Ελευθερος Δημιουργικος Χρονος
Θέλουμε να μάθουμε Θέλουμε να ζήσουμε
Ενα από τα αιτήματα που θα βρει κανείς στις ανακοινώσεις του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων και θα ακούσει σε κάθε πορεία και μαθητική κινητοποίηση είναι το αίτημα των μαθητών για ελεύθερο χρόνο, χρόνο ουσιαστικό αλλά και ποιοτικό μέσα και έξω από το σχολείο, να παρέχεται η δυνατότητα αθλητικής δραστηριότητας, πολιτιστικής έκφρασης και δημιουργία στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Ο «Οδηγητής» βρέθηκε για ακόμα μια φορά μέσα στα σχολεία και στις συζητήσεις των μαθητών και κατέγραψε τις επίμονες προσπάθειές τους να μετατρέψουν το σχολείο σε χώρο που θα δημιουργεί ολοκληρωμένους ανθρώπους με ποικίλα ενδιαφέροντα και κριτική σκέψη και όχι «μαθητές-φυτά». Οπως δηλαδή τους θέλουν οι κυβερνήσεις που πότε η μία του ΠΑΣΟΚ πότε η άλλη της ΝΔ βάζουν «χέρια και πόδια» ώστε να κάνουν το εκπαιδευτικό σύστημα όλο και πιο δυσβάσταχτο για τους μαθητές και τις οικογένειές τους, σπρώχνοντάς τους έτσι στα φροντιστήρια, στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ της ψευτοκατάρτισης και στην ανήλικη εργασία.
Μιλήσαμε με τις μαθήτριες της Α΄ Λυκείου από τη θεατρική ομάδα του 2ου Λυκείου Βύρωνα Αναστασία Βαμβακά, Δήμητρα Βεργίνη, Στέλλα Τασοπούλου, Παναγιώτα Ανγκέλου, που ετοιμάζουν την επόμενη θεατρική τους παράσταση και τους Κωνσταντίνο Αργύρη και Χάρη Πουλάκη, μαθητές από δύο σχολεία του Βόλου που χρησιμοποίησαν την «πένα» τους μαζί με άλλους, για να κυκλοφορήσουν το μήνα που μας πέρασε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Βόλου.
Οι μαθητές μας δήλωσαν με το πιο καταγγελτικό ύφος την ανησυχία τους για το μηδαμινό ελεύθερο χρόνο που έχουν, για το συνεχές τρέξιμο που κάνουν από το σχολείο στο φροντιστήριο και τούμπαλιν, για τις ελλείψεις που αντιμετωπίζουν στο σχολείο τους ακόμα και γι’ αυτά που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Μέσα στις δυσκολίες ωστόσο, διατύπωσαν καθαρά τη βούλησή τους να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να έχουν το σχολείο των αναγκών τους, για να βρεθούν με τους συμμαθητές τους, να δημιουργήσουν, να εκφραστούν πολιτιστικά, να δράσουν συλλογικά και διεκδικητικά.
Θες δε θες…φροντιστήριο!
Στην ερώτηση μας αν τελικά οι μαθητές έχουν ελεύθερο χρόνο, η αυθόρμητη απάντηση της Αναστασίας, μιας από τις μαθήτριες της Α’ Λυκείου που συμμετέχει στη θεατρική ομάδα, ήταν αποστομωτική: «Ποιός έχασε το χρόνο του να τον βρούμε εμείς;» και προσθέτει «είμαστε πολύ πιεσμένοι όσον αφορά το χρόνο. Πέρα από το σχολείο ακόμα και εμείς που ακόμα δεν κάνουμε φροντιστήρια για τα μαθήματα, έχουμε το άγχος να δίνουμε για διπλώματα ξένων γλωσσών. Εχουμε μια ώρα το Σάββατο να πάμε μια βόλτα με την παρέα μας και αποτελεί για μας το γεγονός της εβδομάδας! Λες: «έχω μια ώρα το Σάββατο» και χαίρεσαι».
Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους εκτός σχολείου, όπως μας λένε, τον ξοδεύουν σε φροντιστήρια ξένων γλωσσών και σχολικών μαθημάτων. Τι είναι όμως αυτό που σπρώχνει τόσους χιλιάδες, τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών, στα φροντιστήρια όπου αναγκάζονται να πληρώνουν χιλιάδες ευρώ στη βιομηχανία της παραπαιδείας; Είναι «χαζοί» όπως τους λένε κάποιοι; Βαριούνται να διαβάσουν; Μήπως οι καθηγητές τους είναι τεμπέληδες και άσχετοι;
Η Αναστασία μας δίνει την απάντηση: «Δεν θέλαμε να πάμε φροντιστήριο και προσπαθήσαμε σε κάποια μαθήματα να έχουμε Ενισχυτική Διδασκαλία. Τελικά καταλήξαμε να παλεύουμε ενάντια στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα γιατί δεν μπορούσαν να βρουν καθηγητές. Φτάσαμε στο σημείο να πουν στα πενταμελή να πάρουμε εμείς τηλέφωνα για να βρούμε καθηγητές! Περιττό να πούμε ότι τα σχολικά βιβλία μας ήρθαν το Νοέμβρη».
Η φράση της Στέλλας αποτυπώνει όλη την κατάσταση: «Πραγματικά ρωτάω τη μάνα μου: εξήγησέ μου γιατί πρέπει να πηγαίνω τα απόγευμα να μου εξηγούν ξανά αυτά που μου λένε το πρωί;»
Μαθήματα ζωής μέσα στο σχολείο…
Αναγκάζονται να περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της μαθητικής τους ζωής σε σχολεία που δεν παρέχουν καμία πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητα, παρά μόνο όταν οι καθηγητές με το δικό τους μεράκι πιέζουν να υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες. Οπως επισημαίνει η Αναστασία «η θεατρική μας ομάδα υπάρχει κάποια χρόνια και στην ουσία τη στηρίζουν κάποιοι καθηγητές. Εχουμε μια καθηγήτρια, για παράδειγμα, που αγαπάει πολύ το θέατρο και ασχολείται κυρίως εκείνη με την ομάδα. Στηρίζεται καθαρά στο μεράκι των καθηγητών. Ξέρουμε ότι στα περισσότερα σχολεία δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα και νιώθουμε κατά κάποιο τρόπο τυχερές μες την ατυχία μας που μας έχει δοθεί αυτή η επιλογή».
Η Παναγιώτα αναγνωρίζει πόσο σημαντικές είναι τέτοιες δραστηριότητες για την ίδια: «Για μας η ομάδα είναι πολύ σημαντική. Κερδίζουμε πολλά από αυτήν την ασχολία, συναισθήματα, ψυχικό πλούτο, γνώσεις που μας μένουν, εμπειρίες ζωής, όμορφες στιγμές με τους συμμαθητές μας. Εχουμε μάθει μέσα από το θέατρο ότι δεν μπορεί να βγει μια αρμονική παράσταση αν δεν υπάρχει ομαδικό πνεύμα και συλλογικότητα, αν δεν κατανεμηθούν δουλιές σε όλους και δεν κάνουμε μια κοινή προσπάθεια για ένα κοινό στόχο. Αυτά είναι σημαντικά μαθήματα που πρέπει να παίρνεις».
Προσωπικός χρόνο και έξοδα
Αυτά τα σημαντικά μαθήματα ωστόσο, τα «διδάσκονται» με απίστευτες δυσκολίες και αντιξοότητες που φέρνει η υποχρηματοδότηση της Παιδείας. Το μεράκι των καθηγητών τους, οι συνεχείς προσπάθειες από τους μαθητές αλλά και η στήριξη των γονιών και κάποιων φίλων είναι τα συστατικά στοιχεία που κρατάνε ακόμα την ομάδα του σχολείου. Ο ίδιος ο δήμος πέρα από δύο υποτυπώδη βραβεία στο Φεστιβάλ του Δήμου Βύρωνα και έναν καλό λόγο δεν έχει συμβάλει καθόλου στις προσπάθειες του σχολείου.
«Πέρυσι ανεβάσαμε μια παράσταση με κοστούμια, σκηνικά, τα οποία στοίχιζαν. Αυτά τα χρήματα τα συγκεντρώσαμε εμείς οι ίδιοι πουλώντας λαχνούς, ξοδεύοντας πολύ από τον προσωπικό μας χρόνο! Ετσι πήραμε τα κοστούμια και φτιάξαμε μόνοι μας τα σκηνικά. Πρέπει να πούμε ότι ζητήσαμε χρήματα από το Δήμο αλλά μας είπαν ότι δεν υπάρχουν. Καθαρά από το δικό μας μεράκι έγιναν όλα και αν δεν υπήρχε η δική μας επίμονη θέληση και η συμβολή των καθηγητών δεν θα γινόταν τίποτα» λεει η Παναγιώτα.
Τώρα ετοιμάζουν τη νέα τους παράσταση. «Προετοιμάσαμε τις σχολικές γιορτές όπου και μέσα από αυτές αποκτήσαμε τόσες γνώσεις και τώρα ετοιμάζουμε την επόμενή μας παράσταση. Είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε γιατί ότι έχουμε κάνει ως τώρα το έχουμε καταφέρει με πολλή αγώνα και κόπο. Από την ενισχυτική διδασκαλία, τη θεατρική ομάδα ακόμα και ένα μάθημα επιλογής ξένης γλώσσας, που στην αρχή γινόταν σε μια αίθουσα στο υπόγειο του σχολείου με ένα σπασμένο παράθυρο μέχρι να μας μεταφέρουν αλλού, το να βρούμε καθηγητές και βιβλία ακόμα!» συμπληρώνει η Δήμητρα.
«Σχολείο να μορφώνει και όχι να εξοντώνει»
Είναι ανάγκη των μαθητών να έχουν ελεύθερο ποιοτικό χρόνο, να έχουν την επιλογή μέσα στο σχολείο τους να συμμετέχουν σε πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες ώστε να καλλιεργήσουν αξίες, ιδανικά, συλλογικό πνεύμα, να αποκτήσουν γνώσεις που θα τους μείνουν για μια ζωή μέσα από την εμπειρία και την επαφή με την ιστορία του λαού μας.
Απέναντι στα εμπόδια που βάζει η κεντρική πολιτική αλλά και οι τοπικοί φορείς και οι διευθυντάδες όπου λειτουργούν ως υποστηρικτές αυτής, απέναντι στην υποχρηματοδότηση και τις κεντρικές κατευθύνσεις για εμπορευματοποίηση της Παιδείας, κατηγοριοποίηση των σχολείων και αποκέντρωση των εκπαιδευτικών αρμοδιοτήτων οι μαθητές συντονίζουν τη δράση τους, παλεύουν συλλογικά, αγωνίζονται γι’ αυτό που τους ανήκει δικαιωματικά.
Σε ένα τραγούδι, άλλωστε, που ακούστηκε παραλλαγμένο από μαθητές σε κινητοποίηση το λένε καθαρά: «Μια ζωή την έχουμε και θα την κερδίσουμε / Θέλουμε να μάθουμε θέλουμε να ζήσουμε…»
Εφημερίδα από τους μαθητές για τους μαθητές
Μια παρόμοια προσπάθεια που ξεκινά μέσα στα σχολεία και φτάνει έξω από αυτά είναι η πρωτοβουλία του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Βόλου να δημιουργήσει τη δική του εφημερίδα, να δυναμώσει ακόμα περισσότερο τη φωνή των μαθητών του Βόλου. Οπως λεει ο Κωνσταντίνος, μαθητής της Α‹ τάξης 1ου Λυκείου Νέας Ιωνίας και ένας από τους μαθητές που έγραψε στην εφημερίδα του Συντονιστικού: «Η εφημερίδα δημιουργήθηκε για τους μαθητές από τους μαθητές, με ανταποκρίσεις που στέλνουν στην εφημερίδα. Είναι άλλος ένας τρόπος για να συντονίζουμε τη δράση μας» και συμπληρώνει «Ξεκινήσαμε αυτό το μήνα και το πρώτο φύλλο αν και ήταν απλό είχε καλή συμμετοχή. Η διακίνησή του έγινε με το συμβολικό και προαιρετικό ποσό, των 50 λεπτών. Δηλαδή τη δίναμε δωρεάν αλλά όποιος ήθελε μπορούσε να συμβάλλει για να βγουν τα έξοδα, επειδή δεν είχαμε κάποια βοήθεια για να τη βγάλουμε αλλά έγινε από μας τους μαθητές του Συντονιστικού».
Κόντρα σε αυτούς που θέλουν να χαϊδέψουν τα αυτιά των νέων, να ταχθούν τάχα με το μέρος τους και να μιλήσουν δήθεν στη γλώσσα τους για να βγάλουν κέρδος, ο Κωνσταντίνος δηλώνει: «Το έντυπό μας είναι φτιαγμένο πραγματικά για όσα ενδιαφέρουν τους μαθητές, σε αντίθεση με έντυπα τύπου Schooligan που πάνε να προσεγγίσουν τους μαθητές για να προωθήσουν τους χορηγούς και τις διαφημίσεις τους».
Για το διαθέσιμο ελεύθερό του χρόνο αλλά και τη δυνατότητα να τον αξιοποιήσει δημιουργικά ο Κωνσταντίνος αναφέρει: «Και εγώ που είμαι Α‹ Λυκείου έχω παρατηρήσει ότι δεν έχω χρόνο. Μετά βίας πηγαίνω στο Ωδείο να κάνω μπάσο. Πολλοί μαθητές παρατάνε όλες τις ασχολίες τους υπό το βάρος και την πίεση της προετοιμασίας για τις Πανελλήνιες. Αλλωστε για να πάω κάποιες ώρες και στο Δημοτικό κατά τα άλλα- Ωδείο πληρώνω, γύρω στα 50 ευρώ».
Η κατάσταση έχει ως εξής: «Σήμερα σε αυτό το σύστημα είτε σε σπρώχνουν στην αποβλάκωση με διάφορους τρόπους είτε για να κάνεις κάτι που σε ενδιαφέρει, όταν βρίσκεις και το χρόνο, ένα άθλημα κάτι, θα πρέπει να πληρώνεις. Στο σχολείο δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες αφού μας μαθαίνει μόνο την παπαγαλία ως προετοιμασία για τις πανελλαδικές».
Ενας ακόμα από τους μαθητές που ενίσχυσαν με άρθρο τους την εφημερίδα, ο Χάρης από το 8ο Λύκειο Βόλου τόνισε ότι: «Είναι μια πρωτοβουλία που έδωσε δημιουργικό τόνο στη ζωή μας και αξιοποιούμε τον ελεύθερο χρόνο για να παλέψουμε για τα δικαιώματά μας, να διατυπώσουμε τα αιτήματά μας. Στην ουσία να παλεύουμε για να έχουμε ελεύθερο χρόνο και μια καλύτερη ζωή».
Περιεχόμενα | 
Αποστολή με email
| 
Εκτυπώσιμη μορφή
Προτείνετε το δημοσίευμα
: Buzz
: Cull
: Baza
: Bobit
: Checkit
: Digme
: MindBlog
: Shootme
Στήλες - Κατηγορίες: Μαθητές