Ορισμένες πλευρές σχετικά με το ζήτημα της εξουσίας

Στο προηγούμενο άρθρο είχαμε αναφερθεί στην εποχή του ιμπεριαλισμού, ως το στάδιο εκείνο του καπιταλισμού όπου έχουν αναπτυχθεί οι υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμα στον σοσιαλισμό, την κατώτερη φάση του κομμουνισμού.
Είναι η εποχή κατά την οποία αυξάνεται συνεχώς η βασική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στην ολοένα και μεγαλύτερη κοινωνικοποίηση της παραγωγής από τη μία και στην ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της παραγωγής από όλο και λιγότερους από την άλλη. Αυτή η αντίθεση μόνο με ένα τρόπο μπορεί να λυθεί: με την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και με τον κεντρικό σχεδιασμό, την εργατική εξουσία και έλεγχο της παραγωγής, με στόχο τη συνεχή ανάπτυξη της κύριας παραγωγικής δύναμης της ανθρώπινης εργασίας, με σκοπό την ολοένα και μεγαλύτερη ικανοποίηση των διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών.

Εποχή με συγκεκριμένα καθήκοντα για την εργατική τάξη και το κόμμα της
Σε όλους τους προηγούμενους κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς το πέρασμα από το ένα εκμεταλλευτικό σύστημα στο άλλο βασιζόταν σε σχέσεις παραγωγής που είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται στα πλαίσια του προηγούμενου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, π.χ. καπιταλιστική εκμετάλλευση μισθωτής εργατικής δύναμης μέσα στη φεουδαρχία. Οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής όμως σημαίνουν ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής ενώ οι σοσιαλιστικές κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής σημαίνουν κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Πράγμα που προϋποθέτει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και στα προϊόντα της

Το ζήτημα της εξουσίας
Από τις ίδιες τις νομοτέλειες ανάπτυξης της κοινωνίας, και από την ίδια την ιστορική πείρα πηγάζει πως το ζήτημα της απαλλοτρίωσης της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας καταρχήν στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, είναι μια υπόθεση που δεν λύνεται με μεταρρυθμίσεις μέσα από μια ειρηνική αργή διαδικασία, μέσα στα όρια του καπιταλισμού. Από εδώ πηγάζει η αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Η διαμόρφωση του στρατηγικού στόχου της πάλης για το σοσιαλισμό, δεν προκύπτει από την ύπαρξη ή όχι επαναστατικής κατάστασης ούτε από το συσχετισμό των δυνάμεων (που και σήμερα είναι αρνητικός σε βάρος των δυνάμεων της σοσιαλιστικής επανάστασης), αλλά από το χαρακτήρα της εποχής που είναι ο ιμπεριαλισμός. Βεβαίως για την εκδήλωση της επανάστασης πρέπει να υπάρχει επαναστατική κατάσταση, μια κατάσταση που διαμορφώνεται αντικειμενικά – αποτελεί αυτό που λέμε αντικειμενική προϋπόθεση.
Το ξεστράτισμα από το καθήκον της εξουσίας υπήρξε έκφραση του οπορτουνισμού και ιστορικά έφερε οδυνηρές συνέπειες για τα Κομμουνιστικά Κόμματα όπως και για το εργατικό κίνημα. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις της προδοσίας των οπορτουνιστών -της σοσιαλδημοκρατίας- στην Επανάσταση του 1918 στη Γερμανία, που δολοφόνησαν τους κομμουνιστές ηγέτες Καρλ Λίμπνεκχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ. Αντίστοιχο ρόλο είχε και η σοσιαλδημοκρατία στην Ουγγαρία την ίδια περίοδο. Ο Ευρωκομμουνισμός στο όνομα του δήθεν «εθνικού δρόμου» για το σοσιαλισμό, οπορτουνιστικά ξεστράτισε από το καθήκον της επαναστατικής κατάληψης της εξουσίας σε Ιταλία, Γαλλία κ.α. και οδήγησε στην οπορτουνιστική ενσωμάτωση στο καπιταλιστικό σύστημα.

Η εργατική εξουσία και τα καθήκοντά της
Το αντίθετο παράδειγμα αποτελεί η επαναστατική στρατηγική των μπολσεβίκων στη Ρωσία του 1917, που σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης οδήγησε στη νικηφόρα έκβαση της επανάστασης και στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Αποτελεί δίδαγμα που δεν ακυρώνεται από την επικράτηση της αντεπανάστασης και την μετέπειτα ανατροπή του σοσιαλισμού.
Μιλώντας για εξουσία, με βάση τα προβλήματα που έχει να επιλύσει, είναι καθαρό πως δεν μιλάμε απλά για μια άλλη κυβέρνηση. Αλλά για καταστροφή του παλιού αστικού κρατικού μηχανισμού το τσάκισμά του και το στέριωμα της νέας εξουσίας της εργατικής τάξης.
Καθήκον της νέας εξουσίας είναι να διαπαιδαγωγεί και να προσελκύει τα εκατομμύρια των εργαζομένων μέσω και της συμμετοχής τους, στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στην κομμουνιστική δουλιά. Καθήκον της νέας εξουσίας είναι σχεδιασμένα να οικοδομήσει τις νέες σχέσεις παραγωγής να οδηγήσει στην πλήρη κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και στην κατάργηση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, στη συνεχή αντιστοίχηση των σχέσεων παραγωγής στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.
Εδώ έχει αξία να σταθούμε και στο πώς στις μέρες μας αναπαλαιώνεται η πιο παλιά σκουριά της σοσιαλδημοκρατίας, πως δήθεν μπορεί να γίνει ο καπιταλισμός πιο ανθρώπινος ή ακόμα και να πάψει να είναι καπιταλισμός. Δεν έχει σημασία να σταθούμε στο λεγόμενο «τρίτο δρόμο» που διακήρυττε το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980. Ομως συνθήματα όπως «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός», συμπληρωμένα με το «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» όπως διακηρύττει σήμερα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζονται αποκάλυψη, ακριβώς γιατί αποπροσανατολίζουν, λέγοντας ότι μπορεί να υπάρξει μέσος δρόμος ανάμεσα στην εξουσία της εργατικής τάξης και την εξουσία των καπιταλιστών μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Μήπως μια επανάσταση δεν είναι δημοκρατική ενέργεια;
Στην πολιτική φιλολογία του οπορτουνισμού επανεμφανίστηκε και το παλιό ευρωκομμουνιστικό σύνθημα «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία» που στην ουσία είναι ακόμα παλιότερο,. Ο Κάουτσκι μετά τη νίκη της Επανάστασης στη Ρωσία, στάθηκε εχθρικά στην επανάσταση, υπερασπίζοντας τους ηττημένους αστούς και τσιφλικάδες στο όνομα πως «δημοκρατία είναι η προστασία της μειοψηφίας» και ο Λένιν του απαντούσε: «Τι εμβρίθεια! Τι εκλεπτυσμένος λακεδισμός μπροστά στην αστική τάξη! Τι πολιτισμένος τρόπος να σέρνεσαι με την κοιλιά μπροστά στους καπιταλιστές και να τους γλείφεις τις μπότες»1 και παρακάτω συνδέοντας την έννοια της δημοκρατίας με το πάρσιμο της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής από τους αστούς: «Η ελευθερία του τύπου παύει να είναι πια υποκρισία, γιατί αφαιρούνται από την αστική τάξη τα τυπογραφεία και το χαρτί. Το ίδιο γίνεται και με τα καλύτερα κτίρια, τα παλάτια τις επαύλεις, τα σπίτια των τσιφλικάδων. Η Σοβιετική εξουσία αφαίρεσε από τους εκμεταλλευτές πολλές χιλιάδες από τα καλύτερα κτίρια και έκανε έτσι το δικαίωμα του «συνέρχεσται» για τις μάζες ένα εκατομμύριο φορές πιο δημοκρατικό».
Ο Λένιν στο άρθρο του «Οι εκλογές για τη συνταχτική συνέλευση και η δικτατορία του προλεταριάτου» γράφει: «οι κύριοι οπορτουνιστές μαζί και οι Καουτσκιστές, διασύροντας τη διδασκαλία του Μαρξ διδάσκουν το λαό: «το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να κατακτήσει την πλειοψηφία μέσω του καθολικού εκλογικού δικαιώματος, κατόπι, στηριζόμενο στην ψηφοφορία αυτής της πλειοψηφίας, να πάρει την κρατική εξουσία, κι έπειτα πια, με βάση τη «συνεπή» (ορισμένοι λένε «καθαρή» δημοκρατία) να οργανώσει το σοσιαλισμό». Ενώ εμείς λέμε, με βάση τη διδασκαλία του Μαρξ και την πείρα της ρώσικης επανάστασης: το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να ανατρέψει την αστική τάξη και να κατακτήσει για τον εαυτό του την κρατική εξουσία, και έπειτα να χρησιμοποιήσει την κρατική αυτή εξουσία, δηλαδή τη δικτατορία του προλεταριάτου, σαν όργανο της τάξης του για να κατακτήσει τη συμπάθεια της πλειοψηφίας των εργαζομένων».
Η αστική δημοκρατία που ευαγγελίζονται όλοι αυτοί που καταγγέλλουν τη μαζική επαναστατική δράση άλλωστε, ακόμα και στην προοδευτικότερη μορφή της, δεν παύει στην ουσία της να είναι δικτατορία της αστικής τάξης. Ο Λένιν έγραψε χαρακτηριστικά στο «Κράτος και Επανάσταση»: «ΝÕ αποφασίζεις μια φορά σε κάμποσα χρόνια ποιο μέλος της κυρίαρχης τάξης θα τσαλαπατά, θα καταπνίγει το λαό στη βουλή να ποια είναι η αληθινή ουσία του αστικού κοινοβουλευτισμού όχι μόνο στις κοινοβουλευτικές συνταγματικές μοναρχίες αλλά και στις πιο δημοκρατικές δημοκρατίες».
Η αστική τάξη, βέβαια, ξεχνά τη «δημοκρατικότητα» της όταν κινδυνεύει η εξουσία της. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Χιλής όπου το Λαϊκό Μέτωπο(συμμαχία αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων με τη συμμετοχή και του ΚΚ Χιλής) κέρδισε τις εκλογές και η αστική τάξη απάντησε με το αιματηρό πραξικόπημα του Πινοσέτ. Γίνεται ξεκάθαρο πως απέναντι στη βία του αστικού κράτους μόνη λύση είναι η επαναστατική βία που το καταργεί και το αντικαθιστά με το προλεταριακό κράτος που είναι «ένα εκατομμύριο φορές πιο δημοκρατικό» από την αστική δημοκρατία.
Για το ζήτημα της εξουσίας θα μιλήσουμε πιο αναλυτικά σε επόμενο άρθρο, όπως και για το σημαντικότερο παράγοντα που αποτελεί στοιχείο των νομοτελειών της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης: το Κομμουνιστικό Κόμμα που είναι και το επόμενο μας θέμα.

 

Μορφές
Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Στάλιν)
(1879 - 1953)
Ο Ι. Β. Τζουγκασβίλι (Στάλιν) γεννήθηκε στη Γεωργία στις 21 Δεκέμβρη 1879. Η καρδιά του έπαψε να χτυπά στις 5 Μάρτη 1953. Αυτό το μήνα, συμπληρώνονται 55 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου επαναστάτη.
Ο Στάλιν συνέδεσε τη ζωή του τόσο με την Οχτωβριανή Επανάσταση όσο και με μια από τις πιο σημαντικές περιόδους της ιστορίας του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, την πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.
Το όνομα και η δράση του Στάλιν, ως επικεφαλής της ΚΕ του ΚΚ (μπολσεβίκων) της ΕΣΣΔ και του σοβιετικού κράτους μετά το θάνατο του Λένιν, αντικειμενικά συνδέθηκε τόσο με τις επιτυχίες της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, όσο και με την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού συστήματος σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης και της Ασίας. Το έργο του, θεωρητικό και πρακτικό, αποτελεί συνεισφορά και παρακαταθήκη στον αγώνα της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα το όνομα του Στάλιν συνδέεται επίσης με την τεράστια συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης στη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών κατά το ΒÕ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι αστοί και κάθε λογής οπορτουνιστές εξαπολύουν μια χυδαία επίθεση. Στο όνομα του Στάλιν όμως χτυπούν τον σοσιαλισμό. Εκεί είναι ο στόχος τους. Επιδιώκουν να σβήσουν από τη μνήμη των λαών την τεράστια συνεισφορά του σοσιαλισμού στην ανθρωπότητα, να αποκρύψουν τις κατακτήσεις των λαών της Σοβιετικής Ενωσης, των Λαϊκών Δημοκρατιών. Μέσα από τη διαστρέβλωση της ιστορίας της πιο λαμπρής περιόδου για τους λαούς της Σοβιετικής Ενωσης που οικοδομούσαν μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση και αντιμετώπισαν με βαρύ φόρο αίματος τον φασισμό, θέλουν να αποτρέψουν τη νεολαία με κάθε τρόπο να έρθει σε επαφή με τον Μαρξισμό–Λενινισμό.
Ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ ήταν έργο των λαών της, που καθοδηγούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα, με Γραμματέα της ΚΕ τον Ι. Β. Στάλιν.
Ο Στάλιν εντάχθηκε από νεαρή ηλικία σε παράνομο μαρξιστικό όμιλο στην Υπερκαυκασία. Στο Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ) συμμετείχε από την ίδρυσή του, το 1898. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1905 - 1907.
Στην καθοδήγηση της ένοπλης εξέγερσης στη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση πήρε μέρος σαν μέλος του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος των Μπολσεβίκων, μέλος του στρατιωτικοεπαναστατικού κέντρου της Πετρούπολης και της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής. Εγινε λαϊκός επίτροπος των εθνοτήτων στην πρώτη Σοβιετική Κυβέρνηση.
Υπερασπίστηκε τη λενινιστική πολιτική, ενάντια στην οπορτουνιστική πολιτική του Τρότσκι. Αγωνίστηκε ενάντια στο δεξιό οπορτουνισμό μέσα στο κόμμα. Επέμενε στην ιδεολογικοπολιτική ενότητα του κόμματος ως θεμέλιο για την πορεία της επανάστασης και την ανάπτυξη του σο σιαλισμού.
Μερικά από τα έργα του είναι: «Για τις βάσεις του λενινισμού», «Τροτσκισμός ή λενινισμός», «Ζητήματα λενινισμού», «Ακόμα μια φορά για τη σοσιαλδημοκρατική παρέκκλιση στο κόμμα μας», «Για τη δεξιά παρέκκλιση στο ΠΚΚ (μπ.)», «Ζητήματα αγροτικής πολιτικής στην ΕΣΣΔ», «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» κ.ά.

Προτάσεις

Κάρλ Μάρξ: Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία
εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή
«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης απ’ όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους».
Με αυτά τα λόγια τελειώνει το έργο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» ο Καρλ Μαρξ, το οποίο αποτελείται από τις δύο διακηρύξεις του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ενωσης Εργατών (Α’ Διεθνής), της οποίας ιδρυτές ήταν οι Μαρξ – Ενγκελς, για τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870 και τη διακήρυξη για τον εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία το 1871 Το έργο αποτελεί σημαντική συμβολή στη θεωρία για την επανάσταση και την κατανόηση της ιστορίας της Παρισινής Κομμούνας.

Λούντο Μάρτενς: Μια άλλη ματιά στο Στάλιν
εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή
Στην προσπάθεια ενημέρωσης και προβληματισμού για τα ζητήματα του σοσιαλισμού, η «Σύγχρονη Εποχή» έχει προχώρησει σε μια σειρά εκδόσεις - μελετών, ντοκουμέντων - που μπορούν να συμβάλουν στο να φωτιστούν καλύτερα οι αιτίες των αντεπαναστατικών ανατροπών στην Σοβιετική Ενώση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ευρώπης.
Στη σειρά αυτή ανήκει και το συγκεκριμένο έργο. Ο συγγραφέας αξιοποιώντας μια σειρά ντοκουμέντων «τσακίζει» μια σειρά κατασκευασμένων ιδεολογημάτων της αστικής τάξης σχετικά με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ την περίοδο που ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ ήταν ο Ι. Β. Στάλιν, αλλά και κατηγορίες που έχουν να κάνουν και με το πρόσωπο και το χαρακτήρα του Στάλιν.
Το έργο αξίζει πραγματικά να διαβαστεί καθώς ανατρέπει την πλειοψηφία των επιχειρημάτων της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας.

Β. Ι. Λένιν: Κράτος και Επανάσταση
εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή
Η διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος και τα καθήκοντα του προλεταριάτου στην επανάσταση. Θα μπορούσαμε με αυτές τις λίγες λέξεις να τελειώσουμε την παρουσίαση του «κλασικού» αυτού έργου του Λένιν. Θέματα που αφορούν το κράτος, την επανάσταση, την πείρα από την Παρισινή Κομμούνα κ.α. Σε περίοδο παρανομίας ο Β. Ι. Λένιν έγραψε ένα βιβλίο που έμεινε κλασικό, πάντα επίκαιρο και χρήσιμο στον κομμουνιστή, στον εργαζόμενο που αγωνίζεται για να απαλειφθεί οριστικά η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Βρείτε το και ηλεκτρονικά στο www.1917.gr

Έργα του Ι. Β. Στάλιν στο διαδίκτυο
Στο site www.1917.gr μπορείτε να βρείτε άρθρα και έργα του Ι. Β. Στάλιν σε ηλεκτρονική μορφή. Μεταξύ των έργων που έχουν «ανέβει» ως τώρα στο site περιλαμβάνονται:
«Τα οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού»
http://revolution1917gr.googlepages.com/stalin_oikonomika_provlimata_essd.pdf
«Λενινισμός στη θεωρία και την πράξη» http://revolution1917gr.googlepages.com/stalin_leninismos.pdf
«Αναρχισμός ή σοσιαλισμός» http://revolution1917gr.googlepages.com/stalin_anarxismos.pdf

 

Περιεχόμενα |  Αποστολή με email |  Εκτυπώσιμη μορφή

Προτείνετε το δημοσίευμα : Buzz : Cull : Baza : Bobit : Checkit : Digme : MindBlog : Shootme

Στήλες - Κατηγορίες: Ιδεολογία

Τρέχον φύλλο

Τρέχον φύλλο

Στήλες

Στήλες