πως δεν υπάρχει άλλη εφικτή και ρεαλιστική εναλλακτική λύση παρά μόνο ο δρόμος της ρήξης για μια Ελλάδα με λαϊκή οικονομία και εξουσία, σε μια Ευρώπη της ειρήνης, της φιλίας, του σοσιαλισμού.
Ο στόχος για αποδέσμευση από την ΕΕ πρέπει να αποτελέσει στόχο πάλης όλων των ευρωπαϊκών λαών και κινημάτων. «Το μέλλον της Ευρώπης συνδέεται αναπόσπαστα με το μέλλον του κινήματος σε κάθε κράτος-μέλος. Με την ανατροπή συσχετισμών δύναμης στο εσωτερικό όσο γίνεται περισσότερων χωρών, ανάμεσα στις ισχυρότερες αλλά και σε λιγότερο ισχυρές. Οσο δυναμώνει το αντιιμπεριαλιστικό, το αντικαπιταλιστικό κίνημα, τόσο θα πολλαπλασιάζονται οι δυνατότητες για αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας, τόσο η ΕΕ θα αποδυναμώνεται.»4
Η καθημερινή πάλη σε κάθε χώρα, η οργάνωση της πάλης από τους κομμουνιστές σε κάθε χώρα, η προβολή και η διεκδίκηση αιτημάτων που θα αναδεικνύουν τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, θα ανοίγει δρόμους για την αποδέσμευση. Η καλύτερη συμβολή που μπορεί να δώσει στην αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης, στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα κάθε αγωνιστής είναι με την πάλη στη χώρα του, να εμποδίζει τα αντιλαϊκά μέτρα, να δημιουργεί ρήγματα στη πολιτική της ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο θα ενισχύεται συνολικά η πάλη, θα δυναμώνει το κίνημα αμφισβήτησης, της άλλης προοπτικής για τους λαούς.
Να μη χαθεί άλλος χρόνος. Ανυπακοή-ρήξη-ανατροπή. Για μια Ελλάδα της ικανοποίησης των σύγχρονων κοινωνικών λαϊκών αναγκών, της ευημερίας και αυτοδύναμης ανάπτυξης σε αντίθεση με τις ασφυκτικές δεσμεύσεις της ΕΕ.
Ο λαός να ορθώσει το ανάστημά του, να γίνει το λαϊκό κίνημα το αντίπαλο δέος στα μονοπώλια, με αντιιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή γραμμή για ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ, για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.

Με ψήφο στο ΚΚΕ λέμε ΟΧΙ:
>Στις ανατροπές των εργασιακών σχέσεων, στην ονομαζόμενη “ευελφάλεια”.
>Στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την προώθηση των ατομικών. Στην προώθηση του 65ωρου-78ωρου.
>Στην κατεδάφιση και την προώθηση της ιδιωτικοποίησης των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης.
>Στην υποβάθμιση και εμπορευματοποίηση της δημόσιας παιδείας, της υγείας, της πρόνοιας και στην επέκταση της ιδιωτικοποίησής τους.
>Στην ιδιωτικοποίηση των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, των μεταφορών και άλλων στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
>Στη νομιμοποίηση των δουλεμπορικών γραφείων, στην ενοικίαση εργαζομένων.
>Στη στυγνή εκμετάλλευση των οικονομικών μεταναστών.
>Στην ολόπλευρη επίθεση στην αγροτιά και στο αγροτικό εισόδημα με τη νέα ΚΑΠ.
>Στην ένταση της τρομοκρατίας, της κρατικής καταστολής, των αντιτρομοκρατικών νόμων για το χτύπημα του λαϊκού κινήματος.
>Στη νέα Ευρωσυνθήκη, που απέρριψαν με την ψήφο τους και με το όνομα “Ευρωσύνταγμα” οι λαοί της Γαλλίας και της Ολλανδίας.
>Στην στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, τον ευρωστρατό.

Με ψήφο στο ΚΚΕ λέμε ΝΑΙ:
>Στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων, των ΕΒΕ και της μικρομεσαίας αγροτιάς, της νεολαίας, των γυναικών, της μισθωτής διανόησης.
>Στα δικαιώματα των μεταναστών και των πολιτικών προσφύγων.
>Στη δημόσια, καθολική, υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση, που θα περιλαμβάνει τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις υπηρεσίες πρόληψης και αποκατάστασης της υγείας, τις παροχές και τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας.
>Στην αποκλειστικά δημόσια δωρεάν παιδεία και στην επιστημονική έρευνα που υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες.
>Στην προστασία του περιβάλλοντος, κόντρα στην υποταγή του στα μονοπώλια και το σιδερένιο νόμο του καπιταλιστικού κέρδους.
>Στην πολιτιστική ανάπτυξη που στο επίκεντρό της θα έχει τον αλληλοσεβασμό, την αλληλεγγύη, την ισότιμη συνεργασία των λαών, το δικαίωμα του καθενός να καθορίζει την τύχη του.
>Στην ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική από τις δεσμεύσεις της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, στην αλληλεγγύη με τους λαούς όλου του κόσμου.

Παραπομπές
1,4. Αλέκα Παπαρήγα: “Η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση δεν είναι μονόδρομος”, ΚΟΜΕΠ, τ. 3/2003
2. Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές τον Ιούνη του 2009
3. Κείμενο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ: “Η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση”, ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2005

Εμπρός για τη μάχη των ευρωεκλογών!
Με όλες τις δυνάμεις τους έχουν μπει οι οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ στη μάχη των ευρωεκλογών ξεδιπλώνοντας ένα πολύμορφο άνοιγμα με συσκέψεις, εκδηλώσεις, περιοδείες, ομιλίες, εξορμήσεις, για να φτάσει η πολιτική πρόταση του Κόμματος σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε νέο της λαϊκής οικογένειας…
Οπλο σε αυτήν την προσπάθεια αποτελεί η ανανεωμένη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τις Ευρωεκλογές, που δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου. Στις 4 Μάη έγινε και η παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του Κόμματος από την Αλέκα Παπαρήγα, Γενική Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία τόνισε μεταξύ άλλων:
«Η καθημερινή ζωή του εργαζόμενου λαού, αυτό είναι το αντικείμενο, το περιεχόμενο των ευρωεκλογών, από εδώ καθορίζεται και το κριτήριο ψήφου. Ψηφίζουμε όλοι και όλες κρίνοντας την κυβέρνηση της ΝΔ, και ένα-ένα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και την πολιτική της Κομισιόν, σε όλο το διάστημα από το 1992 και μετά.
Από τότε που η Ελλάδα έγινε αναπόσπαστο μέλος της ΕΟΚ, από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι με την κατά φάσεις μετεξέλιξή της. Δεν υπάρχει επιλογή που δεν έχει σχέση με την ευρωπαϊκή πολιτική, που δεν παίρνει υπ’ όψιν όχι μόνο τα συμφέροντα των επιχειρηματιών στην Ελλάδα αλλά και τα πανευρωπαϊκά συμφέροντα του κεφαλαίου, τα παγκόσμια συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Δεν υπάρχει κυβερνητική επιλογή που να μη φροντίζει για την πιο βαθειά ενσωμάτωση της χώρας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ.
Η ψήφος στο ΚΚΕ, μπορεί σήμερα κατά τον καλύτερο τρόπο να εκφράζει ένα πλατύ φάσμα εργατοϋπαλλήλων, μισθωτών επιστημόνων και ελευθεροεπαγγελματιών επιστημόνων που συμπιέζονται, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολουμένων μικροεπιχειρηματιών, που έχουν κοινό σημείο τη σχετική ή και απόλυτη χειροτέρευση της ζωής τους, την αβεβαιότητα του αύριο και συνειδητοποιούν ότι ευθύνεται η πολιτική που ακολουθείται χρόνια στην Ελλάδα από τα δύο κόμματα εξουσίας, που απορρέει και από δικές τους επιλογές αλλά και από τη βασική τους επιλογή να προσαρμόσουν και να ενσωματώσουν τη χώρα στις επιλογές της ΕΕ.
Δεν είναι απαραίτητο όσοι ψηφίσουν το ΚΚΕ να συμφωνούν μαζί μας σε όλο το πλάτος και βάθος στην ανάλυσή μας για τον καπιταλισμό, την ΕΕ, για την εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη. Eχει αξία η συμμετοχή στις εκλογές και η στήριξη του ΚΚΕ. Tην άλλη μέρα θα έχει γίνει ένα βήμα επιλογής προς τα εμπρός. Η ψήφος στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης, σημαίνει πράσινο φως για νέα μέτρα, αντιπολίτευση για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση. Η ψήφος σε άλλα κόμματα είναι πολιτικά χαμένη, όχι γιατί είναι μικρότερα κόμματα, αλλά για την πολιτική τους στάση και πράξη.
Δεν κρίνεται στην κάλπη ούτε η λαϊκή εξουσία, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε η αποδέσμευση. Κρίνεται, όμως, αν θα γίνει ένα βήμα εμπρός ή θα πισωγυρίσουμε».