«Ο»: Για την προετοιμασία της έκθεσης δουλέψατε συλλογικά…
Μ.Π: Ολοι στην οργανωτική επιτροπή είμαστε νέα παιδιά και είναι φοβερό το πώς λειτουργήσαμε χωρίς να γνωρίζει ο ένας τον άλλο. Ειδικά εγώ που είχα έρθει από το εξωτερικό, δεν ήξερα κανέναν. Ενώ είχαμε κούραση, ένταση, άγχος, δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα μεταξύ μας. Κανείς δεν είπε να «προβάλλω το δικό μου έργο» ή δεν το προσπάθησε έμμεσα. Πραγματικά «ξεχάσαμε» ότι συμμετέχουμε κι εμείς στην έκθεση.

«Ο»: Παρεμβαίνει η τέχνη  στην καθημερινότητά μας;
Μ.Π: Καταρχάς, κόσμος πηγαίνει σε εκθέσεις. Αλλο όμως πηγαίνω να δω μια έκθεση, κι άλλο καταλαβαίνω τι βλέπω. Υπάρχει μια διαφορά. Βέβαια, πρέπει να ξεκινήσουμε απ’ το να πάμε να τη δούμε. Γιατί όμως πάω; Για δημόσιες σχέσεις ή για να «συνομιλήσω» με έναν πίνακα;
Υπάρχει κοινό που ενδιαφέρεται, είμαι αισιόδοξη σ’ αυτό. Γίνονται καλές δουλιές, και όταν γίνεται κάτι καλό, υπάρχει κόσμος να το δει. Εχει ανάγκη ο κόσμος να δει κάτι ωραίο.
Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει η κατάλληλη παιδεία, ώστε να μπορέσεις να πάρεις τα μηνύματα που σου δίνει η τέχνη. Ουσιαστικά είναι μια γλώσσα, που πρέπει να την καταλάβεις.
Τέχνη υπάρχει, απλά μένει καμιά φορά στο περιθώριο, με την έννοια ότι δεν έχουμε καταλάβει ότι είναι πραγματικά κομμάτι της ζωής μας, ότι είναι η μόνη μορφή έκφρασης η οποία συμπυκνώνει όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Δηλαδή μέσα σ’ ένα πίνακα μπορείς να δεις στοιχεία για τον πολιτισμό, κοινωνικά, πολιτικά, ιστορικά, ηθικά, συναισθηματικά, ό,τι έχει σχέση με τον άνθρωπο. Αυτό νομίζω ότι μόνο στην τέχνη συγκεντρώνεται.

«Ο»: Ποια η συμβολή  του καλλιτέχνη στην εποχή μας;
Μ.Π: Καταρχάς, χρειάζεται να είναι μέσα στα πράγματα, όχι «στον κόσμο του». Πρέπει να πατάει στα πόδια του, να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του, να έχει σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων και να μπορεί, μέσα από όλα αυτά, να δίνει το δικό του μήνυμα -όχι μόνο μήνυμα- αλλά και αισθητική, καλλιέργεια, τα πάντα.
Για να μπορέσεις να δημιουργήσεις πρέπει να έχεις μια ευαισθησία για ό,τι συμβαίνει γύρω σου, δεν μπορείς να το περνάς έτσι. Πρέπει να παρατηρείς τα πάντα. Αλλα σ’ αγγίζουν λιγότερο, άλλα περισσότερο. Παίρνεις κάτι και το κάνεις χρώμα, κίνηση, φωτογραφία, βίντεο, ο,τιδήποτε… Αλλά για να πάρεις το ερέθισμα και να το μεταμορφώσεις σε κάτι άλλο, χρειάζεται Ðόπως είπαμεÐ ευαισθησία και εγρήγορση… να μην είσαι αδρανής.

ΦΑΝΗ ΑΧΕΙΜΑΣΤΟΥ

«Ο»: Πες μας δυο λόγια για αυτή την προσπάθεια…
Φ.Χ: Το Επιμελητήριο έκανε ένα κάλεσμα, χωρίς εμπορικό χαρακτήρα και κάποιο συμφέρον από πίσω. Σκοπός ήταν να δοθεί ένα βήμα στους νέους καλλιτέχνες να δείξουν τη δουλιά τους, πράγμα δύσκολο στη σημερινή εποχή. Πιστέψαμε σ’ αυτό, και για να δυναμώσει το Επιμελητήριο, που είναι ο επίσημος εκπρόσωπός μας και διεκδικεί τα συμφέροντά μας. Να δυναμώσει και να μπορεί να κάνει κι άλλες δραστηριότητες. Για την έκθεση πήραμε ένα πολύ μικρό ποσό από τη βουλή, τίποτα από το ΥΠΠΟ. Αλλωστε, δεν ζητήσαμε χρήματα από κανέναν άλλο. Δεν έχουμε χορηγούς, πέρα από χορηγούς επικοινωνίας… Κι αναρωτιέται κανείς: Δεν θα έπρεπε όλο αυτό να γίνει θεσμός επιδοτούμενος από το κράτος, που αντιθέτως βλέπουμε ότι επιδοτεί περισσότερο την ιδιωτική πρωτοβουλία, παρά τη δημόσια;
Το ιδανικότερο θα ήταν να μην είχαμε τόση ανάγκη τις γκαλερί, που ζητάνε 70% της τιμής, αλλά να έχει το Επιμελητήριο έναν χώρο, όπου κάποιος θα μπορεί  να εκθέτει. Αυτό όμως είναι μακρινό όνειρο, αφού ούτε για μια τόσο μεγάλη δουλιά δεν μπορέσαμε να βρούμε χρήματα. Οι καλλιτέχνες δυσκολεύονται στην  παρουσίαση των έργων τους, δεν γίνονται δεκτοί από τις γκαλερί, που άλλες φορές τους επιβάλλουν τα θέματα ή διατηρούν  γεμάτες λίστες, όπου μετά από χρόνια μπορείς να πάρεις σειρά.

«Ο»: Είδαμε και δουλιές που αξιοποιούν τις νέες τεχνολογίες…
Φ.Χ: Κάθε καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το εκφραστικό μέσο της εποχής του. Αν παλιότερα ήταν το σχέδιο, μετά η φωτογραφία, τώρα ας πούμε είναι και το βίντεο. Ενα βίντεο είναι πολλές εικόνες, δηλαδή χιλιάδες μηνύματα. Είναι πιο εύκολο να δώσεις έτσι στον θεατή ένα άμεσο μήνυμα.
Ο κινηματογράφος δεν δίνει περισσότερα μηνύματα απ’ ό,τι μια εικόνα; Ετσι και το video art. Δεν είναι πως γίνεται για την πρωτοτυπία, αλλά γιατί ένας καλλιτέχνης μπορεί να εκφράζεται καλύτερα, δίνοντας περισσότερα μηνύματα στον θεατή.

«Ο»: Επικοινωνεί ο κόσμος, ο λαός, με τον καλλιτέχνη και αντιστρόφως;
Φ.Χ: Η δική μου άποψη είναι ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής, που θα έπρεπε να έχει γνώμη για όλα τα ζητήματα. Και η τέχνη θα έπρεπε να ασχολείται με τα κοινά, με τη ζωή του καθημερινού ανθρώπου. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλοι καλλιτέχνες που δεν έχουν ασχοληθεί με τα κοινά, δεν έχουν να επιδείξουν αξιόλογο έργο. Το αντίθετο μάλιστα.
Να προσθέσω εδώ πως υπάρχει μια Καλών Τεχνών που καλλιεργεί την ατομικότητα. Παρουσιάζει ως πρότυπο καλλιτέχνη εκείνον που είναι κλεισμένος στον εαυτό του, στον κόσμο του, τον καλλιτέχνη που κοιτάει μόνο μέσα του, και όχι έξω του.
Από εκεί και πέρα, υπάρχει ο αποκλεισμός της καλλιτεχνικής παιδείας από τη μέση εκπαίδευση. Δεν έχει δοθεί η δυνατότητα σε πολλούς ανθρώπους να γνωρίσουν τις ικανότητες και δεξιότητές τους στην καλλιτεχνική δημιουργία, με αποτέλεσμα να νοιώθουν τελείως ξένοι απέναντι στην τέχνη. Η έλλειψη του μαθήματος της ιστορίας τέχνης παίζει κι αυτή βασικό ρόλο. Τέλος, από την πολιτεία δεν έχει δοθεί βαρύτητα στη δημιουργία κέντρων καλλιτεχνικής δημιουργίας, προσιτών στον απλό πολίτη.

«Ο»: Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας νέος καλλιτέχνης;
Φ.Χ: Σπούδασα στην Καλών Τεχνών της Ρώμης. Γύρισα στην Ελλάδα με μεγαλεπήβολα σχέδια σχετικά με την καλλιτεχνική μου πορεία, αλλά ήρθα αντιμέτωπη με την ωμή πραγματικότητα. Το να βιοποριστώ από την τέχνη και να στήσω δικό μου εργαστήριο ήταν αδύνατο τα πρώτα χρόνια. Αυτό με ανάγκασε να ασχοληθώ με τις εφαρμοσμένες τέχνες, όπως με τη διακόσμηση και τη γραφιστική και να δουλέψω στον ιδιωτικό τομέα, οπότε και γρήγορα αντιλήφτηκα πως μετά το 8ωρο, 9ωρο, 10ωρο που δούλευα, η καλλιτεχνική ενασχόλησή μου περιορίστηκε στο ελάχιστο. Μετά από 5 χρόνια περιορισμένης καλλιτεχνικής δράσης, πριν από 2 χρόνια κατάφερα να αρχίσω να ασχολούμαι εξολοκλήρου με την τέχνη.
Οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες για ένα νέο καλλιτέχνη, γιατί το πρωταρχικό ζήτημα είναι η επιβίωση, η οποία δεν εξασφαλίζεται καθόλου εύκολα με την τέχνη, όπως και με οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα στις μέρες μας.  Το δεύτερο ζήτημα είναι η αποδοχή της δουλιάς σου από μια γκαλερί, η οποία συνήθως αντιμετωπίζει το εικαστικό έργο σου σαν προϊόν εμπορικό ή μη. Και τρίτον, ο τελικός αποδέκτης που είναι ο θεατής βιώνει τόσες πολλές καθημερινές δυσκολίες σε σχέση με την επιβίωση, που δεν έχει ούτε χρόνο, ούτε χρήμα για να διαθέσει στην τέχνη.

«Εικόνα – Χώρος – Δράση 2»
23 Ιανουαρίου – 22 Φεβρουαρίου 2008
Στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων
Πειραιώς 100, Γκάζι

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
3/2: 8.00  «Περφόρμανς»
με την Ελίνα Τζαβάρα
6/2 Κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας
του ΕΕΤΕ στον χώρο της έκθεσης
10/2: 12.00 Συζήτηση:
«Ο κοινωνικός ρόλος της Τέχνης και του Καλλιτέχνη»
15/2: 8.00 «Viaze en Latinoamerica». Ενα ταξίδι στη Λατινική Αμερική με μουσικοχορευτική παράσταση, από τους Leonardo Gomez y Amor Latino και τη
Janet Kapuya.
20/2: 8.00 Μουσική βραδιά με συγκροτήματα μεταναστών.