Σκάνδαλο ντόπινγκ στην άρση βαρών
Τον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό και αν τον πλένεις…
Στις αρχές του προηγούμενου μήνα ο ελληνικός αθλητισμός συγκλονίστηκε από το μεγαλύτερο σκάνδαλο ντόπινγκ της ιστορίας του που αφορούσε 11 διεθνείς αθλητές της άρσης βαρών. Οσο και αν οι περισσότεροι Ελληνες φίλαθλοι πάγωσαν από το περιστατικό, στον κόσμο του αθλητισμού μάλλον δεν προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη. Αλλωστε στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό η χρήση απαγορευμένων ουσιών είναι κοινό μυστικό, με μεγάλους χαμένους την πλειοψηφία των αθλητών.
Η κατάσταση αυτή, βέβαια, αφορά όλους τους νέους που βλέπουν μία από τις μεγαλύτερες ανάγκες τους, τον αθλητισμό, να εμπορευματοποιείται και να διαστρεβλώνεται σε χορό βαρβιτουρικών. Στο άρθρο που ακολουθεί μεγάλη βοήθεια μας προσέφερε ένας μεγάλος αθλητής που οπωσδήποτε έχει και καλή εικόνα και βαρύνουσα άποψη για το ζήτημα του ντόπινγκ: ο Δημήτρης Ανθούσης, πρωταθλητής και διεθνής αθλητής Ελλάδας στο δρόμο 800 και 1.500 μέτρων από το 1999 μέχρι το 2005. Και οπωσδήποτε στα όσα ενδιαφέροντα μας είπε θα επανέλθουμε με αφορμή την Ολυμπιάδα του Πεκίνου.
Ποιοι κερδίζουν;
Ο αθλητισμός είναι μια επικερδέστατη business στον καπιταλισμό, από την οποία κερδίζουν πάρα πολλοί:
-Χορηγοί που διαφημίζονται ως «τιμητές» των αθλητικών ιδεωδών τα οποία και εξαργυρώνουν σε ακόμα υψηλότερες πωλήσεις.
-Αθλητικές μεγαλοεπιχειρήσεις (ΠΑΕ, ΚΑΕ, σπόνσορες κ.α.).
-Εταιρείες παραγωγής αθλητικών ειδών και εξοπλισμού.
-Μεγαλοκαναλάρχες που δεν διστάζουν να δαπανούν περιουσίες στα τηλεοπτικά δικαιώματα. Δεν είναι τυχαίο που οι παγκόσμιες αθλητικές ομοσπονδίες, όπως η ΔΟΕ, είναι ουσιαστικά κλαμπς βαρόνων, μαχαραγιάδων και μεγαλοκαπιταλιστών, που από τη συμμετοχή τους και μόνο διαχειρίζονται τρελά πακέτα τηλεοπτικών δικαιωμάτων.
-Από την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού κερδίζουν ακόμα και οι μεγαλοτζογαδόροι που στήνουν στοιχήματα για τις πρωτιές και τα ρεκόρ. Και φυσικά οι φαρμακευτικές πολυεθνικές που παράγουν και άλλες εταιρείες που πλασάρουν συμπληρώματα διατροφής, βιταμίνες και αναβολικά, «νόμιμα» ή «παράνομα».
«Citius, altius, fortius»
Ολη αυτή η βιομηχανία στηρίζεται στο μοναδικό αθλητικό θέαμα. Η υπερπροσπάθεια των αθλητών για τη νίκη, ο ανταγωνισμός τους και ακόμα περισσότερο η κατάρριψη των ρεκόρ (αυτός είναι ο μεγάλος κράχτης) συντηρούν ένα παγκόσμιο θέαμα που αποτυπώνεται για πάρα πολλά χρόνια στη μνήμη των ανθρώπων, δηλαδή των πελατών για όλους τους παραπάνω.
Ελα όμως που η υπερπροσπάθεια έχει κάποια όρια φυσικής αντοχής, που τα ανθρώπινα όρια δεν μπορούν να γίνονται λάστιχο. Και τότε πως θα συντηρηθούν τα κέρδη τόσων πολυεθνικών, οι οποίες έχουν σαν σλόγκαν το «Citius, altius, fortius» (γρηγορότερα, ψηλότερα, δυνατότερα); Την απάντηση έρχεται να δώσει η σύριγγα. Μόνο τα όλο και καλύτερα «κοκτέιλ» των φαρμακευτικών πολυεθνικών μπορούν να φτιάξουν υπερανθρώπους που τρέχουν σαν μηχανάκια σε 70 αγώνες ποδοσφαίρου το χρόνο, που σπάνε τα χρονόμετρα και λυγίζουν τις μπάρες.
Τα κέρδη από το αθλητικό θέαμα είναι τρελά. Χαλάλι τα λεφτά που θα δοθούν για τη συντήρησή τους, δηλαδή για τα αναβολικά. Και μιλάμε για αμέτρητα φράγκα, αφού τα φαρμακευτικά μονοπώλια περιμένουν μονοπωλιακά υπερκέρδη. Οντως: Σύμφωνα με δημοσίευμα του αγγλικού περιοδικού «Αρένα», το λαθρεμπόριο απαγορευμένων ουσιών είχε για το 2004 ετήσιο τζίρο περίπου 6 τρισεκατομμύρια δραχμές! Το ποσό αυτό προέκυψε από τα μέρη του κυκλώματος που είχαν εντοπιστεί. Είναι προφανές ότι δεκάδες τρισεκατομμύρια επιπλέον, χωρίς βέβαια να έχουν αποκαλυφθεί, διακινούνται παγκοσμίως προς τα ταμεία των πολυεθνικών.
Ο Καρλ Λιούις και η …μαγκούρα
Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού συνεπάγεται τη μεγαλύτερη διαστρέβλωση που έχει γνωρίσει η κοινωνική αυτή δραστηριότητα η οποία εξελίχθηκε μαζί με τις ανθρώπινες κοινωνίες από πολύ παλιά. Ο αθλητισμός που αποτελεί όρο για την ολόπλευρη ανάπτυξη κάθε νέου και την ευημερία όλου του λαού, που αποτελεί δημιουργικό παιχνίδι και άμιλλα από τη μια, μέσο κοινωνικοποίησης και καταξίωσης της προσπάθειας για τη διεύρυνση των ορίων της ανθρώπινης φύσης από την άλλη, μετατρέπεται σε άνισο και άκρατο ανταγωνισμό, σε χορό βαρβιτουρικών στην αρένα της βιομηχανίας του θεάματος.
Η διαστρέβλωση βέβαια έγκειται και στο πόσο επικίνδυνες είναι αυτές οι ουσίες για τους αθλητές. Ακριβώς γιατί μιλάμε για τον αθλητισμό που στο μυαλό κάθε ανθρώπου συνδέεται με ό,τι πιο υγιεινό. Κι όμως η Γκρίφιθ Τζόινερ, ρεκορντγούμαν στους αγώνες ταχύτητας, πέθανε από σκλήρυνση των πνευμόνων σε ηλικία 39 ετών! Ο Καρλ Λιούις, ο κατά τ’ άλλα «πιο ολοκληρωμένος αθλητής όλων των εποχών», και ο Μάικλ Τζόνσον, ο περίφημος «πάπιας», δεν μπορούν να πάρουν πια τα πόδια τους! Ο ποδηλάτης Γιένσεν στους Ολυμπιακούς της Ρώμης και ο ποδοσφαιριστής Πουέρτα το 2007, πέθαναν πάνω στον αγώνα μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές!
Αλλωστε οι αθλητές είναι οι πραγματικά αναλώσιμοι στο αλισβερίσι αυτό του κέρδους. Οσο και αν έχουν κάποιο μερίδιο στην ευθύνη, είναι αυτοί που παράγουν τα κέρδη και θα θυσιαστούν γι’ αυτά στις «επιχειρήσεις κάθαρσης» που στήνουν αυτοί που κερδίζουν.
Πρώτα την πληρώνουν οι «δεύτεροι» και «τρίτοι» αθλητές που πολλές φορές δεν ξέρουν ότι ντοπάρονται όταν εκτελούν «θεραπείες προετοιμασίας» ή παίρνουν συμπληρώματα διατροφής. Μόνο το 2004 εκτιμάται πως το 15% των συμπληρωμάτων διατροφής που καταναλώθηκαν παγκοσμίως περιείχαν στεροειδή. Κατόπιν την πληρώνουν οι πρωταθλητές των πιο αδύναμων ομοσπονδιών (όπως οι ελληνικές) ή που δεν επέλεξαν σωστά τους χορηγούς και τους σπόνσορές τους (όπως φαίνεται στην περίπτωση Κεντέρη και Θάνου). Και τελικά όποιον πάρει η μπάλα, αφού υπεραθλητές μπορούν να κατασκευαστούν πολλοί, όσο υπάρχουν πολυεθνικές που κερδίζουν απ’ το αθλητικό θέαμα.
Στο απυρόβλητο ο καπιταλισμός
Πλέον τα μετάλλια και τα ρεκόρ δεν κερδίζονται με τον ιδρώτα, αλλά με την ντόπα. Η ευγενής άμιλλα μεταξύ των αθλητών μετατρέπεται σε ανταγωνισμό μεταξύ ομοσπονδιών, σπονσόρων και φαρμακευτικών για το ποιος αθλητής παίρνει το καλύτερο κοκτέιλ. Τότε φθάνει η κατάσταση στο απροχώρητο, έρχεται κάποια στιγμή που η μπόχα διαχέεται.
Τότε ακριβώς επιχειρείται να καλυφθεί η μπόχα, να μασκαρευθεί το αθλητικό εποικοδόμημα. Τότε οι μοναδικοί υπεύθυνοι, όλοι αυτοί που κερδίζουν και οι κυβερνήσεις τους που τους παραδίδουν τον αθλητισμό στο πιάτο, αφού πρώτα «πέσουν από τα σύννεφα», παριστάνουν τους «καθαρούς», τους «ελεγκτές», τους «άτεγκτους», τους «τιμωρούς».
Οι κυβερνήσεις της ντόπας
Η κατάσταση δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική στον καπιταλισμό που όσο πάει και σαπίζει. Μπροστά στο κέρδος δεν γίνεται παρά να διαστρεβλώνει τα πάντα. Οι αστικές κυβερνήσεις ορθώνουν ανυπέρβλητα εμπόδια στην άθληση της μεγάλης πλειοψηφίας των νέων (λιγοστός ελεύθερος χρόνος, ελάχιστες, τραγικές και επί πληρωμή αθλητικές εγκαταστάσεις, σμπαραλιασμένος ερασιτεχνικός και σχολικός αθλητισμός), εμπορευματοποιώντας κάθε πτυχή του αθλητισμού, σκορπίζοντας χαμόγελα πλάι στους 10-20 ολυμπιονίκες που κατασκεύασαν. Ετσι, ουσιαστικά σπρώχνουν τους νέους να γίνουν παθητικοί θεατές και πελάτες του μεγάλου κεφαλαίου που λυμαίνεται τον αθλητισμό, να τζογάρουν για τα τεκτενόμενα στις αρένες. Από εδώ ξεκινά η διαστρέβλωση του αθλητισμού που φέρνει μέχρι και την μπόχα της ντόπας.
Ταυτόχρονα, η πολιτική αυτή βάζει συνεχώς διλλήματα: στους νέους αθλητές λένε «ή σχολείο και σπουδές ή προπονήσεις και αθλητισμός;» λες και δεν είναι ανάγκη να συμπληρώνει το ένα το άλλο. Τελικά φτάνουν στο σημείο να ρωτούν το λαό και τη νεολαία: «»Ναι» ή «Οχι» στους Ολυμπιακούς Αγώνες;», «ντοπαρισμένοι ολυμπιονίκες ή ουραγοί των αγώνων χωρίς ντόπα;» Κλείνουμε με την απάντηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκας Παπαρήγα, στις 10 Απρίλη:
«Από τη στιγμή που οι Ολυμπιακοί Αγώνες βασίζονται στον επαγγελματικό αθλητισμό, στους χορηγούς και στα μονοπώλια παραγωγής αθλητικών ειδών, λέμε «Όχι» στους Ολυμπιακούς. Έχουν προ πολλού κολλήσει στην πιο βρωμερή λάσπη. Εμείς διαλέγουμε το μαζικό αθλητισμό που εξασφαλίζει τα 11 εκατομμύρια Ελλήνων και Ελληνίδων να έχουν φυσική υγεία, να αθλούνται. Δεν μας ενδιαφέρουν οι 10 - 20 ή και παραπάνω ντοπαρισμένοι πρωταθλητές».
Φωνάζουν οι κλέφτες…
Οταν πια η μπόχα του αθλητισμού στην καπιταλιστική Ελλάδα απελευθερώνεται σαν από οχετό, ξεγυμνώνεται και η ξετσιπωσιά όλων αυτών που εξέθρεψαν, συνειδητά ή ασυνείδητα, με πράξεις και παραλείψεις, τη μπόχα αυτή. Αυτό συνέβη και τώρα. Ολοι αυτοί οι κύριοι και τα «παπαγαλάκια» τους έκαναν γαργάρα το σκάνδαλο στην Ελλάδα του 2008 και ξεσπάθωσαν κατά της ΛΔΓ και της ΕΣΣΔ 20-30 χρόνια πριν!
Ολοι οι παραπάνω (μαζί τους και ο Αλέκος Αλαβάνος) καλό θα ήταν να απαντήσουν όχι σε εικασίες αλλά σε κάποια αδιαμφισβήτητα γεγονότα:
n Γιατί ποτέ δεν βρέθηκε ντοπαρισμένος «Ανατολικός» παρ’ όλο που οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων και οι νεοφασίστες στη ΔΟΕ πολύ θα ήθελαν να τους «τσακώσουν» ντοπαρισμένους;
n Γιατί οι μεγαλοκαναλάρχες δεν μας έχουν δώσει ούτε μισή απόδειξη για τα δήθεν αναβολικά επί σοσιαλισμού, παρ’ όλο που κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να αμαυρώσουν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε και είναι «μανούλες» στα χαλκευμένα στοιχεία;
n Πώς και δεν έχει ενταχθεί ακόμα η διερεύνηση της διαβόητης «ανατολικογερμανικής βιομηχανίας αναβολικών» στη φαρέτρα των διακινητών των «αρχείων της Στάζι», αν και εφόσον αυτή υπήρχε;
n Τέλος να αποφασίσουν τι τελικά ήταν οι σοσιαλιστικές χώρες στην Ευρώπη: «καθυστερημένες» που «δεν μπορούσαν να φτιάξουν ούτε τα δόντια ασθενών» πόσο δε μάλλον να συνθέσουν τέτοια αναβολικά ή τόσο τεχνολογικά και επιστημονικά προηγμένες που μπορούσαν να φτιάξουν αναβολικά έτη φωτός μπροστά από τους «Δυτικούς»;
Και η πραγματικότητα
Για να τελειώνουμε με την αθλιότητα και τη γελοιότητα των παραπάνω, θα αναφερθούμε στα επιτεύγματα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε όσον αφορά την ανάπτυξη του αθλητισμού σε λαϊκή βάση:
Μέχρι το 1974 στην ΕΣΣΔ υπήρχαν στο πλαίσιο του μαζικού λαϊκού αθλητισμού πάνω από 15 εκατομμύρια αθλητές! Το 1975 στην ΕΣΣΔ υπήρχαν 4.704 ανώτερες αθλητικές σχολές, 4.069 αθλητικές σχολές Νέων και Παίδων, 563 σχολές ειδικά για την προετοιμασία αθλητών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αθλητικά σχολεία στα οποία εργάζονταν πάνω από 50.000 προπονητές και 71 ανώτατες αθλητικές σχολές, όπου εκπαιδεύονταν πάνω από 1,6 εκατομμύρια αθλητές!
Σχετικά με τη ΛΔΓ αναφέρουμε το εξής εντυπωσιακό: Τη δεκαετία του Õ70 για κάθε 1.000 περίπου κατοίκους υπήρχε μία κλειστή και θερμαινόμενη 25άρα πισίνα, ενώ για κάθε 10.000 κατοίκους υπήρχε επιπλέον μία ολυμπιακών διαστάσεων πισίνα. Αυτές οι πισίνες ήταν κάθε μέρα γεμάτες από κόσμο. Η αναλογία με την καπιταλιστική Ελλάδα της φανφαρολογίας μετά από κάθε μετάλλιο είναι συντριπτική.
Υπενθυμίζουμε ότι κανένας αθλητής δεν ήταν επαγγελματίας. Για να προετοιμαστεί αυτός για τους αγώνες έπαιρνε άδεια από τη δουλιά ή τη σχολή του. Ο αθλητισμός, λοιπόν, δεν ήταν μέσο πλουτισμού ή επάγγελμα, αλλά μέσο για την ευημερία όλου του πληθυσμού. Και κάτι τελευταίο: δεν επιτρεπόταν η άσκηση με βάρη σε αθλητές κάτω των 18 ετών!
Πώς μπορεί να μη διακρίνονταν οι σοσιαλιστικές χώρες στις Ολυμπιάδες, όταν όλοι οι νέοι αθλούνταν υποχρεωτικά, όταν μπορούσαν να ασχολούνται και μάλιστα συστηματικά σε όλη τους τη ζωή με το άθλημα της αρεσκείας τους, όταν ήξεραν - αυτοί και το σχολείο ή η σχολή τους - σε ποιο άθλημα ήταν καλοί;
Κουίζ:
Ποια ήταν η μοναδική Ολυμπιάδα στην οποία δεν υπήρξε ούτε ένας ντοπαρισμένος αθλητής, από το 1968 οπότε και θεσμοθετήθηκε το αντιντόπινγκ κοντρόλ;
Α) Του Λος Αντζελες το 1984, όταν μέχρι και τα τμήματα της διαδρομής του Μαραθωνίου είχαν ονομαστεί με τα ονόματα χορηγών.
Β) Της Σεούλ το 1988, όταν πρωταγωνιστούσαν οι αποδεδειγμένα ντοπαρισμένοι Γκρίφιθ και Καρλ Λιούις.
Γ) Της Μόσχας το 1980, όπου δεν πάτησε το πόδι χορηγού.
Ανταπόκριση:
Πάτρα
Μήτσος Μπακάλης
«Εξω από τα γήπεδα της ΕΑΠ και του Απόλλωνα Πάτρας, πριν την έναρξη αγώνων βόλεϊ και μπάσκετ αντίστοιχα, βρέθηκαν το Σάββατο 12 Απρίλη μέλη της ΚΝΕ, πραγματοποιώντας εξόρμηση με ανακοίνωση της ΝΕ Αχαΐας του ΚΚΕ και του ΝΣ Αχαΐας της ΚΝΕ σχετική με το ντόπινγκ.
Η απήχηση των θέσεων του Κόμματος στο φίλαθλο κόσμο ήταν ιδιαίτερα θετική, ενώ πραγματοποιήθηκαν αρκετές κουβέντες ιδιαίτερα με νεαρούς φιλάθλους. Σε αυτές αναδείχθηκαν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ερασιτεχνικός αθλητισμός και οι ελάχιστες ευκαιρίες της νεολαίας για μαζική άθληση.»
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Αθλητισμός