«Ενωτικά»… με την άρχουσα τάξη
Μετά την αντεπανάσταση, όλα τα προηγούμενα χρόνια ακούγαμε το ΣΥΝ (τώρα και ΣΥΡΙΖΑ) να κατηγορεί το ΚΚΕ για «απομονωτισμό» και «στενομυαλιά». Αναρωτιόντουσαν πώς ήταν δυνατό να είναι το ΚΚΕ από τα ελάχιστα κόμματα στην Ευρώπη που να μη βλέπει την πρόοδο και την αύρα της «ενότητας της αριστεράς» που φυσούσε στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Στην προμετωπίδα των παραδειγμάτων τους προς μίμηση ήταν η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία. Εκεί δηλαδή που τα ΚΚ μεταλλάχτηκαν υιοθετώντας τη στρατηγική της κεντροαριστεράς, προσκυνώντας την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστές.
Εκεί που συμμετείχαν άμεσα (βλέπε Ιταλία-Γαλλία) σε κεντροαριστερές κυβερνήσεις ή όπως στην Ισπανία που στήριζαν από κοντά σε κάθε δύσκολη στιγμή το Σοσιαλιστικό κόμμα, ψηφίζοντας αντιλαϊκά νομοσχέδια συμπεριλαμβανομένου και του προϋπολογισμού. Στη δε Γερμανία, στο κρατίδιο του Βερολίνου, το Αριστερ;o Κόμμα (αδελφάκι του ΣΥΝ /ΣΥΡΙΖΑ) συγκυβερνά με τους σοσιαλδημοκράτες συνεχίζοντας την ίδια αντιλαϊκή πολιτική με αριστερό άλλοθι. Ενώ, στο κρατίδιο  της Εσσης απέπεμψαν την εκλεγμένη βουλευτίνα, μέλος του ΚΚ Γερμανίας (συνέπραξε με το Αριστερό Κόμμα εκλογικά) από την κοινοβουλευτική ομάδα του για να γλιτώσουν το «αντισταλινικό» μένος των αστικών κομμάτων και των ΜΜΕ. Μιλάμε για τέτοια ενότητα…
Εν ολίγοις, σε όλες αυτές τις χώρες οι εργαζόμενοι και η νεολαία είδαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα να συμπράττουν για να περνούν νέα προνόμια στο κεφάλαιο και περισσότερα βάρη στην εργατική τάξη. Ανασφάλιστη δουλιά, «ευελφάλεια», ανεργία, ιδιωτικοποιήσεις και απαραίτητο συμπλήρωμα “αριστεροί” βομβαρδισμοί σε όσους δεν αποδέχτηκαν να υποκύψουν στις διαταγές των ΕυρωΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών.

Σπέρνοντας την απογοήτευση και το συμβιβασμό
Είναι αυτά τα κόμματα που ευνούχισαν το εργατικό κίνημα με τα «εφικτά αιτήματα», την ταξική συνεργασία και το διάλογο. Είναι αυτά που οδήγησαν τους εργαζομένους με δημοψήφισμα, σαν αυτό στην Ιταλία, να δέχονται από μόνοι τους να φορέσουν τις αλυσίδες και να κατεδαφίσουν τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα. Είναι αυτοί που καθήλωσαν το εργατικό κίνημα, μάταια προσμένοντας μέσα από τη διαχείριση και την ταξική συνεργασία λύση και διέξοδο.
Με τα «αντιδεξιά» τους μέτωπα κατάφεραν… ξανά κυβέρνηση να ‘ναι στη Γαλλία ο Σαρκοζί και στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι και η σοσιαλδημοκρατία να τη βγάζει καθαρή ως η άλλη αριστερά, που κάνει λάθη και παρασύρεται -δήθεν- σε αντιλαϊκές θέσεις, εγκλωβίζοντας και διαιωνίζοντας τις αυταπάτες για το ρόλο των σοσιαλδημοκρατών.

Το λογαριασμό εισπράττουν πάντα πρώτα τα ΚΚ
Τα απανωτά χαστούκια που δέχτηκαν σε Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία όλες αυτές οι «πλατιές» συμμαχίες κομμάτων στις πρόσφατες εκλογές είναι ενδεικτικά. Το ότι πρώτα τα Κομμουνιστικά Kόμματα χρεώθηκαν και πλήρωσαν με τη συρρίκνωση των ποσοστών τους αυτές τις επιλογές, αποτελεί απόδειξη κι επιβεβαίωση της πολιτικής που το ΚΚΕ επέμεινε με πείσμα σε δύσκολες συνθήκες κι ενάντια στο ρεύμα να ακολουθεί, μη παρασυρόμενο σε εύκολα φουσκώματα και συμμαχίες διαχείρισης και αθώωσης του συστήματος. Αποδείχθηκε περίτρανα πως εφ’ όσον ένα ΚΚ δεχθεί να συμπράξει ή να στηρίξει κυβερνήσεις τη στιγμή που ο λαός είναι στην αντιπολίτευση η κατάληξη δεν μπορεί να είναι διαφορετική.
Λαός και νεολαία μπορούν πια να βγάλουν συμπεράσματα από τα παραδείγματα της συνολικής πορείας - κι όχι μόνο από τα εκλογικά ποσοστά - των Κομμουνιστικών  Κομμάτων στις χώρες - ατμομηχανές της ΕΕ.
Οσο θόρυβο κι αν κάνει ο ΣΥΝ με τα δημοσκοπικά ποσοστά του και με κηρύγματα για εύκολες χωρίς σύγκρουση λύσεις, δεν πρέπει να ξεγελαστούν η νεολαία και οι λαοί.

Η κρυστάλλινη θέση του ΚΚΕ,  παρακαταθήκη για τη διέξοδο
Το ΚΚΕ δεν «μάσησε» από τα οπορτουνιστικά κηρύγματα αλλά τα αντιπάλεψε ενεργά ,αποκαλύπτοντας την προσπάθεια της άρχουσας τάξης να συνεχίσει να κοροϊδεύει είτε με το δικομματισμό είτε με το διπολισμό. Αποτελεί περιουσία του λαϊκού κινήματος που το ΚΚΕ είχε καθοριστική συμβολή στο να ‘ναι το πιο σύντομο ανέκδοτο ανάμεσα στο λαό ότι το ΠΑΣΟΚ είναι «αριστερό» κόμμα, όπως και στο ότι θολώνει και ξεθωριάζει όλο και περισσότερο η εικόνα της ΕΕ. Ολα αυτά τα χρόνια ο λαός μαζεύει όλο και πιο πειστικά στοιχεία ότι ούτε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΕΕ, μπορούν να αλλάξουν, να βελτιωθούν να υπηρετήσουν λαϊκά συμφέροντα.
Διέξοδος και ουσιαστική βελτίωση στη ζωή του εργάτη, του νέου, του μικρομεσαίου δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εναντίωση και ρήξη με την ΕΕ, χωρίς βαθύτερες αλλαγές στην εξουσία και την οικονομία. Με οργάνωση της λαϊκής πάλης, με ενίσχυση του ταξικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα που θα τα βάζει με την ίδια την εξουσία των πολυεθνικών και των μονοπωλίων, θα μπορούν να αποσπώνται και προσωρινές κατακτήσεις.
Στο έδαφος αυτό της σύγκρουσης με τον ευρωμονόδρομο βρίσκεται η διέξοδος για τους λαούς, τρίτος ή πλάγιος δρόμος δεν υπάρχει. Τα πρότυπα και τα ευρωπαϊκά μοντέλα του οπορτουνισμού αργά ή γρήγορα, όπως αποδεικνύει η ίδια η ζωή, οι λαοί τα στέλνουν πίσω συστημένα και χρεοκοπημένα στους εμπνευστές τους.