«Εφυγε» ο σ. Νικος Καραντηνός
Γεια χαρά δάσκαλε…
«Ο Νίκος Καραντηνός γεννήθηκε το 1920 στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Ηταν πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής και της Ιταλικής Φιλολογίας. Πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση. Το 1941 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και οργανώθηκε στο ΕΑΜ Νέων της Φιλοσοφικής. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία του παράνομου νεολαιίστικου Τύπου στην Αθήνα. Αναδείχτηκε σε μέλος του ΚΣ της ΕΠΟΝ και αρχισυντάκτη της “Νέας Γενιάς”. Για την αντιστασιακή του δράση διώχτηκε και καταδικάστηκε από στρατοδικείο. Εξορίστηκε στη Μακρόνησο και στην Ικαρία. Από το 1974 μέχρι το τέλος της ζωής του εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο “Ριζοσπάστη”. Δραστηριοποιήθηκε έντονα στο κίνημα των δημοσιογράφων. Υπήρξε για χρόνια μέλος του προεδρείου της ΕΣΗΕΑ και πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.
Ο Νίκος Καραντηνός σε όλη του τη ζωή έζησε ως μαχόμενος κομμουνιστής δημοσιογράφος, ταγμένος αταλάντευτα με το δίκιο της εργατικής τάξης και τα επαναστατικά ιδανικά και σκοπούς του ΚΚΕ. Με την πένα του συνέβαλε στην προβολή, στην ανάδειξη και την υπεράσπιση της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ρόλου του ΚΚΕ. Ως το τέλος της ζωής του είχε ανοιχτό μέτωπο με τους μηχανισμούς συκοφάντησης και διαστρέβλωσης της Ιστορίας του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος.»
(Από την Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ)
Σεμνός, μπροστάρης, δίπλα στην ΚΝΕ και τη νεολαία
«Αυτά που γίνονται σήμερα δεν γίνονται για τον Καραντηνό, αλλά για τους πρωτοπανηγυριώτες. Και οι πρωτοπανηγυριώτες είναι η ατελείωτη φάλαγγα των συναγωνιστών μας, αυτοί που έπεσαν. Αυτοί αξίζουν την τιμή. Αυτοί αξίζουν τα πάντα». Αυτά τα λόγια είχε πει σε τιμητική εκδήλωση. Ετσι σεμνά έζησε.
Εδωσε τη μάχη, μέσα από τις γραμμές του Κόμματός μας από πολύ νωρίς και στάθηκε όρθιος ως το τέλος.
Στάθηκε πάντα δίπλα στη νεολαία, στην ΚΝΕ, τον “Οδηγητή” - όποτε χρειάστηκε η βοήθεια του ήταν δίπλα στα «νιάτα της ΚΝΕ». Οποτε, μπορούσε να βοηθήσει τον “Οδηγητή” το έκανε με χαρά, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Θυμόταν πάντα τα ηρωικά χρόνια της ΕΠΟΝ και έγραφε για την ΚΝΕ: «Καλοτυχίζεις τα νιάτα και χαίρεσαι κατάβαθα να βλέπεις το ασταμάτητο αυτό ποτάμι της νιότης να πλημμυρίζει δρόμους, πλατείες γήπεδα. Είναι τα νιάτα, είναι τα πρωτοπόρα παιδιά της ΚΝΕ, που μαζί τους συναντιόμαστε στους μεγάλους, καθημερινούς αγώνες».
Ετσι, ένιωθε για τη νεολαία και στήριζε με την πένα του κάθε αγώνα της. Οταν οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της αστικής τάξης, τα παράθυρα των καναλαρχών συκοφαντούσαν το δίκαιο αγώνα των μαθητών, έγραφε στο
“Ριζοσπάστη”: «Δεν μπορεί να περάσει, δεν μπορεί να συνεχιστεί η συκοφαντική δυσώδης αυτή εκστρατεία σε βάρος της μαθητικής νεολαίας και των αγώνων της. Η δημοσιογραφία είναι αποστολή τιμής και χρέους».
Η δημοσιογραφία “σύμβαση τιμής”
Πότε δεν έβαζε νερό στο κρασί του, έβλεπε τη δημοσιογραφία ως “σύμβαση τιμής”. Στη σαπίλα και στη δυσωδία του συστήματος, στα σκάνδαλα, όταν οι μεγαλοδημοσιογράφοι συναγελάζονταν με την εξουσία φώναξε: «Ολοι έχουμε λόγο. Να πούμε όχι στην αθλιότητα» και ξεκαθάριζε τα καθήκοντα του αγωνιστή δημοσιογράφου που με πίστη και σεμνότητα υπηρετούσε: «Θα μείνουμε άφωνοι παρατηρητές, αποτραβηγμένοι και θα παρακολουθούμε τα όσα καθημερινά ξεσπούν; Θυμόμαστε πως καθένας μας την ώρα που παραδίδει τα πρώτα χειρόγραφα υπογράφει μια σύμβαση τιμής, που στέκει δίπλα σου, σε συντροφεύει σ’ όλη τη διαδρομή ως τον τάφο. Η αγωνιστική δημοσιογραφία, που σ’ αυτή θητεύουν η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων, δεν κάνει τεμενάδες στα κάθε λογής παιχνίδια. Ξέρουν πως μαζί με τους άλλους εργαζομένους θα ανατρέψουν την αντιλαϊκή πολιτική. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να γυρίζει τις πλάτες, ν’ αδιαφορεί για τα όσα συνεχώς συντελούνται. Ο δημοσιογράφος έχει χρέος να μιλήσει καθαρά και ξάστερα για τα μεγάλα θέματα της χώρας μας».
Μπροστά στους αγώνες
Που έμαθε δημοσιογραφία; “Στα λαγούμια της γης» εκεί που έβγαινε παράνομα η “Νέα Γενιά” το όργανο του ΚΣ της ΕΠΟΝ, εκεί που έβγαινε ο “Ριζοσπάστης”: «η πιο σημαντική δημοσιογραφική σχολή, που, δίχως πλερωμές σε δίδακτρα, προετοίμαζε τους νέους που είχε στο δυναμικό του, ώστε να μπορέσουν ν’ ανταποκριθούν επάξια στις προδιαγραφές της αγωνιστικής δημοσιογραφίας».
Πλούσιο το βιογραφικό, μα «μεγαλύτερες περγαμηνές σου δυο λέξεις» παραφράζοντας τα λόγια του ποιητή «Μακρόνησος και Ικαρία» - οι τόποι της εξορίας, πλερωμή για τους αγώνες.
Ολοφώτεινο για μας, τους νέους, το παράδειγμά του, η σεμνότητα – τα μαθήματά του στην αγωνιστική δημοσιογραφία. Τα μαθήματα που του έδωσαν και κράτησε σφιχτά οι ήρωες του “Ριζοσπάστη” και του ΚΚΕ Κώστας Βιδάλης, Τάκης Φίτσος και οι τόσοι άλλοι. Κρατάμε σφιχτά και εμείς οι νέοι κομμουνιστές και ιδιαιτέρα οι νέοι κομμουνιστές δημοσιογράφοι για πάντα αυτά τα μαθήματα, να γράφουμε την αλήθεια, να στεκόμαστε στο πλάι της εργατικής τάξης.
Από τη “Νέα Γενιά”
Ο Νίκος Καραντηνός ως μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και αργότερα ως αρχισυντάκτης της “Νέας Γενιάς” ασχολήθηκε με την έρευνα, κάνοντας δεκάδες ερευνητικά ρεπορτάζ που ξεχώριζαν για τη ανάγλυφη περιγραφή, την αμεσότητά τους. Παρακάτω δημοσιεύουμε ορισμένα αποσπάσματα από την ανατύπωση των φύλλων της “Νέας Γενιάς” που εκδόθηκε από τη “Σύγχρονη Εποχή”.
«Απ’ τα βουνά φτάνει το μήνυμα, 25 του Μάρτη 1944»
25 Μάρτη 1945
«Η Αθήνα και ο Πειραιάς στο μετερίζι. Μέρα νύχτα πόλεμος. Χτες μόλις τελείωσε η Επική μάχη της Κοκκινιάς. Τέσσερες μέρες κράτησε τους Ούνους ο συνοικισμός της Εργατιάς. Στον άνισο αυτό πόλεμο.
Τούτη την ώρα, την κρίσιμη και τη σκληρή απ’ τα βουνά φτάνει το μήνυμα. Ιδρύθηκε η ΠΕΕΑ. Κι’ η είδηση αυτή γίνεται σάλπισμα Πανεθνικού συναγερμού. Ετσι η φετινή επέτειο χαιρετίζει μια από τις περίλαμπρες λαϊκές νίκες: την δημιουργία της πολιτικής επιτροπής εθνικής απελευθέρωσης.
Απ’ την παραμονή οι επονίτες της Αθήνας είναι στο πόδι. Συνεργεία γράφουν φλογερά γιορταστικά συνθήματα στου Ψυρρή, τη Πλάκα, τα Πετράλωνα, στην Καλλιθέα κι αλλού. Ολούθε γίνονται τοπικές εκδηλώσεις. Επονίτες φοιτητές μιλάνε στους εργάτες στα εργοστάσια της Ν. Ιωνίας. Κι’ ολούθε ζητωκραυγές για τις 25 του Μάρτη, ζητωκραυγές για την ΠΕΕΑ. (…)
Πατούσαν οι φασίστες την πατρίδα μας. Μα μεις λεύτεροι γιορτάζαμε δίπλα στον νικητή λαό μας. Πιστέβαμε πως θαφτανε η γαλάζια μέρα της λευτεριάς, Και γι’ αυτήν ριχνόμαστε στον αγώνα, τον ανειρήνευτο με τους φασίστες.»
«Χιλιάδες εργατόπαιδα στον Πειραιά πετιούνται στους δρόμους»
15 Μάρτη 1945
«Ενας νέος εργάτης, ο Μιχάλης, μας χαιρετάει και μας λέει δυο λόγια για την κατάσταση που επικρατεί: Δουλέβουμε εδώ 1.400 εργάτες. Μας απειλούν πως από την 1η Απρίλη μονάχα 400 θα μείνουν για δουλειά. Ολοι οι άλλοι σαν “υπεράριθμοι” θα πρέπει να πάμε σπίτια μας. Οσο για το μεροκάματο μας γράψτε για να το μάθουν κι άλλοι: αρχίζει τις 156 και φτάνει τις 180 δραχμές. (…)
Και το κύμα των ανέργων όλο πληθαίνει: καθημερινά νέες απολύσεις. Και πάντα το στερεότυπο δικαιολογητικό: «υπεράριθμοι». (…) Ομως μέσα στα χαλάσματα, εκεί που κάπου αντηχεί το σφυρί, στις ερειπωμένες γειτονιές, χτυπά δυνατά, ρυθμικά, η καρδιά της μεγάλης πόλης.
Η πίστη δεν λείπει από κανένα και κάθε εργάτης γέρος ή νέος, ξέρει καλά πως πρέπει να παλαίψει. Και με την πάλη, τον αδιάκοπο αγώνα του θα ξανανοίξει τα εργοστάσια, θα φτιάξει πιο όμορφο και πιο μεγάλο το πρώτο λιμάνι της πατρίδας μας»
«Εκεί που κρατήθηκε άσβεστη η φλόγα της λευτεριάς
Καισαριανή! Μια ματιά στις λαϊκές γειτονιές μας.»
20 Απρίλη 1945
«Κοιτάζω γι’ άλλη μια φορά τα ερείπια: μια κοπέλα ντυμένη με κουρέλια, ξυπόλητη, με μπλεγμένα τα ξανθά μαλλιά της στο μουτζουρωμένο πρόσωπο, μια μικρή αρχηγίνα σε καμμιά εικοσαριά αετόπουλα, με κοιτάζει κατάματα και με φωνή που δείχνει πίστη ακλόνητη μου λέει:
- Μην τα κοιτάς, συναγωνιστή: αύριο αυτές οι παράγκες θα γίνουν όμορφα σπίτια, η Καισαριανή μας θα γίνει μια πολιτεία. Θ’ ανοίξουμε τα πιο όμορφα και πιο μεγάλα σχολεία, θα γίνει πιο όμορφη από κείνο
και με το δάχτυλο δείχνει τους πρόποδες του Λυκαβητού.
Και θα γίνει το “κάστρο της Λευτεριάς” πιο όμορφο. Τα μικρά αυτά κορμιά ντυμένα στις μπλε εργατικές μπλούζες θα σκαρφαλώσουν στις σκαλωσιές, θα δουλέψουν στα λιμάνια, θα φτιάξουν νέα σχολειά, θα σηκώσουν όμορφες τις άσπρες πολυκατοικίες.
Και το βλέμμα γιομάτο φως και όχι θολό θ’ αντικρίζει τα βλαστάρια της λεύτερης γειτονιάς να χαίρονται τα καλά μιας λευτεριάς που πληρώθηκε με τ’ ακριβότερο νόμισμα.
Με το αίμα ολόκληρου του λαού και της Νεολαίας της Καισαριανής»
«Μπαίνουμε στη Ναύπαχτο»
20 Μάη 1945
«Ο ΕΛΑΣ κατεβαίνει στις πόλεις. Λευτερώνει κι’ εκδικιέται.
Η διαταγή δόθηκε σαν αστραπή: Θα επιτεθούμε στη Ναύπακτο. Οι Γερμανοί είχαν ξαναγυρίσει. Η επίθεση δυναμώνει τους επονίτες.
“Στ’ άρματα! Στ’ άρματα!
Εμπρός στον αγώνα”
Ποτέ δεν τραγούδισε τόσο δυνατά η υποδειγματική της ΕΠΟΝ του Π/36. Πύρινες φλόγες στο δρόμο μας. Στη γέφυρα του Μόρνου είπαμε να πάρουμε ανάσα. Μα δεν πήραμε “Στην πόλη! Στην πόλη!” Μπορεί τούτη την ώρα να σφάζουνε, να καίνε και να ριμάζουν.
“Στην πόλη ! Στην πόλη!”»
(Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτότυπου)
Ευχαριστούμε δάσκαλε
Δεν υπήρχε φορά που σε συναντήσαμε και δεν κερδίσαμε σε εμπειρίες και γνώσεις, που δεν γεμίσαμε με περηφάνια για το Κόμμα μας. Που δεν μας ακούμπησες με συντροφικότητα και εμπιστοσύνη λίγο ακόμα από αυτό το γλυκό φορτίο της ευθύνης να υπηρετούμε και εμείς την πάλη της εργατικής τάξης απ’ το ίδιο μετερίζι με ‘σένα. Οπως τότε, μια ηλιόλουστη Κυριακή, που μας δέχθηκες σπίτι σου μαζί με την συντρόφισσα Ελένη Μωραΐτου και μας μιλούσες για την ΟΚΝΕ, την ΕΠΟΝ, τα χρόνια της κατοχής και του Εμφυλίου. Εψαξες στο αρχείο σου και μας εμπιστεύθηκες αρκετά αποκόμματα. Μας χάρισες τη διπλανή φωτογραφία τραβηγμένη και τυπωμένη το 1944, δώρο του ίδιου του Μελεντζή. Συζητούσαμε στην επιστροφή με την Ελένη πως μόνο μια τέτοια φωτογραφία με την κορυφή του Ολύμπου, μπορεί να εκφράσει το ανάστημα συντρόφων σαν και εσένα. Και όμως εσύ μας την έδωσες, λέγοντας: «Για τον Οδηγητή!».
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Ιστορία