Ζέλικο Ομπράντοβιτς
«ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ “ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ”»

«Ο»: Πού ήσασταν όταν ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία το 1999; Ποια ήταν τα συναισθήματα και οι σκέψεις σας;

Ζ.Ο: Ημουν στην Τρεβίζο, στην Ιταλία. Το σπίτι μου ήταν λίγο πριν το Αβιάνο, το μέρος απ’ όπου ξεκινούσαν τα αεροπλάνα τα οποία πήγαιναν να βομβαρδίσουν τη Γιουγκοσλαβία και γύριζαν κάθε πρωί. Εβλεπα αυτά τα αεροπλάνα κάθε μέρα, αφού είχαν βομβαρδίσει τη χώρα μου, το Βελιγράδι, την πόλη μου, το Τσάτσακ. Μόνο μία ήταν η σκέψη: ότι ήταν πραγματικά ακατανόητο για κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Ξέρετε πώς είναι: βρισκόμαστε σ’ ένα κόσμο που υπάρχουν μερικές χώρες, όπως οι ΗΠΑ που είναι ο «παγκόσμιος χωροφύλακας». Είναι τόσο απλό. Ο,τι αποφασίζουν είναι έτσι. Σε ποιο μέρος του κόσμου υπάρχει δικαιοσύνη; Ο καθένας ξέρει γιατί κάνουν όλα αυτά τα πράγματα. Οσοι έχουν έστω και λίγο φυσιολογικό μυαλό καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

«Ο»: Από την άλλη πλευρά, υπήρχε ο ελληνικός λαός αλλά και άλλοι λαοί που έδειξαν την αλληλεγγύη τους στο λαό σας. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Ζ.Ο: Είμαι στην Ελλάδα εδώ και 9 χρόνια και χωρίς αμφιβολία γνωρίζω ότι, όχι επίσημα τα κράτη, αλλά οι δυο λαοί είναι πολύ κοντά, κι αυτό είναι κάτι ξεχωριστό. Το έχω συζητήσει πολλές φορές με τους φίλους μου και με την οικογένειά μου, ότι ο ελληνικός λαός νοιάζεται για εμάς. Και είναι φυσιολογικό γιατί και εσείς έχετε ανάλογες εμπειρίες από το παρελθόν.

Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς
«ΣΤΟΥΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΑΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΑΔΕΡΦΙΑ»

«Ο»: 9 χρόνια πριν, την ίδια ώρα που ήσαστε αθλητής εδώ στην Ελλάδα, βλέπατε την πατρίδα σας να βομβαρδίζεται από το ΝΑΤΟ. Τι σας έχει μείνει από εκείνη την τραγική περίοδο;

Π.Τ: Είναι πάρα πολλά πράγματα, είναι κάποια σημάδια που μένουν και πιστεύω ότι δεν φεύγουνε ποτέ. Οταν βλέπεις ότι οι φίλοι σου, οι συγγενείς, η πατρίδα σου κινδυνεύει και βομβαρδίζεται, σίγουρα είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να περάσει κάποιος, δεν το εύχομαι σε κανέναν. Εγώ το έζησα από εδώ λόγω της δουλιάς, αλλά το μυαλό ήταν πάνω κάθε στιγμή.
Υπάρχουν σίγουρα κάποια σκηνικά, κάποιες εικόνες όπως το χτύπημα του τρένου, της γέφυρας, οι βόμβες που όπως δηλώσαν τουλάχιστον οι αμερικάνοι έριξαν καταλάθος πάνω σε ένα τρακτέρ με οικογένειες και παιδιά, σίγουρα είναι κάποιες εικόνες που δε φεύγουν απ’ τη μνήμη.

«Ο»: Την ίδια περίοδο όμως μπορέσατε να δείτε και από κοντά τις συνεχείς κινητοποιήσεις, τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης του λαού και της νεολαίας στην Ελλάδα. Τι σημασία είχαν αυτές οι κινητοποιήσεις για σας;

Π.Τ: Καλά, έχει μεγάλη σημασία όταν βλέπεις ότι ένας λαός σε στηρίζει και είναι κοντά σου και προσπαθεί να εμποδίσει με κάθε τρόπο την απειλή αυτή, το βομβαρδισμό, με διαδηλώσεις και οποιοδήποτε τρόπο. Αισθανόμασταν ότι είχαμε κάποιους δίπλα μας, αυτό που λέμε αδέρφια και νομίζω ότι όποτε μπορούν και όσο μπορούν οι Σέρβοι θα το ανταποδώσουν. Η πατρίδα μου αναγνωρίζει πάρα πολύ τη στήριξη και ιδιαίτερα εκείνες τις στιγμές, γιατί οι πραγματικοί φίλοι φαίνονται στα δύσκολα.

«Ο»: Σήμερα βλέπουμε ότι η παρέμβαση των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια εντείνεται: τελευταίο επεισόδιο η μονομερής «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσσόβου. Πώς σχολιάζετε αυτά τα γεγονότα;

Π.Τ: Δεν υπάρχουν σχόλια γι’ αυτό το πράγμα. Ο,τι και να πούμε, η πρώην Γιουγκοσλαβία και τώρα η Σερβία έχουν τραβήξει πάρα πολλά και με το χωρισμό με τα Σκόπια, με την Κροατία, τη Βοσνία, με όλα όσα έγιναν. Αλλά πραγματικά όταν χάνεις ένα δικό σου κομμάτι, έτσι επειδή κάποιοι το θέλουνε, πονάει πραγματικά πάρα πολύ. Ολοι γνωρίζουμε ότι το Κόσσοβο είναι Σερβία και είναι λογικό ο κόσμος να αντιδράει. Μπορεί να έχουμε διασπαστεί σε τόσα κομμάτια, αλλά δεν νομίζω ότι μας πόνεσε τόσο πολύ όλη αυτή η διαδικασία τα προηγούμενα χρόνια, όσο τώρα με το Κόσσοβο. Ετσι όπως έχει παρθεί αυτή η απόφαση νομίζω ότι μπορεί να έχουνε και πολλές άλλες χώρες αυτά τα προβλήματα, δεν ξέρω όμως αν θα τα αντιμετωπίσουνε με τον ίδιο τρόπο.

«Ο»: Κι όμως αυτοί οι λαοί που τους χωρίζουνε σήμερα σε τόσα κομμάτια, έζησαν επί τόσες δεκαετίες ειρηνικά…

Π.Τ: Η Γιουγκοσλαβία ήταν μια πολύ όμορφη χώρα, υπήρχανε τα πάντα. Δυστυχώς για κάποια συμφέροντα η Γιουγκοσλαβία χάθηκε, χάθηκε και πολύς κόσμος, πολλοί ταλαιπωρήθηκαν με όλα αυτά. Δεν είναι ευχάριστο, αλλά συνεχίζουμε. Το μεγάλο πλήγμα για τη Σερβία και με όλα όσα έχει τραβήξει νομίζω ότι είναι αυτή η στιγμή η ιστορία με το Κόσσοβο.

Βλάνταν Ιβιτς
«ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΗΣ…»

«Ο»: Κατά τη διάρκεια των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία ήσουν παίκτης της Παρτιζάν. Πώς ήτανε εκείνη την περίοδο η ζωή για έναν αθλητή στη Γιουγκοσλαβία;

Β.Ι: Η ζωή ήταν δύσκολη, όπως και για όλο τον κόσμο… Ειδικά οι πρώτες μέρες. Δεν ήξερες πότε θα αρχίσουν οι βόμβες, όλοι φοβόμασταν, κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει. Αυτές οι στιγμές τώρα έχουν περάσει και αυτό που τελικά σκέφτεσαι είναι ότι δεν θέλεις σε κανέναν να ξανασυμβεί αυτό.

«Ο»: Μέσα στη φωτιά των βομβαρδισμών, είχες πάρει τότε μέρος στο συμβολικό φιλικό παιχνίδι που είχε γίνει ανάμεσα στην Παρτιζάν και την ΑΕΚ. Τι σου έχει μείνει από αυτήν
την εμπειρία;

Β.Ι: Μου έχει μείνει το γεγονός ότι ήρθε μια μεγάλη ομάδα να βοηθήσει και τη δική μας ομάδα, αλλά και τον κόσμο. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές δεν έρχονται πολλές ομάδες να παίξουν έναν τέτοιο φιλικό αγώνα. Ηταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες αλλά ήταν για όλους μας πολύ σημαντικό αυτό που έκανε η ΑΕΚ, μας έδωσε περισσότερη δύναμη. Νιώσαμε και μετά τον αγώνα όλοι εμείς, οι παίκτες αλλά και ο κόσμος ότι υπάρχουν άνθρωποι που μας βοηθάνε.

Β.Ι: Να σου πω κάτι; Τα τελευταία 20 χρόνια έχουμε περάσει πολλά, αλλά αυτό το τελευταίο για μένα, αλλά και για τους συμπατριώτες μου που μιλάω μαζί τους, έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη πληγή κι ας μην έχω προσωπικά κανένα συγγενή, ας μην έχω μείνει ποτέ στο Κόσσοβο. Ολη η ιστορία μας έχει συνδεθεί με το Κόσσοβο, είναι κομμάτι της Σερβίας εδώ και τόσο χρόνια. Και τώρα να γίνεται κάτι από μια χώρα που είναι τόσο μακριά και έχει τόση δύναμη, όπως η Αμερική και να λέει πως αυτό το κομμάτι που είχαμε εμείς δεν ξέρω πόσα χρόνια, πρέπει να το πάρουν άλλοι μέσα σε μια νύχτα. Είναι περίεργο, με πονάει και με θλίβει. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, αλλά κάθε άνθρωπος που έχει γίνει κάτι τέτοιο με τη δική του χώρα νιώθει όπως εγώ. Αυτά είναι πολύ περίεργα πράγματα και δεν είναι ειλικρινή. Νομίζω ότι όλα αυτά συμβαίνουν για την Αμερική: αυτοί βλέπουν τώρα ότι έχουν μια δική τους χώρα στα Βαλκάνια. Αυτό το κομμάτι θα γίνει δικό τους για να μπορούν να έρχονται όποτε θέλουν και να εγκαθιστούν στρατιώτες και ό,τι άλλο χρειάζονται.