Πρωτοετείς φοιτητές
Καλή αγωνιστική χρονιά!
Οι νέοι φοιτητές και σπουδαστές που έδωσαν με επιτυχία τη δύσκολη μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων, αξίζουν σίγουρα συγχαρητήρια. Σε όλους αυτούς τους πρωτοετείς φοιτητές και σπουδαστές η ΚΝΕ απευθύνει κάλεσμα να αξιοποιήσουν τα χρόνια που έρχονται όσο πιο καλά μπορούν για να κατακτήσουν την επιστημονική γνώση, να παλέψουν για να γίνει το πτυχίο τους το μόνο που θα τους εξασφαλίζει δουλιά με δικαιώματα. Ερχόμενοι στις σχολές να γίνουν αγωνιστικό και ελπιδοφόρο κομμάτι του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος. Να συμβάλλουν στην αγωνιστική ανασυγκρότησή του ώστε με καλύτερους όρους να αντιπαλέψει την αντιλαϊκή πολιτική που υψώνει μεγάλα ταξικά εμπόδια για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών και μέσα στα Πανεπιστήμια. Πολύ είναι αυτοί που θα τους προσεγγίσουν με διάφορα μέσα και πολιτικές θέσεις, αλλά οι πρωτοετείς έχουν την πείρα από τους αγώνες του μαθητικού κινήματος και τα καθημερινά τους βιώματα να διακρίνουν ποιος παλεύει από το ίδιο μετερίζι με αυτούς και ποιος εξυπηρετεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την πολιτική που προωθούν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΕΕ.
Νέα αρχή …η ίδια ιστορία
Οι επιτυχόντες της μεγάλης μάχης των πανελλαδικών εξετάσεων άφησαν πίσω τους το μεγάλο προσωπικό τους κόπο αλλά και τις προσπάθειες των οικογενειών τους να ανταπεξέλθουν στα βάρη και τα έξοδα της “δωρεάν Παιδείας”. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως τη φετινή χρονιά η πλειοψηφία των υποψηφίων σκεπτόμενοι τα έξοδα της φοίτησης σε μια ξένη πόλη, επέλεξαν θυσιάζοντας ακόμα και την πρώτη τους επιλογή, να παραμείνουν στον τόπο κατοικίας τους.
Οσοι, όμως, πέρασαν σε μια σχολή μακριά από το πατρικό τους σπίτι, αντίκρισαν από κοντά την ελλιπή έως ανύπαρκτη φοιτητική μέριμνα. Από τα στοιχεία γίνεται φανερό πως η στέγαση δεν επαρκεί ούτε για το 2% των φοιτητών, ενώ υπάρχουν και ιδρύματα που είτε δεν διαθέτουν καμία κλίνη είτε επινοικιάζουν ξενοδοχεία για να παρέχουν τις ελάχιστες δυνατές κλίνες. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, γίνεται προσπάθεια από την κυβέρνηση και το Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας (στο οποίο υπάγονται οι περισσότερες εστίες) να επιβληθούν ενοίκια. Από την άλλη μεριά, οι διοικήσεις των Πανεπιστημίων όχι μόνο δεν διεκδικούν εστίες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των φοιτητών και των σπουδαστών, αλλά αντίθετα έχουν μετατραπεί σε μεσίτες προβάλλοντας ιδιοκτήτες ακινήτων μέσα από ιστοσελίδες που έχουν αναρτήσει.
Η Ελλη Χαβατζά από τη Θεσσαλονίκη, φοιτήτρια πλέον της Αρχιτεκτονικής στην Πολυτεχνική σχολή της Ξάνθης αναγκάζεται να μετακομίσει σε μια πόλη με φοιτητική εστία 300 κλινών την ώρα που οι φοιτητές του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης ανέρχονται στους 20.000. «Η μητέρα μου έκανε δυο δουλιές για να καταφέρουμε να ανταπεξέλθουμε στα έξοδα των φροντιστηρίων και μάλιστα ενώ μπορούσε να βγει στη σύνταξη περίμενε μέχρι να καταφέρω να περάσω σε μια σχολή. Επρεπε να δώσουμε 3.000 ευρώ για τα φροντιστήρια και άλλα 2.000 για το ειδικό μάθημα και τα έξοδα συνεχίζονται αφού πρέπει πλέον να δίνω 250 ευρώ το μήνα για 30 τ.μ γκαρσονιέρα, ένα ποσό που δεν είναι καθόλου αμελητέο για τη λαϊκή οικογένεια» μας λέει.
Στην παραγωγή από το πρώτο έτος
Τα υπέρογκα έξοδα της “δωρεάν” ανώτατης εκπαίδευσης οδηγούν όλο και πιο πολλούς στο να ψάχνουν από το πρώτο έτος για δουλιά με την ίδια επιμονή που ψάχνουν σπίτι. Οι συνθήκες που διαμορφώνει η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας υψώνουν ανυπέρβλητα εμπόδια στην απρόσκοπτη φοίτηση. Συγγράμματα, εργαλεία και αναλώσιμα, είδη εργαστηρίου, σίτιση συμπληρώνουν ένα σημαντικό ποσό που καλούνται οι φοιτητές να πληρώσουν από την τσέπη τους για να καταφέρουν να σπουδάσουν. Ετσι, είναι πιο “επιρρεπείς” στις ελαστικές μορφές απασχόλησης που η ανάγκη επιβάλλει. Τετράωρα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι το καθεστώς για τη μεγάλη μάζα της εργαζόμενης σπουδάζουσας νεολαίας.
Πανσπουδαστική, δύναμη ανατροπής
Η πραγματικότητα αυτή, έρχεται να επιβεβαιώσει το ΚΚΕ, την ΚΝΕ και την Πανσπουδαστική, την παράταξη στην οποία συσπειρώνονται ΚΝίτες και αγωνιστές φοιτητές και σπουδαστές. Από την πρώτη στιγμή κάλεσε το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα να αντιπαλέψει τις αναδιαρθρώσεις της ΕΕ. Η Πανσπουδαστική ήταν η μόνη φοιτητική παράταξη που αποκάλυψε και ενημέρωσε την νεολαία πως η διακήρυξη της Μπολόνια, ο νόμος-πλαίσιο, η προσπάθεια κατάργησης του άρθρου 16 αλλά και το σύνολο των αναδιαρθρώσεων έχουν στόχο τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, την ιδιωτικοποίηση και την υποβάθμισή της.
Η Πανσπουδαστική ήταν η μόνη δύναμη που και την προηγούμενη χρονιά ανέλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση της αγωνιστικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος, την αγωνιστική ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ και της ΕΣΕΕ αλλά και των συλλόγων, ώστε να λάβει τέλος ο εκφυλισμός που οι πλειοψηφούσες δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ αλλά και οι τυχοδιωκτικές δυνάμεις των ΕΑΑΚ και του Συνασπισμού έχουν επιβάλει.
Συμφέρον σου ο ανυποχώρητος αγώνας…για μόρφωση, δουλια, ζωή!
Δεν είναι νωρίς για τους πρωτοετείς να συμμετάσχουν στις συλλογικές διαδικασίες του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος. Εχουν ήδη πείρα από τους ταξικούς φραγμούς. Ο φοιτητής της λαϊκής οικογένειας και οι πρωτοετείς φοιτητές βασιζόμενοι στα βιώματα και την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί θα πρέπει να προτάξουν τη συλλογική και προσανατολισμένη πάλη. Αυτή είναι ο μόνος τρόπος για να υψωθούν αντιστάσεις απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των κομμάτων του ευρωμονοδρόμου. Εχουν τη δύναμη να προετοιμάσουν την αντεπίθεσή τους. Η νέα χρονιά να γίνει χρονιά νέων και πιο δυναμικών αγώνων!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τον Κώστα Αλυσσανδράκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και καθηγητή Πανεπιστημίου
Ακόμα και πριν από την εγγραφή τους στην ανώτατη εκπαίδευση οι φοιτητές και σπουδαστές πολιορκούνται από ένα σωρό ιδεολογήματα, όπως τι σημαίνει μόρφωση, την “κοινωνία της γνώσης” κτλ. Ωθούνται στο να αντιμετωπίζουν τη γνώση ως εφήμερη κατάρτιση και το πτυχίο τους ως μια σειρά μαζεμένες πληροφορίες. Η ΚΝΕ και το ΚΚΕ επιμένουν να διεκδικούν πραγματική μόρφωση για όφελος του λαού.
Για το ζήτημα της γνώσης και το ρόλο του επιστήμονα μιλήσαμε με τον Κώστα Αλυσσανδράκη, καθηγητή Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, βουλευτή και πρώην ευρωβουλευτή.
“Ο”: Ποια είναι η θέση των κομμουνιστών για τη γνώση;
Κώστας Αλυσσανδράκης: Η γνώση σύμφωνα με τον Ενγκελς είναι αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Αυτό σημαίνει ότι έχει άμεση σχέση με την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά δεν ταυτίζεται με αυτή, ενώ η ποιότητα της αντανάκλασης εξαρτάται από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αλλη ήταν η ποιότητα της αντανάκλασης στην αρχαία Ελλάδα και άλλη σήμερα.
Η γνώση έχει κοινωνικό χαρακτήρα και συσσωρεύεται στη διάρκεια της εξέλιξης της κοινωνίας. Ενα άτομο δεν μπορεί να αποκτήσει όλη τη συσσωρευμένη γνώση που έχει η κοινωνία, αλλά ένα μέρος της. Το πώς το άτομο έρχεται σε επαφή με την κοινωνικά συσσωρευμένη γνώση και ποιο κομμάτι από αυτήν τη γνώση παίρνει, εξαρτάται από το είδος της κοινωνίας στην οποία ζει.
Στην καπιταλιστική κοινωνία και γενικότερα στις εκμεταλλευτικές κοινωνίες, δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι η άρχουσα τάξη θα παρείχε στο νέο άνθρωπο γνώση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της. Ετσι αποκρύπτει γνώσεις που δεν εξυπηρετούν τη διαιώνιση της κυριαρχίας της. Εμείς τονίζουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να παρέχει σε κάθε νέο άνθρωπο τις γνώσεις που χρειάζονται ώστε να καταλαβαίνει το περιβάλλον του, πώς λειτουργεί η φύση αλλά και η κοινωνία, έτσι ώστε να μπορεί να παρεμβαίνει στη λειτουργία τους και να γίνει συνειδητός συντελεστής κοινωνικής προόδου. Η πρότασή μας αυτή είναι πρόταση καθημερινής πάλης όμως, αναγκαστικά, ξεφεύγει από τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος και είναι ένα ακόμα κίνητρο για την ανατροπή του.
“Ο”: Με αυτό το δεδομένο αξίζει σήμερα ο νέος να μελετά και να δέχεται τη γνώση που του παρέχεται στο αστικό Πανεπιστήμιο;
Κ.Α.: Φυσικά αξίζει, αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσει την ταξική πλευρά της διαδικασίας της παροχής γνώσης. Να γνωρίζει ότι αυτή η γνώση δεν είναι ολοκληρωμένη, να ξεχωρίζει την απλή πληροφορία από την πραγματική γνώση. Να αντιμετωπίζει κριτικά αυτά που του παρέχει το σύστημα και να αναπτύσσει σιγά – σιγά ο ίδιος την ικανότητα να ελέγχει την ποιότητά τους. Για παράδειγμα, η γνώση που παρέχει το εκπαιδευτικό σύστημα λέει λίγο πολύ ότι η κοινωνία είναι στατική, ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει ο τρόπος που λειτουργεί. Η ιστορική μελέτη όμως αποδεικνύει ότι η κοινωνία όχι μόνο δεν είναι στατική αλλά και ότι η κινητήρια δύναμη για την αλλαγή της είναι οι ίδιες οι αντιθέσεις της.
“Ο”: Ποιος είναι ο ρόλος του επιστήμονα σήμερα; Ποια είναι η στάση του επιστήμονα απέναντι στο δίλημμα να παράγει γνώση προς όφελος ή ενάντια στο κοινωνικό σύνολο;
Κ.Α.: Το πώς αξιοποιείται η γνώση εξαρτάται από το κοινωνικό σύστημα. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος σήμερα μπορεί να ελέγξει το γενετικό υλικό και μπορεί να φτιάξει καινούργιες μορφές ζωής ή γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Η καπιταλιστική κοινωνία χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση σε όφελος της κερδοφορίας των μονοπωλίων, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Εντελώς διαφορετικός θα ήταν ο τρόπος που θα χρησιμοποιούσε αυτή τη γνώση μια σοσιαλιστική κοινωνία που έχει ως κινητήρια δύναμη την ανθρώπινη ευημερία και όχι τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Δεν είναι άστοχο να πούμε πως μια σειρά από γνώσεις έχουν έρθει πολύ νωρίς σε σχέση με την κοινωνική εξέλιξη ή καλύτερα πως η κοινωνική αλλαγή έχει καθυστερήσει σε σχέση με κάποιες προχωρημένες γνώσεις που έχουμε.
Πέρα όμως από κάποια εντυπωσιακά παραδείγματα όπως το παραπάνω, πρέπει να τονίσουμε ότι κεντρικός άξονας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στο πλαίσιο της λεγόμενης “στρατηγικής της Λισαβόνας”, είναι η υποταγή όλης της γνώσης στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, δηλαδή στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Μάλιστα αυτό το ονομάζουν “κοινωνία της γνώσης”. Λες και η ανθρώπινη κοινωνία δεν ήταν ανέκαθεν “κοινωνία της γνώσης”, δεν αξιοποιούσε την εκάστοτε διαθέσιμη γνώση!
Τελικά το ζήτημα της γνώσης και η χρήση της δεν είναι ζήτημα ατομικό, δεν αφορά τις επιλογές ενός ανθρώπου, αλλά είναι κοινωνικό. Στο ατομικό επίπεδο ο επιστήμονας οφείλει να διαθέτει τη γνώση του σε όφελος του λαού, να μην υποτάσσεται στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αυτό όμως δεν φτάνει, όσο η κοινωνία στο σύνολό της λειτουργεί ενάντια στο λαό.
“Ο”: Στο αστικό Πανεπιστήμιο σήμερα, μια σειρά από αναφορές στη μαρξιστική φιλοσοφία διαστρεβλώνουν το περιεχόμενό της. Με τι εφόδια μπορεί ο νέος της λαϊκής οικογένειας σήμερα να αντιμετωπίσει αυτή τη στρέβλωση;
Κ.Α.: Δεν υπάρχει περίπτωση το καπιταλιστικό Πανεπιστήμιο να διδάξει τη μαρξιστική φιλοσοφία. Θεμελιακός στόχος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η αναπαραγωγή της ιδεολογίας της αστικής τάξης και, μέσω αυτής, η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος. Ετσι, παρά την όποια ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, ελάχιστοι είναι οι καθηγητές που έχουν έρθει σε κάποια επαφή με το μαρξισμό και ακόμα πιο λίγοι αυτοί που δίνουν στο μάθημά τους μια μαρξιστική προσέγγιση του αντικειμένου τους. Οσοι το αποτολμούν βρίσκονται στο στόχαστρο.
Η ίδια η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία συνήθως αποσιωπείται, διαστρεβλώνεται ή παρουσιάζεται ως κάτι αρνητικό. Μπορούμε να πούμε στους νέους χωρίς ενδοιασμό πως ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσουν τη μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία είναι να έρθουν σε επαφή με το Κομμουνιστικό Κόμμα και την Κομμουνιστική Νεολαία και να μελετήσουν τους κλασσικούς, το Μαρξ, τον Ενγκελς, το Λένιν.
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Αμφιθέατρα