Συνέντευξη με την ΚΝ Πορτογαλίας
“Οι κομμουνιστές αποτελούν παράδειγμα και κερδίζουν συνειδήσεις”
Πριν από λίγες εβδομάδες ο “Οδηγητής” είχε την ευκαιρία να συζητήσει με τις σ. Καρίνα Κάστρο και Σέινε Τόρες, στελέχη της Κομμουνιστικής Νεολαίας Πορτογαλίας (JCP), στα πλαίσια επίσκεψής τους στην Ελλάδα.
Τους τελευταίους μήνες είδαμε σημαντικές κινητοποιήσεις της νεολαίας (μαθητών, φοιτητών εργαζομένων) στην Πορτογαλία. Θα θέλαμε δυο λόγια για τις κινητοποιήσεις αυτές και την παρέμβαση της JCP.
Τους τελευταίους μήνες έγιναν οι μεγαλύτερες μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Τα αιτήματα και τα προβλήματα δεν είναι καινούρια. Υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα των ταξικών φραγμών που μπαίνουν στο δρόμο προς την ανώτατη εκπαίδευση, όπως π.χ. οι εθνικές εξετάσεις, οι οποίες απαιτούν ώρες βοηθητικών μαθημάτων και δυσβάσταχτα έξοδα για τις οικογένειες των μαθητών, ενώ πρόσφατα παρουσιάστηκε και ο νέος αντιδραστικός πειθαρχικός κανονισμός για τα σχολεία. Αυτά, βέβαια, εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που θέλουν τους μελλοντικούς εργαζομένους λιγότερο μορφωμένους και πιο “ευέλικτους”. Φυσικά οι κομμουνιστές δεν είναι μόνοι τους στους αγώνες: οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των μαθητών είχαν ενισχυθεί σαφώς από την παρέμβαση της Οργάνωσης, όμως το σημαντικό ήταν η μεγάλη ανταπόκριση όλο και περισσότερων.
Από την άλλη μεριά, εντείνονται από την κυβέρνηση οι προσπάθειες καταστολής των αγώνων είτε με τη μορφή οδηγιών προς τα σχολεία που περιορίζουν την ελεύθερη πολιτική δράση και το μαθητικό συνδικαλισμό, είτε με το κυνήγι και τις ποινικές διώξεις μαθητών που πρωτοστατούν στους αγώνες.
Στα πανεπιστήμια τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, αφού στους ταξικούς φραγμούς του σχολείου προστίθενται τα δυσβάσταχτα δίδακτρα και η παράλληλη μείωση της κρατικής φοιτητικής μέριμνας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, γίνεται κατανοητό ότι πολύ λίγα παιδιά της εργατικής τάξης καταφέρνουν να σπουδάσουν. Πέρα από αυτό, αρνητικό είναι το γεγονός ότι στις φοιτητικές ενώσεις κυριαρχούν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και των συντηρητικών.
Από την άλλη, όσο προχωρά η εφαρμογή της διαδικασίας της Μπολόνια, και οι πολιτικές της κυβέρνησης που την εφαρμόζουν, γίνεται όλο και πιο φανερό στους φοιτητές πώς η παιδεία οδηγείται στην πλήρη ιδιωτικοποίηση. Σ’ αυτό το πλαίσιο, φοιτητικές ενώσεις με καλύτερο προσανατολισμό βρίσκουν διαφορετικούς τρόπους οργάνωσης των αγώνων, προσπερνώντας τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Προτεραιότητα στους νέους εργαζομένους
Οι νέοι εργαζόμενοι είναι από τις σημαντικές προτεραιότητες της Οργάνωσης. Οι κινητοποιήσεις των νέων εργαζομένων ξεκινάνε από τους τόπους δουλιάς με ποικιλία αιτημάτων, μορφών και αφορμών. Πότε αφορμή ήταν οι απολύσεις, πότε το κλείσιμο ενός εργοστασίου κ.λπ. Το Μάρτη είναι η εθνική μέρα νεότητας και τα τελευταία 4 χρόνια εκείνη τη μέρα πραγματοποιούνται μαζικές διαδηλώσεις νέων εργαζομένων. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη Λισαβόνα η συμμετοχή στις διαδηλώσεις αυτές έφτασε τους 10.000 νέους εργαζομένους και μάλιστα σε εργάσιμη ημέρα. Αυτό το στοιχείο είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι οι νέοι εργαζόμενοι είναι αυτοί που είναι και πιο ευάλωτοι και άρα δυσκολεύονται πολύ περισσότερο να απεργήσουν. Τέλος, πρόσφατα έγινε η συνδιάσκεψη του τομέα νεολαίας της ταξικής συνομοσπονδίας (Interjovem/ GTP-IN), στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες νέοι εργαζόμενοι. Εκεί έγινε μια βαθιά και ουσιαστική συζήτηση, ενώ εκλέχτηκε και νέα ηγεσία. Φυσικά, οι κομμουνιστές παίζουν και σ’ αυτόν τον τομέα πρωτοπόρο ρόλο.
Πώς έδωσε η JCP τη μάχη του προσανατολισμού του κινήματος;
Οι κομμουνιστές, προσπαθούν να είναι παραδείγματα αγώνα σε σχολεία, σχολές και χώρους δουλιάς. Γι’ αυτό κερδίζουν την εμπιστοσύνη των συναδέλφων τους και παίζουν σημαντικό ρόλο στην καθοδήγηση των αγώνων. Υπάρχουν, βέβαια αριστερίστικες και άλλες δυνάμεις που προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το κίνημα και οι οποίες έχουν και την ανάλογη προβολή από τα ΜΜΕ, όμως παρ’ όλα αυτά δεν το πετυχαίνουν επειδή δεν έχουν επαφή με τη ζωή, τις ανάγκες και τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Στα σχολεία π.χ. είχαμε προσπάθεια από τέτοιες δυνάμεις να στρέψουν τη συζήτηση και τα αιτήματα στην κατεύθυνση της φθοράς μεμονωμένων υπουργών και όχι στην ακολουθούμενη πολιτική της κυβέρνησης. Παρ’ όλα, αυτά, οι μαθητές δεν “μάσησαν”, αφού οι κομμουνιστές ήταν αυτοί που βρίσκονταν μονίμως δίπλα τους, συζητούσαν μαζί τους και βοηθούσαν στην οργάνωση των αγώνων.
Στους νέους εργαζομένους έχουμε ένα σημαντικό όπλο, την ταξική συνομοσπονδία (CGTP–Intersindical), που είναι βαθιά ριζωμένη στην εργατική τάξη. Με πρωτοπόρα την παρέμβαση των κομμουνιστών η συνομοσπονδία έχει διατηρήσει τον ταξικό της χαρακτήρα, παρά τις προσπάθειες αριστεριστών και σοσιαλδημοκρατών. Γι’ αυτό το λόγο η CGTP-IN έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη και τη συμμετοχή των εργατών και έχει καταφέρει να διοργανώσει μεγάλους αγώνες κατά των πολιτικών των κυβερνήσεων και της ΕΕ.
Σχετικά με τη διεθνή καπιταλιστική κρίση, έχουμε ακούσει διάφορα ιδεολογήματα και θεωρίες, όπως π.χ. ότι πρέπει «εργαζόμενοι και εργοδότες να είμαστε ενωμένοι για να ξεπεράσουμε την κρίση» ή ότι για την κρίση ευθύνεται η μία ή άλλη μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού. Στην Πορτογαλία υπάρχουν τέτοια ζητήματα;
Προωθείται και στην Πορτογαλία η αντίληψη, ότι λόγω κρίσης δεν είναι καιρός για αγώνες και διεκδικήσεις, ότι όλοι πρέπει να είμαστε «ενωμένοι μπροστά στην κρίση» κι όποιος απεργεί κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Μέσα από τις διάφορες συζητήσεις στα ΜΜΕ προβάλλεται άλλο ένα ιδεολόγημα ότι δήθεν για την κρίση φταίνε οι «άπληστοι καπιταλιστές», τους οποίους πρέπει να ελέγξουμε ή ότι αν υπήρχε μια άλλη διαχείριση τα πράγματα ίσως να ήταν καλύτερα. Το καπιταλιστικό σύστημα μένει στο απυρόβλητο!
Επιπλέον, με αφορμή την κρίση, εμφανίστηκε και η λεγόμενη «αριστερή πτέρυγα» του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος, μιας ομάδας που οι απόψεις τους συγκλίνουν με αυτές των αριστεριστών και δημιούργησαν κάτι σαν «νέο αριστερό μέτωπο», κάνοντας παράλληλα επίθεση στο Πορτογαλικό ΚΚ και το κατηγορούν σαν «σεχταριστικό». Σε μια περίοδο που η μαρξιστική ανάλυση αποδεικνύεται επίκαιρη, προσπαθούν να αποδείξουν ότι δήθεν χρειάζεται μια «νέα αριστερά» στην οποία δεν χωράνε οι κομμουνιστές και οι αγώνες.
Πίσω από την κρίση παραμονεύει η αντιλαϊκή πολιτική
Πριν εμφανιστεί η κρίση οι κυβερνήσεις μας έλεγαν ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για χάρη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τώρα ζητάνε από τους εργαζομένους θυσίες για την κρίση, η οποία είναι «διεθνής και γι’ αυτό δεν μπορούμε να την αποφύγουμε». Ετσι, η κυβέρνηση κρύβεται πότε πίσω από την ΕΕ, πότε πίσω από τη διεθνή συγκυρία, για να δικαιολογήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές της. Από την άλλη μεριά, το δεξιό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να κάνει αντιπολίτευση, αφού οι σοσιαλδημοκράτες εφαρμόζουν στην ουσία ίδιες πολιτικές.
Αυτά που συμβαίνουν στους χώρους δουλιάς, δηλαδή απολύσεις, κλεισίματα εργοστασίων κ.λπ., δεν είναι καινούρια φαινόμενα. Είναι η ίδια κατάσταση η οποία συνεχώς χειροτερεύει. Ετσι για τους εργάτες γίνεται ξεκάθαρό (και με την παρέμβαση του Κόμματος και της CGTP-IN) ότι οι διάφορες αποπροσανατολιστικές θεωρίες που πλασάρονται έχουν σκοπό να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης οι εργαζόμενοι.
Σε λίγους μήνες θα γίνουν στις χώρες της ΕΕ οι ευρωεκλογές. Ποια είναι η συμβολή της JCP σ’ αυτήν τη μάχη;
Φέτος έχουμε στην Πορτογαλία τρεις εκλογές. Τις εθνικές, τις τοπικές και τις ευρωεκλογές τον Ιούνη κι έτσι τα ΜΜΕ δίνουν λίγη σημασία στις ευρωεκλογές. Το ΠΚΚ συμμετέχει στις εκλογικές αναμετρήσεις με το συνδυασμό του CDU, μιας εκλογικής συμμαχίας που δημιουργείται πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση με τη συμμετοχή και των “πράσινων” και άλλων δυνάμεων. Ο συνδυασμός για τις ευρωεκλογές σχηματίστηκε και η συζήτηση έχει ξεκινήσει. Η συζήτηση για τις ευρωεκλογές είναι πάντα πιο δύσκολη, μιας και ο κόσμος τις θεωρεί πιο μακρινές. Οπότε πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ότι όσα συμβαίνουν στη “μακρινή” Ευρωβουλή, έχουν άμεσες επιπτώσεις στη ζωή μας στην Πορτογαλία.
Προτεραιότητα οι αγώνες
Οσο διαρκεί, όμως, η προεκλογική περίοδος, υπάρχουν και οι αγώνες του λαού, στους οποίους εμείς συμμετέχουμε με όλες μας τις δυνάμεις, ενώ υπάρχει παράλληλα και δουλιά για τις ευρωεκλογές. Τα ΜΜΕ, βέβαια, προβάλλουν μόνο εκείνες τις δραστηριότητες του Κόμματος που έχουν σχέση με τις εκλογές. Θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι και το ΠΚΚ είναι όπως τα αστικά κόμματα που νοιάζονται μόνο για τις εκλογές και τα ποσοστά. Βέβαια, αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Εμείς συμμετέχουμε στις εκλογές, τις θεωρούμε σημαντικές για να ανοίξει η συζήτηση και να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα η συνείδηση του κόσμου, αλλά προτεραιότητά μας είναι οι αγώνες.
ΠΟΔΝ
Αποστολή αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη
Την αντιιμπεριαλιστική της αλληλεγγύη στη νεολαία του γενναίου παλαιστινιακού λαού έδειξε για άλλη μια φορά η ΠΟΔΝ με αποστολή αλληλεγγύης που οργάνωσε στις 22 Φλεβάρη με 1η Μάρτη. Στην αποστολή συμμετείχε ο πρόεδρος της ΠΟΔΝ σ. Τιάγκο Βιέιρα και εκπρόσωποι από την ΚΝΕ, την ΚΝ Πορτογαλίας, την ΕΔΟΝ, την Ενωση Κομμουνιστικών Νεολαιών Ισπανίας και το Κίνημα Νέων Κομμουνιστών Γαλλίας. Στην αποστολή αλληλεγγύης την ΚΝΕ εκπροσώπησε ο σ. Αντώνης Καλύβας, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.
Η αποστολή αλληλεγγύης επισκέφτηκε διάφορες πόλεις της Δ. Οχθης, πανεπιστήμια και χώρους όπου ζει η νεολαία, ενώ είχε συναντήσεις με εκπροσώπους παλαιστινιακών κομμάτων και οργανώσεων. Παράλληλα με την αποστολή, στο Λίβανο, την Ιορδανία και τη Συρία οι τοπικές οργανώσεις μέλη της ΠΟΔΝ πραγματοποιούσαν αποστολές αλληλεγγύης στους καταυλισμούς Παλαιστινίων προσφύγων που βρίσκονται στις χώρες αυτές. Στις συναντήσεις που έλαβαν χώρα έγινε ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στις οργανώσεις της ΠΟΔΝ και τις παλαιστινιακές οργανώσεις νεολαίας και εκφράστηκε για άλλη μια φορά η αλληλεγγύη της Ομοσπονδίας στη νεολαία της Παλαιστίνης.
Η αποστολή της ΠΟΔΝ ήρθε σε επαφή με την καθημερινή δοκιμασία του παλαιστινιακού λαού που ζει κάτω από τη βάρβαρη ισραηλινή κατοχή, εδώ και 60 χρόνια, με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών.
Στη ζωή κάτω από την ιμπεριαλιστική κατοχή, ακόμα και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα φαντάζουν ακατόρθωτα. Ο πληθυσμός της Δ. Οχθης έρχεται καθημερινά σε επαφή με τον αυταρχισμό του ισραηλινού στρατού που “αναζητά τρομοκράτες”, ενώ το μήκους 650χλμ τείχος-απαρτχάιντ που χτίζουν οι ισραηλινοί γύρω από τα παλαιστινιακά εδάφη πνίγει κυριολεκτικά την οικονομική και κοινωνική ζωή των Παλαιστίνιων. Μαθητές και φοιτητές περνούν καθημερινά αμέτρητες ώρες στα “σημεία ελέγχου” και το αν θα φτάσουν στα σχολεία και τα πανεπιστήμια εξαρτάται από τις διαθέσεις των ισραηλινών στρατευμάτων.
Στις συναντήσεις που έγιναν, η ΚΝΕ μετέφερε την πείρα από τις μεγαλειώδεις εκδηλώσεις αλληλεγγύης της ελληνικής νεολαίας στην Παλαιστίνη, ιδιαίτερα την περίοδο των πρόσφατων φονικών επιδρομών. Ακόμα, μέσα και από αυτή τη δραστηριότητα τονίστηκε από την ΚΝΕ η αταλάντευτη στάση της Οργάνωσης στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού και την πεποίθηση ότι μόνη δίκαιη και βιώσιμη λύση είναι η άμεση ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα εδάφη του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Η.Μ.
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Διεθνή