«Τα μαθήματα έχουν κοινωνικό ρόλο στήριξης των μεταναστών»
Η πρώτη προσπάθεια που έκανε το ΠΑΜΕ για να οργανώσει μαθήματα μεταναστών ήταν τον περασμένο Γενάρη. Τα μαθήματα αρχικά γίνονταν στα γραφεία του ΠΑΜΕ επειδή όμως ο χώρος γέμισε πάρα πολύ γρήγορα, μεταφέρθηκαν στο Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων όπου γίνονται και σήμερα. Στις αίθουσες συναντιούνται άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες και βιώματα απ’ όλο τον κόσμο: Ρουμάνοι, Μολδαβοί, Ρώσοι, Ουκρανοί, Σύριοι, Ιρακινοί, Αιγύπτιοι, Μπαγκλαντέζοι, Πακιστανοί.          Οπως μας είπε η Χρυσούλα Λαμπούδη, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ: «Μέχρι τον Ιούνη είχαμε ένα τμήμα, κάποιοι ήταν πιο προχωρημένοι, άλλοι δυσκολεύτηκαν περισσότερο. Παρατηρήθηκε πως οι μετανάστες που είχαν πιο ανεπτυγμένο μαθησιακό επίπεδο προέρχονταν από πρώην χώρες σοσιαλιστικές».
Σήμερα υπάρχουν κιόλας δυο τμήματα (σαν να λέμε τέσσερις τάξεις γιατί γίνεται συνδιδασκαλία). «Φαίνεται πως υπάρχει ανάγκη των μεταναστών να μάθουν τη γλώσσα» μας λέει η Χρυσούλα και συνεχίζει: «Εχουμε μια δυσκολία γιατί έρχονται συνεχώς καινούριοι μαθητές. Βέβαια δεν μπορούμε να πούμε να μην έρθουν άλλοι, προσπαθούμε να τους εντάσσουμε για να νιώθουν κι αυτοί καλά. Αλλά είναι γεγονός πως υπάρχει πληρότητα». 
Τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας του ΠΑΜΕ έχουν την εξής ιδιαιτερότητα: δεν έχουν απλά στόχο να μάθουν στους μετανάστες την ελληνική γλώσσα, αλλά να τους μάθουν τα δικαιώματά τους και πώς μπορούν να τα διεκδικήσουν. «Είχαμε τέτοια πολύ καλά αποτελέσματα. Μετανάστες που γράφτηκαν στα συνδικάτα, ήρθαν σ’ επαφή κι άλλοι πατριώτες τους. Τα συνδικάτα με τη σειρά τους, τους βοήθησαν να πάρουν τα δεδουλευμένα, τις αποζημιώσεις τους αν απολύθηκαν ή να πάρουν στη δουλιά κάποιους που τους είχανε διώξει». Κι αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο μάθημα που δίνει το ΠΑΜΕ, αυτό της ταξικής ενότητας κι αλληλεγγύης Ελλήνων και μεταναστών εργατών. «Τα μαθήματα έχουν κοινωνικό ρόλο στήριξης των μεταναστών» τονίζει η Χρυσούλα. Μέσα από την εκμάθηση της γλώσσας οι δάσκαλοι του ΠΑΜΕ προσπαθούν να μπολιάσουν τη συνείδηση των μεταναστών με πολιτιστικά, ιστορικά, συνδικαλιστικά ζητήματα με τον απαραίτητο βέβαια σεβασμό στις πολιτιστικές παραδόσεις και την κουλτούρα τους.
Η ανασφάλεια κι η τρομοκρατία που ζουν αυτοί οι άνθρωποι καθημερινά, ως αποτέλεσμα της πολιτικής που στηρίζει την πιο βάρβαρη εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές, αποτυπώνεται και σ’ αυτήν την προσπάθεια που κάνει το ΠΑΜΕ. Η Χρυσούλα τονίζει πως: «Ο βασικότερος στόχος μας είναι να νιώθουν ασφαλείς και να μας εμπιστεύονται, κάτι που είναι πάρα πολύ δύσκολο γιατί είναι πολύ φοβισμένοι. Σκέφτονται πως θα τους ζητήσουμε αντάλλαγμα για το ότι τους προσφέρουμε δωρεάν μαθήματα (…) Αλλά έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους».
Με τη Χρυσούλα είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και για το πώς τα μαθήματα βοηθούν και γεμίζουν πλούσια πείρα και τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς «αυτή η δουλιά μας ατσαλώνει και μας δυναμώνει». Πέρα από τους εκπαιδευτικούς, στα μαθήματα βοηθούν και νέοι φοιτητές οι οποίοι αποκτούν μεγάλη εμπειρία αφού «απευθύνονται σε ενήλικες που μάλιστα είναι μετανάστες, οι οποίοι έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου για να έρθουν στη χώρα μας. Πάρα πολλοί απ’ αυτούς δεν έχουν χαρτιά, είναι παράνομοι, πάρα πολλοί απ’ αυτούς δουλεύουν και έρχονται Κυριακή παρά Κυριακή για να μη χάσουν το μεροκάματο». Ολη αυτή η διαδικασία θα βοηθήσει να ανοίξουν κι άλλα παραρτήματα σε συνοικίες και συνδικάτα. Ηδη το ΠΑΜΕ σε συνεργασία με το Εργατικό Κέντρο Ζακύνθου ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μαθήματα για μετανάστες.       

«“Κίνδυνος” για τους καπιταλιστές»
Στο κέντρο της Αθήνας μένουν ή πιο σωστά επιβιώνουν πολλοί μετανάστες. Με εξορμήσεις, εκδηλώσεις, πικετοφορίες οι κομματικές οργανώσεις του 5ου-6ου Διαμερίσματος της ΚΟΑ του ΚΚΕ απέκτησαν με τον καιρό μια σταθερή παρέμβαση στους μετανάστες. Μιλώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους, στη δουλιά τους, όπως και γι’ αυτό της άγνοιας της ελληνικής γλώσσας αλλά και επειδή υπήρχε δυσκολία στη συνεννόηση, πήραν την πρωτοβουλία να λειτουργήσει σχολείο μεταναστών στο πολιτιστικό στέκι στα Πατήσια. Η Καίτη Πανοπούλου, μέλος του Αχτιδικού Γραφείου του 5ου-6ου Διαμερίσματος της ΚΟΑ του ΚΚΕ, μας μίλησε γι’ αυτήν την πρωτοβουλία: «Ηταν στόχος που είχαμε βάλει από καιρό και το σχολείο φτιάχτηκε με πάρα πολύ προσωπική δουλιά κι αυτοθυσία. Θέλουμε να μπορούμε να συζητήσουμε με τους μετανάστες, να καταλάβουν πως μόνο με κοινό αγώνα Ελλήνων και μεταναστών μπορεί να γίνει κάτι». Από την αρχή κιόλας φάνηκε το ενδιαφέρον των μεταναστών για το σχολείο, που δέχτηκαν την πρωτοβουλία με ανακούφιση. Στην πρώτη κιόλας συνάντηση βρέθηκαν 46 μετανάστες από έξι διαφορετικές χώρες, οι οποίοι πρότειναν να φέρουν κι άλλους φίλους τους! 
Η Καίτη σημείωσε πως: «Είναι “κίνδυνος” για τους καπιταλιστές οι μετανάστες το να καταλάβουν την ανάγκη της οργανωμένης πάλης στα σωματεία και τα συνδικάτα. Θα μπορούν τότε να διεκδικήσουν μαζικά τα δικαιώματά τους. Θέλουν να τους κρατάνε χωρίς χαρτιά παραμονής, να τους έχουν στη γωνία, φοβισμένους». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως όταν οι κομμουνιστές κάνουν εξορμήσεις σε χώρους που δουλεύουν μετανάστες, οι εργοδότες τους παίρνουν τις ανακοινώσεις για να μην τις διαβάσουν! 

«Για να προχωρήσουμε στη ζωή μας»
Ο “Ο” την Κυριακή στις 28/9 βρέθηκε στο πρώτο μάθημα που πραγματοποιήθηκε στο πολιτιστικό στέκι εργαζομένων και νεολαίας στα Πατήσια. Οπως μας πληροφόρησαν οι δάσκαλοι, το 80% των μεταναστών που έχουν δηλώσει συμμετοχή θέλουν να μπορούν να συνεννοηθούν στα ελληνικά. Τα τμήματα είναι χωρισμένα ανάλογα με το επίπεδο του κάθε μετανάστη. Αλλοι γνωρίζουν ελάχιστα ελληνικά, άλλοι ξέρουν να μιλούν αλλά δεν γνωρίζουν γραφή. Οπως μας είπε ο Ζαχέρ Μαχμάτ, πρόεδρος της Αφγανικής κοινότητας: «Ηρθαμε να μάθουμε ελληνικά για να μπορέσουμε να δουλέψουμε, να βοηθήσουμε τα παιδιά μας στο σχολείο, να προχωρήσουμε στη ζωή μας». Ο Μπαραζάνι απ’ το Κουρδιστάν ζει στη χώρα μας 3 χρόνια. Δουλεύει σ’ ένα εργοστάσιο ως σχεδιαστής, χωρίς ένσημα, χωρίς χαρτιά. «Μερικές φορές μας ρωτάνε στη δουλιά αν ξέρουμε ελληνικά κι αν όχι δεν μας παίρνουν».  
Την κουβέντα μας με τον Αμπντούλ Μπασίρ απ’ το Αφγανιστάν,  μονοπωλούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την άδεια παραμονής. Μιλά 9 γλώσσες μα όχι ελληνικά. Ζει 6 μήνες στη χώρα μας χωρίς να έχει χαρτιά. Οταν αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας και πήγε στο γιατρό δεν μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί του, να του εξηγήσει τι έχει. «Δεν μπορώ να πάω ούτε στο σούπερ-μάρκετ (…) το να μάθουμε ελληνικά είναι ένα βήμα που θα μας βοηθήσει να ανεξαρτητοποιηθούμε».  
Αρχικά μαθαίνουν πως γράφονται τα γράμματα με τη σειρά και βρίσκουν λέξεις που ξεκινούν με το αντίστοιχο γράμμα. Σε μια προσπάθεια η Καίτη να τους πει μια λέξη από ζ και στη συνέχεια μια πρόταση που να περιέχει τη λέξη αυτή, τους λέει: «Η ζωή σας είναι σκληρή» κι εκείνοι κουνούν καταφατικά το κεφάλι. Είναι όλοι τους νέοι άνθρωποι, θύματα του ιμπεριαλισμού, που ήρθαν στη χώρα μας για ένα κομμάτι ψωμί. Οπως μας είπε η Καίτη, υπάρχουν μετανάστες που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Ενα δωμάτιο που κάτω είναι γεμάτο στρώματα -στην καλύτερη περίπτωση- και κουρελούδες. Εκεί ζουν τόσοι πολλοί μετανάστες που κοιμούνται με βάρδιες (!) 4 ώρες ο καθένας κι υπόλοιποι μένουν έξω απ’ το σπίτι περιμένοντας λίγες ώρες ξεκούρασης!
Τα μάτια τους όμως αυτό το απόγευμα λάμπουν. Με τα τετράδια και τα στυλό στο χέρι, που τους είχαν δώσει οι σύντροφοι, δεν χάνουν λέξη απ’ το μάθημα. Οσοι γνωρίζουν λίγα παραπάνω ελληνικά απ’ τους άλλους βοηθούν στη μετάφραση. Η συλλογικότητα και η θέληση για μάθηση και βοήθεια διακατέχουν την αίθουσα.
Εφτά παρά κι αρχίζει να φτάνει το τμήμα των 19.00. Δεκάδες νέοι μετανάστες καταφτάνουν στο χώρο του στεκιού. Ο Σαχίρ απ’ το Μπαγκλαντές μιλάει ελάχιστα ελληνικά, περιμένει άλλους δυο φίλους του. Ισα-ίσα που μπορεί να συνεννοηθεί, μα φαίνεται ενθουσιασμένος. Καθώς περιμένει, κρυφοκοιτάζει στην αίθουσα που δεν έχει τελειώσει ακόμα το μάθημα κι ένα χαμόγελο “σκάει” στα χείλη του. 
Στο διάλειμμα ο διάδρομος γεμίζει με γέλια και φωνές. Βγαίνουν απ’ την τάξη χαμογελαστοί και ικανοποιημένοι. Από ένα τμήμα που γνωρίζει ελάχιστα ελληνικά οι δάσκαλοι είναι ενθουσιασμένοι «τα πάνε πάρα πολύ καλά».