Συνεντεύξεις με μαθητικά συγκροτηματα
Εραστές της Τέχνης. Δημιουργοί του Μέλλοντος
Το Φεστιβάλ μας φέτος, όπως και τις προηγούμενες χρονιές, δένεται με πολλές δεκάδες ερασιτεχνικά και νεανικά συγκροτήματα όλων των μουσικών επιλογών. Πρωταγωνιστές γίνονται νέα παιδιά, μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι οι οποίοι παρά τις όποιες συμπληγάδες του συστήματος καταφέρνουν να ασχολούνται με την μουσική, να σχηματίζουν γκρουπάκια, να ψηλαφίζουν την ερασιτεχνική δημιουργία σε τραγούδια με δικούς τους στίχους και μουσική. Η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, τα έξοδα που πρέπει αναπόφευκτα να κάνουν, η καθημερινή πίεση και το άγχος δεν καταφέρνουν να τους εμποδίσουν σ’ αυτή τους την ενασχόληση.
Ο “Οδηγητής” γνώρισε ορισμένους από τους “συντελεστές” των Μαθητικών Φεστιβάλ της ΚΝΕ σε Πάτρα και Αττική και εντόπισε για μια ακόμα φορά την ειδοποιό διαφορά αυτών των καλλιτεχνών-μαθητών σε σύγκριση με τη σαπίλα και τη δυσωδία που προβάλει η show-biz. Η τέχνη αυτών των μαθητών είναι τέχνη άρρηκτα δεμένη με τα βιώματά τους, τις ανησυχίες των ίδιων και της γενιάς τους. Είναι τέχνη καθάρια και προοδευτική, μακριά από χορηγούς και μάνατζερ.
Με τις “Εσπερινές Νότες” (Πάτρα)
«Τα προβλήματα του ανθρώπου δεν αλλάζουν, απλά “εκσυγχρονίζονται”…»
“Ο”: Συμμετείχατε στο Μαθητικό Φεστιβάλ της Πάτρας. Γιατί επιλέξατε να παρουσιάσετε αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο;
Νίκος Βαμβακάς: Παίζουμε έντεχνη και λαϊκή μουσική. Είναι η δεύτερη φορά που παίξαμε στο μαθητικό Φεστιβάλ. Φέτος παρουσιάσαμε ένα αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο, γιατί ο Λοΐζος με τη μουσική του προσπάθησε πέρα από το να ψυχαγωγήσει, να βάλει τον κόσμο μέσα στο πρόβλημα, να τον κάνει να σκεφτεί, να ξυπνήσει και λίγο. Στο αφιέρωμα αυτό προσθέσαμε και ένα δικό μας τραγούδι, όπου μιλάμε για την αναγκαιότητα του να αγωνίζονται οι νέοι, για την αναγκαιότητα της οργανωμένης πάλης. Δεν το κάναμε μόνο για να δείξουμε τη δική μας μουσική αλλά κυρίως για να δείξουμε ότι και αυτοί που συνεχίζουν το έργο μεγάλων δημιουργών και γράφουν τραγούδια σήμερα δεν πρέπει να λησμονήσουν αυτό το πράγμα, να αφήσουν να χαθεί το πολιτικό μήνυμα. Οσο αναγκαίο ήταν κάποτε, τόσο αναγκαίο είναι και σήμερα. Αλλωστε τα προβλήματα του ανθρώπου δεν αλλάζουν, απλά “εκσυγχρονίζονται”.
Νίκος Κολοβούρης: Είναι φοβερή εμπειρία το να παίζεις στο μαθητικό Φεστιβάλ γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να πεις αυτό που έχεις να πεις, χωρίς να έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου να σε λογοκρίνει. Γιατί πού άλλου θα μπορούσες να παίξεις έτσι; Πουθενά.
“Ο”: Τι εμπόδια βάζει η καθημερινότητά σας στην ενασχόληση με τη μουσική;
Ν.Β: Είμαστε 22-23 χρονών. Πήγαμε καθυστερημένα σχολείο και γι’ αυτό πάμε στο νυχτερινό και ταυτόχρονα δουλεύουμε. Ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος και πολύ λίγος. Πας στη δουλιά στις 7 και σχολάς στις 4. Μετά πρέπει να πας στο σχολείο. Ζήτημα είναι αν θα σου μείνουν μια-δυο ώρες το βράδυ να ασχοληθείς με κάτι δικό σου. Τη μουσική ή κάτι άλλο. Εγώ δουλεύω σε κρεοπωλείο, ο Νίκος σε έναν υδραυλικό και ο μικρός, ο Δημήτρης που είναι 17 χρονών, σε ξυλουργείο.
“Ο”: Τι σημαίνει η μουσική για σας και ιδιαίτερα η λαϊκή μουσική με την οποία ασχολείστε;
Ν.Β: Η μουσική για μας είναι διέξοδος. Πώς αλλιώς να ξεπλύνεις λίγο το μυαλό σου από ό,τι κουβαλάς όλη την ημέρα, από τα προβλήματα που έχεις. Μόνο με τη μουσική το καταφέρνεις αυτό, παίζοντας τη μουσική που σου αρέσει. Είναι μια ανάγκη που έχεις μέσα στη μέρα και θα βρεις το χρόνο πάση θυσία. Εστω και για δύο ώρες το βράδυ πριν κοιμηθείς θα ασχοληθείς. Εμείς είμαστε από οικογένειες που δεν είχαν ποτέ λεφτά. Αν θέλαμε να φάμε, δηλαδή, έπρεπε να δουλέψουμε. Τι είναι αυτό, λοιπόν, που θα σε αγγίξει περισσότερο, πέρα από τη λαϊκή μουσική; Που μιλάει για τα προβλήματα τα δικά σου, τα προβλήματα του εργάτη, του μαθητή;
Ν.Κ: Η ουσία είναι ότι οι δημιουργοί που έγραψαν αυτήν τη μουσική, έχουν περάσει και οι ίδιοι δύσκολα. Εχουν βιώματα. Στη ζωή τους βρεθήκαν σε αυτό το αδιέξοδο και χρησιμοποίησαν τη μουσική για να το εκφράσουν, ως ένα τρόπο εκτόνωσης. Μιλάνε από το ίδιο μετερίζι. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι και οι δημιουργοί, που μεταξύ μας είμαστε άγνωστοι γενικά, κάποια στιγμή μέσα από αυτά τα τραγούδια ενωνόμαστε.
“Ο”: Γράφετε όμως και δικά σας τραγούδια, ένα εξ αυτών ακούσαμε στο Φεστιβάλ. Τι θέματα σας απασχολούν στα τραγούδια σας;
Ν.Κ: Το τραγούδι αυτό κάνει μια περιήγηση. Σε γυρίζει στα φλέγοντα θέματα που υπάρχουν αυτήν την εποχή. Ξεκινώντας από τις φωτιές, μιλάει για την ΕΕ, για τα ψέματα που μας αραδιάζουν κάποιοι πολιτικοί και καταλήγει με ένα αισιόδοξο μήνυμα ότι οι νέοι, τα λαϊκά παιδιά, οι εργαζόμενοι θα βρεθούμε στους δρόμους ενάντια σε όλα αυτά.
Γράφουμε και άλλα τραγούδια. Τα τραγούδια μας περνάνε κάποια μηνύματα κοινωνικά, πολιτικά. Δεν είναι συνηθισμένα τραγούδια, ερωτικά. Προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι ξεχωριστό. Μιλάμε για το σχολείο, τη μοναξιά που έχει ένας εργαζόμενος μαθητής. Γιατί βάλε ότι το πρωί δουλεύει, το απόγευμα σχολείο, λίγο να διαβάσει, βάλε και την κούραση… βλέπεις ότι ένα τέτοιο παιδί δεν έχει χρόνο για τίποτα, κλείνεται στον εαυτό του με τα προβλήματά του. Τέτοιες ανησυχίες περνάνε στα τραγούδια μας.
«Τι λάθος στη ζωή μου κάνω κι όλο τρέχω και δε φτάνω;
Μια Ελλάδα, μια Ευρώπη
και καήκαν οι ζωές μας κι όλοι οι τόποι.
Σαρανταδυό τραγούδια θα σου φτιάξω,
το άδικο που ζω να το φωνάξω,
Κι υποσχέσεις μη πιστέψεις
τα χειρότερα μαχαίρια είν’ οι λέξεις.
Ονειρευτές του δρόμου χέρι-χέρι, σημαδεμένο περιστέρι.
Ξημερώνει και ζυγώνει
που στα χέρια μας θα ‘ρθει το τιμόνι»
Συνέντευξη με μαθητικά συγκροτήματα που συμμετείχαν στο 2ο Μαθητικό φεστιβάλ Μεσογείων
«Η τέχνη δεν πρέπει να εξαρτάται από οικονομικούς παράγοντες»
“Ο”: Ποια η άποψή σας για τα μουσικά πρότυπα που προβάλλονται στις μέρες μας;
Blood Diamond: Επικρατεί απόλυτη εμπορευματοποίηση της μουσικής και γενικά της τέχνης. Προβάλλονται καλλιτεχνικά πρότυπα που δεν προσφέρουν τίποτα. Αν και υπάρχουν μουσικές τάσεις σε underground μουσικές σκηνές αλλά δυστυχώς δεν προβάλλονται.
Νόμιμοι Παράνομοι: Η μουσική βιομηχανία καταστρέφει το ποιοτικό τραγούδι με αποτέλεσμα να πλασάρει στο κοινωνικό σύνολο μια άτεχνη τέχνη.
Poesia: Στις μέρες μας τα κομμάτια που προβάλλονται έχουν ως στόχο καθαρά το κέρδος, ξεχνώντας την ουσία. Με βάση το μοντέρνο-λαϊκό ή “σκυλάδικο”, κάποιοι πλουτίζουν. Προβάλλονται τραγούδια για την αγάπη προσπαθώντας να αγγίξουν της καρδιές μας με λάθος τρόπο, καθιερώνοντας στρεβλά στερεότυπα. Είναι δύσκολο να καθιερωθεί ένα νέο στυλ ή είδος μουσικής γιατί πολύ απλά από αυτό οι δυνατοί θα χάσουν πλούτο.
Desert Rose: Ο σκοπός της μουσικής πλέον είναι το ξέσπασμα-διασκέδαση, δεν υπάρχει χρόνος για ψυχαγωγία. Αυτό προσβάλλει τον ορισμό της τέχνης και για να αλλάξει πρέπει να γίνουν αλλαγές στο σύνολο της παιδείας του λαού.
Fortress of Solitude: Δεν υπάρχει ποιότητα στη μουσική. Εχει χάσει τη μαγεία της. Κάποτε η μουσική ήταν έκφραση της ψυχής του ανθρώπου, τώρα απλά συνοδεύει την διασκέδασή του. Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να αναδειχθούν άλλες μορφές επειδή έχουμε γίνει πιόνια στο σκάκι τους.
“Ο”: Θεωρείτε ότι στους δήμους σας, στην περιοχή σας, στο σχολείο υπάρχουν δυνατότητες να αναπτυχθεί η μουσική παιδεία;
Νόμιμοι Παράνομοι: Ως hip-hop συγκρότημα έχουμε δεχθεί επίθεση από την κοινωνία ενώ πρεσβεύουμε ένα καθαρά κοινωνικό-πολιτικό μουσικό στυλ. Ειδικά στην περιοχή μας (σ.σ Ανατολική Αττική) δεν υπάρχει μέριμνα για τους ερασιτέχνες δημιουργούς. Παράδειγμα αποτελεί η μεγάλη έλλειψη και ταυτόχρονα η πλήρης ιδιωτικοποίηση των στούντιο και των συναυλιακών χώρων.
Poesia: Οχι δεν υπάρχει στη σημερινή κοινωνία μέριμνα για τη μουσική παιδεία λόγω οικονομικών συμφερόντων και από την πλευρά μας ό,τι υπάρχει δεν μπορούμε να το προσεγγίσουμε λόγω της οικονομικής μας κατάστασης.
Fortress of Solitude: Και στα Γλυκά Νερά για μας υπάρχει ένα ωδείο ιδιωτικό που πολλά παιδιά αναγκάζονται να πάνε. Μια κίνηση θα ήταν ένα δημοτικό ωδείο γιατί υπάρχει θέληση από τη νεολαία αλλά τα οικονομικά δεν επιτρέπουν.
“Ο”: Εσείς τι προτείνετε ως διέξοδο και τι στάση πιστεύετε ότι πρέπει να έχει ένας ερασιτέχνης δημιουργός;
Blood Diamond: Θα πρέπει οι ερασιτέχνες μουσικοί να μην αλλάζουν το στυλ τους επειδή δεν λαμβάνουν την αποδοχή του κόσμου. Να εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία όπως το Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Πρέπει να βοηθήσει το κράτος ώστε να δίνεται βήμα στους νέους μουσικούς να παρουσιάζεται η δουλιά τους.
Desert Rose: Αρχικά έχει αλλάξει η έννοια του ερασιτέχνη. Κατά την άποψή μας η τέχνη δεν πρέπει να εξαρτάται από οικονομικούς παράγοντες. Ως εραστές της τέχνης δεν κρινόμαστε από το πόσα λεφτά βγάζουμε αλλά από την ποιότητά μας.
Rejected Empathy: Σε συναυλίες που έχουμε παίξει δεν έχουμε πάρει λεφτά. Αν παίρναμε δεν θα μπορούσαμε να προβάλλουμε τα δικά μας τραγούδια. Ο επαγγελματίας αναγκάζεται να αλλοιώσει το στυλ του.
“Ο”: Πώς σας φαίνεται η πρωτοβουλία της ΚΝΕ και του ΚΚΕ να δίνει μέσα από τα Φεστιβάλ την ευκαιρία να αναδείξουν τη δουλιά που κάνουν οι νέοι μουσικοί;
Blood Diamond: Από ότι φαίνεται μόνο η ΚΝΕ έχει τα κότσια να πειραματιστεί με νέα συγκροτήματα και μαγκιά της, σε αντίθεση με άλλες πολιτικές οργανώσεις που κλείνουν εκδηλώσεις – party σε νυχτερινά μαγαζιά λαϊκιστί, “σκυλάδικα”. Προφανώς ο πολιτισμός του κιτς που εισήγαγε η χούντα συνεχίζεται από κάποιους “δημοκράτες”. Ευχαριστούμε και εμείς την ΚΝΕ που μας έδωσε την ευκαιρία να προβάλλουμε την μουσική μας.
Νόμιμοι Παράνομοι: Η ΚΝΕ είναι η μόνη οργάνωση που είναι δίπλα στα ερασιτεχνικά συγκροτήματα ανεξαρτήτου στυλ, δίνοντας την ευκαιρία να αναδειχθούν διάφορες μουσικές μορφές. Να ευχαριστήσουμε την ΚΝΕ που μας έδωσε αυτήν την ευκαιρία να τραγουδήσουμε τις δημιουργίες μας και να προβάλουμε τα πιστεύω μας.
Poesia: Είναι μια ευκαιρία για όλους τους ερασιτέχνες μουσικούς να προβάλλουν τα μηνύματά τους.
Desert Rose: Μια φράση: μας δίνει τη δυνατότητα να εκφραστούμε…
Fortress of Solitude: Με αυτήν την πράξη είναι ένα φως μες στο σκοτάδι που κινούμαστε καθημερινώς.
Rejected Empathy: Πολύ καλή πρωτοβουλία! Δίνει την ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες. Είναι πολύ πετυχημένο Φεστιβάλ. Ενώ τις μπάντες που παίζουν στο Schoolwave, το οποίο έχει χορηγούς, πληρώνεις για να τις δεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Πολιτισμός