Ε ναι λοιπόν, μας φοβούνται !

«Τι να πρωτογράψω για το Καραβάνι Αλληλεγγύης στα Βαλκάνια; Ηταν από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου. Τα χιλιόμετρα άπειρα, οι δρόμοι (πιο σωστά-οι καρόδρομοι) δεν τελείωναν ποτέ, η ταλαιπωρία απίστευτη, κι όμως άξιζε την κάθε σπιθαμή που διανύσαμε στη βαλκανική μας χερσόνησο!
Ξεκινήσαμε Πέμπτη πρωί από τη Σαλονίκη η αποστολή της ΚΝΕ και του ΤΚΡ να πάμε στον πρώτο σταθμό του καραβανιού, το Βελιγράδι. Εκεί θα συναντούσαμε και τους άλλους συντρόφους από την ΕΔΟΝ, την Κομμουνιστική Νεολαία Πορτογαλίας, τη νεολαία του Αριστερού Μετώπου Ουγγαρίας, όπως και τον πρόεδρο της ΠΟΔΝ σ. Τιάγκο Βιέιρα.

Πρώτος σταθμός: Βελιγράδι, Σερβία
Λίγες μόνο εβδομάδες μετά από την μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσόβου και η πόλη γεμάτη με αφίσες που δήλωναν ότι το «Κόσσοβο είναι Σερβία», καθώς και με μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες, με τις σημαίες των χωρών που δεν αναγνώρισαν το Κόσσοβο. Ανάμεσά τους και η ελληνική και από κάτω το σύνθημα «η Ευρώπη ξέρει!» (την αλήθεια προφανώς). Ειρωνικό μόνο θα μπορούσε να είναι το μειδίαμα στα χείλη μου…
Φτώχεια, ανεργία, ξεπούλημα του πλούτου της χώρας, συνέπειες της πορείας προς τους «δυτικούς θεσμούς», που με τόση ανυπομονησία καρτερούσαν οι Σέρβοι πριν κάποια χρόνια. Συναντηθήκαμε με την SKOJ (Ενωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Γιουγκοσλαβίας) και στη πλατεία της Σλάβια πραγματοποιήσαμε την κινητοποίησή μας, ανοίξαμε το τεράστιο πανό της ΠΟΔΝ και επειδή δεν μας άφησαν να πάμε στην αμερικάνικη πρεσβεία («θα σας μπουζουριάσουμε παιδιά και είναι κρίμα», μας είπαν οι Σέρβοι αστυνομικοί), κάναμε πορεία με τους Σέρβους συντρόφους σε κεντρικούς δρόμους του Βελιγραδίου παρά τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς.
Ακολούθησε συζήτηση για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και η πάντα τρομερά χρήσιμη ανταλλαγή εμπειρίας για τα διάφορα ζητήματα που απασχολούν τη σέρβικη κοινωνία, τη νεολαία κτλ. Επειτα, ξεκινήσαμε το (μαρτυρικό) ταξίδι προς Κροατία…

Κροατία
Χώρα με πλούσια συντηρητική παράδοση! Γνωστή για το αμαρτωλό της παρελθόν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Εδώ και 17 χρόνια, από τότε που έγινε ανεξάρτητη, το πάνω χέρι το έχουν οι συντηρητικοί του HDZ, οι οποίοι τώρα έβαλαν τη μάσκα του νορμάλ δεξιού, κρύβοντας το εθνικιστικό και βαθιά συντηρητικό τους πρόσωπο. Εξω δηλαδή το παίζουν «φιλελεύθεροι δημοκράτες», μέσα είναι Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια. Πάντα ήθελα να δω πώς έχουν τα πράγματα στην Κροατία και μας έλαχε να βρεθούμε σε αυτή τη χώρα, τη μέρα ο Μπούς έκανε μια βίζιτα στο Ζάγκρεμπ…
Σύνορα Κροατίας: τα μάθαμε καλά, σαν την παλάμη μας! Γίναμε «κολλητοί» με τους αστυνομικούς τις 5 ώρες και 20 λεπτά που μας κράτησαν για να βεβαιωθούν ότι δεν είμαστε «ανατρεπτικά στοιχεία»! Εψαξαν τα πράγματά μας, έβγαλαν έξω τα πάντα, από τις πιτζάμες, μέχρι σώβρακα και κάλτσες, ψάχνοντας «ντοκουμέντα». Κατέγραψαν πόσες αφίσες είχαμε, πόσες προκηρύξεις, πόσα αυτοκόλλητα κτλ. Φέραν και δυο σκυλιά, το Γκέκα και το Μήτσο, τα οποία επί μία ώρα μύριζαν το λεωφορείο, τις ζάντες του, τα αμορτισέρ, τη μηχανή, τα πάντα. Δεν μας έλεγαν ούτε γιατί μας κρατάνε, ούτε ποιος είναι ο υπεύθυνος, ανάμεσα στις απαγορεύσεις τους ακόμα και το να πας τουαλέτα.  Στην πρεσβεία μας, που τη βάλαμε να πάρει τηλέφωνο, είπαν ότι είναι έλεγχος ρουτίνας απλά τώρα είναι λίγο πιο αυστηρός, λόγω επίσκεψης Μπους. Βρήκαν και το τεράστιο πανό της ΠΟΔΝ… Μας είπαν να το ανοίξουμε, αλλά επειδή ήταν τεράστιο, βρεθήκαμε όλη η αποστολή να κρατάμε με πολλή περηφάνια το πανό που έγραφε «Παλεύουμε για ειρηνικά Βαλκάνια, ενάντια στο ΝΑΤΟ, τις βάσεις και τον ιμπεριαλισμό» στα σύνορα της Κροατίας..
Τιπ της βραδιάς, ο Κροάτης μπάτσος - «Γκούφι» που δεν ήξερε τη Γιουγκοπλάστικα και τον Κούκοτς, γιατί αυτός παρακολουθούσε μόνο ultimate sports… O tempora o mores! Επεσε πολύ γέλιο. Λέγαμε να παίξουμε μακριά γαϊδούρα, αλλά σκεφτήκαμε ότι οι κομπλεξικοί μπάτσοι δεν θα εκτιμούσαν το παιχνίδι… Πάντως οι Κροάτες πρέπει να απόρησαν γιατί αυτά τα παιδιά δεν τουρτούριζαν από το φόβο τους, απεναντίας περνούσαν καλά και όλο γελούσαν…
Αφού πέρασαν οι πέντε ώρες και τα είκοσι λεπτά, πήγαμε να φύγουμε αλλά το λεωφορείο δεν έπαιρνε μπρος, και έτσι τα αγόρια μας αναγκάστηκαν να το σπρώξουν! Ευτυχώς πήρε μπρος και φύγαμε για Ζάγκρεμπ με συνοδεία αστυνομικών φυσικά, μη και κάνουμε τίποτα το «ανατρεπτικό» στο δρόμο!
Το επόμενο πρωί, σηκωθήκαμε να βρούμε τους Κροάτες συντρόφους… Ω ναι! Hταν το πιο ωραίο θέαμα της ζωής μου! Κροάτες κομμουνιστές! Υπάρχουν και αντιστέκονται, παρ’ όλα τα προβλήματα, παρ’ όλη την τρομοκρατία! Μια βδομάδα πριν φτάσουμε, οι μυστικές υπηρεσίες έκαναν έφοδο στο σπίτι ενός Κροάτη συντρόφου, γιατί βρήκαν τις αφίσες που είχε στείλει η ΠΟΔΝ για το καραβάνι στο ταχυδρομείο. «Τα χέρια πάνω από το συρματόπλεγμα έμοιαζαν με όπλο…», είπαν… Ε, ναι είναι!
Με συνοδεία αστυνομικών, πήγαμε στη συνάντηση. Αφού τελείωσε η συνάντηση με τα παιδιά στην αίθουσα του κέντρου της Τσέχικης μειονότητας, φύγαμε και με συνοδεία των ξενερωμένων - πλέον - αστυνομικών (γιατί τελικά δεν ήμασταν τόσο «ανατρεπτικοί» και τζάμπα τους τρέχανε, όπως είπαν), πήγαμε στο νεκροταφείο του Μιρογκόι και περιηγηθήκαμε στο μνημείο για τα θύματα του φασισμού, που το είχαν ανατινάξει πριν δυο χρόνια και στους λιτούς τάφους των παρτιζάνων με τα λουλούδια, που κάποιος «αμετανόητος» άφησε. Επειτα πήγαμε στο χωριό που γεννήθηκε ο Τίτο, χωρίς την αστυνομία αυτή τη φορά, αν και μας περίμεναν άλλοι αστυνομικοί εκεί στο χωριό. Κάτσαμε, τα είπαμε με τους συντρόφους, χωρίς άγχος και μετά από κάποιες ώρες ξεκινήσαμε το (μαρτυρικό και ατελείωτο) ταξίδι για Βουκουρέστι.
Πηγαίναμε, πηγαίναμε, πηγαίναμε, πηγαίναμε κάνα 20ωρο στους καρόδρομους, μέσα στη βροχή, όταν επιτέλους φτάσαμε στα σύνορα Σερβίας-Ρουμανίας..
Και τι γίνεται εκεί;! Μας λένε οι Ρουμάνοι: «κατεβείτε, βγάλτε τα πράγματα και περιμένετε!» «Οχι ρε φίλε», λέμε, «άσε  μας και συ τώρα!» Ευτυχώς, οι Ρουμάνοι ήταν πιο κουλ από τους Κροάτες, μας έδωσαν και λεφτά να πάρουμε καφέ. Είχε πέσει σύρμα για το λεωφορείο μας παντού αλλά φαινόταν ότι οι Ρουμάνοι απλά εκτελούσαν εντολές και όχι θεάρεστο έργο, όπως οι Κροάτες! Μετά από 2 ώρες και 30 λεπτά μας άφησαν να φύγουμε…

Ρουμανία
Πηγαίναμε, πηγαίναμε, πηγαίναμε και με 7 ώρες καθυστέρηση φτάσαμε στο Βουκουρέστι, το οποίο ήταν γεμάτο με σημαίες του ΝΑΤΟ, λόγω συνόδου, εκεί ντε που ο Κωστάκης είπε το αθάνατο ΟΧΙ στην είσοδο των σκοπιανών στο ΝΑΤΟ και είπε ναι σε όλα τα άλλα: «αντιπυραυλική ασπίδα» ,νέα επέκταση του ΝΑΤΟ, διάλυση συνόρων…
Οι συγκεντώσεις εναντίον του ΝΑΤΟ απαγορεύονται στη Ρουμανία. Επειδή αργήσαμε να φτάσουμε κάναμε μόνο τη συζήτηση με τους Ρουμάνους συντρόφους, φάγαμε και ξεραθήκαμε στο ύπνο…
Την επόμενη μέρα, αφού αποχαιρετήσαμε τους συντρόφους από τις άλλες οργανώσεις,  ξεκινήσαμε να έρθουμε Ελλάδα. Η Βουλγαρία ήταν πανέμορφη, ο ήλιος έλαμπε και μετά από κάμποσες ώρες φτάσαμε  στην Ελλάδα…
Πέρα από την καταδίκη του ιμπεριαλισμού, που τόσο έχει ματώσει τη χερσόνησό μας, την έκφραση αλληλεγγύης τόσο στους συντρόφους που δρουν κάτω από απίστευτες συνθήκες τρομοκρατίας και αναμετριούνται με αμέτρητες δυσκολίες καθημερινά αλλά και στους λαούς της περιοχής, πήρα και εγώ πολύ κουράγιο από αυτό το καραβάνι. Γιατί πλέον ξέρω, το είδα με τα μάτια μου: