ΕΛΛΑΔΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ
Σχέσεις παγιδευμένες στον ιμπεριαλισμό
Μέσα στην ταραγμένη ιστορία των Βαλκανίων, οι σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία είχαν πάντα ξεχωριστή σημασία. Εδώ και πολλά χρόνια οι σχέσεις αυτές είναι άμεσα δεμένες με τις ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς στην περιοχή των Βαλκανίων. Στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, η επικίνδυνη τροπή και η όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες αποτελεί πηγή μεγάλων κινδύνων για τους δύο λαούς, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, αλλά αντίθετα χρειάζεται να μοιραστούν έναν κοινό αγώνα. Αυτόν ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Από νωρίς στους σχεδιασμούς
Από την αυγή του 20ου αιώνα και μέχρι τις μέρες μας, οι σχέσεις ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα βρίσκονται παγιδευμένες στα δόκανα του ιμπεριαλισμού, αφού η γεωγραφική θέση της περιοχής στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής, όπως είναι λογικό αποτελούσε και αποτελεί ζώνη στρατηγικής σημασίας για τον ιμπεριαλισμό. Το βασικότερο μέρος της «ελληνοτουρκικής» περιπέτειας που εξελίσσεται μέχρι και τις μέρες μας ξεκινάει με το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου, όταν Ελλάδα και Τουρκία, δύο χώρες με μακριά κοινή ιστορία βρέθηκαν κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Η γεωγραφική θέση των 2 «σύμμαχων» χωρών, όσο και το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο συνόρευαν με τις σοσιαλιστικές χώρες των Βαλκανίων και την ΕΣΣΔ ανέδειξαν την περιοχή σε ζωτικής σημασίας ζώνη για τους ιμπεριαλιστές, στην οποία ο έλεγχος δεν επιτρεπόταν σε καμία περίπτωση να χαλαρώσει. Ετσι, τα δύο κράτη, αν και τυπικά «σύμμαχα», δεν είχαν πάντα καλές σχέσεις, αφού οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα βελτιώνονται ή χειροτερεύουν ανάλογα με τις ανάγκες του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, ο οποίος είναι και ο τελικός «διαιτητής», αλλά και ο πραγματικός νικητής.
Τα σύννεφα στις σχέσεις των συμμάχων αρχίζουν να πυκνώνουν ήδη από την αρχή της ένταξής τους στη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία τη δεκαετία του ‘50, όταν αναδεικνύεται το ζήτημα της Κύπρου, της οποίας ο λαός αγωνίζεται να αποτινάξει από πάνω του το ζυγό των Αγγλων αποικιοκρατών. Το 1955 το κλίμα δυναμιτίζεται ακόμα περισσότερο όταν η τούρκικη κυβέρνηση μεθοδεύει (με τις πλάτες Αγγλων και Αμερικάνων) την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από τη χώρα. Στο πλαίσιο αυτό ξεκινάει και η κούρσα των εξοπλισμών με τις δύο χώρες να ξοδεύουν τρισεκατομμύρια για να προμηθευτούν ΝΑΤΟϊκό -φυσικά- οπλισμό, για να… «αντιμετωπίσουν έναν ενδεχόμενο κίνδυνο». Ακόμα, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών για να κερδίσουν την εύνοια του ιμπεριαλιστή «διαιτητή» επιτρέπουν στο ΝΑΤΟ να σπείρει το έδαφός τους με βάσεις. Παρέχουν, έτσι, αφειδώς τις υπηρεσίες τους στην προσπάθεια περικύκλωσης των σοσιαλιστικών χωρών από το ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τις ΝΑΤΟϊκές βάσεις στην Τουρκία (μία από τις 2 χώρες του ΝΑΤΟ που συνόρευε με την ΕΣΣΔ - η άλλη ήταν η Νορβηγία) συλλέχτηκε το 50% των ηλεκτρονικών πληροφοριών σχετικά με τις σοβιετικές δραστηριότητες.
ΝΑΤΟϊκή λίμνη
Την ίδια περίοδο, εξάλλου, ξεκινούν και οι σημαντικότερες τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο, οι οποίες απασχολούν τις σχέσεις των δύο χωρών μέχρι και σήμερα. Ουσιαστικά, η ίδια η λειτουργία των δύο χωρών στα πλαίσια του ΝΑΤΟ δημιούργησε τα περισσότερα από τα προβλήματα και τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Ηδη από το 1962, όταν το ΝΑΤΟ καθόρισε τα όρια των «περιοχών έγκαιρης προειδοποίησης», παραχωρήθηκε στην Τουρκία η επιτήρηση του εναέριου χώρου κάποιων νησιών του Αιγαίου. Aπό το 1973 η τούρκικη κυβέρνηση ξεκινά τη μαζική αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, με πιο σοβαρή τη διεκδίκηση της υφαλοκρηπίδας, δικαιώματος που συνδέεται άμεσα με την εκμετάλλευση του βυθού και κυρίως των πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Το 1974 η Ελλάδα «διαμαρτυρόμενη» για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο (άλλο ιμπεριαλιστικό έγκλημα αυτό για το οποίο θα μιλήσουμε πιο εκτεταμένα σε επόμενο φύλλο του «Ο») αποχωρεί από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, για να επιστρέψει «μετανιωμένη» το 1980 (επί κυβέρνησης Ράλλη - ΝΔ). Τόση ήταν η ανυπομονησία να ενταχθεί η Ελλάδα ξανά στη «συμμαχία» που η χώρα αναγκάστηκε να δεχτεί τις περισσότερες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο από την τούρκικη κυβέρνηση με αποκορύφωμα να μπει στο ΝΑΤΟ ουσιαστικά… χωρίς θαλάσσια σύνορα!
Εκτοτε και μέχρι τις μέρες μας, οι ελληνικές κυβερνήσεις αποδίδουν τα προβλήματα μονοκόμματα στην «τουρκική επιθετικότητα», χωρίς ωστόσο να κάνουν λόγο για το ρόλο του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, αναζητούν την όποια λύση μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής «συμμαχίας» ή στις «ευρωενωσιακές» επιδιώξεις της τούρκικης αστικής τάξης. Το γεγονός αυτό αποτελεί κάτι παραπάνω από κοροϊδία, αφού η ίδια η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ δημιούργησε και συντηρεί τα προβλήματα αυτά.
Και παιχνίδι με τις μειονότητες
Ωστόσο δεν είναι μόνα τα ζητήματα, όπως το Αιγαίο ή η Κύπρος στα οποία ο ιμπεριαλισμός έχει βάλει για τα καλά το «χεράκι» του. Τελευταία ανακινείται από ΗΠΑ και ΕΕ το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη με τρόπο εξαιρετικά επικίνδυνο, αλλά και απροκάλυπτο, όπως αποδείχτηκε σε πρόσφατη εκδήλωση του Ευρωπαϊκού κοινοβούλιου με θέμα «Μειονότητες στην Ελλάδα: Τούρκοι Δυτικής Θράκης και Μακεδόνες». Ο στόχος τους προφανής: να διαποτίσουν τους λαούς με το δηλητήριο του εθνικισμού στο όνομα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε» και να μεθοδεύσουν νέες εντάσεις, ακόμα και βίαιες αλλαγές των συνόρων, όπως με επιτυχία έκαναν στη Γιουγκοσλαβία και αλλού.
Για την εύνοια του «αφεντικού»
Ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, για να ισχυροποιήσουν τη θέση τους η μία ενάντια στην άλλη, αλλά και για να κερδίσουν το… χρίσμα του τοπικού «δερβέναγα» στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή από τους ιμπεριαλιστές, παραμένει αμείωτος. Από την εποχή της εκστρατείας στην Ουκρανία (δηλαδή την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Ρωσία ενάντια στην Οκτωβριανή επανάσταση το 1919, στην οποία η Ελλάδα έλαβε μέρος ως αντάλλαγμα για να της επιτραπεί η απόβαση στη Μ. Ασία και η κατάληψη της Σμύρνης), μέχρι το Αφγανιστάν και το Κόσσοβο οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας έχουν μπει σε μια ιδιότυπη «άμιλλα» σχετικά με το ποιος θα προσφέρει περισσότερη «γη και ύδωρ» για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πόλεμος στη Βοσνία, όπου η τότε ελληνική κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ), αν και είχε δεσμευθεί να μην εμπλακεί στρατιωτικά στην πρώην Γιουγκοσλαβία, κατέληξε να στείλει εκστρατευτικό σώμα (στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και του… ΟΗΕ) μετά από ανάλογη κίνηση της τούρκικης κυβέρνησης. Αλλά και στον οικονομικό τομέα, ελληνικές και τούρκικες κυβερνήσεις κάνουν το παν για να διευκολύνουν τα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα κεφάλαια να διεισδύσουν τόσο στο εσωτερικό τους, όσο και στις γειτονικές τους χώρες, διεκδικώντας ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την τελική «μοιρασιά». Από τα πιο χαρακτηριστικά και συζητημένα παραδείγματα αποτελεί ο ελληνοτουρκικός αγωγός φυσικού αέριου, ο οποίος εγκαινιάστηκε πριν μερικούς μήνες με χειροκροτήματα και φανφάρες από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών και ο οποίος εξυπηρετεί «ταμάμ» τα αμερικάνικα συμφέροντα στην περιοχή, όπως παραδέχτηκε και ο υπουργός ενέργειας των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της φιέστας των εγκαινίων. Ακόμα, Τουρκία και Ελλάδα συνεχίζουν να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στις αμυντικές δαπάνες (σε ποσοστό του ΑΕΠ), αφού η κούρσα των ανταγωνισμών με την Τουρκία, αλλά και της εξυπηρέτησης των ΝΑΤΟϊκών και ευρωενωσιακών συμφερόντων, καλά κρατεί.
Στην πάλη των λαών η λύση
Το ΚΚΕ πάντα με διεθνιστική συνέπεια σημείωνε και σημειώνει ότι η λύση των λεγόμενων ελληνοτουρκικών διαφορών δεν είναι δυνατή στα πλαίσια ιμπεριαλιστικών οργανισμών, όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ. Εξάλλου, στο πρόγραμμά του το ΚΚΕ σημειώνει την ταξική φύση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο ελληνικό και το τούρκικο κράτος: «Στις σημερινές συνθήκες, η ντόπια ολιγαρχία φιλοδοξεί να παίξει ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ από τη μια και τις χώρες των Βαλκανίων και της Μεσογείου από την άλλη. […] Οι επιδιώξεις αυτές την καθιστούν πιο πρόθυμη να συμμετέχει στα ιμπεριαλιστικά επεκτατικά σχέδια. Τη φέρνουν αντιμέτωπη με τις ανάλογες επιδιώξεις και τις επεκτατικές βλέψεις της τουρκικής ολιγαρχίας. Οξύνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ τους και τα προβλήματα ανάμεσα στις δύο χώρες. Δημιουργούν μεγαλύτερες δυνατότητες επέμβασης και αξιοποίησης των διαφορών αυτών από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις».
Κόντρα στο «διαίρει και βασίλευε» των ιμπεριαλιστών και τις «πατριωτικές κορώνες» των εθνικιστών το ΚΚΕ προτάσσει τη φιλία του ελληνικού και του τούρκικου λαού, τη διεθνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στην ελληνική και την τούρκικη εργατική τάξη, την κοινή πάλη των δύο λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Η θέση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στις διακηρύξεις και στις δηλώσεις. Το ΚΚΕ από κοινού με δυνάμεις όπως το ΚΚ Τουρκίας (TKP) έχει αναπτύξει δραστηριότητες, όπως το 7ο αντιιμπεριαλιστικό διήμερο της ΚΝΕ το 1998, το οποίο διοργανώθηκε στη Χίο, αλλά και την τούρκικη πόλη Τσεσμέ στα απέναντι τουρκικά παράλια με τη συμμετοχή νέων από την Ελλάδα, την Τουρκία, αλλά και Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Στις διαδηλώσεις κατά τη σύνοδο της ΕΕ στη Χαλκιδική, η αντιπροσωπεία του TKP πορεύτηκε μαζί με τα μπλοκ του ΚΚΕ και της ΚΝΕ διαδηλώνοντας δίπλα - δίπλα και διατρανώνοντας τα κοινά αντιιμπεριαλιστικά ιδανικά τους, αποδεικνύοντας ότι η προοπτική βρίσκεται στον κοινό αγώνα των λαών.
ΞΑΝΘΗ
Η φιλία των λαών αντίβαρο στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα
Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στα Βαλκάνια είναι ιδιαίτερα οξυμένη αυτόν τον καιρό, γεγονός που απαιτεί σήμερα - πολύ περισσότερο από ποτέ - την προσπάθεια για κοινό αγώνα των λαών των Βαλκανίων ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Δυο ξεχωριστές εκδηλώσεις προς αυτήν την κατεύθυνση, έλαβαν χώρα πριν λίγες μέρες στην Ξάνθη με τη συμμετοχή, μάλιστα, Τούρκων συντρόφων από του ΚΚ Τουρκίας (TKP).
Στις 23 Μάη, στα πλαίσια του Φεστιβάλ ΚΚΕ-ΚΝΕ, πραγματοποιήθηκε στην Ξάνθη, στο χώρο της Πολυτεχνικής Σχολής, εκδήλωση της Τομεακής Οργάνωσης Σπουδάζουσας του νομού με θέμα “Ειρηνικά Βαλκάνια, είναι τα Βαλκάνια χωρίς ΝΑΤΟ και ΕΕ”. Μέσα από θεματικά περίπτερα αναδείχτηκε ο ρόλος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και οργανισμών, που ως στόχο έχουν να αποκομίσουν οφέλη από τον έλεγχο των ενεργειακών δρόμων στην περιοχή, αλλά και ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν οι λαοί της περιοχής ανεξάρτητα από εθνικότητα, θρησκεία, γλώσσα. Δηλαδή, ο ενιαίος αγώνας ενάντια σε ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ που χρόνια τώρα ματοκυλάνε τα Βαλκάνια.
Η εκδήλωση άνοιξε με αντιπολεμικό σκετς απ’ τη θεατρική ομάδα της ΚΝΕ.
Ακολούθησαν ομιλίες από το γραμματέα του Νομαρχιακού Συμβουλίου Δρόσου Τσελέ και της Ιλγκίν Καγιά από το Τούρκικο Κομμουνιστικό Κόμμα (TKP).
Στην εκδήλωση αναδείχθηκε η ανάγκη ρήξης και ανατροπής με τον ιμπεριαλισμό, την πολιτική της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου και ο χώρος πλημμύρισε από αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα τόσο στα ελληνικά όσο και στα τούρκικα. Η εκδήλωση συνεχίστηκε με μουσικό αφιέρωμα στο Ναζίμ Χικμέτ και λαϊκό γλέντι.
Η δεύτερη εκδήλωση ήταν το μεγάλο αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο την Κυριακή 1 Ιούνη στην Ξάνθη που διοργάνωσαν οι Επιτροπές Ειρήνης Αν.Μακεδονίας και Θράκης. Η πορεία ειρήνης κατέληξε στην Κεντρική Πλατεία όπου ακολούθησε εκδήλωση με κεντρικό σύνθημα “Ζήτω η φιλία των λαών – έξω ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ από τα Βαλκάνια”. Η εκδήλωση άνοιξε με τη θεατρική παράσταση «Το σκήπτρο της εξουσίας» και συνεχίστηκε με ομιλίες από το Σπύρο Χαλβατζή, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, το Ν. Φακιρίδη από την Επιτροπή Ειρήνης., την Α. Καραγιώργη από το ΠΑΜΕ και το Γ. Ιωαννόπουλο εκ μέρους της Πανσπουδαστικής. Οι ομιλίες ανέδειξαν το περιεχόμενο του συλλαλητηρίου για ειρηνικά Βαλκάνια, χωρίς ΝΑΤΟ και ξένες βάσεις, για απόσυρση των στρατευμάτων κατοχής από Κύπρο, Ιράκ, Αφγανιστάν, Κόσσοβο και όπου αλλού υπάρχουν, καθώς και για άμεση επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από τις ΝΑΤΟϊκές αποστολές. Ακόμα, τονίστηκε η θέση ότι οι μειονότητες πρέπει να αποτελούν γέφυρα φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς. Η εκδήλωση έκλεισε με λαϊκό γλέντι με τραγούδια σε ελληνικό και τούρκικο στίχο.
Αντώνης Ιορδανίδης
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Αντιιμπεριαλιστική πάλη