Η εν ψυχρώ εκτέλεση του 15χρονου μαθητή στις 6 του περασμένου μήνα και τα γεγονότα που ακολούθησαν πυροδότησαν μια ολόκληρη συζήτηση σχετικά με την κρατική καταστολή. Οπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις η επιχείρηση αποπροσανατολισμού άρχισε σε χρόνο μηδέν. Ακούσαμε περί μεμονωμένων περιστατικών, “νταήδων” αστυνομικών και κομματικού κράτους. Κάθε άποψη αναδεικνύει μια μερική πτυχή του προβλήματος αλλά, όπως ο διάολος το λιβάνι, αποφεύγει να θέσει το ζήτημα στην ουσία του.

Τούβλο-τούβλο το αντιδημοκρατικό οικοδόμημα
Η δολοφονία του 15χρονου ήρθε να προστεθεί στα αντίστοιχα περιστατικά των προηγούμενων χρόνων. Οι “τρελές σφαίρες”, όμως, της αστυνομίας δεν αποτελούν τη μοναδική μορφή κρατικής καταστολής και δεν μπορούν να ιδωθούν ξεκομμένα από την ένταση του αυταρχισμού που γίνεται όλο και πιο αισθητή τα τελευταία χρόνια. Θυμηθείτε:
nn Την αντιμετώπιση των λαϊκών κινητοποιήσεων με στρατιές από ΜΑΤ, δακρυγόνα και χημικά απαγορευμένα ακόμα και για πολεμικές συγκρούσεις!
nn Οτι 9 στις 10 απεργίες κηρύσσονται παράνομες και καταχρηστικές
nn Το μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης σε βάρος των απεργών
nn Οτι η Αθήνα έχει γεμίσει με χαφιεδοκάμερες που επανειλλημμένα έχουν επισημανθεί να παρακολουθούν διαδηλωτές
nn Τα μαθητοδικεία και τα αγροτοδικεία, την αντιμετώπιση των πρόσφατων μαθητικών κινητοποιήσεων με την ασφάλεια και τους εισαγγελείς
nn Την παρουσία ασφαλιτών με πολιτικά σε συγκεντρώσεις και δραστηριότητες του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος
nn Τη βία και τις εξετελιστικές πρακτικές σε βάρος μεταναστών και αλλά και άλλων υπόπτων όπως στην πρόσφατη υπόθεση της “ζαρντινιέρας”.
Και θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πολλά ακόμα παραδείγματα. Ολο αυτό το αυταρχικό πλαίσιο έχει δημιουργηθεί με ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Το ΚΚΕ από την αρχή ανέδειξε τις βαρύτατες ευθύνες της αστυνομίας και της κυβέρνησης για τον άδικο χαμό του 15χρονου, υπέδειξε όμως ως ενόχους και όλο το παραπάνω αντιδημοκρατικό πλαίσιο, τον προσανατολισμό της αστυνομίας ενάντια στο λαϊκό κίνημα, την ανάλογη διαπαιδαγώγηση των σωμάτων ασφαλείας για να αντιμετωπίζουν σαν εχθρό τον απεργό εργάτη, το μετανάστη, το μαθητή και φοιτητή που αγωνίζεται, ανέδειξαν ότι η ένταση της κρατικής βίας και καταστολής πάει χέρι-χέρι με την πολιτική που χτυπά τις λαϊκες ανάγκες

Τρoμoκρατία… εκ προμελέτης
Στις 22 Ιούλη 2005 ο 27χρονος ηλεκτρολόγος Ζαν Τσαρλς ντε Μενέζες σωριάζεται νεκρός με 7 σφαίρες στο κεφάλι από αστυνομικούς με πολιτικά, μέρα μεσημέρι στο μετρό του Λονδίνου. Οι αστυνομικοί ισχυρίζονται ότι ενήργησαν νομίμως στα πλαίσια του βρετανικού τρομονόμου. Εδώ βρίσκεται και η βαθύτερη αιτία που συνδέει αυτά τα 2 φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους περιστατικά. Με σημείο καμπής την επίθεση στους δίδυμους πύργους το 2001 εξαπολύεται τα τελευταία χρόνια μια συνολική επίθεση εναντίον των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών των λαών όλου του κόσμου. Ο “μπαμπούλας” είναι η “τρομοκρατία”, στο κέντρο του στόχου όμως βρίσκονται τα λαϊκά κινήματα. Η χώρα μας με τις αποφάσεις και τις ψήφους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι μέσω της ΕΕ ενταγμένη στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας πράγμα που μεταφράζεται σε ενίσχυση του αυταρχισμού, της κρατικής βίας και τρομοκρατίας.

Τρομονόμος
Η δολοφονία του 15χρονου παιδιού πυροδότησε μαζικές αντιδράσεις των εργαζομένων αλλά και της νεολαίας απέναντι στην κρατική καταστολή. Αυτό εκμεταλλεύτηκαν μηχανισμοί οι οποίοι δρώντας πίσω από την ασφάλεια της κουκούλας δημιούργησαν ένα σκηνικό τυφλής βίας και εμπρησμών στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Στο χορό της προβοκάτσιας εντάσσονται και οι δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών από σκοτεινούς μηχανισμούς, ελεγχόμενους από κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας. Οι προβοκάτσιες δίνουν στην κυβέρνηση και το αστικό κράτος το πάτημα που χρειάζεται για να νομιμοποιεί την ένταση της καταστολής απέναντι στο λαϊκό κίνημα.
Ενα ακόμα βήμα στον αντιδημοκρατικό κατήφορο είναι η απόπειρα εφαρμογής του ευρωτρομονόμου σε βάρος συλληφθέντων στη Λάρισα. Ο ευρωτρομονόμος εισήχθηκε στην ελληνική ποινική νομοθεσία με τους νόμους 2829/2001 του ΠΑΣΟΚ (στηρίχτηκε από ΝΔ) και 3251/2004 της ΝΔ (με την κατ’ αρχήν συμφωνία του ΠΑΣΟΚ). Ο νόμος αυτός χαρακτηρίζει σαν τρομοκρατική πράξη κάθε πράξη που μπορεί «να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού» και σαν τρομοκράτης όποιος «συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα από τρία ή περισσότερα πρόσωπα» με σκοπό να τελέσουν τέτοιες πράξεις. Από τα παραπάνω αποσπάσματα φαίνεται ότι χρησιμοποιούν ορισμούς-λάστιχο προκειμένου η “αντιτρομοκρατική” νομοθεσία να περιλάβει άτομα και μορφές δράσης του λαϊκού κινήματος. Οποιος αμφισβητεί την τάξη πραγμάτων, την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία είναι εν δυνάμει τρομοκράτης. Στους τρομονόμους μια πράξη μπορεί να χαρακτηριστεί τρομοκρατική «όταν γίνεται με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού».
Τέτοιες πράξεις μπορεί να είναι μεταξύ άλλων «η παράνομη κατάληψη ή φθορά κρατικών κυβερνητικών εγκαταστάσεων, δημόσιων συγκοινωνιακών μέσων, εγκαταστάσεων υποδομής, δημόσιων χώρων και άλλων δημοσίων αγαθών». Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι μορφές πάλης του λαϊκού κινήματος (καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, η περιφρούρηση μιας απεργίας, ακόμα και η διαδήλωση) μπορούν εύκολα να χαρακτηριστούν σαν τρομοκρατικές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από επίσημα κείμενα της ΕΕ οπού στοχοποιείται η «ριζοσπαστικοποίηση» και οι «ακραίες πεποιθήσεις» σαν υπεύθυνες για την τρομοκρατία.

Αυταρχισμός: η πανοπλία των αναδιαρθρώσεων
Οι πραγματικές αιτίες της έντασης της κρατκής βίας και με νομοθετικά μέτρα και το ανάλογο “οπλοστάσιο” είναι η πολιτική του κεφαλαίου. Η ΕΕ και τα κόμματα του κεφαλαίου γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολιτική τους μαζί με τη φτώχεια, την ένταση της εκμετάλλευσης γεννά και την αμφισβήτηση. Τα κατασταλτικά μέτρα δεν είναι παρά η πανοπλία της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων σε εργασία, παιδεία κλπ, συνδέονται με την επιδίωξη του κεφαλαίου να φορτώσει στην πλάτη του λαού τα βάρη της οικονομικής κρίσης. Τα παραπάνω δεν αποτελούν τίποτα καινούργιο. «Το κράτος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης απέναντι σε μια άλλη» τόνιζε ο Ενγκελς ήδη από το 19ο αιώνα. Η κρατική δύναμη συνίσταται κυρίως «στους ειδικούς σχηματισμούς των ένοπλων ατόμων, που έχουν στη διάθεσή τους τις φυλακές κλπ (…) Ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία είναι τα κύρια όργανα δύναμης της κρατικής εξουσίας» συμπλήρωνε ο Λένιν μερικά χρόνια αργότερα. Με την αστική τάξη στην εξουσία το κράτος δεν μπορεί παρά να είναι όργανο επιβολής της αστικής τάξης πάνω στην εργατική.